Еуропалық аймақтағы АҚШ Әуе күштерінің үшінші әскері

Кіріспе

Еуропалық аймаққа жауапты АҚШ Әскери-әуе күшінің нөмірленген әскері

31-ші истребительдер қанаты, Авиано әуе базасы, Италия (F 16C/D Block 40, HH 60)
39-шы әуе базасы қанаты, Ингирлик әуе базасы, Түркия
48-ші истребительдер қанаты, RAF Лейкенхит, Ұлыбритания (F 15E, F 35A)
52-ші истребительдер қанаты, Шпангдалем әуе базасы, Германия (F 16C/D Block 50)
86-шы әуе көлігі қанаты, Рамштейн әуе базасы, Германия (C 130, C 21A, C 37A)
100-ші әуе май құю қанаты, RAF Милденхолл, Ұлыбритания (KC 135R)
406-шы әуе экспедициялық қанаты, Рамштейн әуе базасы, Германия (C 130, MQ 9)
435-ші әуе-жер операциялары қанаты, Рамштейн әуе базасы, Германия
501-ші жауынгерлік қолдау қанаты, RAF Алконбери, Ұлыбритания
Ауыр әуе көлігі қанаты, Папа әуе базасы, Венгрия (C 17)

Тарих

Төрт түпнұсқа нөмірленген әуе күштерінің бірі – Үшінші әуе күштері 1940 жылғы 18 желтоқсанда Флорида штатындағы МакДилл әуежайында GHQ әуе күштерінің Оңтүстік-Шығыс әуе округі ретінде құрылды (кейін 1941 жылғы 20 маусымда Әуе күштерінің ұрыс командованиесіне айналды). Округ 1940 жылғы 19 қазанда құрылып, сол күні 22-ші іс-қимыл қанатын да құрды. 1940 жылғы қарашада Саваннада (Джорджия штаты) құрылған қанатқа 50-ші және 53-ші іс-қимыл топтарын бақылау (1941 жылғы 15 қаңтар) жүктелді, бірақ 1941 жылғы қазан айында таратылды. Оңтүстік-Шығыс әуе округі 1941 жылғы 26 наурызда Үшінші әуе күштері болып қайта аталды, оның міндеті АҚШ-тың Оңтүстік-Шығыс және Мексика шығанағы аймақтарын қорғау болды. 1941 жылғы 8 қаңтарда Тампа қаласының орталық кеңселеріне көшірілді. МакДилл әуежайы – Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Тампа шығанағы аймағында құрылған екі ірі Армиялық әуе корпусы базасының бірі. 1928 жылы құрылған Тампаның Дрю Филд қалалық әуежайы 1940 жылы Әуе корпусына жалға берілді. Әуежайды кеңейту жұмыстары басталды және 1941 жылы Дрю Армиялық әуежайы ашылды. МакДилл және Дрю әуежайларының ұшу операцияларын қолдау үшін 1942 жылдың басында Бруксвилл Армиялық әуежайы және Хиллсборо Армиялық әуежайы сияқты екі қосалқы әскери әуежай салынды және ашылды. Форт-Майерсқа жақын орналасқан Бонита Спрингс қосалқы алаңы МакДилл үшін қосымша авариялық қону алаңы болды. Бұл барлық әуежайлар Үшінші әуе күштерінің қарауына өтті. III жауынгерлік командование, жауынгерлік бөлім, Дрю әуежайында орналасқан.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Үшінші әуе күштері бастапқыда АҚШ-тың оңтүстік-шығысына әуе қорғанысын қамтамасыз етті (1940–1941 жж.) және Перл-Харбордан кейін Атлант мұхиты мен Мексика шығанағының жағалау аймақтарында су асты кемелеріне қарсы патрульдік рейстер жасады. 1942 жылдың қаңтарында бұл құрама Шығыс қорғаныс командасынан Әуе күштерінің ұрыс командалығына қайтарылды және орта бомбалау, истребитель және барлау операциялары үшін бөлімшелерді, экипаждарды және резервтерді жаттықтыруға бекітілді. 1942 жылы су асты кемелеріне қарсы патрульдер Жағалау күзеті мен басқа да мекемелерге берілді, ал бұл құрама негізінен жауыгерлік бөлімдерге резерв дайындаумен және бомбалау, истребитель және барлау операциялары үшін бөлімшелерді, экипаждарды және жекелеген сарбаздарды жаттықтырумен айналысты. Ол Армия Әуе күштерінің жаттығу командасының ұшу мектептерінің түлектерін, навигаторларды, икемді артиллерия мектептерін және түрлі техникалық мектептерді қабылдады, оларды жауыгерлік топтар мен эскадрильяларға біріктірді, содан кейін топтар мен резервтерді шетелдегі жауыгерлік аймақтарға жөнелтуге дайындау үшін операциялық бөлімшелік жаттығулар (ОБЖ) мен резервтік жаттығулар (РЖ) жүргізді. Үшінші әуе күштері негізінен B-25 Mitchell және B-26 Marauder орта бомбалаушы топтарын, сондай-ақ A-20 Havoc және A-36 Apache жеңіл бомбалаушы топтарын даярлады. Ол сонымен қатар 1942 жылы P-39 Airacobra және P-40 Warhawk истребительдерін, ал 1943 және 1944 жылдары қолжетімді болған кезде P-47 Thunderbolt және P-51 Mustang истребительдерін пайдалана отырып, резерв ұшқыштарын даярлады. Үшінші әуе күштері Флоридадағы Армия Әуе күштерінің қолданбалы тактика мектебіне де көмек көрсетті. 1944 жылға қарай топтардың көп бөлігінің операциялық жаттығуы аяқталды, ал бұл құрама Үшінші әуе күштері бақылауындағы әуежайлардағы жаттығу орталықтары ретінде Армия Әуе күштері базалық бөлімшелерін (AAFBU) пайдалана отырып, резервтік жаттығуға (РЖ) көшті. 1944 жылға қарай ААФ-тың көптеген нөмірленген әуе күштері әлемнің әртүрлі аймақтарында, мысалы, Еуропадағы Сегізінші әуе күштері және Тынық мұхитындағы Жиырмасыншы әуе күштері сияқты соғыс қимылдарына қатысты. Оларға АҚШ-та орналасқан төрт нөмірленген әуе күштері қолдау көрсетті. 1944 жылдың 13 желтоқсанында Бірінші, Екінші, Үшінші және Төртінші әуе күштерінің барлығы Континенттік әуе күштерінің біріктірілген басқаруына бағындырылды, бұл кейіннен құрылған Стратегиялық әуе күштері, Тактикалық әуе күштері және Әуе қорғанысы күштерінің алдағы құрылысына негіз болды, олардың барлығы 1946 жылы құрылды.

