Кіріспе

Жұлдыздар мен олардың аспандағы орналасуын тізімдейтін астрономиялық каталог. Жұлдыз каталогы – жұлдыздарды тізімдейтін астрономиялық каталог. Астрономияда көптеген жұлдыздар каталог нөмірлерімен белгіленеді. Жылдар бойы әртүрлі мақсаттар үшін көптеген жұлдыз каталогтары жасалған, ал бұл мақалада олардың ең көп қолданылатындарының бір бөлігі ғана қарастырылған. Жұлдыз каталогтарын ежелгі вавилондықтар, гректер, қытайлықтар, парсылар және арабтар сияқты көптеген халықтар құрастырған. Кейде оларға иллюстрация ретінде жұлдыздар картасы қоса берілген. Көптеген қазіргі заманғы каталогтар электрондық форматта қолжетімді және оларды ғарыш агенттіктерінің деректер орталықтарынан тегін жүктеуге болады. Ең ірісі Gaia ғарыш кемесінен жинақталған және қазірге дейін миллиардтан астам жұлдызды қамтиды. Толықтығы мен дәлдігі ең әлсіз көрінетін V шамасымен (ең үлкен сан) және координаталардың дәлдігімен сипатталады.

Ежелгі Таяу Шығыс

Олардың қолда бар жазбаларынан ежелгі египеттіктердің бірнеше анықталған жұлдыздар шоқтарының атауларын және жұлдыз сағаты ретінде қолданылған отыз алты декандардың тізімін жазғаны белгілі. Египеттіктер айналмалы жұлдызды "өлмейтін жұлдыз" деп атаған, және олар ешқандай ресми жұлдыз каталогтарын жасаған жоқ болса да, түнгі аспанның кең жұлдыздық карталарын жасады, олар қабірлердің саркофагтары мен төбелерін әсемдеді. Ежелгі шумерлер жұлдыз шоқтарының атауларын саз тақташаларға алғаш жазғанмен, ең ерте белгілі жұлдыз каталогтарын ежелгі Месопотамиялық Вавилондықтар б.з.д. II мыңжылдығының соңында, Кассит кезеңінде (шамамен 1531 – 1155 ж.б.д.) құрастырған. Олар "әрқайсысы үш жұлдыз" деген ассириялық атымен танымал. Бұл жұлдыз каталогтары саз тақташаларға жазылған отыз алты жұлдыздан тұрады: аспан экваторындағы "Ану" үшін он екі, оңтүстіктегі "Эа" үшін он екі және солтүстіктегі "Энлиль" үшін он екі. Мул. Апин тізімдері, Жаңа Вавилон империясынан (б.з.д. 626–539) бұрын жасалған, "әрқайсысы үш жұлдыз" тізімдерінің тікелей мәтіндік мұрагерлері болып табылады, ал олардың жұлдыз шоқтарының үлгілері кейінгі грек өркениетінің үлгілерімен ұқсастықтарды көрсетеді.

