Стратегиялық Әуе Команды: 1946-1992 жылдар және жаңғыртуы

Кіріспе

1946–1992 АҚШ Әуе күштерінің бас қолбасшылығы

Стратегиялық әуе қолбасшылығы (SAC) – 1946 жылдан 1992 жылға дейін АҚШ әскерилерінің стратегиялық ядролық күштерінің стратегиялық бомбалаушылар және континентаралық баллистикалық зымырандар бөлімдеріне басшылық етуге және бақылауға жауапты болған АҚШ Қорғаныс министрлігінің белгіленген қолбасшылығы және АҚШ Әуе күштерінің бас қолбасшылығы. SAC стратегиялық барлау ұшақтары, әуедегі басқару пункттері және АҚШ Әуе күштерінің көбінесе әуедегі жанармай құю ұшақтары үшін де жауапты болды. SAC негізінен Екінші Әуе күштерінен (2AF), Сегізінші Әуе күштерінен (8AF) және Он бесінші Әуе күштерінен (15AF) тұрды, ал SAC штабы (HQ SAC) Операциялар және жоспарлау, барлау, басқару және бақылау, техникалық қызмет көрсету, оқу, байланыс және персонал департаменттерін қамтыды. Штабтың төменгі деңгейдегі бөлімдеріне әуе кемесінің инженерлік бөлімі, зымырандық концепциялар бөлімі және стратегиялық коммуникациялар бөлімі кірді. 1992 жылы, АҚШ Әуе күштерінің суық соғыстан кейінгі жалпы қайта ұйымдастыруының аясында SAC белгіленген қолбасшылық және бас қолбасшылық ретінде таратылды, ал оның қызметкерлері мен жабдықтары Әуе шабуылы қолбасшылығына (ACC), Әуе қозғалысы қолбасшылығына (AMC), Тынық мұхиты әуе күштеріне (PACAF), Еуропадағы АҚШ Әуе күштеріне (USAFE) және Әуе білім беру және оқу қолбасшылығына (AETC) қайта бөлінді. Сонымен қатар, SAC-тің Небраска штатындағы Offutt AFB-дегі орталық штаб-пәтері жаңадан құрылған АҚШ Стратегиялық қолбасшылығына (USSTRATCOM) берілді, ол SAC-тің белгіленген қолбасшылық рөлін алмастыру үшін бірлескен операциялық қолбасшылық ретінде құрылды. 2009 жылы SAC қайта жандандырылды және Әуе күштерінің жаһандық соққы қолбасшылығы (AFGSC) деп қайта аталды. AFGSC ақырында АҚШ Әуе күштерінің барлық бомбалаушы ұшақтарын және континентаралық баллистикалық зымыран күштерін иеленді.

Өмірбаян

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың стратегиялық әуе күштеріне генерал Карл Спацтың Еуропалық басқаруы, 8AF және 15AF құрамындағы Еуропадағы АҚШ стратегиялық әуе күштері (USSTAF), Тынық мұхитындағы АҚШ стратегиялық әуе күштері (USASTAF) және оның 20AF (жиырмасыншы әуе күштері) кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропа театрсындағы стратегиялық бомбалау кампаниясындағы АҚШ әскери-әуе күштерінің алғашқы миссиясы 17 тамыз 1942 жылы АҚШ әуе күштері жүргізген алғашқы еуропалық "ауыр бомбалаушылармен" шабуылды жүзеге асырған VIII бомбалаушылар командасын, 5 желтоқсан 1943 жылы "No Ball" миссиясын өткізген IX (Тоғызыншы) әуе күштерін, XII (Он екінші) әуе күштерін және 2 қараша 1943 жылы Pointblank операциясы барысында бомбалау операцияларын жүргізген XV (Он бесінші) әуе күштерін қамтыды. 1944 жылы Францияға басып кіруге дейін Германия мен континенттік Еуропадағы неміс әскерлерін стратегиялық бомбалау жоспарына "Overlord" операциясы бірнеше әуе күштерін пайдаланды, олардың көп бөлігі USAAF және Ұлыбритания Корольдік әуе күштері (RAF) болды. Әуе операцияларын басқару 1944 жылдың 14 сәуірінде Достасқан экспедициялық күштердің Жоғарғы Бас қолбасшысына берілді. 1945 жылдың күзінде соғыстан кейінгі жеке және тәуелсіз АҚШ әуе күштерін қайта ұйымдастыру жоспарлау басталды, ал Симпсон комиссиясына "Армияны және әуе күштерін қайта ұйымдастыру" міндеті жүктелді. 1946 жылдың қаңтарында генералдар Эйзенхауэр мен Спац Стратегиялық әуе қолбасшылығы, Әуе қорғанысы қолбасшылығы, Тактикалық әуе қолбасшылығы, Әуе көлігі қолбасшылығы және оларды қолдайтын Әуе техникалық қызметі қолбасшылығы, Әуе оқу орталығы, Әуе университеті және Әуе күштері орталығынан тұратын әуе күштерінің құрылымы туралы келісімге келді.

