Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз музыканты (1902–1947)
American jazz musician (1902–1947)
Джеймс Мелвин Лансфорд (6 маусым 1902 – 12 шілде 1947) – свинг дәуіріндегі американдық джаз альт-саксофонисі және оркестр жетекшісі.
James Melvin Lunceford (June 6, 1902 – July 12, 1947) was an American jazz alto saxophonist and bandleader in the swing era.
Ерте өмір
Лансфорд Миссисипи штатының Фултон қаласына жақын, Томбиби өзенінің батысындағы Эвергрин округіндегі фермада дүниеге келген. Одан кейін отбасы Денверге көшіп, онда Лансфорд орта мектепті бітіріп, Пауль Уайтменнің әкесі Уилберфорс Джей Уайтменнен музыка сабақтарын алған. 1922 жылы ол скрипкашы Джордж Моррисон басқарған жергілікті музыкалық топта альт саксофонда ойнады, сол топта болашақта оркестр жетекшісі ретінде танымал болатын Энди Кирк та болған.
Lunceford was born on a farm in the Evergreen community, west of the Tombigbee River, near Fulton, Mississippi, United States. The family next moved to Denver where Lunceford attended high school and studied music under Wilberforce J. Whiteman, father of Paul Whiteman, In 1922, he played alto saxophone in a local band led by the violinist George Morrison which included Andy Kirk, another musician destined for fame as a bandleader.
Мансап
1927 жылы Теннесси штатының Мемфис қаласындағы Манассас орта мектебінде спорт нұсқаушысы болып жұмыс істеген кезде Лансфорд студенттерден топ ұйымдастырды, ол «Чикасса Синкопаторлары» деп аталды, кейін «Джимми Лансфорд оркестрі» болып өзгертілді. Лансфорд Мемфистегі алғашқы мемлекеттік мектептің оркестр жетекшісі болды. Бірнеше гастрольдік сапардан кейін, 1934 жылы оркестр Харлемдегі «Cotton Club» түнгі клубында Аделаида Холлдың басты рөлде ойнаған «Cotton Club Parade» атты ревюде өнер көрсетуге шақырылды. «Cotton Club» бұрын Дьюк Эллингтон мен Кэб Каллоуэйге де сахна берген, олар осы клубтың ақ нәсілді тұтынушылары үшін жасаған ерекше шоулары арқылы алғашқы танымалдылыққа ие болды. Тығыз музыкалық шеберлігімен және музыка мен өлеңдеріндегі көбінесе әзіл-қалжыңға толы юморымен Лансфордтың оркестрі клуб үшін өте қолайлы болды, соның нәтижесінде Лансфордтың беделі нығайып, өсті. Джимми Лансфордтың оркестрі сол кездегі басқа ұлы оркестрлерден ерекшеленеді, себебі ол жеке орындаудан гөрі ансамбльдік орындауымен танымал болды. Сонымен қатар, ол стандартты төрт уақыттық ритмге қарамастан, «Лансфордтың екі уақыты» деп аталатын екі уақыттық ритмді қолдануымен де белгілі болды. Бұл ерекше «Лансфорд стилінің» негізгі себебі сол кездегі би оркестрлерінің ұйымдастырушылары үшін жоғары стандарттарды белгілеген трубашы Сай Оливердің шығармашылық аранжировкалары болды. Лансфордтың өнер көрсетулерінде комедия мен водевиль маңызды рөл атқарды. «Rhythm Is Our Business» (1937 жылы Майра Джонсон (Тейлор) әншілікпен қысқаметражды мюзиклде көрсетілген), «I'm Nuts about Screwy Music», «I Want the Waiter (With the Water)» және «Four or Five Times» сияқты әндер көбінесе трубашы Сай Оливердің тапқыр аранжировкалары мен ерекше өлеңдері арқылы ойыншыл көңіл-күйді көрсетті. Лансфордтың сахналық қойылымдарында көбінесе костюмдер, миниатюралар және Пол Уайтман мен Гай Ломбардо сияқты танымал ақ оркестрлерді сынау жиі кездесетін. Оркестрдің күлкілі имиджіне қарамастан, Лансфорд әрқашан бұрынғы мұғалімге лайық музыкада кәсібилікті сақтады; бұл кәсібилігі өте пайдалы болды және 1930 жылдардағы свинг музыкасының шарықталу кезінде оркестр Дьюк Эллингтон, Эрл Хайнс немесе Каунт Бэйси оркестрлерімен теңестірілді. Сонымен қатар, 1947 жылдың 26 маусымында Леон Хеффлин аға да осылай бағалады. Лансфордтың көптеген музыканттарының жалақысы төмен болды және олар жақсы жалақы төлейтін оркестрлерге кетіп, оркестрдің құлдырауына себеп болды. Лансфорд және оның оркестрі 1947 жылдың 12 шілдесінде Орегон штатының Сисайд қаласындағы «The Bungalow» би залында өнер көрсетуге келді. Өнер көрсетуінен бұрын Лансфорд жергілікті дискі дүкенінде автограф беру кезінде құлап түсті. Ол жедел жәрдеммен Сисайд ауруханасына жеткізілген кезде қайтыс болды. Лансфорд 45 жаста болды. Жақын маңдағы Орегон штатының Астория қаласында доктор Алтон Алдерман жасаған қазба жұмысының нәтижесінде Лансфорд коронарлық окклюзиядан қайтыс болды деген қорытындыға келді. Лансфорд Сисайдке келген кезде аяғының ауырғанын айтқан, сонымен қатар бұрын жоғары қан қысымымен азапталған және жақында денсаулығының нашарлағанына шағымданыпты. Оның тамақхана иесі «негрге» қызмет етуге келіспегендіктен уланғаны туралы әңгімелер тарады. Ол Мемфистегі Элмвуд зиратында жерленді.