Геллендік әлем және Рим империясы

Ежелгі Грецияда астроном және математик Евдокс шамамен 370 ж.б.д. классикалық шоқжұлдыздардың толық жиынтығын жасады. Шамамен б.з.б. III ғасырда грек астрономдары Александриялық Тимохарис пен Аристилл тағы бір жұлдыздар каталогын құрды. Гиппарх (шамамен б.з.б. 190 – б.з.б. 120 жж.) 129 ж.б.д. жұлдыздар каталогын аяқтады, ол бүкіл аспанды картаға түсіруге жасалған ең алғашқы тыраныс болды. Ол оны Тимохарис каталогымен салыстырып, жұлдыздардың бойлық координаталары уақыт өте келе өзгергенін анықтады. Бұл оған күн мен түн теңдесуінің прецессиясының алғашқы мәнін есептеуге мүмкіндік берді. II ғасырда римдік Мысырлық Птолемей (шамамен б.з. 90 – б.з. 186 жж.) өзінің «Альмагест» еңбегінің бөлігі ретінде жұлдыздар каталогын жариялады, онда Александриядан көрінетін 1022 жұлдыз тізімделген. Птолемейдің каталогы негізінен Гиппархтың бұрынғы каталогына сүйенген. Ол сегіз ғасырдан астам уақыт бойы Батыс және араб әлемінде стандартты жұлдыздар каталогы болып сақталды. Ислам астрономы әл-Суфи оны 964 жылы жаңартты, ал жұлдыздардың орналасуын 1437 жылы Улуғбек қайта анықтады, бірақ ол 1598 жылы Тихо Браге жасаған мың жұлдыздық каталог пайда болғанға дейін толыққанды ауыстырылмады. Ежелгі Веда және Үндістанның басқа да қасиетті кітаптары астрономиялық орналасулар мен шоқжұлдыздарды жақсы білген. «Махабхарата» мен «Рамаяна» да сол кездегі планеталардың орналасуы және шоқжұлдыздар туралы мәліметтер береді. «Махабхарата» соғысы кезіндегі планеталардың орналасуы толыққанды сипатталған. Планеталардың орналасуы және нақты шоқжұлдыздардың аттары туралы өте қызықты және толыққанды талқылау R.N. Ийенгардың «Indian Journal of History of Science» журналындағы мақаласында кездеседі.

Ежелгі Қытай

Қытай жұлдыздарының атаулары туралы ең ерте белгілі жазулар оракул сүйектерінде кездеседі және олар Шан әулетіне (шамамен б.з.д. 1600 – б.з.д. 1050) тән. Жұлдыз атауларын қамтитын Чжоу әулетінен (шамамен б.з.д. 1050 – 256) басталатын дереккөздердің ішінде «Цзуо Чжуань», «Ши Цзин» және «Яо каноны» (堯典) кітабындағы «Яо каноны» бар. Цинь мемлекет қайраткері Лю Бувей жазған «Люши Чуньцю» жиырма сегіз сарайдың (күнтізбе жасау үшін қолданылған аспан сферасының эклиптикалық белдеуіндегі астеризмдер) атауларын береді. Зенг ханы Идің қабірінен (б.з.д. 433 жылы жерленген) табылған ежелгі лактан жасалған сандықта жиырма сегіз сарайдың толық тізімі сақталған. Жұлдыз каталогтарын дәстүрлі түрде Ши Шен мен Ган Деге жатқызады, олар б.з.д. 4 ғасырындағы Соғысқан мемлекеттер кезеңінде (б.з.д. 403–221) өмір сүрген шамалы белгілі қытай астрономдары. Ши Шеннің астрономиясы (石申天文, Shi Shen tienwen) Ши Шенге, ал Ган Денің астрономиялық жұлдызды бақылаулары (天文星占, Tianwen xingzhan) Ган Деге тиесілі. Астрономдар тек эклиптика маңындағы ғана емес, түнгі аспанда көзбен көрінетін барлық жұлдыздарды байқап, олардың атауларын жаза бастағанға дейін Хан әулетіне (б.з.д. 202 – б.з.д. 220) дейін күтілу керек болды. Б.з.д. 2 ғасырдың соңындағы Сима Цянның (145–86 ж.б.з.) «Ұлы тарихшының жазбалары» еңбегінің бір бөлімінде жұлдыз каталогы келтірілген, онда Ши Шен мен Ган Денің еңбектерінің «мектептері» (астрологиялық мақсаттар үшін олар назар аударған түрлі шоқжұлдыздар) қамтылған. Симаның каталогы – «Аспандық кеңселер кітабы» (天官書 Tianguan shu) – шамамен 90 шоқжұлдызды қамтиды, ондағы жұлдыздар ғибадатханалар, философиялық идеялар, базарлар мен дүкендер сияқты орындар, сондай-ақ шаруалар мен сарбаздар сияқты түрлі адамдардың есімдерімен аталады. 120 жылы жазған «Ғаламның рухани құрылысы» (靈憲, Ling Xian) үшін астроном Чжан Хенг (78–139 ж.б.з.) 124 шоқжұлдыздан тұратын жұлдыз каталогын жасады. Қытай шоқжұлдыздарының атаулары кейіннен корей және жапондықтар тарапынан қабылданды.

