Америка Азамат Соғысы: Вирджиния түбегіндегі науқан

Кіріспе

1862 жылы АҚШ азаматтық соғысы кезінде Оңтүстік-Шығыс Вирджиниядағы Одақтың шабуылы Америка азаматтық соғысындағы әскери науқан.

Жарым арал науқаны (кейде Жарым аралдық науқан деп те аталады) – АҚШ азаматтық соғысының 1862 жылдың наурыз айынан шілде айына дейін Оңтүстік-Шығыс Вирджинияда басталған маңызды Одақ операциясы, Шығыс майданындағы алғашқы ірі шабуыл. Генерал-майор Джордж Б. Макклеллан басқарған бұл операция Солтүстік Вирджиниядағы Конфедерация армиясына қарсы амфибиялық шабуылды көздеді, мақсаты Конфедерацияның Ричмонд астанасын басып алу болатын. Макклеллан бастапқыда бірдей сақтық танытқан генерал Джозеф Джонстонға қарсы сәттілікке жетті, бірақ одан да белсенді генерал Роберт Лидің пайда болуы келесі жеті күндік шайқасты Одақ үшін жеңіліспен аяқтады. Макклеллан армиясын Монро фортына қондырып, солтүстік-батысқа, Вирджиния жарты аралына қарай жылжытты. Конфедерация бригадалық генералы Джон Б. Магрудердің Уорвик желісіндегі қорғаныс позициясы Макклелланды күтпеген жағдайға түсірді. Жедел шабуылға үміттері күйреген Макклеллан армиясына Йорктаунды қоршауға дайындалуға бұйрық берді. Қоршауға дайындықтар аяқталуға азда қалғанда, енді Джонстонның тікелей басқаруындағы Конфедерация күштері Ричмондқа қарай шегіне бастады. Науқанның алғашқы ауыр шайқасы Уильямсбург шайқасында болды, онда Одақ әскерлері бірнеше тактикалық жеңістерге қол жеткізді, бірақ Конфедерация күштері шегінуін жалғастырды. Элтамға жасалған амфибиялық фланктік шабуыл Конфедерацияның шегінуін тоқтатуға сәтсіз аяқталды. Дрюри Блаф шайқасы кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері Джеймс өзені арқылы Ричмондқа жетіп алуға тырысты, бірақ оларға жол берілмеді. Макклеллан армиясы Ричмонд маңына жеткенде, Ханновер сотының үйі маңында шағын шайқас болды, бірақ одан кейін Джонстон жеті қарағай (Seven Pines) немесе Фейр-Окс шайқасында күтпеген шабуыл жасады. Бұл шайқас шешімсіз аяқталды, көптеген қаза болды, бірақ науқанға елеулі әсер етті. Джонстон 31 мамырда Одақ артиллериясының оқшалануынан жарақат алды және келесі күні одан да белсенді Роберт Ли оны алмастырды. Ли армиясын қайта ұйымдастырып, 25 маусым мен 1 шілде аралығында өткен соңғы шайқастарға – жеті күндік шайқастарға (Seven Days Battles) дайындық жасады. Нәтижесінде Одақ армиясы Ричмондқа енуге мүмкін болмады, екі армия да өз орнында қалды.

The Peninsula campaign (also known as the Peninsular campaign) of the American Civil War was a major Union operation launched in southeastern Virginia from March to July 1862, the first large scale offensive in the Eastern Theater. The operation, commanded by Major General George B. McClellan, was an amphibious turning movement against the Confederate States Army in Northern Virginia, intended to capture the Confederate capital of Richmond. McClellan was initially successful against the equally cautious General Joseph E. Johnston, but the emergence of the more aggressive General Robert E. Lee turned the subsequent Seven Days Battles into a humiliating Union defeat. McClellan landed his army at Fort Monroe and moved northwest, up the Virginia Peninsula. Confederate Brigadier General John B. Magruder's defensive position on the Warwick Line caught McClellan by surprise. His hopes for a quick advance foiled, McClellan ordered his army to prepare for a siege of Yorktown. Just before the siege preparations had been completed, the Confederates, now under the direct command of Johnston, began a withdrawal toward Richmond. The first heavy fighting of the campaign occurred during the Battle of Williamsburg in which the Union troops managed some tactical victories, but the Confederates continued their withdrawal. An amphibious flanking movement to Eltham's Landing was ineffective in cutting off the Confederate retreat. During the Battle of Drewry's Bluff, an attempt by the US Navy to reach Richmond by way of the James River was repulsed. As McClellan's army reached the outskirts of Richmond, a minor battle occurred at Hanover Court House, but it was followed by a surprise attack by Johnston at the Battle of Seven Pines or Fair Oaks. The battle was inconclusive, with heavy casualties, but it had lasting effects on the campaign. Johnston was wounded by a Union artillery shell fragment on May 31 and replaced the next day by the more aggressive Robert E. Lee, who reorganized his army and prepared for offensive action in the final battles of June 25 to July 1, which are popularly known as the Seven Days Battles. The result was that the Union army was unable to enter Richmond, and both armies remained intact.