Кореяға баруға және суық соғыстың басталуына дейін

SAC 1947 жылғы 26 қыркүйекте АҚШ Әуе күштеріне берілді, бұл соңғысының жеке әскери қызмет ретінде құрылуымен бірге болды. SAC штаб-пәтеріне тікелей бағынышты бөлімшелерге 8AF және 15AF, сондай-ақ 311-ші әуе дивизиясы, 4-ші истребитель авиакрылы, 82-ші истребитель авиакрылы, 307-ші бомбалау авиакрылы және екі барлау бөлімі – 311-ші барлау авиакрылы мен 46-шы барлау эскадрильясы кірді. 56-шы истребитель авиакрылы 1947 жылғы 1 қазанда SAC-ке бекітілді. АҚШ Әуе күштері құрылғаннан кейін, АҚШ аумағындағы SAC нысандарының көпшілігі 1947 жылдың соңы мен 1948 жылдың басында "Әуе күштері базасы" деп қайта аталды, ал АҚШ-тан тыс нысандар "Әуе базасы" деп аталды. 1948 жылғы мамыр айында Әуе қорғанысы қолбасшылығының "Көк" күштеріне қарсы жаттығулар кезінде SAC-тің "Қызыл" соққы күштері Вирджиния штатына дейін, Шығыс жағалау мақсаттарына шабуылдарды симуляциялады. 1948 жылы Линдбергтің SAC операцияларын әуеде және алты SAC базасында тексергеннен кейін, генерал Кенни 1948 жылғы 15 қазанда генерал-командир лауазымынан алынып, 1948 жылғы 19 қазанда 8AF командирі генерал-лейтенант Кертис ЛеМеймен ауыстырылды. ЛеМей командалық міндетін қабылдаған кезде SAC-те тек 60 ядролық қаруға қабілетті ұшақ болды, олардың ешқайсысы Кеңес Одағына қарсы ұзақ қашықтыққа ұшуға қабілетті емес еді. ЛеМей SAC-тің бір миссияда қару-жарағының 80% жеткізуге қабілетті болуын ұсынды. 1945 жылғы желтоқсанда B 50 болып өзгерген B 29D алғаш рет 1948 жылғы маусымда SAC-ке жеткізілді. Содан кейін 1948 жылғы қыркүйекте Нью-Мексико штатындағы Киртленд әуе базасына келген SAC-тің бірінші Convair B 36 Peacemaker бомбалаушысы келді. 1948 жылғы қарашада ЛеМей SAC штабын және оның басқару пунктін Мэриленд штатындағы Эндрюс әуе базасынан Небраска штатындағы Офут әуе базасына көшірді. Офутта басқару "А ғимаратына" көшіп барды, бұл үш қабатты нысан Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гленн Л. Мартин компаниясымен пайдаланылған. Осы жаңа штаб-пәтер құрылғанмен бірге, Лемей сол жылы SAC-тің радарлық бомбалау ұшуларын (RBS) 12,084-ке дейін арттырды. Бұл SAC орынбасары генерал-майор МакМалленнің барлық бомбалаушы бөлімшелеріне тиімділігін арттыруды тапсырған күйінде болды. Экипаждарды ынталандыру және команданың операциялық тиімділігін жақсарту үшін SAC 1948 жылы "Бомбалық жарыс" деп аталған бірінші жарысты өткізді. Бұл жарыстың жеңімпаздары 43-ші бомбалау тобы (бөлімше) және әуе экипажының жүлдесі үшін 509-шы бомбалау тобының B 29 экипажы болды. Әлемдік операциялық ортасы ескеріле отырып, SAC 1949 жылы Колорадо штатындағы Карсон лагерінде өзінің тірі қалу мектебін ашты, кейіннен 1952 жылы бұл мектепті Невада штатындағы Стид әуе базасына көшіріп, 1954 жылы мектепті Әуе оқу командасына тапсырды. SAC сонымен қатар 1–49 шұғыл соғыс жоспарын (EWP 1–49) жасады, онда 133 атом бомбасын жеткізудің жолдары көрсетілген, "барлық қорды 30 күн ішінде 70 совет қаласына бірден жаппай шабуыл жасау арқылы". Бірінші совет атом бомбасы 1949 жылғы 29 тамызда сынақтан өтті, ал Біріккен штабтар комитеті (JCS) кейіннен SAC-тің негізгі мақсаты Кеңес Одағының ядролық қару жеткізу қабілетін жою немесе зақымдау екенін анықтады. JCS сондай-ақ SAC-тің екінші мақсатын Батыс Еуропаға кез келген советтің ілгерілеуін тоқтату деп белгіледі, ал үшінші мақсаты – бұрынғы EWP 1–49 өндірістік миссиясы болды.

SAC transferred to the United States Air Force on 26 September 1947, concurrent with the latter's establishment as a separate military service. Units directly under SAC HQ included the 8AF and 15AF, as well as the 311th Air Division, 4th Fighter Wing, 82nd Fighter Wing, 307th Bomb Wing, and two reconnaissance units, the 311th Reconnaissance Wing and the 46th Reconnaissance Squadron. The 56th Fighter Wing was subsequently assigned to SAC on 1 October 1947. Following the establishment of the U. S. Air Force, most SAC installations on U. S. territory were renamed as "Air Force Base" during late 1947 and into 1948, while non U. S. installations were renamed as "Air Base". In May 1948, in an exercise versus Air Defense Command's "Blue" force, a SAC "Red" strike force simulated attacks on Eastern Seaboard targets as far south as Virginia. After a "scathing" 1948 Lindbergh review of SAC operations in the air and at six SAC bases, General Kenney was removed as Commanding General on 15 October 1948 and replaced on 19 October 1948 by 8AF's commander, Lieutenant General Curtis LeMay. Upon LeMay's assumption of command, SAC had only 60 nuclear capable aircraft, none of which possessed a realistic long range capability against the Soviet Union. LeMay proposed that SAC should be able to deliver 80% of its weapons in one mission. The B 29D, which had become the B 50 in December 1945, was first delivered to SAC in June 1948. This was followed by SAC's first Convair B 36 Peacemaker bomber arriving at Kirtland AFB, New Mexico in September 1948. In November 1948, LeMay had SAC's headquarters and its command post moved from Andrews AFB, Maryland to Offutt AFB, Nebraska. At Offutt, the command moved into the "A Building", a three story facility that had previously been used by the Glenn L. Martin Company during World War II. Concurrent with the establishment of this new headquarters facility, Lemay also increased SAC Radar Bomb Scoring (RBS) runs the same year to 12,084. despite the SAC deputy commander, Major General McMullen, having instructed all bomber units to improve their effectiveness. To motivate crews and improve operational effectiveness command wide, SAC established a competition, the first so called "Bomb Comp" in 1948. Winners of this inaugural event were the 43rd Bombardment Group (unit) and, for aircrew award, a B 29 team from the 509th Bombardment Group. Given its global operating environment, SAC also opened its own survival school at Camp Carson, Colorado in 1949, later moving this school to Stead AFB, Nevada in 1952 before transferring the school to the Air Training Command in 1954. SAC also created Emergency War Plan 1–49 (EWP 1–49), which outlined the means for delivering 133 atomic bombs, " the entire stockpile in a single massive attack " on 70 Soviet cities over a 30 day period. The first Soviet atomic bomb test occurred on 29 August 1949 and the Joint Chiefs of Staff (JCS) subsequently identified SAC's primary objective was to damage or destroy the Soviet Union's ability to deliver nuclear weapons. The JCS further defined SAC's secondary objective was to stop any Soviet advances into Western Europe, and its tertiary objective was the previous EWP 1–49 industrial mission.