Ислам әлемі

Орта ғасырлардағы ислам әлемінде мұсылман астрономдары көптеген жұлдыз каталогтарын жариялаған. Бұл негізінен Zij трактаттары болды, соның ішінде Арзахельдің Толедо кестелері (1087), Мараге обсерваториясының Zij i Ilkhani (1272) және Улуғ Бектің Zij i Sultani (1437). Басқа да танымал араб жұлдыз каталогтарына Альфраганның "Жұлдыздар ғылымының жинағы" (850) кіреді, ол Птолемейдің "Алмагестін" түзетеді; және әл-Суфидің "Тұрақты жұлдыздар кітабы" (964) жұлдыздарды бақылау, олардың орналасуы, шамасы, жарықтығы мен түсі, әрбір шоқжұлдыздың суреттері және Андромеда галактикасының алғашқы белгілі сипаттамасын қамтиды. Көптеген жұлдыздар әлі күнге дейін арабша аттарымен белгілі (араб жұлдыз аттарының тізіміне қараңыз).

Колумбқа дейінгі Америка

Мотул сөздігі, 16 ғасырда белгісіз автор (алайда Фрай Антонио де Сиудад Реалға жатқызылатын) құрастырған, ежелгі майялар бақылаған жұлдыздардың тізімін қамтиды. Майяның Париж кодексінде де мифологиялық жандармен бейнеленген түрлі шоқжұлдыздардың белгілері бар.

Байер мен Фламстед каталогтары

Тарихи каталогтарда енгізілген екі жүйе қазірге дейін қолданылып келеді. Бірінші жүйе 1603 жылы жарық көрген, жарқын жұлдыздарға арналған неміс астрономы Иоганн Байердің «Уранметриясынан» шыққан. Бұл жұлдыздарға грек әрпі беріледі, одан кейін олар орналасқан шоқжұлдыздың атауының жаттық жайы (genitive case) келеді; мысалдары: Альфа Центавр немесе Гамма Сигни. Байердің атау жүйесіндегі басты мәселе – грек әліпбиіндегі әріптердің санының шектеулі болуы (24). Әсіресе Арго Навис сияқты ірі шоқжұлдыздарда, атау қажет жұлдыздар саны әріптерден асып түсуі мүмкін еді. Байер тізімін 67 жұлдызға дейін кіші рим әріптерімен («a»-дан «z»-ға») және үлкен әріптермен («A»-дан «Q»-ға») кеңейтті. Бұл белгілеулердің көпшілігі қазірге дейін сақталмаған. Дегенмен, айту керек, ол өзгермелі жұлдыздардың белгілеулері үшін бастапқы нүкте болды, олар «R»-ден «Z»-ға, содан кейін «RR», «RS», «RT», «RZ», «SS», «ST», «ZZ» және одан әрі жалғасады. Екінші жүйе – ағылшын астрономы Джон Флэмстидтің 1725 жылғы «Historia coelestis Britannica» еңбегінен шыққан. Ол каталог есімдерінің соңғы бөлігінде шоқжұлдыз атауының жаттық жайын сақтап, алдыңғы бөлігінде грек әліпбиінің орнына сандарды қолданды. Мысалдар: 61 Cygni және 47 Ursae Majoris.

Толық аспан каталогтары (хронологиялық ретімен)

Байер мен Фламстед екеуі бірнеше мың жұлдызды ғана қамтыды. Теория бойынша, толық аспан каталогтары аспандағы барлық жұлдызды тізімдеуге тырысады. Дегенмен, 21-ғасыр телескоптарымен көрінетін миллиардтаған жұлдыз бар, сондықтан бұл мүмкін емес мақсат; осындай каталогтарда белгілі бір шамадан жарық жұлдыздың барлығын тіркеуге әдетте тырысады.