Әскери жағдай

1861 жылғы 20 тамызда генерал-майор Джордж Б. Макклеллан Потомак армиясын құрды, оның алғашқы қолбасшысы ретінде. Жаз және күз айларында Макклеллан жаңа армиясына жоғары деңгейде ұйымшылдық енгізіп, бөлімшелерін тексеру және жігерлендіру үшін жиі сапарлар жасап, олардың әсерін арттырды. Бұл оның Потомак армиясын бейнелейтін және әскерлерінің құрметіне ие болатын ерекше жетістігі болды. Ол Вашингтонды қорғау үшін 48 бекініс пен нығайтылған нүктелерден, 7200 артиллеристпен жабдықталған 480 қарудан тұратын, дерлік бұзылмайтын қорғаныс жүйесін құрды. 1861 жылғы 1 қарашада генерал Винфилд Скотт зейнетке шықты, ал Макклеллан Одақ армияларының бас қолбасшысы болды. Президент армия қолбасшысы және бас қолбасшы ретіндегі қос қызметтің "үлкен еңбегі" туралы алаңдаушылығын білдірді, бірақ Макклеллан: "Мен бәрін істей аламын" деп жауап берді. 1862 жылғы 12 қаңтарда Макклеллан Потомак армиясын кемемен Вирджиния штатындағы Урбаннаға, Раппаханнок өзеніне тасымалдау, Вашингтон маңындағы Конфедерация күштерін айналып өту және Ричмондты басып алу үшін 80 шақырым жер үстінен жорық жасау ниетін жеткізді. 27 қаңтарда Линкольн барлық армияларына 22 ақпанға дейін, яғни Вашингтонның туған күніне дейін шабуылдық операцияларды бастауды талап ететін бұйрық берді. 31 қаңтарда ол Потомак армиясына Манассас және Центревиллдегі Конфедерация күштеріне шабуыл жасау үшін құрлық арқылы жылжуға қосымша бұйрық берді. Макклеллан дереу 22 беттік хатпен жауап берді, онда президенттің жоспарына қарсылығын білдіріп, өзінің Урбанна жоспарын ұсынды, бұл жоспардың президентке жазбаша түрде ұсынылған алғашқы толық нұсқасы болды. Линкольн өзінің жоспары жақсырақ деп санағанымен, Макклелланның ақыры қозғалуға келіскенін біліп, оған ыңғайлы жағдай жасады. 8 наурызда Макклелланның белсенділігіне күмән келтіріп, Линкольн Ақ үйde соғыс кеңесін шақырды, онда Макклелланның бағыныштыларынан Урбанна жоспарына деген сенімдері туралы сұралды. Олардың сенімділігі әртүрлі деңгейде болды. Кездесуден кейін Линкольн тағы бір бұйрық шығарды, онда белгілі бір офицерлерді Макклелланға бағынышты корпус командирлері ретінде тағайындады (ол дивизия командирлерінің шайқастағы тиімділігін бағалауға асықпаған, бұл оның даладағы он екі дивизияны тікелей бақылауын білдіретін еді). Макклеллан жоспарларын іске асырар алдында, генерал Джозеф Джонстонның басшылығымен Конфедерация күштері 9 наурызда Вашингтон алдындағы позицияларынан шығып, Раппаханноктың оңтүстігіндегі жаңа позицияларға орналасты, бұл Урбанна стратегиясын толығымен күшсіз етті. Макклеллан жоспарын өзгертіп, әскерлерін Вирджиния штатындағы Монро фортына жеткізіп, Вирджиния түбегі арқылы Ричмондқа жорық жасауды жоспарлады. Алайда, Джонстон күштері байқаусыз қашып кеткені және бірнеше ай бойы Одақ армиясын "Квакер қаруларымен" алдап келгені анықталғаннан кейін Макклеллан баспасөз бен Конгресс тарапынан қатты сынға ұшырады. Науқанды жоспарлауға қосымша қиындық тудырған фактор – Конфедерацияның алғашқы темір кемесі CSS Вирджинияның пайда болуы, ол Вашингтонды үрейге түсіріп, Джеймс өзеніндегі теңіздік қолдау операцияларын күмәнді етті. Хэмптон-Роудс шайқасында (1862 жылғы 8-9 наурыз) Вирджиния Хэмптон-Роудс портын блокадалаған АҚШ әскери-теңіз күштерінің ағаш кемелерін жеңді, соның ішінде 8 наурызда USS Cumberland және USS Congress фрегаттарын. Келесі күні USS Monitor темір кемесі оқиға орнына жетіп, Вирджиниямен шайқасты, бұл темір кемелердің тарихтағы алғашқы дуэлі болды. Шайқас шешімсіз аяқталғанымен, ол бүкіл әлемде кеңінен танымал болды. Шайқастан кейін темір кемелер теңіз соғысының болашағы екені анық болды. Екі кеме де бірін-бірі айтарлықтай зақымдамады, нәтижесінде Вирджиния енді ағаш кемелерге шабуыл жасамады. 1862 жылғы 11 наурызда Линкольн Макклелланды бас қолбасшы лауазымынан алып тастады, оны тек Потомак армиясының қолбасшысы етіп қалдырды, бұл Макклелланның барлық назарын Ричмондқа бағыттауына мүмкіндік береді деп есептелді. Макклеллан Линкольннің қолдау білдірген сөздеріне риза болғанымен, уақыт өте келе ол бұл өзгерісті өзгеше көріп, оны "алдағы науқанның сәтсіздігіне кепілдік беруге бағытталған қастандық" деп сипаттады.

On August 20, 1861, Maj. Gen. George B. McClellan formed the Army of the Potomac, with himself as its first commander. During the summer and fall, McClellan brought a high degree of organization to his new army, and greatly improved its morale by his frequent trips to review and encourage his units. It was a remarkable achievement, in which he came to personify the Army of the Potomac and reaped the adulation of his men. He created defenses for Washington that were almost impregnable, consisting of 48 forts and strong points, with 480 guns manned by 7,200 artillerists. On November 1, 1861, Gen. Winfield Scott retired and McClellan became general in chief of all the Union armies. The president expressed his concern about the "vast labor" involved in the dual role of army commander and general in chief, but McClellan responded, "I can do it all." On January 12, 1862, McClellan revealed his intentions to transport the Army of the Potomac by ship to Urbanna, Virginia, on the Rappahannock River, outflanking the Confederate forces near Washington, and proceeding 50 mile (80 km) overland to capture Richmond. On January 27, Lincoln issued an order that required all of his armies to begin offensive operations by February 22, Washington's birthday. On January 31, he issued a supplementary order for the Army of the Potomac to move overland to attack the Confederates at Manassas Junction and Centreville. McClellan immediately replied with a 22 page letter objecting in detail to the president's plan and advocating instead his Urbanna plan, which was the first written instance of the plan's details being presented to the president. Although Lincoln believed his plan was superior, he was relieved that McClellan finally agreed to begin moving, and reluctantly approved. On March 8, doubting McClellan's resolve, Lincoln called a council of war at the White House in which McClellan's subordinates were asked about their confidence in the Urbanna plan. They expressed their confidence to varying degrees. After the meeting, Lincoln issued another order, naming specific officers as corps commanders to report to McClellan (who had been reluctant to do so prior to assessing his division commanders' effectiveness in combat, even though this would have meant his direct supervision of twelve divisions in the field). Before McClellan could implement his plans, the Confederate forces under General Joseph E. Johnston withdrew from their positions before Washington on March 9, assuming new positions south of the Rappahannock, which completely nullified the Urbanna strategy. McClellan retooled his plan so that his troops would disembark at Fort Monroe, Virginia, and advance up the Virginia Peninsula to Richmond. However, McClellan came under extreme criticism from the press and the Congress when it was found that Johnston's forces had not only slipped away unnoticed, but had for months fooled the Union Army through the use of Quaker Guns. A further complication for the campaign planning was the emergence of the first Confederate ironclad warship, CSS Virginia, which threw Washington into a panic and made naval support operations on the James River seem problematic. In the Battle of Hampton Roads (March 8–9, 1862), Virginia defeated wooden U. S. Navy ships blockading the harbor of Hampton Roads, Virginia, including the frigates USS Cumberland and USS Congress on March 8, calling into question the viability of any of the wooden ships in the world. The following day, the USS Monitor ironclad arrived at the scene and engaged with the Virginia, the famous first duel of the ironclads. The battle, although inconclusive, received worldwide publicity. After the battle, it was clear that ironclad ships were the future of naval warfare. Neither ship severely damaged the other; the only net result was keeping Virginia from attacking any more wooden ships. On March 11, 1862, Lincoln removed McClellan as general in chief, leaving him in command of only the Army of the Potomac, ostensibly so that McClellan would be free to devote all his attention to the move on Richmond. Although McClellan was assuaged by supportive comments Lincoln made to him, in time he saw the change of command very differently, describing it as a part of an intrigue "to secure the failure of the approaching campaign."