Корей соғысы

1950 жылдың шілдесінде Корея түбегіндегі жауынгерлік операцияларға жауап ретінде SAC Гуамға ядролық қарумен жабдықталған он бомбалаушы ұшақ жіберді және тактикалық операцияларды жүргізу үшін Кореяда төрт B-29 бомбалаушы қанатын орналастырды, бірақ бұл әрекет SAC командирі ЛеМейдің «[тыйым салу] таяғынан тым көп қиыршықтар қалып қойды» деген пікірін тудырды. 1950 жылдың жазында Солтүстік Кореяға қарсы SAC B-29 ұшақтарының алғашқы табыстары кейіннен советтік МиГ-15 истребительдерімен күресіп, SAC-тің 27-ші истребительді эскорттау қанаты F-84 Thunderjet ұшақтарымен бомбалаушыларды сүйрейтін болды. Жерден басқарылатын бомбалау (GDB) кейіннен әуеден жақын қолдау (CAS) миссиялары үшін қолданылды, өйткені 1950 жылдың қыркүйегінде Пусанға SAC-тің үш радарлық бомбалау (RBS) эскадрильясы (Dets C, K және N) келді. 1951 жылы SAC «жауынгерлік топтарын таратуды бастады», орта бомбалаушы топтарды «жауынгерлік үшін Қиыр Шығыс Әуе Күштерінің (FEAF) Бомбалаушылар Командиріне» тапсырды. 1951 жылы ЛеМей Әуе штабын ядролық нысаналарды бекітуге рұқсат беруге көндірді және ол соғыс жоспарларын Бірлескен Бас штабқа (JCS) қарауына беруден бас тартты, оны JCS ақырында қабылдады (1960 жылы 20 000 үміткердің ішінде SAC 3 560-ын бомбалау нысаналары ретінде белгіледі – көбінесе советтік әуе қорғанысы: әуежайлар және күдікті зымырандар орналасқан жерлер). Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын тәжірибеден өткенімен, SAC әуедегі жанармай құюды өте жетілдірді. SAC-тің ұшу кезіндегі жанармай құю миссиясы 1952 жылдың шілдесінде 31-ші истребительді эскорттау қанаты алпыс F-84G Thunderjet ұшағын Джорджия штатындағы Тернер әуе базасынан Калифорния штатындағы Трэвис әуе базасына 24 KB-29P Superfortress ұшақтарынан алынған жанармаймен тоқтамай-ақ жеткізді, олар әуеде жанармай құю танкерлеріне айналдырылды. Содан кейін «FOX PETER ONE» жаттығуы өтті, онда 31-ші FEW ұшақтары Гавайиге бара жатқанда Хиккам әуе базасында жанармай құюмен айналысты. 1953 жылдың 15 наурызында 38-ші стратегиялық барлау эскадрильясының RB-50 ұшағы советтік МиГ-15 истребителіне оқ атты, ал 343-ші стратегиялық барлау эскадрильясының RB-50 ұшағы Корея соғысының аяқталуынан кейін 2 күн өткен соң Жапон теңізінде атып түсірілді, ал 1954 жылдың 7 қарашасында RB-29 Солтүстік Жапониядағы Хоккайдо аралының жанында атып түсірілді. 1953 жылдың 27 шілдесінде Корей соғысының тоқтатылуына дейін SAC B-29 ұшақтары 21 000-нан астам рейс жасады және 167 000 тоннаға жуық бомба тастады, соның салдарынан отыздан төрт B-29 ұшағы жауынгерлік оқиғаларда жойылды, ал қырық сегіз B-29 ұшағы зақымданудан немесе апаттан зардап шекті.

