Кіріспе

Француз сарбазы және Сент-Елена аралының алғашқы тұрақты тұрғыны Фернао Лопес (1545 жылы қайтыс болды) – Оңтүстік Атлант мұхитындағы шалқара Сент-Елена аралының алғашқы тұрақты тұрғыны, кейін Наполеонның жер аударылуы мен өлімімен танымал болған арал. Лопес 16 ғасырда Үндістандағы португалдық сарбаз болған. 1510 жылы португалдар Гоаны басып алғанда Расул хан жағына өткені үшін қиналып, келбеті бұзылған. Осы оқиғалардан кейін Португалияға қайтып бара жатқанда Лопес Сент-Еленаға өз еркімен жер аударылуды таңдады, онда ол 30 жылдан астам уақыт бойы дерлік толыққанды жалғыздықпен өмір сүрді.

Португалиядағы қызметте

1510 жылы Лопес, кішігірім дворян және әскер, Үндістанның португал губернаторы Афонсу де Альбукеркеге, оның Үндістанның батыс жағалауындағы Гоа қаласын жаулап алуына бірге ілесіп келді. Гоаны жаулап алғаннан кейін көп ұзамай Альбукерке Малайзиядағы Малакканы жаулап алу үшін теңізге шықты, Лопесті гарнизонның бір бөлігі ретінде қалдырып, жергілікті халықты билеу және бейбітшілікті сақтау бұйрығын берді. Альбукерке шамамен екі жылдан кейін оралғанда, Гоа қаласы қоршауда екенін, ал кейбір әскерлер жау жағына өткенін, соның ішінде Лопес өзінің жергілікті әйелдерге үйленіп, ислам дініне өткенін көрді. Альбукеркенің әскерлері аумақты қайта басып алды, ал Расул Хан португалдық сатқындарды олардың өміріне кепілдік беру шартымен тапсырды. Бірақ оларды соншалықты қатыгездікпен азаптады ki, үш күн ішінде жартысы қайтыс болды. Топтың жетекшісі болған Лопес ең ауыр жазаға тартылды. Ол екі ағаш тіреуге арқанмен байланды, ал Альбукеркенің әскерлері оның мұрнын, құлақтарын, оң қолын және сол қолдың бас бармағын (кейбір деректер бойынша, көрсету және ортаңғы саусақтарын да) халыққа көрсетіліп, кесіп тастады. Оның шашы мен сақалын ұлулардың қабықтарымен жоқ қылды. Құтқарылғандар босатылып, өз кемтарлықтарын жасыру үшін ормандарға қашып кетті, онда олар жалғыз қалды. Лопес 1515 жылы Альбукерке қайтыс болғанға дейін Гоада болды, содан кейін король Мануэль I оған рақымшылық бергеннен кейін Португалияға кемемен аттанды. Кеме тамақ және су үшін Сент-Еленаға тоқтады. Сент-Еленаны 1502 жылы португалдық Жоао да Нова ашқан, ол тұщы суға және майлы үйректерге толы болғандықтан, Шығыс Үндістан мен Еуропа арасындағы португалдық кемелер үшін үнемі тоқтау орнына айналды. Бір дерек бойынша, Лопес жасырын түрде құрлыққа шығып, толығымен жалғыз қалған; екінші дерек бойынша, ол қайықпен жағаға түсіріліп, аралда бірнеше құлмен қалған. Барлық деректерге сәйкес, Лопеске кеменің қоймасынан бірнеше керек-жарақтар берілді.

Лопес Португалия мен Римге сапармен келді

10 жыл аралда өткеннен кейін Лопес Португалияға отбасымен көрісу үшін оралуға келісті, король Жоан III-ге барып, содан кейін Римге сапар шекті, онда папа Климент VII оны діннен бас тарту күнәсінен босатты. Бұл босату 1530 жылы Пасха күні көпшілік алдында болды (сол кезде тек Папа ғана діннен бас тарту күнәсін кешіре алатын, және ол әрқашан Пасхада, жұрт алдында осы рәсімді өткізетін). Папа Лопеске қатты әсер етіп, оның бір тілегін орындауға шешім қабылдады. Лопестің бір ғана арманы болды – Сент-Хелена аралына, өз үйіне қайта оралу. Папа Лопесті король Жоан III-ге хатпен Португалияға қайтарды, онда Лопесті Сент-Хеленаға қайтаруды сұрады. Лопес аралға оралып, тағы да 20 жыл дерлік толыққанды жалғыздықпен өмір сүргеннен кейін 1545 жылы сол жерде қайтыс болды.