Жарты аралға көшу және Йорктаунды қоршау

Макклеллан әскері 17 наурызда Александриядан кетуге кірісті. Бұл американдықтардың бұрынғы экспедицияларының бәрінен де үлкен армада болды, ол 121 500 адамды, 44 артиллерия батареясын, 1150 арбаны, 15 000-нан астам жылқыны және тонналап жабдық пен жабдықты тасымалдады. Бір ағылшын бақылаушысы бұл "алмастың қадамы" деп атады. Вирджиния әлі де жұмыс істеп тұрғандықтан, АҚШ Әскери-теңіз күштері Макклелланға Джеймс немесе Йорк өзендеріндегі операцияларды қорғай алатынына сендіре алмады, сондықтан оның Йорктаунды қоршауға алу жоспары тасталды және ол 4 сәуірде жартыаралға жылжуға бұйрық берді. 5 сәуірде генерал Эразм Д. Киес басқаратын IV корпус Ли Миллдегі конфедераттардың қорғаныс құрылыстарымен алғашқы байланыс жасады, Макклеллан бұл аймақтан қарсылықсыз өтуді күткен. Театрлық қойылымдарды ұнататын Магрудер табысты алдау кампаниясын ұйымдастырды. Ол бір ротаны шатқалда айналдырып жіберіп, күшейтуге келген әскердің шексіз қатарын көрсетті. Сондай-ақ ол артиллериясын тым алысқа орналастырып, одақтың қатарларына сирегірек атып тұрды. Одақтың әскерлері оның бекіністері мықты қорғалғанына сенді, олардың алдында 100 000 сарбаз тұрғанын хабарлады. Екі армия артиллериялық дуэль кезінде Киеске конфедераттардың бекіністерінің күші мен аумағын көрсетті, ол Макклелланға оларға шабуыл жасамауға кеңес берді. Макклеллан қоршау бекіністерін салуға бұйрық беріп, ауыр қоршау пуляларын алға әкелді. Сол уақытта генерал Джонстон Магрудерге күштерді қосымша жіберді. Макклеллан қосымша барлаусыз шабуыл жасамай, өз әскеріне Магрудердің бекіністеріне параллель орналасып, Йорктаунды қоршауға алуға бұйрық берді. Макклеллан Киестің баяндамасына, сондай-ақ Йорктаун қаласының жанындағы жау күші туралы хабарламаларға жауап берді, бірақ ол генерал-майор Ирвин Макдауэлл басқаратын I корпустың, Макклеллан жоспарлағандай жартыаралға қосылудың орнына Вашингтонды қорғауға тартылатынын да білді. Джексон аңғарының науқанының қысымына қоса, президент Линкольн Макклеллан Вашингтонды қорғау үшін жеткіліксіз күш қалдырғанына және генерал бөлімшелердің күші туралы есеп беруде адасқандығына сенді, олар басқа жерде орналасқанда Вашингтонды қорғауға дайын деп көрсетті. Макклеллан өзіне уәде етілген ресурстарсыз ірі науқанды жүргізуге мәжбүр болғанына наразылық білдірді, бірақ ол алға жылжи берді. Келесі 10 күн бойы Макклелланның әскері қазды, ал Магрудер үнемі күштерді қабылдады. Сәуірдің ортасына қарай Магрудер 35 000 сарбазға қолбасшылық етті, бұл оның қатарын қорғауға жеткіліксіз болды. Макклеллан өзінің жаудан сандық артықшылығына күмәнданатын болса да, оның артиллериясының басымдығына күмәнданбады. Йорктаундағы қоршауға дайындық 70-тен астам ауыр пулялы 15 батареядан тұрды. Бір уақытта атылғанда, бұл батареялар жаудың позицияларына әрбір оқ атумен 7 000 фунттан астам қару-жарақ жеткізе алатын. 16 сәуірде одақтың әскерлері Ли Миллдегі Уорвик өзенінің жанындағы No. 1 бөгетте конфедераттардың қатарындағы әлсіз жерді тексерді. Магрудер өзінің позициясының әлсіздігін түсініп, оны күшейтуге бұйрық берді. Бригаданың қол астындағы үш полк, генерал Хауэлл Кобб басқаруымен, алты басқа полкпен бірге бөгеттің батыс жағалауындағы өздерінің позицияларын жақсарту үшін өзеннің батыс жағалауына көшті. Макклеллан бұл күшейту оның қоршау батареяларын орнатуға кедергі келтіруі мүмкін деп уайымдады. Ол IV корпустың дивизия командирі генерал Уильям Ф. "Балди" Смиттен "жаудың" қорғаныс жұмыстарын аяқтауына кедергі келтіруді бұйырды. Макклеллан бұл жаңалықтан таң қалды. Ол генерал Джордж Стоунман басқаратын кавалерияны қуып жеңіп, генерал Уильям Б. Франклиннің дивизиясын әскери-теңіз көлігіне қайтадан мінгізіп, Йорк өзенімен жоғары жүзіп, Джонстонның шегінуін кесіп тастауға бұйрық берді.

McClellan's army began to sail from Alexandria on March 17. It was an armada that dwarfed all previous American expeditions, transporting 121,500 men, 44 artillery batteries, 1,150 wagons, over 15,000 horses, and tons of equipment and supplies. An English observer remarked that it was the "stride of a giant." With the Virginia still in operation, the U. S. Navy could not assure McClellan that they could protect operations on either the James or the York, so his plan of amphibiously enveloping Yorktown was abandoned, and he ordered an advance up the Peninsula to begin April 4. On April 5, the IV Corps of Brig. Gen. Erasmus D. Keyes made initial contact with Confederate defensive works at Lee's Mill, an area McClellan expected to move through without resistance. Magruder, a fan of theatrics, set up a successful deception campaign. By moving one company in circles through a glen, he gained the appearance of an endless line of reinforcements marching to relieve him. He also spread his artillery very far apart and had it fire sporadically at the Union lines. Federals were convinced that his works were strongly held, reporting that an army of 100,000 was in their path. As the two armies fought an artillery duel, reconnaissance indicated to Keyes the strength and breadth of the Confederate fortifications, and he advised McClellan against assaulting them. McClellan ordered the construction of siege fortifications and brought his heavy siege guns to the front. In the meantime, Gen. Johnston brought reinforcements for Magruder. McClellan chose not to attack without more reconnaissance and ordered his army to entrench in works parallel to Magruder's and besiege Yorktown. McClellan reacted to Keyes's report, as well as to reports of enemy strength near the town of Yorktown, but he also received word that the I Corps, under Maj. Gen. Irvin McDowell, would be withheld for the defense of Washington, instead of joining him on the Peninsula as McClellan had planned. In addition to the pressure of Jackson's Valley campaign, President Lincoln believed that McClellan had left insufficient force to guard Washington and that the general had been deceptive in his reporting of unit strengths, counting troops as ready to defend Washington when they were actually deployed elsewhere. McClellan protested that he was being forced to lead a major campaign without his promised resources, but he moved ahead anyway. For the next 10 days, McClellan's men dug while Magruder steadily received reinforcements. By mid April, Magruder commanded 35,000 men, barely enough to defend his line. Although McClellan doubted his numeric superiority over the enemy, he had no doubts about the superiority of his artillery. The siege preparations at Yorktown consisted of 15 batteries with more than 70 heavy guns. When fired in unison, these batteries would deliver over 7,000 pounds of ordnance onto the enemy positions with each volley. On April 16, Union forces probed a point in the Confederate line at Dam No. 1, on the Warwick River near Lee's Mill. Magruder realized the weakness of his position and ordered it strengthened. Three regiments under Brig. Gen. Howell Cobb, with six other regiments nearby, were improving their position on the west bank of the river overlooking the dam. McClellan became concerned that this strengthening might impede his installation of siege batteries. He ordered Brig. Gen. William F. "Baldy" Smith, a division commander in the IV Corps, to "hamper the enemy" in completing their defensive works. McClellan was stunned by the news. He sent cavalry under Brig. Gen. George Stoneman in pursuit and ordered Brig. Gen. William B. Franklin's division to reboard Navy transports, sail up the York River, and cut off Johnston's retreat.