In 1927, while an athletic instructor at Manassas High School in Memphis, Tennessee, Lunceford organized a student band, the Chickasaw Syncopators, whose name was changed to the Jimmie Lunceford Orchestra. Lunceford was the first public high school band director in Memphis. After a period of touring, in 1934 the band accepted a booking at the Harlem nightclub The Cotton Club for their revue "Cotton Club Parade" starring Adelaide Hall. The Cotton Club had already featured Duke Ellington and Cab Calloway, who won their first widespread fame from their inventive shows for the Cotton Club's all white patrons. With their tight musicianship and the often outrageous humor in their music and lyrics, Lunceford's orchestra made an ideal band for the club, and Lunceford's reputation began to steadily grow. Jimmie Lunceford's band differed from other great bands of the time because it was better known for its ensemble than for its solo work. Additionally, he was known for using a two beat rhythm, called the Lunceford two beat, as opposed to the standard four beat rhythm. This distinctive "Lunceford style" was largely the result of the imaginative arrangements by trumpeter Sy Oliver, which set high standards for dance band arrangers of the time. Comedy and vaudeville played a distinct part in Lunceford's presentation. Songs such as "Rhythm Is Our Business" (featured in a 1937 musical short with Myra Johnson (Taylor) on vocals), "I'm Nuts about Screwy Music", "I Want the Waiter (With the Water)", and "Four or Five Times" displayed a playful sense of swing, often through clever arrangements by trumpeter Sy Oliver and bizarre lyrics. Lunceford's stage shows often included costumes, skits, and obvious jabs at mainstream white bands, such as Paul Whiteman's and Guy Lombardo's. Despite the band's comic veneer, Lunceford always maintained professionalism in the music befitting a former teacher; this professionalism paid off and during the apex of swing in the 1930s, the Orchestra was considered the equal of Duke Ellington's, Earl Hines' or Count Basie's. and again on June 26, 1947, by Leon Hefflin Sr. Most of Lunceford's sidemen were underpaid and left for better paying bands, leading to the band's decline. Lunceford and his orchestra were in Seaside, Oregon, to play at The Bungalow dance hall on July 12, 1947. Before the performance Lunceford collapsed during an autograph session at a local record store. He died while being taken by ambulance to the Seaside hospital. Lunceford was 45. Dr Alton Alderman performed an autopsy in nearby Astoria, Oregon, and concluded that Lunceford died of coronary occlusion. Lunceford had complained about an aching leg as they arrived in Seaside, and had been suffering with high blood pressure for a while, and had recently complained about not feeling well. Allegations and rumors circulated that he had been poisoned by a restaurant owner, who was unhappy at having to serve a "Negro" in his establishment. He was buried at Elmwood Cemetery in Memphis.
Мұра
Эдди Уилкокс және Джо Томас сияқты топ мүшелері топты біраз уақытқа дейін сақтап келді, бірақ ақырында 1949 жылы Джимми Лансфорд оркестрін таратуға мәжбүр болды. 1999 жылы топ жетекшісі Роберт Вин және музыканттар тобы Джимми Лансфордтың репертуарының түпнұсқалық ноталары мен аранжировкаларын пайдалануға рұқсат алуға кірісті. "Джимми Лансфорд мұрагерлік оркестрі" 2005 жылдың шілдесінде Нидерландыдағы Солтүстік теңіз джаз фестивалінде ресми түрде дебют жасады. Джимми Лансфордтың "Джамбори" фестивалін 2007 жылы Бро. Рональд Кортес Херд II, R2C2H2 Tha Artivist құрды, мақсаты – Лансфордтың джазға қосқан үлесін, әсіресе Теннесси штатының Мемфис қаласында кеңінен тану. Фестиваль Мемфиспен байланысы бар ерекше музыканттарды, сондай-ақ өмірін музыка мен музыка біліміне арнағандарды құрметтеу үшін "Джимми Лансфорд мұрагерлік сыйлығын" құрды. Лансфордтың музыкасы әлі де өз әсерін тигізіп келеді. Соңғы кезде "Rhythm is Our Business" әні 2004 жылы Лансфордтың Мемфис қаласымен тығыз байланысын құрметтеу үшін "Мемфис джаз қорабы" жинағына енгізілді. 2009 жылдың 19 шілдесінде Мемфистегі Бейл-стрит Даңқ аллеясында Лансфордқа арналған мыс нота ашылды.
Band members, such as Eddie Wilcox and Joe Thomas, kept the band going for a time but finally had to break up the Jimmie Lunceford Orchestra in 1949. In 1999, band leader Robert Veen and a team of musicians set out to acquire permission to use the original band charts and arrangements of the Jimmie Lunceford canon. "The Jimmie Lunceford Legacy Orchestra" officially debuted in July 2005 at the North Sea Jazz Festival in the Netherlands. The Jimmie Lunceford Jamboree Festival was founded by Bro. Ronald Cortez Herd II aka R2C2H2 Tha Artivist in 2007 with the aim of increasing recognition of Lunceford's contribution to jazz, particularly in Memphis, Tennessee. The Jimmie Lunceford Legacy Awards were created by the festival to honor exceptional musicians with Memphis ties as well as those who have dedicated their careers to excellence in music and music education. Lunceford's music continues to have an impact. Most recently the tune "Rhythm is Our Business" was included as track on the compilation set Memphis Jazz Box in 2004 in honor of Lunceford's close ties to Memphis. On July 19, 2009, a brass note was dedicated to Lunceford on the Beale Street Walk of Fame in Memphis.