Third Air Force initially provided air defense for the southeastern United States (1940–1941) and flew antisubmarine patrols along coastal areas of the Atlantic Ocean and Gulf of Mexico after Pearl Harbor. In January 1942, the command was withdrawn by Air Force Combat Command from the Eastern Defense Command and assigned operational training of units, crews, and replacements for medium bombardment, fighter, and reconnaissance operations. In 1942, the antisubmarine patrols were turned over to the Coast Guard and other agencies and the command was engaged primarily in training replacements for combat units and operational training of units, crews, and individuals for bombardment, fighter, and reconnaissance operations. It received graduates of Army Air Forces Training Command flight schools; navigator training; flexible gunnery schools and various technical schools, organized them into combat groups and squadrons, and provided operational unit training (OTU) and replacement training (RTU) to prepare groups and replacements for deployment overseas to combat theaters. Third Air Force primarily trained B 25 Mitchell and B 26 Marauder medium bomber groups and A 20 Havoc and A 36 Apache light bomber groups. It also trained replacement fighter pilots, initially using P 39 Airacobra and P 40 Warhawks in 1942, later with P 47 Thunderbolts and P 51 Mustangs beginning in 1943 and 1944 as they became available. Third Air Force also provided support to the Army Air Forces School of Applied Tactics in Florida. By 1944, most of the Operational Training of groups ended, with the command concentrating on RTU training using Army Air Force Base Units (AAFBU) as training organizations at the airfields controlled by Third Air Force. Also by 1944, the majority of the Numbered Air Forces of the AAF were fighting in various parts of the world, such as the Eighth Air Force in Europe and the Twentieth Air Force in the Pacific. They were supported by four numbered air forces located within the United States. On 13 December 1944, First, Second, Third and Fourth Air Force were all placed under the unified command of the Continental Air Forces, the predecessor of the later established Strategic Air Command, Tactical Air Command, and Air Defense Command, which were all established in 1946.