Уильямсбург

5 мамырға қарай Джонстон армиясы лайлы жолдарда баяу ілгеріледі, ал Стоунменнің кавалериясы бригада генералы Дж.Е.Б. Стюарттың кавалериясымен, Джонстонның тыл жасағымен шайқасты. Армиясының көп бөлігіне еркіндік беру үшін Джонстон күшінің бір бөлігін бұрын Магрудер салған, Йорктаундан келген Уильямсбург жолынан өткен үлкен топырақ нығайтылған бекініс, Форт Магрудерге қарсы тұруға жіберді. Уильямсбург шайқасы – жарты аралдағы алғашқы ірі шайқас, онда 41 000 одақтық және 32 000 конфедерациялық әскер қатысты. Бригада генералы Джозеф Хукердің III корпусының 2-дивизиясы Одақ армиясының алға жылжуында жетекші жаяу әскер болды. Олар Форт Магрудерге және форттан оңтүстік-батысқа қарай созылған мылтық орындары мен кішігірім нығайтылған бекіністерге шабуыл жасады, бірақ қайтарылды. Генерал-майор Джеймс Лонгстрит басқарған конфедерациялық қарсы шабуылдар Хукер дивизиясын басып алу қаупін тудырды, ол таңнан бері армияның негізгі күші келгенше жалғыз күшпен жер үшін күресіп жатқан еді. Хукер IV корпустың Балди Смит дивизиясы Йорктаун жолымен солтүстікке қарай жүріп, шайқастың шуын естіп, Хукердің оң жағына қолдау көрсету үшін келеді деп күткен. Алайда Смит Самнердің бұйрығымен Хукердің орнынан бір шақырымдай қашықтықта тоқтатылды. Ол конфедераттар бекіністерін тастап, Йорктаун жолында оларға шабуыл жасауынан қорқып еді. Лонгстриттің әскері бекіністерін тастады, бірақ олар Смит пен Самнерге емес, Хукерге шабуыл жасады. Бригада генералы Кадмус М. Уилкокс Хукердің қатарына күшті қысым жасады. Хукердің шегінетін әскерлеріне бригада генералы Филипп Кеарнидің III корпусының 3-дивизиясы шамамен сағат 14:30-да келді. Кеарни атты әскерін жетекші қатардың алдына шығарды, бір қолмен семсерін жарқырата отырып, әскерін алға жылжуға шақырды. Конфедераттар Лидің диірменінен ығыстырылып, орманға және қорғаныс позицияларының кедергілеріне кері шегінді. Содан кейін кешке дейін қарқынды атыс жүрді. Самнер Ханкокқа бірнеше рет өзінің жасағын Куб-Крикке қайтаруға бұйырды, бірақ ол конфедераттардың шабуылын өз орнын ұстау үшін сылтау ретінде пайдаланды. 24-ші Вирджиния шабуыл жасағанда, Д.Х. Хилл ормандардан шығып, Эрлидің басқа полкінің бірі, 5-ші Солтүстік Каролинаны жетекшілік етті. Ол өзінің қиын жағдайын түсінбей шабуылға бұйрық берді – Ханкоктің 3400 жаяу әскері мен сегіз артиллериялық құралы шабуылдаған екі конфедерациялық полкінен (1200-ден аз адам, артиллериялық қолдауы жоқ) әлдеқайда көп болды. Ол шабуылды басталғаннан кейін тоқтатты, бірақ Ханкок қарсы шабуылға бұйрық берді. Шайқас аяқталғаннан кейін қарсы шабуыл үлкен, батыр штыкпен шабуыл ретінде кеңінен жарияланды, ал Макклелланның Ханкоктің "тамаша" өнерін сипаттауы оған "Тамаша Ханкок" деген лақап ат берді. Уильямсбургте конфедераттардың жоғалғандары 1682 адамды, одақтың – 2283 адамды құрады. Макклеллан өзінің алғашқы маңызды шайқасын "күшті күштерге қарсы" "керемет жеңіс" деп сипаттады. Алайда, оңтүстік Уильямсбургті қорғауды федералдыларды кешіктіру құралы ретінде қарастырды, бұл конфедерация армиясының көп бөлігі Ричмондқа қарай шегінуін жалғастыруға мүмкіндік берді.

By May 5, Johnston's army was making slow progress on muddy roads and Stoneman's cavalry was skirmishing with Brig. Gen. J. E. B. Stuart's cavalry, Johnston's rearguard. To give time for the bulk of his army to get free, Johnston detached part of his force to make a stand at a large earthen fortification, Fort Magruder, straddling the Williamsburg Road (from Yorktown), constructed earlier by Magruder. The Battle of Williamsburg was the first pitched battle of the Peninsula campaign, in which nearly 41,000 Union and 32,000 Confederates were engaged. Brig. Gen. Joseph Hooker's 2nd Division of the III Corps was the lead infantry in the Union Army advance. They assaulted Fort Magruder and a line of rifle pits and smaller fortifications that extended in an arc southwest from the fort, but were repulsed. Confederate counterattacks, directed by Maj. Gen. James Longstreet, threatened to overwhelm Hooker's division, which had contested the ground alone since the early morning while waiting for the main body of the army to arrive. Hooker had expected Baldy Smith's division of the IV Corps, marching north on the Yorktown Road, to hear the sound of battle and come in on Hooker's right in support. However, Smith had been halted by Sumner more than a mile away from Hooker's position. He had been concerned that the Confederates would leave their fortifications and attack him on the Yorktown Road. Longstreet's men did leave their fortifications, but they attacked Hooker, not Smith or Sumner. The brigade of Brig. Gen. Cadmus M. Wilcox applied strong pressure to Hooker's line. Hooker's retreating men were aided by the arrival of Brig. Gen. Philip Kearny's 3rd Division of the III Corps at about 2:30 p. m. Kearny ostentatiously rode his horse out in front of his picket lines to reconnoiter and urged his men forward by flashing his saber with his only arm. The Confederates were pushed off the Lee's Mill Road and back into the woods and the abatis of their defensive positions. There, sharp firefights occurred until late in the afternoon. Hancock had been ordered repeatedly by Sumner to withdraw his command back to Cub Creek, but he used the Confederate attack as an excuse to hold his ground. As the 24th Virginia charged, D. H. Hill emerged from the woods leading one of Early's other regiments, the 5th North Carolina. He ordered an attack before realizing the difficulty of his situation—Hancock's 3,400 infantrymen and eight artillery pieces significantly outnumbered the two attacking Confederate regiments, fewer than 1,200 men with no artillery support. He called off the assault after it had begun, but Hancock ordered a counterattack. After the battle, the counterattack received significant publicity as a major, gallant bayonet charge and McClellan's description of Hancock's "superb" performance gave him the nickname, "Hancock the Superb." Confederate casualties at Williamsburg were 1,682, Union 2,283. McClellan miscategorized his first significant battle as a "brilliant victory" over superior forces. However, the defense of Williamsburg was seen by the South as a means of delaying the Federals, which allowed the bulk of the Confederate army to continue its withdrawal toward Richmond.

Элтемнің қонысы (немесе Вест-Пойнт)