In July 1950, in response to combat operations on the Korean peninsula, SAC dispatched ten nuclear capable bombers to Guam and deployed four B 29 bomber wings in Korea for tactical operations, although this action caused SAC commander LeMay to comment " too many splinters were being whittled off the [deterrence] stick". Initial SAC B 29 successes against North Korea in the summer of 1950 were countered by subsequent Soviet MiG 15 fighter interceptors, and SAC's 27th Fighter Escort Wing began escorting the bombers with F–84 Thunderjets. Ground directed bombing (GDB) was subsequently used for close air support (CAS) missions after three SAC radar bomb scoring (RBS) squadron detachments (Dets C, K, & N) arrived at Pusan in September 1950. In 1951, SAC "began to eliminate its combat groups", transferring medium bombardment groups "to Far East Air Forces (FEAF) Bomber Command for combat." In 1951, LeMay convinced the Air Staff to allow SAC to approve nuclear targets, and he continued refusing to submit war plans for JCS review, which the JCS eventually came to accept (of 20,000 candidates in 1960, SAC designated 3,560 as bombing targets—mostly Soviet air defense: airfields and suspected missile sites.) Although experimented with prior to World War II, SAC refined aerial refueling to a fine art. SAC's in flight refueling mission began in July 1952 when its 31st Fighter Escort Wing refueled sixty F 84G Thunderjets from Turner AFB, Georgia to Travis AFB, California non stop with fuel from twenty four KB 29P Superfortresses modified into aerial tankers. Exercise FOX PETER ONE followed with 31st FEW fighters being refueled Hickam AFB en route to Hawaii. On 15 March 1953, a 38th Strategic Reconnaissance Squadron RB 50 returned fire on a Soviet MiG 15, while a 343d Strategic Reconnaissance Squadron RB 50 was shot down over the Sea of Japan 2 days after the Korean Armistice, while on 7 November 1954, an RB 29 was shot down near Hokkaido Island in northern Japan. By the time of 27 July 1953 Korean War cease fire, SAC B 29s had flown over 21,000 sorties and dropped nearly 167,000 tons of bombs, with thirty four B 29s lost in combat and forty eight B 29s were lost to damage or crashes.

Салқын соғыс және жаппай кек алу

SAC-тың алғашқы реактивтік стратегиялық бомбалаушысы – B-47 орта қанатты бомбалаушысы болды, ол алғаш рет 1951 жылы қолданысқа енгізіліп, 1953 жылы SAC құрамында толыққанды жұмыс істеді. B-47, 1953 жылғы қазан айындағы «Жаңа бағыт» стратегиясының бір бөлігі болды, онда мынадай мәселелер аталып өтті: «Қауіпті азайту үшін әуе қорғанысының басты мақсаты – жаудың бомбалаушыларын атып түсіру емес, SAC-тің көтерілуіне және жерде жойылмауына мүмкіндік беру, сондай-ақ жаппай қарсы шабуыл жасау». 1955 жылғы Кеңес Әуе күнінен кейін бомбалаушылардың жетіспеушілігі туралы алаңдаушылық күшейді, ал Кеңес Одағы 1955 жылғы 21 шілдеде Женева саммитінде ұсынылған «Ашық аспан» шартын қабылдамады. АҚШ-тың бомбалаушы күшінің ең жоғары деңгейі «2500-нен астам бомбалаушы» құрады, оның ішінде «2000-нан астам B-47 және шамамен 750 B-52» (1956 жылғы мәлімет бойынша, SAC ұшақтарының 50%-ы және SAC бомбалаушыларының 80%-ы B-47 болды). Бір мезгілде барлау мүмкіндіктерін арттыру мақсатында, SAC 1956 жылғы сәуірде бірнеше RB-57D Canberra ұшағын алды, олар бастапқыда Джорджия штатындағы Тернер әуе базасында орналасқан. 1957 жылы бұл ұшақтар Рейн-Майн әуе базасына, Батыс Германияға, Кеңес Одағы мен Варшава шартының басқа да елдерінің шекараларында барлау миссияларын орындау үшін жіберілді. Алайда, бұл жөнелтілімнің күтпеген салдары ретінде Ұлыбританияда және континенталдық Еуропада орналасқан Корольдік әуе күштерінің Hawker Hunter истребительдері жиі осы құпия RB-57 миссияларын Рейн-Майн әуе базасына Балтық теңізі арқылы оралғанда тоқтатып тұрды. Орташа бомбалаушы ретінде жобаланғандықтан, SAC-тің B-47 Stratojet жылдамдықтан гөрі ұшу қашықтығына басымдық берді. Осы ұшу қашықтығының шектеулілігіне және B-47 паркінің Кеңес Одағындағы нысаналарға тиімді жетуіне жағдай жасау үшін SAC АҚШ-тағы B-47 эскадрильяларын Солтүстік Африка, Испания және Түркиядағы шетелдік алдыңғы базаларға жүйелі түрде орналастырды. 1957 жылдан 1966 жылға дейін жалғасқан бұл бағдарлама «Reflex» деп аталды, ал Еуропаға тұрақты орналасқан SAC әуе күштері алдыңғы базалардағы ұшақтар мен бөлімшелердің тактикалық және әкімшілік басқаруын жүзеге асырды. 1955 жылдан бастап SAC өзінің бомбалаушы және жанармай құюшы ұшақтарының бір бөлігін 24 сағаттық дайындық күйіне көшірді, олар жерде немесе әуеде болды. 1960 жылға қарай SAC-тің бомбалаушы және жанармай құюшы ұшақтарының үштен бірі 24 сағаттық дайындық күйінде болды, ал ұшақтар мен экипаждар әуеде болмаған жағдайда, тиісті базаларындағы белгіленген дайындық орындарынан он бес минут ішінде ұшып шығуға дайын болды. Жерде дайындық күйінде тұрған бомбалаушы ұшақтары ядролық қарумен жарақталды, ал жанармай құюшы ұшақтары бомбалаушыларға максималды жауынгерлік отын беруге жеткілікті отынмен жабдықталды. Осы күшейтілген дайындық күйімен және стратегиялық бомбалау дағдыларын жақсарту мақсатында 1955 жылғы SAC бомбалау және навигациялық жарысы Амарилло, Денвер, Солт-Лейк-Сити, Канзас-Сити, Сан-Антонио және Феникс қалаларында радарлық бомбалау (RBS) жүргізумен сипатталды, ал 1957 жылғы жарыс («Operation Longshot» деп аталды) үш нысананы қамтыды: Атланта, Канзас-Сити және Сент-Луис. Бұл RBS-ті пайдалану, АҚШ-тың ірі қалаларына, өнеркәсіптік аймақтарына, әскери нысандарына және арнайы бомбалау полигондарына жақын орналасқан жылжымалы және бекітілген бомбалау орындарын пайдалана отырып, симуляцияланған нысана аймақтарын қолдануды қамтыды. Бұл формат 1950, 1960, 1970 және 1980 жылдарға дейін SAC бомбалау және навигациялық жарыстарында жалғасты. 1950 жылдардың соңынан бастап, әрбір SAC эскадрильясының бомбалау және/немесе жанармай құю миссияларынан өкілдерімен қатар, кейінірек SAC жарыстарына Корольдік әуе күштерінің Бомбалаушы командованиесінен және (1968 жылғы 30 сәуірден кейін) оның ізбасары RAF Strike Command-тен қатысатын бомбалаушы және жанармай құюшы бөлімшелері де кірді.