1945 жылдан бастап және "салқын соғыс"

1946 жылы Әскери әуе күштері қайта ұйымдастырылған кезде, Тактикалық әуе командасы (TAC) оның үш негізгі командасының бірі ретінде құрылды. Үшінші әуе күштері бұрынғы IX әскер тасымалдау командасының құрамына кіретін әскер тасымалдау бөлімшелерін басқару үшін TAC-қа қайта тағайындалды. Оның штаб-пәтері Оңтүстік Каролина штатындағы Гринвилл әскери-әуе базасында орналасқан. Curtiss C-46 Commando және Douglas C-47 Skytrain негізгі әскер тасымалдау ұшақтары болды, бірақ бастапқыда Әуе көлігі командасы үшін сатып алынған артық Douglas C-54 Skymaster ұшақтары әскер тасымалдауға пайдалану үшін қолжетімді болды. Үшінші әуе күштері 1946 жылдың 1 қарашасында таратылды. TAC-тың әскер тасымалдау миссиясы Еуропадан оралған Тоғызыншы әуе күштеріне қайта тағайындалды және Гринвилл әскери-әуе базасына қайта тағайындалды, ол осы аралықта Дональдсон әуе күштері базасы деп аталды. 1948 жылдың тамызында Берлин блокадасына жауап ретінде АҚШ Шығыс Англиядағы Ұлыбританияның төрт базасына ұзақ қашықтықтағы Boeing B-29 Superfortress стратегиялық бомбалаушыларын орналастырды. 3-ші әуе дивизиясы Ұлыбританияда орналасқан B-29 бөлімшелерін қабылдау, қолдау және операциялық бақылау үшін іске қосылды. Сондай-ақ, ол Берлин әуе көпірінде пайдаланылған C-54 Skymaster ұшақтарына RAF Burtonwood-та техникалық қызмет көрсетуді қамтамасыз етті. 1949 жылы Берлин әуе көпірі аяқталғаннан кейін дивизия Ұлыбританиядағы әскери көмек бағдарламасына қатысып, 1951 жылдың мамырына дейін кең ауқымды әуе базасын салу бағдарламасын бастады. 1949 жылдың 3 қаңтарынан 1951 жылдың 21 қаңтарына дейін қысқа мерзімге Бас команда деңгейіне көтерілген 3-ші әуе дивизиясы Ұлыбританияда орналасқан көптеген АҚШ Әуе күштері ұйымдарын бақылады және ауқымды әуеайлақ құрылысы бағдарламасын қадағалады.