Макклеллан Франклиннің дивизиясына Йорк өзенінде амфибиялық операция арқылы Джонстон армиясын айналып өтуге бұйрық бергеннен кейін, адамдар мен жабдықты кемелерге тиюге екі күн кетті, сондықтан Франклин Уильямсбург шайқасына көмектесе алмады. Бірақ Макклеллан осы айналып өту операциясына үлкен үміт артып, басқа дивизияларды (бриг. ген. Фитц Джон Портер, Джон Седгуик және Израиль Б. Ричардсон) Франклиннен кейін өзен арқылы жіберуді жоспарлады. Олардың мақсаты – Памунки өзенінің оң жағалауындағы Элтем қонысы, Вест-Пойнт портына қарсы орналасқан, ол Йорк және Ричмонд темір жолының соңғы станциясы болды. Шайқас орны 6 мамыр күні Джонстон армиясы қолданған Жаңа Кент сотына баратын жолдың маңызды түйіскезенінде болды. Франклиннің әскері жеңіл понтондық қайықтармен жағаға шығып, артиллерия мен жабдықты түсіру үшін жүзбелі кемежай салды. Жұмыс түні бойы шам жарығымен жалғасты, ал конфедераттық қарауылдардың қону орнынан жоғары жартастан атқан бірнеше кездейсоқ оқтарынан басқа қарсылық болмады, шамамен сағат 22:00-де аяқталды. Джонстон генерал-майор Г. У. Смиттен Бархамсвиллге баратын жолды қорғауды бұйырды, ал Смит бриг. ген. Уильям Х. К. Уайтинг дивизиясын және полковник Уэйд Хэмптон басқаратын Хэмптон легионын осы міндетке тағайындады. 7 мамырда Франклин бриг. ген. Джон Ньютон бригадасын қону жолының екі жағындағы орманда орналастырды, ал оның артында тағы екі бригаданың (бриг. ген. Генри У. Слокум және Филип Керни) бөлімдері қолдау көрсетті. Ньютонның алғы шебі бриг. ген. Джон Белл Худтың Техас бригадасының шабуылымен кері шегінді, Хэмптон оның оң жағында болды. Худтың сол жағынан екінші бригада ілесіп келгенде, одақ әскері ормандан қону орнының алдындағы жазыққа шегінді, федералды канонерлік кемелердің атысынан қорғаныс іздеді. Уайтинг канонерлік кемелерге артиллериялық оқтармен шабуыл жасады, бірақ оның қаруларының жеткілікті ұзындығы болмады, сондықтан ол сағат 14:00 шамасында шайқастан шықты. Конфедерат әскері кеткеннен кейін одақ әскері ормандағы орнына қайтып келді, бірақ тағы да шабуылға түсуге тырыспады. Шайқас тактикалық тұрғыдан шешімсіз болғанымен, Франклин Уильямсбургтен конфедераттардың шегінуін тоқтату мүмкіндігін жіберіп алды, олар кедергісіз өтіп кетті. Норфолк портындағы конфедерат гарнизоны эвакуацияланғаннан кейін, коммодор Джозиа Тэтналл III CSS Virginia үшін үй порты болмағанын және оның үлкен су астындағы бөлігімен Джеймс өзенінің тар жерлерінен Ричмондқа қарай жүзе алмайтынын түсінді, сондықтан ол 11 мамырда Крейни аралынан батып кетті, оның жауға түсіп қалуын болдырмау үшін. Бұл Хэмптон-Роудтағы Джеймс өзенін федералды канонерлік кемелер үшін ашты. Ричмондты өзеннен шабуылдан қорғаған жалғыз кедергі – Дрюридің Блафты қарап тұрған Форт Дарлинг болды, қаладан 7 миль (11 км) төменде өзеннің өткір бұрылысында орналасқан. Конфедерат қорғаушылары, оның ішінде теңізшілер, матростар және сарбаздар, әскери-теңіз командирі Эбенезер Фарранд және оның есімін алған жердің иесі армия капитаны Август Х. Дрюридің басшылығында болды. Форттағы сегіз зеңбірек, соның ішінде далалық артиллерия және бес теңіз зеңбірегі, олардың кейбіреулері Virginia кемесінен құтқарылған, өзенді екі бағытта шақырымдарға дейін бақылап тұрды. CSS Patrick Henry кемесінен алынған зеңбіректер, оның ішінде тегіс ұңғылы зеңбірек, өзеннің жоғары жағында орналасқан, ал өзен жағалауында снайперлер жиналды. Жардың астына батып кеткен кемелер, тіректер, қиындықтар және тізбектермен байланысқан басқа кемелерден тұратын су асты кедергісі, кемелердің тар өзенде маневр жасауын қиын етті. 15 мамырда АҚШ әскери-теңіз флотының Солтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясының жасағы, командир Джон Роджерс басшылығында, Форт Монродан Джеймс өзенімен Ричмонд қорғанысын сынау үшін жолға шықты. Сағат 7:45-те USS Galena фортқа жақындап, зәкірледі, бірақ оқ атуға үлкермей, екі конфедерат оғы жеңіл броньды кемеге тиді. Шайқас үш сағаттан астам жалғасты, осы уақыт ішінде Galena бір орында тұрып, 45 оққа ұшырады. Экипаж 14 адамның қаза болғанын және 10 адамның жараланғанын хабарлады. Monitor да жиі шабуылға ұшырады, бірақ оның ауыр бронясы соққыға төтеп берді. Кейбір хабарламаларға қарағанда, Monitor дөңгелек мұнарасына қарамастан, қаруын оңай қолдана алды және фортқа қарсы тұрақты түрде оқ атты. USS Naugatuck 100 фунттық Parrott зеңбірегінің жарылуынан кейін кері шегінді. Екі ағаш канонерлік кеме үлкен зеңбіректердің қашықтығынан аман қалды, бірақ USS Port Royal капитаны снайперден жараланды. Сағат 11-ге қарай одақ кемелері Сити-Пойнтқа қайтып келді. Роджерс Макклелланға теңіз күштерінің Ричмондқа 16 км (10 миль) жақын жерге әскерлерді тасымалдауы мүмкін екенін хабарлады, бірақ одақ армиясы осы мүмкіндікті пайдаланбады.

After McClellan ordered Franklin's division to turn Johnston's army with an amphibious operation on the York River, it took two days just to board the men and equipment onto the ships, so Franklin was of no assistance to the Williamsburg action. But McClellan had high hopes for his turning movement, planning to send other divisions (those of Brig. Gens. Fitz John Porter, John Sedgwick, and Israel B. Richardson) by river after Franklin's. Their destination was Eltham's Landing on the south bank of the Pamunkey River across from West Point, a port on the York River, which was the terminus of the Richmond and York River Railroad. The landing was close to a key intersection on the road to New Kent Court House that was being used by Johnston's army on the afternoon of May 6. Franklin's men came ashore in light pontoon boats and built a floating wharf to unload artillery and supplies. The work was continued by torchlight through the night and the only enemy resistance was a few random shots fired by Confederate pickets on the bluff above the landing, ending at about 10 p. m.

Johnston ordered Maj. Gen. G. W. Smith to protect the road to Barhamsville and Smith assigned the division of Brig. Gen. William H. C. Whiting and Hampton's Legion, under Col. Wade Hampton, to the task. On May 7, Franklin posted Brig. Gen. John Newton's brigade in the woods on either side of the landing road, supported in the rear by portions of two more brigades (Brig. Gens. Henry W. Slocum and Philip Kearny). Newton's skirmish line was pushed back as Brig. Gen. John Bell Hood's Texas Brigade advanced, with Hampton to his right. As a second brigade followed Hood on his left, the Union troops retreated from the woods to the plain before the landing, seeking cover from the fire of Federal gunboats. Whiting employed artillery fire against the gunboats, but his guns had insufficient range, so he disengaged around 2 p. m. Union troops moved back into the woods after the Confederates left, but made no further attempt to advance. Although the action was tactically inconclusive, Franklin missed an opportunity to intercept the Confederate retreat from Williamsburg, allowing it to pass unmolested. After the Confederate garrison at Norfolk was evacuated, Commodore Josiah Tattnall III knew that CSS Virginia had no home port and he could not navigate her deep draft through the shallow stretches of the James River toward Richmond, so she was scuttled on May 11 off Craney Island to prevent her capture. This opened the James River at Hampton Roads to Federal gunboats. The only obstacle that protected Richmond from a river approach was Fort Darling on Drewry's Bluff, overlooking a sharp bend on the river 7 mile (11 km) down river from the city. The Confederate defenders, including marines, sailors, and soldiers, were supervised by Navy Cmdr. Ebenezer Farrand and by Army Captain Augustus H. Drewry, the owner of the property that bore his name. The eight cannons in the fort, including field artillery pieces and five naval guns, some salvaged from the Virginia, commanded the river for miles in both directions. Guns from the CSS Patrick Henry, including an smoothbore, were just upriver and sharpshooters gathered on the river banks. An underwater obstruction of sunken steamers, pilings, debris, and other vessels connected by chains was placed just below the bluff, making it difficult for vessels to maneuver in the narrow river. On May 15, a detachment of the U. S. Navy's North Atlantic Blockading Squadron, under the command of Commander John Rodgers steamed up the James River from Fort Monroe to test the Richmond defenses. At 7:45 a. m., the USS Galena closed to within of the fort and anchored, but before she could open fire, two Confederate rounds pierced the lightly armored vessel. The battle lasted over three hours and during that time, Galena remained almost stationary and took 45 hits. Her crew reported casualties of 14 dead or mortally wounded and 10 injured. Monitor was also a frequent target, but her heavier armor withstood the blows. Contrary to some reports, the Monitor, despite its squat turret, did not have difficulty bringing its guns to bear and fired steadily against the fort. The USS Naugatuck withdrew when her 100 pounder Parrott rifle exploded. The two wooden gunboats remained safely out of range of the big guns, but the captain of the USS Port Royal was wounded by a sharpshooter. Around 11 a. m. the Union ships withdrew to City Point. Rodgers reported to McClellan that it was feasible for the Navy to land troops as close as 10 mile (16 km) from Richmond, but the Union Army never took advantage of this observation.