ЛАЛ

Жером Лаланд 1801 жылы "Француз аспан тарихы" атты еңбегін жариялады, онда кең көлемді жұлдыз каталогы және басқа да көптеген мәліметтер бар еді. Байқаулар Париж обсерваториясынан жасалды, сондықтан каталогта көбінесе солтүстік жұлдыздар сипатталған. Бұл каталогта 9 шамаға дейінгі 47 390 жұлдыздың координаттары мен жарқырауы көрсетілген, және сол кезге дейін ол ең толық каталог болды. 1846 жылы Лаландтың ізбасарлары бұл каталогты қайта өңдеу кезінде жұлдыздарға сілтеме нөмірлерін қосты, олар кейбір жұлдыздарды атау үшін бүгінге дейін қолданылады. Бұл каталогтың жоғары дәлдігі 19 ғасыр бойы оны әлемдегі обсерваториялардың анықтамалық құралы ретінде кеңінен пайдалануға мүмкіндік берді.

HD/HDE

Генри Дрейпер каталогы 1918–1924 жылдары жарық көрді. Ол тоғызыншы немесе оныншы шамаға дейінгі бүкіл аспанды қамтиды және жұлдыздардың спектрлік түрлерін каталогтауға жасалған алғашқы кең ауқымды тырабы ретінде ерекшеленеді. Каталогты Энни Джамп Каннон және оның Гарвард колледжі обсерваториясындағы әріптестері Эдвард Чарльз Пикерингтің жетекшілігімен құрастырды. Каталог Генри Дрейпердің құрметіне аталған, оның әйелі оны қаржыландыруға қажетті қаражатты сыйлады. HD нөмірлері Байер немесе Фламстид белгілемелері жоқ жұлдыздарды көрсету үшін бүгінде кеңінен қолданылады. 1–225300 нөмірленген жұлдыздар түпнұсқа каталогтан алынған және 1900.0 эпохасы бойынша оң көтерілу ретімен нөмірленген. 225301–359083 диапазонындағы жұлдыздар каталогтың 1949 жылғы толықтыруынан алынған. Осы толықтырудағы жұлдыздарды HDE деп белгілеуге болады, бірақ олар көбінесе HD деп белгіленеді, себебі нөмірлеу оларды шатастыруға мүмкіндік бермейді.

АЖ

Астрографиялық каталог (Catalogue astrographique) – 11,0 шамасынан жарық жұлдыздардың орнын фотоға түсіріп, өлшеуге арналған халықаралық «Карте дю Сиель» бағдарламасының бір бөлігі. Барлығы 4,6 миллионнан астам жұлдыз байқалды, олардың көпшілігі 13-ші шамадағы жұлдыздай әлсіз болды. Бұл жоба 19 ғасырдың соңында басталды. Байқаулар 1891 және 1950 жылдар аралығында жүргізілді. Барлық аспан сферасын көптеген мекемелерге үлкен жүк болмайынша бақылау үшін, аспан 20 обсерватория арасында, деклинация аймақтары бойынша бөлінді. Әр обсерватория өз аймағының пластиналарын стандартталған телескопты («қалыпты астрографты») пайдалана отырып, түсіріп, өлшеді, сондықтан түсірілген әр пластина шамамен 60 доға секунд/мм-ге ұқсас масштабта болды. АҚШ Әскери-теңіз обсерваториясы каталогты қабылдады, қазіргі таңда ол 2000.2 нұсқасында.

BS, BSC, HR

Алғаш рет 1930 жылы «Yale Catalog of Bright Stars» деген атпен жарияланған бұл каталогта Гарвардтың қайта қарастырылған фотометриялық каталогындағы 6,5 көріну шамасынан жарық барлық жұлдыздар туралы ақпарат қамтылған. 1983 жылы тізім 7,1 шамасына дейінгі қосымша жұлдыздарды қамтитын қосымшамен қайта жаңартылды. Каталогта әр жұлдыздың координаттары, меншікті қозғалыстары, фотометриялық деректері, спектральдік түрлері және басқа да пайдалы ақпараттар сипатталған. «Жұлдыздар каталогының» соңғы басылған нұсқасы 1982 жылы жарық көрген 4-ші қайта қарастырылған басылым болды. 5-ші басылым электрондық форматта және онлайн режимінде қолжетімді.