1951 жылдан бастап қайта іске қосылған

Дегенмен, Корея соғысының басталуымен және Кеңес Одағының қаупінің артуымен АҚШ пен Ұлыбритания Ұлыбританиядағы АҚШ әскери күштерінің одан да күшеюіне келісті. Американдық әскери күштердің өсуі мен күрделілігі күшейтілген операциялардың қажеттіліктерін қанағаттандыратын үлкен басқару және ұйымдастыру құрылымын талап етті. 1 мамырда 3-ші Әуе дивизиясы таратылды, ал оның орнына USAFE-нің 3-ші Әуе күштері тактикалық әуе операцияларын бақылау үшін құрылды. Стратегиялық Әуе қолбасшылығының 7-ші Әуе дивизиясы бомбалау және барлау күштерін басқарды, ал 3-ші Әуе күштері логистикалық қолдау көрсетті. Лондонға жақын орналасқан RAF South Ruislip штабынан 3-ші Әуе күштері 1966 жылға дейін, 7-ші Әуе дивизиясы таратылғанша, бұл міндетті негізінен өзгеріссіз орындады. 3-ші Әуе күштері астында Англияға келген алғашқы тактикалық бөлім 6 қыркүйекте 1951 жылы RAF Bentwaters базасында орналасқан 81-ші истребитель-бомбалаушылық қанат болды. Келесі бөлімше – RAF Wethersfield-тен ұшқан 20-шы истребитель-бомбалаушылық қанат. Бұл Republic F 84 Thunderjet/Thunderchief және North American F 86 Sabre ұшақтары Англияның әуе қорғанысын қамтамасыз ету үшін Корольдік Әуе күштерінің Истребительдер Командованиесімен бірлесіп жұмыс істеді. Сонымен қатар, RAF Sculthorpe және RAF Alconbury базаларынан B 45 Tornado және B 66 Destroyer тактикалық бомбалаушыларын 47-ші бомбалаушылық қанат ұшырды. Бастапқыда 49-шы Әуе дивизиясы Ұлыбританиядағы USAFE қанаттары үшін орта деңгейдегі басқару билігі ретінде жұмыс істеді, операциялық ұрыс топтары қосылмады. Дивизия Quick Shot, Kingpin және Bear Claw сияқты көптеген оқу-жаттығу миссияларын бақылады және оларға қатысты. Ол 1 шілдеде 1956 жылы таратылды. 1960 жылдары 3-ші Әуе күштерінде төрт-бес ұрыс қанаты болды және Ұлыбританияда орналастырылған ұшақтардың түрлерінде үлкен өзгерістер болды. North American F 100 Super Sabres, McDonnell F 101 Voodoos және McDonnell Douglas F 4 Phantom II ұшақтары ескі ұшақтарды алмастырды. Boeing KC 135 Stratotankers ескі жанармай құю ұшақтарын алмастырды. 1972 жылдың маусым айында Ұлыбританиядағы тактикалық бөлімшелердің күнделікті операциялық бақылауы Батыс Германиядағы Висбаден әуе базасындағы USAFE штаб-пәтеріне берілді. 3-ші Әуе күштері әлі де бөлімшелердің басқаруын сақтап қалды, бірақ өзгеріс нәтижесінде штаб қайта ұйымдастырылды, персоналдың саны қысқартылды және Ұлыбританиядағы RAF Mildenhall-ға көшті. 1979 жылы НАТО министрлері кеңестік SS 20 орташа қашықтықтағы баллистикалық зымырандарының қаупін сейілту үшін BGM 109G Gryphon жерден ұшырылатын қанатты зымырандарын және Pershing II IRBM зымырандарын орналастыруға шешім қабылдады. RAF Greenham Common және RAF Molesworth GLCM-дері үшін орналасу орындары ретінде таңдалды. 501-ші тактикалық зымыран қанаты (TMW) 1982 жылдың шілдесінде Гринхэм орталығында, ал 303-ші тактикалық зымыран қанаты 1986 жылдың желтоқсанында Мольсвортта құрылды. 1987 жылдың маусым айында USAFE штаб-пәтері 3-ші Әуе күштері бөлімшелерінің тактикалық бақылауын 3-ші Әуе күштерінің қолбасшысына тапсырды. 1986 жылдың 15 сәуірінде Лейкенхит және Үстіргі Хейфорд әуежайларында орналасқан General Dynamics F 111 ұшақтары Эльдорадо каньоны операциясының бөлігі ретінде Ливиядағы күдікті террористік нысандарға қарсы ұшырылды. 1987 жылдың желтоқсанында Орташа қашықтықтағы ядролық күштер туралы келісімге қол қоюмен RAF Molesworth-те орналастырылған GLCM-дер АҚШ-қа шығарылды және 303-ші TMW 1989 жылдың 30 қаңтарында таратылды. RAF Greenham Common-дағы соңғы GLCM-дер 1991 жылдың наурыз айында алынып тасталды, ал 501-ші TMW 1991 жылдың 4 маусымында таратылды. 1990 жылдың тамызында Ирак Кувейтке шабуыл жасаған кезде 3-ші Әуе күштері, көптеген басқа АҚШ әскери бөлімшелері сияқты, өзінің шынайы сынағынан өтті. Алайда, 3-ші Әуе күштері үшін жағдай бұрынғыдай емес еді. "Шөлдік қалқан" және "Шөлдік дауыл" операциялары Еуропадағы классикалық Шығыс-Батыс қақтығысы болған жоқ, оған 3-ші Әуе күштері даярланған. Кувейт операциялар аймағынан мыңдаған шақырым қашықтықта орналасқан 3-ші Әуе күштері жауынгерлік ұшақтарының жартысын, бірнеше мың көлік құралын, шамамен 50 000 тонна оқ-дәріні және көптеген тонна жабдықтарды орналастырып, маңызды қолдау ролін атқарды. 3-ші Әуе күштері үш жедел медициналық ауруханасын құру арқылы 2250 төсек-орынмен де қамтамасыз етті және көптеген жараланғандар келген жағдайда дайын болды.