Әскерлер Ричмондқа жиналады

Джонстон өзінің 60 000 адамын Ричмонд қорғанысына шегіндірді. Олардың қорғаныс желісі Дрюридің Блаффтағы Джеймс өзенінен басталып, сағат тіліне қарсы бағытта созылды, сондықтан оның ортасы мен сол жағы Чикахомини өзенінің артында қалды, бұл көктемде Ричмондтың шығысындағы кең жазықтарды батпаққа айналдыратын табиғи кедергі болды. Джонстонның әскері Чикахоминиден өтетін көптеген көпірлерді өртеп, қаланың солтүстігі мен шығысында берік қорғаныс позицияларын бекітті. Макклеллан өзінің 105 000 сарбазын екі себеппен солтүстік-шығыс бағытына шоғырландырды. Біріншіден, Чикахоминиге шамамен параллель ағып жатқан Памунки өзені, Макклелланға Джонстонның сол қанатын айналып өтуге мүмкіндік беретін байланыс жолын ұсынды. Екіншіден, Макклеллан Фредериксбургтен оңтүстікке қарай күшін нығайту үшін Макдауэллдің I корпусының келуін күтті, сондықтан олардың жолын қорғау қажет болды. Потомак армиясы баяу Памунки өзенімен жоғалап, Элтам десантында, Камберленд десантында және Ақ үй десантында жабдықтау базаларын құрды. Генерал Роберт Лидің ұлы В. Х. Ф. "Руни" Лидің плантациясы – Ақ үй, Макклелланның операциялық базасына айналды. Ричмонд және Йорк өзендері теміржолын пайдаланып, Макклеллан ауыр қоршау артиллериясын Ричмондтың шетіне жеткізе алды. Ол баяу және сақтықпен әрекет етті, конфедераттардың күші одан әлдеқайда көп деген қате ақпаратқа сене отырып. Мамыр айының соңында армия Чикахомини арқылы көпірлер салып, Ричмондқа қарап тұрды, өзеннің оңтүстігінде армияның үштен бірі, солтүстігінде – екі бөлігі орналасты. (Армияның бір бөлігі екіншісін жылдам күшейтуді қиындататын осы орналасу, алдағы жеті қарағай шайқасында маңызды мәселе болар еді). Портер 27 мамырда таңғы сағат 4-те 1-дивизиясымен, генерал Джордж В. Морелл басқаратын бригадасымен, генерал Джордж Сайкстың 2-дивизиясының полковник Гувернер К. Уоррен басқаратын 3-ші бригадасымен, және генерал Уильям Х. Эмори басқаратын атты әскер мен артиллериядан құралған қосымша бригадасымен, барлығы 12 000 сарбазбен миссияға шықты. Конфедерат әскерінің саны шамамен 4 000 адамды құрады, оларға полковник Лоренс О'Брайан Бранч басшылық етті. Олар Гордонсвилльден Вирджиния орталық теміржолын күзету үшін шығып, Сот үйінен оңтүстік-батысқа қарай 6 шақырым жердегі Пик Кроссингке, Слэш шіркеуінің жанына орналасты. Конфедераттардың тағы бір бригадасы солтүстікке қарай 16 шақырым жердегі Хановер қиылысында орналасқан. Бранч та қате болжам жасады – Портердің күші күткеннен әлдеқайда аз екендігін ойлады – және шабуылға көшті. Бастапқы шабуыл тойтарылды, бірақ Мартиндейлдің күші ауыр отпен дерлік жойылды. Портер екі полкті тез арада Кини фермасына қайтарды. Конфедераттардың қатары мыңдаған жаңа сарбаздың күшімен сынды, олар Пик Кроссинг арқылы Ашлендке шегінді. Хановердегі сот үйі маңындағы одақтың шығындары 355 (62 қаза тапқан, 233 жараланған, 70 тұтқынға алынған) және 397 арасында болды. Конфедераттарда 200 өлік қалды, ал 730 сарбазы Портердің атты әскеріне тұтқынға алынды. Макклеллан Хановердегі сот үйінің тағы бір "көп санды қарсыласқа қарсы тамаша жеңіс" екенін мәлімдеді және оны "соғыстың ең әдемі оқиғаларының бірі" деп бағалады. Алайда, шын мәнінде, (Одақтың) басым күші ұйымдаспаған шайқаста жеңіске жетті, екі тараптың да қате есептеулеріне толы болды. Одақ армиясының оң қанаты қауіпсіз болды, бірақ техникалық тұрғыдан Пик Кроссингтегі конфедераттар оған қауіп төндіруді көздемеген. Шеннода аңғарындағы Бірінші Винчестер шайқасында Стоунволл Джексонның одақтық күштерді жеңілуі Линкольн әкімшілігін Макдауэллді Фредериксбургке қайтаруға мәжбүр етті. Стивен У. Сирстің айтуынша, шығындардың өзінен гөрі маңыздырақ әсері – Макклелланның төрт күннен кейін Севен Пайнс және Фэр-Окстағы келесі ірі шайқасқа дайындығына тигізген әсері болды. Портердің болмауы кезінде Макклеллан өзінің әскерін Чикахоминиден оңтүстікке жылжытуға асықпады, осылайша сол қанатын Джонстон үшін тартымды нысанаға айналдырды. Ол сондай-ақ, созылмалы безгектің қайталануынан ауырып, төсекке жатып қалды.