SAC's first jet strategic bomber was the swept wing B 47 medium bomber, which first entered service in 1951 and became operational within SAC in 1953. The B 47 was a component of the October 1953 New Look strategy, which articulated, in part, that: " to minimize the threat the major purpose of air defense was not to shoot down enemy bombers—it was to allow SAC to get into the air[ and] not be destroyed on the ground[ to allow] massive retaliation.". Concern of a bomber gap grew after the 1955 Soviet Aviation Day and the Soviets rejected the "Open Skies" Treaty proposed at the Geneva Summit on 21 July 1955. US bomber strength peaked with "over 2,500 bombers" after production "of over 2,000 B 47s and almost 750 B 52s" (circa 1956, 50% of SAC aircraft & 80% of SAC bombers were B 47s). In an effort to concurrently enhance it reconnaissance capabilities, SAC also received several RB 57D Canberra aircraft in April 1956, with the aircraft initially based at Turner AFB, Georgia. In 1957, these aircraft were forward deployed to Rhein Main Air Base, West Germany, in order to conduct reconnaissance missions along the borders of the Soviet Union and other Warsaw Pact nations. However, an unintended consequence of this deployment was that Hawker Hunter fighters of the Royal Air Force stationed in the United Kingdom and in continental Europe often intercepted these classified RB 57 missions as they returned to Rhein Main AB from over the Baltic. Since it was designed as a medium bomber, SAC's B 47 Stratojet traded speed for range. Because of this shorter range, and in order to better enable the B 47 fleet to reach its target sets in the Soviet Union, SAC routinely deployed its US based B 47 wings to overseas forward operating bases in North Africa, Spain and Turkey. This program, in effect from 1957 to 1966, was known as "Reflex" with Sixteenth Air Force (16AF), a SAC numbered air force permanently stationed in Europe, having tactical and administrative control of the forward deployed aircraft and units. Beginning in 1955, SAC also moved a portion of its bomber and aerial refueling aircraft to 24 hour alert status, either on the ground or airborne. By 1960, fully one third of SAC's bombers and aerial refueling aircraft were on 24 hour alert, with those crews and aircraft not already airborne ready to take off from designated alert sites at their respective bases within fifteen minutes. Bomber aircraft on ground alert were armed with nuclear weapons while aerial tanker aircraft were sufficiently fueled to provide maximum combat fuel offload to the bombers. Concurrent with this increased alert posture and in order to better hone strategic bombing skillsets, the 1955 SAC Bombing and Navigation Competition was characterized by radar bomb scoring (RBS) runs on Amarillo, Denver, Salt Lake City, Kansas City, San Antonio and Phoenix; and the 1957 competition (nicknamed "Operation Longshot") had three targets: Atlanta, Kansas City, and St. Louis. This use of RBS with simulated target areas utilizing mobile and fixed bomb scoring sites adjacent to major cities, industrial areas, military installations and dedicated bombing ranges throughout the United States. This format would continue through successive SAC Bombing and Navigation Competitions through the remainder of the 1950s, 1960s, 1970s and 1980s. Commencing in the late 1950s, in addition to representation from every SAC wing with a bombing and/or air refueling mission, later SAC competitions would also include participating bomber and aerial refueling units from the Royal Air Force's Bomber Command and (after 30 April 1968) its successor, RAF Strike Command.

Ядролық зымырандар, ұшақ экипаждарының дайындығы, әуедегі ескерту және стратегиялық барлау