ААҚ

Смитсон астрофизикалық обсерваториясының каталогы 1966 жылы түрлі бұрынғы астрометриялық каталогтардан жинақталды және тек тоғызыншы жұлдыздық шамаға дейінгі, дұрыс өздік қозғалысы белгілі жұлдыздарды қамтиды. Генри Дрейпер каталогымен елеулі жапсардылық бар, бірақ сол кезде қозғалыс туралы деректері болмаған жұлдыздар каталогқа енгізілмеген. Каталогтың ең соңғы басылымындағы координаттар J2000.0 эпохасы бойынша келтірілген. SAO каталогы Дрейперде жоқ маңызды дерек – жұлдыздардың өздік қозғалысын қамтиды, сондықтан бұл факт маңызды болған жағдайларда осы каталог жиі қолданылады. Соңғы басылымдағы Дрейпер және Durchmusterung каталогтарының нөмірлерімен берілген сілтемелер де пайдалы. SAO каталогындағы жұлдыз атаулары SAO әріптерімен басталып, одан кейін сан келеді. Сандар аспандағы 18 он градустық аймаққа сәйкес беріледі, әр аймақтағы жұлдыздар оң көтерілу бойынша реттелген.

USNO-B1.0

USNO B1.0 – АҚШ Әскери-теңіз обсерваториясының астрофизиктері жасаған, барлық аспанды қамтитын каталог (АҚШ Әскери-теңіз обсерваториясының Флагстафф станциясында әзірленген), ол 1,042,618,261 нысанның координаталарын, өзіндік қозғалыстарын, түрлі оптикалық сүзгілердегі шамаларын, сондай-ақ 3,643,201,733 жеке байқаудан алынған жұлдыз/галактика ерекшеліктерін ұсынады. Деректер соңғы 50 жылдағы түрлі аспан зерттеулері үшін түсірілген 7435 Шмидт пластинасын сканерлеу арқылы алынған. USNO B1.0 барлық аспанды қамтуға, V = 21 шамасына дейін толық болуға, J2000.0 бойынша 0,2 доға секундтық астрометриялық дәлдікке, бес түске дейінгі 0,3 шамалық фотометриялық дәлдікке және жұлдыздарды жұлдыз емес объектілерден ажырату үшін 85% дәлдікке ие деп есептеледі. USNO B-ден кейін NOMAD келеді; екеуін де Әскери-теңіз обсерваториясының серверінен табуға болады. 50 ГБ-тың толық қысылған каталогын Skychart нұсқауларын пайдаланып BitTorrent арқылы жүктеуге болады. Әскери-теңіз обсерваториясы қазіргі уақытта USNO каталогтар сериясының B2 және C нұсқаларын дамытып жатыр.

Бас хатшылық кеңесі

Жұлдыздық нұсқаушы каталог – Хаббл ғарыш телескопы бағдарламасы үшін қанағаттанарлық жұлдыздық нұсқаушылар ретінде пайдалануға болатын жұлдыздарды дәл орналастыру және анықтау мақсатында жасалған онлайн каталог. Каталогтың алғашқы нұсқасы 1980-ші жылдардың соңында фотосуреттік пластиналарды цифрлау арқылы жасалған және шамамен 15 жұлдыздық шамаға дейін 20 миллион жұлдызды қамтыды. Осы каталогтың соңғы нұсқасы 21 жұлдыздық шамаға дейін 945 592 683 жұлдыз туралы ақпаратты қамтиды. Соңғы нұсқа Хаббл ғарыш телескопын дәл орналастыру үшін пайдаланыла береді.

PPM

PPM жұлдыз каталогы (1991) 1999 жылға дейін жұлдыздардың өз қозғалысы және орналасуы бойынша ең жақсы каталогтардың бірі болып саналады. Гиппаркос каталогына қарағанда дәлдігі төмен, бірақ одан әлдеқайда көп жұлдыздарды қамтиды. PPM, BD, SAO, HD және басқа да каталогтардың күрделі алгоритмдерді қолдану арқылы жасалған және "Фундаменталды жұлдыздар каталогтары" атты Бесінші негізгі каталогқа қосымша болып табылады.