Johnston withdrew his 60,000 men into the Richmond defenses. Their defensive line began at the James River at Drewry's Bluff and extended counterclockwise so that his center and left were behind the Chickahominy River, a natural barrier in the spring when it turned the broad plains to the east of Richmond into swamps. Johnston's men burned most of the bridges over the Chickahominy and settled into strong defensive positions north and east of the city. McClellan positioned his 105,000 man army to focus on the northeast sector, for two reasons. First, the Pamunkey River, which ran roughly parallel to the Chickahominy, offered a line of communication that could enable McClellan to get around Johnston's left flank. Second, McClellan anticipated the arrival of McDowell's I Corps, scheduled to march south from Fredericksburg to reinforce his army, and thus needed to protect their avenue of approach. The Army of the Potomac pushed slowly up the Pamunkey, establishing supply bases at Eltham's Landing, Cumberland Landing, and White House Landing. White House, the plantation of W. H. F. "Rooney" Lee, son of General Robert E. Lee, became McClellan's base of operations. Using the Richmond and York River Railroad, McClellan could bring his heavy siege artillery to the outskirts of Richmond. He moved slowly and deliberately, reacting to faulty intelligence that led him to believe the Confederates outnumbered him significantly. By the end of May, the army had built bridges across the Chickahominy and was facing Richmond, straddling the river, with one third of the Army south of the river, two thirds north. (This disposition, which made it difficult for one part of the army to reinforce the other quickly, would prove to be a significant problem in the upcoming Battle of Seven Pines). Porter departed on his mission at 4 a. m. on May 27 with his 1st Division, under Brig. Gen. George W. Morell, the 3rd Brigade of Brig. Gen. George Sykes's 2nd Division, under Col. Gouverneur K. Warren, and a composite brigade of cavalry and artillery led by Brig. Gen. William H. Emory, altogether about 12,000 men. The Confederate force, which actually numbered about 4,000 men, was led by Col. Lawrence O'Bryan Branch. They had departed from Gordonsville to guard the Virginia Central Railroad, taking up position at Peake's Crossing, 4 mile (6 km) southwest of the courthouse, near Slash Church. Another Confederate brigade was stationed 10 mile (16 km) north at Hanover Junction. Branch also made a poor assumption—that Porter's force was significantly smaller than it turned out to be—and attacked. The initial assault was repulsed, but Martindale's force was eventually almost destroyed by the heavy fire. Porter quickly dispatched the two regiments back to the Kinney Farm. The Confederate line broke under the weight of thousands of new troops and they retreated back through Peake's Crossing to Ashland. The estimates of Union casualties at Hanover Court House vary, from 355 (62 killed, 233 wounded, 70 captured) to 397. The Confederates left 200 dead on the field and 730 were captured by Porter's cavalry. McClellan claimed that Hanover Court House was yet another "glorious victory over superior numbers" and judged that it was "one of the handsomest things of the war." However, the reality of the outcome was that superior (Union) numbers won the day in a disorganized fight, characterized by misjudgments on both sides. The right flank of the Union army remained secure, although technically the Confederates at Peake's Crossing had not intended to threaten it. And McDowell's Corps did not need its roads kept clear because it never arrived—the defeat of Union forces at the First Battle of Winchester by Stonewall Jackson in the Shenandoah Valley caused the Lincoln administration to recall McDowell to Fredericksburg. A greater impact than the actual casualties, according to Stephen W. Sears, was the effect on McClellan's preparedness for the next major battle, at Seven Pines and Fair Oaks four days later. During the absence of Porter, McClellan was reluctant to move more of his troops south of the Chickahominy, making his left flank a more attractive target for Johnston. He was also confined to bed, ill with a flare up of his chronic malaria.

Жеті қарағай (немесе Fair Oaks)

Джонстон Ричмондтың қалың қоршауынан аман қалмағанын біліп, Макклелланға шабуыл жасауға шешім қабылдады. Оның бастапқы жоспары – Фредериксбургтен оңтүстікке қарай шабуылдайтын Макдауэлл корпусының алдында Чиккахомини өзенінің солтүстігіндегі одақтың оң жақ қанатына шабуыл жасау. Алайда, 27 мамырда Джонстон Макдауэлл корпусының Шенандоа аңғарына ауыстырылғанын және Потомак армиясын нығайта алмайтынын білді. Ол өзінің табиғи қорғаныс желісі Чикахоминиден шабуыл жасамай, өзеннің оңтүстігіндегі екі корпусқа шабуыл жасап, оларды өзеннің солтүстігіндегі басқа үш корпустан оқшаулап, өзеннің оңтүстігіндегі соғыс армиясының жағалауын пайдалануды жоспарлады. Егер Джонстонның қолынан дұрыс келсе, оның армиясының үштен екі бөлігі (29 жаяу әскер бригадасының 22-сі, шамамен 51 000 адам) III және IV корпустағы 33 000 адамға қарсы соғысатын болды. Конфедерацияның шабуыл жоспары күрделі болды: А. П. Хилл мен Магрудер дивизиялары өзеннің солтүстігіндегі одақтық күштерді жеңіл шабуылға шақырып, алаңдатуды міндетті болды, ал өзеннің оңтүстігіндегі негізгі шабуылға қолбасшылық ететін Лонгстрит үш бағыттан Киске жиналуға тиіс болды. Бұл жоспар алғашқы табысқа жету мүмкіндігіне ие болды, өйткені IV корпустың ең алдымен, Жеті Пайнның батысында бір миль жердегі жер жұмыстарын басқару Бригадир генерал Сайлас Кейсидің 6000 адамы болды, ол Кейстің корпусында ең аз тәжірибелі болды. Егер Киесті жеңуге болатын болса, шығыстағы III корпус Чикахоминиге қарсы тұрып, басып кетуі мүмкін. Бұл күрделі жоспар бастапқыдан-ақ дұрыс жүргізілмеді. Джонстон түсініксіз және қарама-қайшылықты бұйрықтар берді және өзінің барлық бағыныстыларын командалық тізбек туралы хабардар етпеді. Лонгстриттің тарапынан ол өзінің бұйрықтарын дұрыс түсінбеді немесе Джонстонға хабарламай-ақ оларды өзгертуге шешім қабылдады, ол өзінің жүріс бағытын Хиллмен соқтығысу үшін өзгертті, бұл алға жылжуды кешіктіріп қана қоймай, шабуылды оның жалпы күшінің бір бөлігімен ғана тар майданға шектеді. Екі жақтағы проблемаларды 30 мамыр күні түнде болған қатты найзағай көтеріліп, өзенді су баскан, одақтың көптеген көпүрлерін қиратқан, жолдарды саз батпақтарына айналдырды. Шабуыл 31 мамырда Лонгстрит Чарльз Сити жолынан өтіп, Nine Mile Road орнына Уильямсбург жолынан бұрылғанда нашар басталды. Гугердің бұйрықтарында шабуылдың басталуы туралы уақыт көрсетілмеген еді және ол жақын маңдағы дивизияның жүріп келе жатқанын естігенше оянған жоқ. Джонстон мен оның қосалқы командирі Смит Лонгстриттің орналасқан жерін немесе Гугердің кешіктірілуін білместен, соғыс басталатынын хабарлау үшін штабта күтті. Жоспарланған басталудан бес сағат өткен соң, сағат 13:00-де Д. Хилл шыдамсызданып, өзінің бригадаларын Кейсидің дивизиясына қарсы жіберді. Кейсидің саптары кейбір ер адамдармен кері шегінді, бірақ олардың жер жұмыстарын иелену үшін қатты шайқасты, нәтижесінде екі жақта да ауыр зардап шекті. Конфедерация сол күні оң жақ қанатында он үштің төрт бригадасын ғана қарсы алды, сондықтан олар одақтың сызығындағы әлсіз нүктеге шоғырлана алатын күшпен соққы бермеді. Кейси көмекке шақырды, бірақ Киз тез жауап бермеді. Ақырында конфедераттардың көпшілігі соғыс қимылдарын бұзып, одақтың бекінісін басып алды, Кейсидің адамдары Сейвен Пайнста қорғаныс жұмыстарының екінші желісіне шегінді. Хилл, қазір Лонгстриттен келген күшейткіштермен нығайтылып, сағат 16.40-да Севен Пайнс маңындағы екінші одақтық сызыққа шабуыл жасады. Хилл Кейстің оң жақ флангіне шабуыл жасау үшін флангтық маневр ұйымдастырды, ол федералды сызықты Уильямсбург жолына дейін құлатты. Джонстон Вайтинг дивизиясының үш бригадасымен бірге Nine Mile Road-те алға жылды және Фэр-Оукс станциясының жанында Кейстің оң жақ флангі қатты қарсылыққа тап болды. Көп ұзамай одақтың күштері келіп жетті. II корпустың қолбасшысы генерал Эдвин В. Самнер өзеннің солтүстігіндегі позициясынан шайқастың дыбыстарын естіді. Өз бастамасымен ол бригаданың қолбасшылығындағы дивизияны жіберді, генерал Джон Седжвик жалғыз қалған көпірден өтті. "Грейпвайн көпірі" бұрқыраған өзенде құлап қалуға жақын еді, бірақ өтетін әскерлердің салмағы оны судың ағысына қарсы тұруға көмектесті. Соңғы адам аман-есен өтіп кеткен соң, көпір құлап, оны су алып кетті. Седжвиктің адамдары Уайтингтің шабуылына қарсы тұрудың кілті болды. Түске қарай Джонстон жараланып, Ричмондқа эвакуацияланды. Г. В. Смит әскердің уақытша қолбасшылығын өз мойнына алды. Денсаулығы нашар Смит келесі шаралар туралы шешім қабылдауға ұдара алмады және Дэвис президенті мен Ли генералдың әскери кеңесшісінің жағынан жаман әсер қалдырды. Келесі күні шайқас аяқталғаннан кейін Дэвис Смитты Лимен алмастырып, Вирджиния армиясының қолбасшысы етіп тағайындады. Екі тарап та жеңіске жеткендерін мәлімдеді, шығындар шамамен тең болды: одақтың шығындары 5031 адамды (790 қаза тапқан, 3594 жараланған, 647 тұтқынға алынған немесе жоғалған), конфедераттардың 6134 адамды (980 қаза тапқан, 4749 жараланған, 405 тұтқынға алынған немесе жоғалған) құрады. Макклелланның Ричмондқа шабуылы тоқтатылды және Вирджиния армиясы Ричмонд қорғаныс бекіністеріне қайта шегінді. Шайқас одақтың әскерлері үшін Фэр-Оукс станциясы шайқасы ретінде жиі есте қалды, себебі олар сол жерде ең жақсы шайқасты, ал конфедераттар сол себепті оны Севен Пайнс деп атады.