1957 жылдың 18 наурызында SAC-тің 1-ші зымыран дивизиясы іске қосылғаннан кейін, SAC штабы 1958 жылдың 1 қаңтарында Калифорниядағы Әуе күштері баллистикалық зымыран дивизиясында CINCSAC көмекшісінің кеңсесін (SAC MIKE) құрды. SAC MIKE зымырандарды әзірлеумен айналысты, ал 1958 жылы аралық қашықтықтағы «Юпитер» және «Тор» зымырандары SAC-қа жедел әрекет ету үшін берілді. 1958 жылдың 1 ақпанынан бастап SAC байланыс тобы Колорадо штатындағы Энт әуе базасындағы NORAD командалық бекетіне орналасты, және екі команда тікелей құрлық желісі арқылы SAC базаларын NORAD әуе қорғанысы бағыт-бағдар орталықтарымен байланыстыруға келісті. Сондай-ақ 1950 жылдардың соңында SAC барлау қызметін күшейтуді жалғастырды және күтпеген шабуылға қарсы күштерінің аман қалу мүмкіндігін арттырудың жаңа тәсілдерін жасады. 1958 жылдан 1967 жылға дейін Түркиядағы Инсирлик әуе базасында SAC жасағы (TUSLOG Det 50) жұмыс істеді, ол Капустин Яр және Тюратам ұшыру кешендерінен совет зымырандарының телеметриялық мәліметтерін бақылады. 1959-60 жылдары SAC «Minuteman I» ICBM зымырандарын АҚШ Әуе күштеріне қарасты локомотивтер мен пойызбен азаматтық теміржол желілері арқылы орналастыруды қарастырды. Президент Эйзенхауэр 1959 жылдың 9 қыркүйегінде Ванденберг әуе базасында SAC экипажының алғашқы «Atlas» ICBM зымыранын ұшыруын мақұлдады. Зымырандық операциялар қарқынын күшейткенімен, ұшу экипаждарына шабуыл миссияларында аман қалуды қамтамасыз ету үшін қатаң дайындық жүргізілді. Кейде SAC бомбалаушылары ADC истребительдерімен, советтердің қарсыластарын симуляциялап, қарсыласты. Керісінше, SAC ADC дайындығына көмектесті, АҚШ құрлығына қарсы совет бомбалаушыларының қауіп-қатеріне жауап беретін ADC истребительдерін симуляциялады. Алайда, 1959 жылдың 17 желтоқсанында «Quick Kick» жаттығулары кезінде ADC F-102 және SAC B-47 ұшақтарының әуеде соқтығысқаннан кейін, SAC бомбалаушыларына қарсы NORAD истребительдерінің шабуылдарын жасауға тыйым салынды. 1960 жылдың 18 наурызында SAC континентаралық зымырандары Мэн штатындағы Преск-Айл әуе базасына жақын орналасқан «Snark» зымырандарды ұшыру кешенінде дайындыққа кірісті. Келесі айда, 22 сәуірде 1960 жылы SAC соңғы британдық PGM-17 «Thor» IRBM зымыранын Корольдік әуе күштеріне тапсырды. Келесі айда, 1965 жылдың наурыз айында Стратегиялық әуе командалығының алдыңғы қатарлы эшелоны (SACADVON) CINCSAC-тің байланыс бөлімшесі ретінде құрылды, ол B-52 миссиясын қолдау үшін MACV штабында орналасқан. 1965 жылдың 23 мамырында SAC B-52F ұшақтары радарлық карта жасау үшін қарусыз миссияларды бастады, ал кейіннен жердегі бағдаршамдардың көмегімен бомбалауды сынақтан өткізді. SAC 18 маусымда қанығу бомбалауды бастады (1966 жылы айына 8000 тонна), және 1965 жылдан бастап 1973 жылға дейін АҚШ күштерінің қатысуымен жаулық әрекеттердің аяқталуына дейін «Arc Light» операциясы миссиясын жүргізді. 1965 жылы барлық B-52F миссиясы Оңтүстік Вьетнамдағы (RVN) нысандарға қарсы болды, ал желтоқсандағы «Duck Flight» миссиясы Лаостағы ВК-ның қорын сақтау аймағын соқты. 1966 жылдың сәуірінде Вьетнам операциялары B-52D моделімен басталды, бұл AGM-28 «Hound Dog» зымыранын және ADM-20 «Quail» әуелік айлакерлерін төменгі биіктіктегі операциялар үшін пайдалануға арналған 1956 жылғы модель және 1965 жылдың соңында «Big Belly» жобасы бойынша өзгертілді, бұл қалыпты бомбалардың сыйымдылығын арттырды. SAC-тің RBS эскадрильясы, бөлімшелердің көпшілігі 1966 жылдан 1973 жылға дейін ұрыс «Skypot» жер бетіндегі бомбалау операциялары үшін Вьетнамға ауыстырылған кезде тоқтатылды. «Тез реакция» атты алғашқы бомбалау 1966 жылдың 6 шілдесінде «Pink Lady» миссиясы болды, бұл операцияда SAC B-52D/F ұшақтары АҚШ армиясының 1-ші әуе кавалерия дивизиясын қолдады. 1972 жылғы «Linebacker II» операциясы Солтүстік Вьетнамдағы Ханой / Хайфонг бомбалауларында «Skyspot» жүйесін қолданды, нәтижесінде 25 SAC ұшақ экипажының мүшелері қаза тапты. 1967 жылдың мамыр айында SACADVON Оңтүстік Вьетнамдағы Тан Сон Нхут әуе базасындағы Жетінші Әуе күштері штабына көшіп, «7-ші Әуе күштері мен MACV үшін шабуылдарды» жоспарлап, үйлестірді. 1968 жылдың маусым айында SAC-қа тағайындалған 161,921 әскери және 20,215 азаматтық деңгейден SAC-тың 1968 жылдың қарашасынан 1969 жылдың мамырына дейін 13,698 бірінші мерзімдегі ұшқыштарын жоғалтты. Әдеттегі бомбалау, әуеде жанармай құю және Оңтүстік-Шығыс Азиядағы стратегиялық әуеде барлау операциялары SAC-тің операциялық міндеттемелерін көбірек алып жатқанда, SAC-тің ядролық қорқыту жөніндегі негізгі миссиясы оның басты назарында болды. 1969 жылы «SAC-тің B-52 және B-58 ұшақтары B28, B41, B43, B53 және BA53 ядролық қаруларын тасымалдай алды» (SAC-тің 311 ядролық AGM-28 «Hound Dog» зымырандары болды). Бұл сонымен қатар B-58 «Hustler» ұшағының SAC-тің белсенді қорларынан шығарылуымен және FB-111 онымен алмастырумен бірге орын алды. 1969 жылдың 18 наурызында Оңтүстік Вьетнам шекарасында SAC алғаш рет Камбоджаны бомбалады («Operation Menu» 1970 жылдың 26 мамырына дейін «Skyspot» жүйесімен басқарылды). 1970 жылдың 17 ақпанында SAC Лаостың Плато-де-Жарр аймағында алғашқы «GOOD LOOK» бомбалауын жүргізді, бұл B-52 ұшақтарының фотобарлау миссияларынан («GOOD LOOK ALPHA» 1969 жылдың тамызында және «GOOD LOOK BRAVO» шамамен 1970 жылдың 15 қаңтарына дейін) және Таиландтағы «Skyspot» орнатылымының байқауларынан кейін орын алды. SAC «HQ 8th AF» штабын 1970 жылдың 1 сәуірінде Гуамдағы Андерсен әуе базасына B-52D/G операцияларын бақылау және SACADVON-ды толықтыру үшін ауыстырды. 8-ші Әуе күштері үшінші дивизиядан күнделікті шабуыл сұраныстарын және түзетулерді негізге алған «frag» бұйрықтарын жасауды қабылдады. 1970 жылы SAC көптеген тәуелсіз нысандарға шабуыл жасауға арналған LGM-30G «Minuteman III» ICBM зымыранын, сонымен қатар B-58 «Hustler» жоғары жылдамдықты бомбалаушысын зейнеткерлікке шығарды. 1972 жылы «Linebacker II» операциясы басталды, бұл Солтүстік Вьетнамдағы нысандарға қарсы жүргізілген жетінші әуе күштері мен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің 77-ші тапсырмалық тобының әуе шабуылы болды. «Linebacker II» 1972 жылдың 18 желтоқсанынан 29 желтоқсанына дейін жүргізілді, нәтижесінде «Желтоқсан шабуылдары» және «Рождество бомбалаулары» сияқты бірнеше ресми емес атаулар пайда болды. Бұрынғы «Rolling Thunder» және «Linebacker» операцияларынан айырмашылығы, «Linebacker II» Ханой және Хайфонг аймандарындағы маңызды нысандарды жоюға бағытталған «максималды күш-жігер» бомбалау кампаниясы болды, бұл тек SAC B-52D/G ұшақтарымен ғана мүмкін болды. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері АҚШ Әуе күштері жүргізген ең ірі ауыр бомбалау шабуылы болды. «Linebacker II» 1972 жылдың мамырынан қазанға дейін жүргізілген «Linebacker» бомбалау операциясының кеңейтілген нұсқасы болды, жаңа кампанияның басымдығы кішкентай тактикалық истребительдерге қарағанда B-52 «Stratofortress» ауыр бомбалаушыларының шабуылдарына ауыстырылды. «Linebacker II» кезінде Таиланд және Гуамдағы әуе базаларынан Солтүстік Вьетнамды бомбалау үшін 741 B-52D/G ұшағы жөнекелді, ал 729 миссияларын аяқтады. «Linebacker II» кезінде SAC-тің жоғалғандарының саны он бес B-52 ұшағын құрады. АҚШ үкіметі операция Солтүстік Вьетнамның саяси бюросын келіссөздер үстеліне қайта оралуға мәжбүр еткенін мәлімдеді, ал Париж бейбіт келісімі операциядан кейін жақын арада қол қойылды. 1973 жылдың басында Оңтүстік-Шығыс Азиядағы SAC-тің шабуылдық әуе операциялары тоқтатылды, және Солтүстік Вьетнамның әуе шабуылы кезінде атып түсіріліп, тұтқынға алынған көптеген SAC ұшақ экипажының мүшелері АҚШ-қа қайтарылды. Вьетнам соғысы кезінде қолданылған SAC ұшақтарына B-52D, B-52F, B-52G, KC-135A, KC-135Q, RC-135-тің әртүрлі нұсқалары, SR-71, U-2 және EC-135 кірді.