ЖЖЖ

Hipparcos каталогы 1989-1993 жылдар аралығында жұмыс істеген Еуропалық ғарыш агенттігінің Hipparcos астрометриялық спутнигінен алынған деректер негізінде құрастырылған. Каталог 1997 жылғы маусымда жарияланды және 118 218 жұлдызды қамтиды; қайта өңделген деректермен жаңартылған нұсқасы 2007 жылы жарық көрді. Ол әсіресе жердегі бақылаулармен салыстырғанда әлдеқайда дәл параллакс өлшемдерімен ерекшеленеді.

Гая каталогтары

"Гая" каталогтары "Гая" ғарыш телескобының бақылауларына негізделген. Олар ақпарат көлемінің артуымен кезең-кезеңімен жарияланады; алғашқы жариялымдардағы кейбір жұлдыздар, әсіресе тығыз жұлдыздық өрістердегі әлсіз жұлдыздар толыққанды қамтылмауы мүмкін. Барлық деректерді "Гая" архивінен алуға болады. "Гая" DR1, 2015 жылғы қыркүйекке дейінгі 14 айлық бақылаулар негізінде жасалған алғашқы деректерді жариялау 2016 жылғы 13 қыркүйекте өтті. Деректер жинағына "Гая" деректерін ғана пайдалана отырып, 1,1 миллиард жұлдыздың бір фотометриялық жолақтағы координаттары мен шамалары, сондай-ақ "Гая" және Тихо 2 деректерінің біріктірілуіне негізделген 2 миллионнан астам жұлдыздың координаттары, параллакстары және меншікті қозғалыстары, шамамен 3000 өзгеруші жұлдыздың жарық қисықтары мен сипаттамалары, және аспанның координаттық жүйесін анықтау үшін қолданылатын 2000-нан астам галактикадан тыс нысандардың координаттары мен шамалары кіреді. Екінші деректерді жариялау (DR2), 2018 жылғы 25 сәуірде жасалды, ол 2014 жылғы 25 шілде мен 2016 жылғы 23 мамыр аралығындағы 22 айлық бақылауларға негізделген. Оған шамамен 1,3 миллиард жұлдыздың координаттары, параллакстары және меншікті қозғалыстары, қосымша 300 миллион жұлдыздың координаттары, шамамен 1,1 миллиард жұлдыз үшін қызыл және көк түсті фотометриялық деректер, және тағы 400 миллион жұлдыз үшін бір түсті фотометрия, сондай-ақ 4-тен 13 шамаға дейінгі шамамен 7 миллион жұлдыздың орташа радиалдық жылдамдықтары кіреді. Сондай-ақ, онда 14 000-нан астам таңдалған Күн жүйесі нысандары туралы деректер бар. Үшінші деректерді жариялаудың бірінші бөлігі, EDR3 (Early Data Release 3), 2020 жылғы 3 желтоқсанда жарияланды. Ол 34 айлық бақылауларға негізделген және 1,8 миллиардтан астам нысанның жақсартылған координаттары, параллакстары және меншікті қозғалыстарынан тұрады. 2022 жылғы маусымда жарияланған толық DR3 EDR3 деректерін, Күн жүйесі деректерін; өзгерушілік туралы ақпаратты; жалғыз жұлдыз емес жұлдыздар, квазарлар және кеңейтілген нысандар үшін нәтижелерді; астрофизикалық параметрлерді; және арнайы деректер жиынтығын, "Гая Андромеда Фотометриялық Зерттеуін" (GAPS) қамтиды. "Гаяның" соңғы каталогы "Гая" миссиясы аяқталғаннан кейін үш жыл өткен соң жариялануы күтілуде.

Мамандандырылған каталогтар

Мамандандырылған каталогтар аспандағы барлық жұлдыздарды тізімдеуге ұмтылмайды, олардың орнына белгілі бір типтегі жұлдыздарды, мысалы, айнымалы жұлдыздарды немесе жақын орналасқан жұлдыздарды көрсетуге баса назар аударады.

ADS

Айткеннің қос жұлдыздар каталогы (1932) −30 градус деклинациядан солтүстікке қарай 17 180 қос жұлдызды тізімдейді.