However, with the advent of the Korean War and the growing Cold War threat of the Soviet Union, the U. S. and UK agreed to an even greater U. S. military presence in the United Kingdom. The resulting growing size and complexity of the American military presence required a larger command and organizational structure that could meet the needs of the increased operations. The 3d Air Division was discontinued on 1 May 1951, and in its place the USAFE Third Air Force was activated to oversee tactical air operations. Strategic Air Command's 7th Air Division controlled deployed bombardment and reconnaissance forces with Third Air Force providing its logistical support. From its headquarters at RAF South Ruislip near London, Third Air Force carried out that mission basically unchanged through 1966, when the 7th Air Division was inactivated. The first tactical unit to come to England under Third Air Force was the 81st Fighter Bomber Wing based at RAF Bentwaters on 6 September 1951. The next assigned unit was the 20th Fighter Bomber Wing, flying from RAF Wethersfield. These Republic F 84 Thunderjet/Thunderchief and North American F 86 Sabre units worked with Royal Air Force Fighter Command providing air defense for England. In addition, the attached Tactical Air Command 47th Bombardment Wing flew B 45 Tornado and B 66 Destroyer tactical bombers from RAF Sculthorpe and RAF Alconbury. Initially the 49th Air Division functioned as the intermediate level command authority for USAFE's wings in the UK, no operational combat groups were attached. The division supervised and participated in numerous training missions such as Quick Shot, Kingpin, and Bear Claw. It was inactivated on 1 July 1956. During the 1960s, Third Air Force had four to five combat wings and major changes occurred in the types of aircraft deployed in the United Kingdom. North American F 100 Super Sabres, McDonnell F 101 Voodoos, and McDonnell Douglas F 4 Phantom IIs replaced older fighter aircraft. Boeing KC 135 Stratotankers replaced older refueling aircraft. In June 1972, daily operational control of tactical units in the United Kingdom was transferred to Headquarters USAFE at Wiesbaden Air Base, West Germany. Third Air Force still retained command of the units, but as a result of the change, the headquarters was reorganized, reduced in personnel strength, and moved to RAF Mildenhall, United Kingdom. In 1979, NATO ministers decided to deploy BGM 109G Gryphon Ground Launched Cruise and Pershing II IRBM missiles to counter the growing Soviet SS 20 intermediate range ballistic missile threat. RAF Greenham Common and RAF Molesworth were selected as the beddown sites for the GLCM. The 501st Tactical Missile Wing (TMW) was activated at RAF Greenham Common in July 1982 and the 303d Tactical Missile Wing at RAF Molesworth in December 1986. In June 1987, Headquarters USAFE delegated tactical control of Third Air Force units to the Third Air Force commander. On 15 April 1986, General Dynamics F 111 aircraft based at RAF Lakenheath and RAF Upper Heyford were launched against suspected terrorist targets in Libya, as part of Operation Eldorado Canyon. With the signing of the Intermediate Range Nuclear Forces Treaty in December 1987, GLCMs deployed to RAF Molesworth were removed to the U. S. and the 303rd TMW inactivated 30 January 1989. The last GLCMs at RAF Greenham Common were removed in March 1991, and the 501st TMW inactivated 4 June 1991. When Iraq invaded Kuwait in August 1990, Third Air Force, like many other U. S. military units, received their trial by fire. However, for Third Air Force, the scenario was not similar to any which had been practiced in the past. Operations Desert Shield and Desert Storm were not classic East West confrontations in Europe that Third Air Force had been trained for. Thousands of miles removed from the Kuwait theater of operations, Third Air Force played a major support role, deploying half its combat aircraft, several thousand vehicles, approximately 50,000 tons of munitions, and many more tons of supplies and material. Third Air Force also provided 2,250 hospital beds by activating three of its contingency hospitals and was ready in the event of a large number of casualties were received.

Үшінші Әуе күштері (Еуропа Әуе күштері) (2006 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

Жоқ. (Сан) Командир ЛауазымыСуретіАтыҚызметке кірген күніҚызметтен кеткен күніҚызмет мерзімі