After SAC's 1st Missile Division was activated on 18 March 1957, SAC HQ established the Office of Assistant CINCSAC (SAC MIKE) at the Air Force Ballistic Missile Division in California on 1 January 1958. SAC MIKE was responsible for missile development liaison, the intermediate range Jupiter and Thor missiles having been transferred to SAC for alert in 1958. Beginning on 1 February 1958, a SAC Liaison Team was also located at the NORAD Command Post at Ent AFB, Colorado, and the two commands agreed that direct land line communications should connect SAC bases with NORAD's Air Defense Direction Centers. Also in the late 1950s, SAC continued to enhance its intelligence collection activities and develop innovative means of improving the survivability of its forces to surprise attack. From 1958 to about 1967, a SAC Detachment (TUSLOG Det 50) operated at Incirlik AB, Turkey, monitoring Soviet missile telemetry from the Kapustin Yar and Tyuratam launch complexes. In 1959 60, SAC evaluated deploying Minuteman I ICBMs via civilian railroad tracks on USAF operated locomotives and trains. President Eisenhower approved the first Atlas ICBM launch by a SAC crew for 9 September 1959 at Vandenberg AFB. While missile operations continued to ramp up, robust training for flight crews to ensure survivability for strike missions also continued. In some instances SAC bombers would oppose ADC fighter interceptors simulating Soviet interceptors. Conversely, SAC assisted ADC readiness by simulating Soviet bomber threats to the continental United States that ADC fighters would respond to. However, following a mid air collision between an ADC F 102 and a SAC B 47 during a 17 December 1959 Quick Kick exercise, simulated NORAD fighter attacks were prohibited against SAC bombers. On 18 March 1960, SAC intercontinental missiles began alert at Maine's Snark Missile Launch Complex adjacent to Presque Isle AFB. The following month, on 22 April 1960, SAC turned over the last British based PGM 17 Thor IRBM to the Royal Air Force. The following month, in March 1965, the Strategic Air Command Advanced Echelon (SACADVON) was established as a " liaison unit for CINCSAC [was] located at MACV Headquarters to assist with the B 52 effort." On 23 May 1965, SAC B 52Fs began unarmed missions for radar mapping " and later to test bombing with the assistance of ground homing beacons " SAC began saturation bombing on 18 June 1965 (8000 tons per month in 1966) and conducted Operation Arc Light missions from 1965 until the end of hostilities involving U. S. forces in 1973. All B 52F missions in 1965 were against targets in South Vietnam (RVN) except for the December " Duck Flight mission [that] hit a suspected VC supply storage area [for which] part of the target box was in Laos." In April 1966, Vietnam operations began with the B 52D model, a 1956 model designed to use the AGM 28 Hound Dog cruise missile and the ADM 20 Quail aerial decoys for low altitude operations and modified in late 1965 by Project Big Belly to increase conventional bomb capacity. SAC's RBS Squadrons were discontinued when most detachment personnel transferred to Vietnam from 1966 to 1973 for Combat Skyspot ground directed bombing operations. The first "Quick Reaction" bombing was the "Pink Lady" mission on 6 July 1966 using SAC B 52D/Fs to support the U. S. Army's 1st Air Cavalry Division. The 1972 Operation Linebacker II also used Skyspot for Hanoi/Haiphong bombings in North Vietnam which resulted in the loss of 25 SAC aircrew members. By May 1967, SACADVON had moved to Seventh Air Force headquarters at Tan Son Nhut Air Base, South Vietnam to schedule and coordinate " strikes for the 7th AF and MACV." From a level of 161,921 military and 20,215 civilian assigned to SAC in June 1968, SAC lost 13,698 first term airmen from November 1968 to May 1969 in a three phase drawdown known as Project 693 to comply with Public Law 90 364. While conventional bombing, air refueling and strategic air reconnaissance operations in Southeast Asia increasingly occupied SAC's operational commitments, SAC's primary mission of nuclear deterrence continued to remain its primary focus. In 1969, " SAC's B 52s and B 58s could carry B28, B41, B43, B53, and BA53 nuclear weapons" (SAC had 311 nuclear AGM 28 Hound Dog missiles at the end of the year.) This also coincided with the B 58 Hustler's in progress retirement from SAC's active inventory and its replacement with the FB 111. On 18 March 1969, along the South Vietnamese border, SAC first bombed Cambodia (Operation Menu through 26 May 1970 was controlled by Skyspot). On 17 February 1970, SAC conducted the first "GOOD LOOK" bombing of Laos at the Plaine des Jarres after B 52 photorecon missions ("GOOD LOOK ALPHA" in August 1969 and "GOOD LOOK BRAVO" c. no – c. 15 January 1970) and the observations of a Skyspot installation in Thailand. SAC transferred " HQ 8th AF to Andersen AFB, Guam on 1 April 1970 to oversee B 52D/G operations and to complement SACADVON". 8th AF took over from Third Air Division the generation of "frag" orders based on daily strike requests and amendments from COMUSMACV. In 1970, SAC deployed the LGM 30G Minuteman III ICBM with multiple independently targetable reentry vehicle or MIRVs, for striking 3 targets, while concurrently retiring the B 58 Hustler supersonic bomber. 1972 saw the commencement of Operation Linebacker II, a combined Seventh Air Force and U. S. Navy Task Force 77 aerial bombing campaign, conducted against targets in North Vietnam during the final period of US involvement in the Vietnam War. Linebacker II was conducted from 18 to 29 December 1972, leading to several informal names such as "The December Raids" and "The Christmas Bombings". Unlike the previous Operation Rolling Thunder and Operation Linebacker interdiction operations, Linebacker II would be a "maximum effort" bombing campaign to destroy major target complexes in the Hanoi and Haiphong areas which could only be accomplished by SAC B 52D/Gs. It saw the largest heavy bomber strikes launched by the U. S. Air Force since the end of World War II. Linebacker II was a modified extension of the Operation Linebacker bombings conducted from May to October 1972, with the emphasis of the new campaign shifted to attacks by B 52 Stratofortress heavy bombers rather than smaller tactical fighter aircraft. During Linebacker II, a total of 741 B 52D/G sorties were dispatched from bases in Thailand and Guam to bomb North Vietnam and 729 actually completed their missions. Overall SAC losses during Linebacker II numbered fifteen B 52s. The U. S. government claimed that the operation had succeeded in forcing North Vietnam's Politburo to return to the negotiating table, with the Paris Peace Accords signed shortly after the operation. By early 1973, offensive SAC air operations in Southeast Asia ceased and numerous SAC aircrewmen who had been shot down and captured as prisoners of war by North Vietnam were repatriated to the United States. SAC aircraft used during the Vietnam War included B 52D, B 52F, B 52G, KC 135A, KC 135Q, various versions of the RC 135, SR 71, U 2, and EC 135.