Көміртек жұлдыздары

Стивенсонның галактикалық көміртекті жұлдыздардың толық каталогы 7000-нен астам көміртекті жұлдыздарды қамтиды.

ЖСТК

Тригонометриялық параллакстардың жалпы каталогы, алғаш рет 1952 жылы жарияланып, кейіннен Жаңа GCTP (қазіргі төртінші басылымы) ауыстырған, шамамен 9000 жұлдызды қамтиды. Глизе каталогынан өзгешелігі, ол Күнге дейінгі белгілі бір қашықтықта шектеледі; керісінше, ол барлық белгілі өлшенген параллакстарды тіркеуге тырысады. Каталог 1900 жылғы эпохадағы координаттарды, ғасырлық өзгерістерді, өзіндік қозғалысты, салмақталған орташа абсолютті параллакс және оның стандартты қатесін, параллакс өлшемдерінің санын, әртүрлі мәндердің сәйкестік деңгейін, көрінетін шамасын және басқа каталогтармен өзара сәйкестіктерді ұсынады. Сонымен қатар, UBV фотометриясы, MK спектрлік түрлері, жұлдыздардың өзгеру шамасы және екілік табиғаты туралы деректер, орбиталар (бар болған жағдайда) және деректердің сенімділігін бағалауға көмектесетін қосымша ақпараттар келтірілген. 1952 жылғы басылым және 1962 жылғы қосымша. Луиза Ф. Дженкинс, Йель университетінің обсерваториясы. Уильям Ф. ван Алтена, Джон Труэн Ляй Ли және Эллен Дорит Хоффлейт, Йель университетінің обсерваториясы, 1995.

Струвтің қос жұлдыз каталогы

Фридрих Георг Вильгельм фон Струве өте көп қос жұлдызды ашқан және 1827 жылы өзінің қос жұлдыз каталогын Catalogus novus stellarum duplicium жариялаған. Мысалы, 61 Cygni екі жұлдызы "Struve 2758" немесе "STF 2758" деп белгіленеді. Оның каталогындағы жұлдыздар кейде грек әрпі Σ сигмасымен көрсетіледі. Осылайша, 61 Cygni сонымен қатар Σ2758 деп те белгіленеді.

uvby98

Ubvyβ фотоэлектрлік фотометриялық каталогы – бұрын жарияланған фотометриялық деректердің жинағы. 1998 жылы жарық көрген каталогта 1996 жылға дейін саралған 63 316 жұлдыз тізімделген.

ZC каталогы

Робертсонның Зодиак каталогы, астроном Джеймс Робертсон жинаған, 9-шамадан ақырғы жұлдыздық шамасы жоғары 3539 зодиак жұлдызының тізімі. Ол негізінен Айдың жұлдыздарды жабу құбылысын зерттеу үшін қолданылады.

USNO-A-ның орынбасарлары және т.б.

Жұлдыздар уақыт өте келе эволюцияланып, қозғалысқа түседі, сондықтан каталогтар да өзгеріп отырады, тіпті ең қатаң өндіріс деңгейінде де тұрақты емес деректер базасы болып табылады. USNO каталогтары қазіргі таңдағы ең жаңа және кеңінен қолданылатын астрометриялық каталогтар болып табылады, және USNO B (USNO A-ның жалғасы), NOMAD, UCAC және өндірісте немесе шектеулі түрде жарияланған басқа да USNO өнімдерін қамтиды. Кейбір пайдаланушылар арнайы каталогтарды (жоғарыда аталғандардың жаңа нұсқалары), бейімделген каталогтарды, интерферометриялық әдіспен жасалған каталогтарды, динамикалық каталогтарды, сондай-ақ жаңартылған координаттармен, қозғалыстарымен, түстерімен және жақсартылған қателіктерімен жабдықталған каталогтарды көруі мүмкін. Каталог деректері Әскери-теңіз обсерваториясының қараңғы аспан қондырғысында (NOFS) үздіксіз жиналады, ал соңғы тазартылған және жаңартылған каталогтар NOFS және USNO-да өңделіп, шығарылады. Қосымша ақпарат алу және қол жеткізу үшін USNO каталогтары мен бейне серверлеріне жүгініңіз.