Еске алу және жаңа бұйрықтар

Оффут әуе базасының жанында орналасқан SAC мұражайы 1998 жылы Небраска штатының Эшленд қаласына жақын жерге көшірілді және 2001 жылы Стратегиялық әуе және ғарыш мұражайы деп қайта аталды. SAC-ті еске алатын ұйымдар: Стратегиялық әуе командасы ардагерлері қауымдастығы, SAC қоғамы, B-47 Stratojet қауымдастығы, B-52 Stratofortress қауымдастығы, FB-111 қауымдастығы, SAC әуедегі басқару және бақылау қауымдастығы, Әуе күштері ракеташылары қауымдастығы, SAC элиталық күзетшілер қауымдастығы және Стратегиялық әуе командасының естелік әуесқой радио клубы. Салқын соғыстан кейін, SAC тарихы 1990 жылғы альманах пен 2006 жылғы ұйымдық тарихты қамтыды. 2009 жылы Стратегиялық әуе командасының тарихын жалғастырған Әуе күштерінің жаһандық соққы командалығы (AFGSC) құрылды. Штаб-пәтері Луизиана штатындағы Барксдейл әуе базасында орналасқан AFGSC, АҚШ Стратегиялық командасына (USSTRATCOM) бағынған екі АҚШ Әуе күштерінің құрамының бірі. AFGSC қазіргі уақытта ядролық қабілетті ауыр бомбалаушы күштерге жауапты Сегізінші Әуе күшінен (8AF) және ICBM күштеріне жауапты жиырмасыншы Әуе күшінен (20AF) тұрады.