Johnston knew that he could not survive a massive siege of Richmond and decided to attack McClellan. His original plan was to attack the Union right flank, north of the Chickahominy River, before McDowell's corps, marching south from Fredericksburg, could arrive. However, on May 27, Johnston learned that McDowell's corps had been diverted to the Shenandoah Valley and would not be reinforcing the Army of the Potomac. He decided against attacking across his own natural defense line, the Chickahominy, and planned to capitalize on the Union army's straddle of the river by attacking the two corps south of the river, leaving them isolated from the other three corps north of the river. If executed correctly, Johnston would engage two thirds of his army (22 of its 29 infantry brigades, about 51,000 men) against the 33,000 men in the III and IV Corps. The Confederate attack plan was complex, calling for the divisions of A. P. Hill and Magruder to engage lightly and distract the Union forces north of the river, while Longstreet, commanding the main attack south of the river, was to converge on Keyes from three directions. The plan had an excellent potential for initial success because the division of the IV Corps farthest forward, manning the earthworks a mile west of Seven Pines, was that of Brig. Gen. Silas Casey, 6,000 men who were the least experienced in Keyes's corps. If Keyes could be defeated, the III Corps, to the east, could then be pinned against the Chickahominy and overwhelmed. The complex plan was mismanaged from the start. Johnston issued orders that were vague and contradictory and failed to inform all of his subordinates about the chain of command. On Longstreet's part, he either misunderstood his orders or chose to modify them without informing Johnston, changing his route of march to collide with Hill's, which not only delayed the advance, but limited the attack to a narrow front with only a fraction of its total force. Exacerbating the problems on both sides was a severe thunderstorm on the night of May 30, which flooded the river, destroyed most of the Union bridges, and turned the roads into morasses of mud. The attack got off to a bad start on May 31 when Longstreet marched down the Charles City Road and turned onto the Williamsburg Road instead of the Nine Mile Road. Huger's orders had not specified a time that the attack was scheduled to start and he was not awakened until he heard a division marching nearby. Johnston and his second in command, Smith, unaware of Longstreet's location or Huger's delay, waited at their headquarters for word of the start of the battle. Five hours after the scheduled start, at 1 p. m., D. H. Hill became impatient and sent his brigades forward against Casey's division. Casey's line buckled with some men retreating, but fought fiercely for possession of their earthworks, resulting in heavy casualties on both sides. The Confederates only engaged four brigades of the thirteen on their right flank that day, so they did not hit with the power that they could have concentrated on this weak point in the Union line. Casey sent for reinforcements but Keyes was slow in responding. Eventually the mass of Confederates broke through, seized a Union redoubt, and Casey's men retreated to the second line of defensive works at Seven Pines. Hill, now strengthened by reinforcements from Longstreet, hit the secondary Union line near Seven Pines around 4:40 p. m. Hill organized a flanking maneuver to attack Keyes's right flank, which collapsed the Federal line back to the Williamsburg Road. Johnston went forward on the Nine Mile Road with three brigades of Whiting's division and encountered stiff resistance near Fair Oaks Station, the right flank of Keyes's line. Soon heavy Union reinforcements arrived. Brig. Gen. Edwin V. Sumner, II Corps commander, heard the sounds of battle from his position north of the river. On his own initiative, he dispatched a division under Brig. Gen. John Sedgwick over the sole remaining bridge. The treacherous "Grapevine Bridge" was near collapse on the swollen river, but the weight of the crossing troops helped to hold it steady against the rushing water. After the last man had crossed safely, the bridge collapsed and was swept away. Sedgwick's men provided the key to resisting Whiting's attack. At dusk, Johnston was wounded and evacuated to Richmond. G. W. Smith assumed temporary command of the army. Smith, plagued with ill health, was indecisive about the next steps for the battle and made a bad impression on President Davis and General Lee, Davis's military adviser. After the end of fighting the following day, Davis replaced Smith with Lee as commander of the Army of Northern Virginia. Both sides claimed victory with roughly equal casualties—Union casualties were 5,031 (790 killed, 3,594 wounded, 647 captured or missing), Confederate 6,134 (980 killed, 4,749 wounded, 405 captured or missing). McClellan's advance on Richmond was halted and the Army of Northern Virginia fell back into the Richmond defensive works. The battle was frequently remembered by the Union soldiers as the Battle of Fair Oaks Station because that is where they did their best fighting, whereas the Confederates, for the same reason, called it Seven Pines.

Жеті күндік шайқастар

Жеті қарағайдағы жеңіске қарамастан, Макклеллан бұл оқиғадан қатты әсерленді. Ол өзеннің оңтүстігіне V корпусты қалдырып, армиясының қалған бөлігін қайта орналастырды, бірақ Ричмондты қоршау және басып алу жоспарларын жалғастырды. Дегенмен, ол стратегиялық басымдылықты жоғалтты және оны ешқашан қайта қалпына келтіре алмады. Ли Макклелланның шабуылындағы бір айлық үзілісті Ричмонд қорғанысын нығайтуға және оны Джеймс өзеніне дейін, Чаффин Блаффқа қарай кеңейтуге пайдаланды. Джеймс өзенінің оңтүстік жағында қорғаныс желілері Петербургтен төменгі нүктеге дейін салынды. Жаңа қорғаныс сызығының жалпы ұзындығы шамамен 48 шақырымды құрады. Жаңа қорғаныс желісін аяқтауға және шабуылға дайындық үшін уақыт ұзарту мақсатында Ли аз санды әскерін үлкен көрсету тактикасын қайта қолданды. Макклелланды Джеб Стюарттың Одақ армиясын толық айналып өткен батыл (бірақ әскери мағынасы жоқ) кавалерия шабуылы да алаңдатты (13-15 маусым). Лидің Ричмондтың шығысындағы Жеті күндік шайқаста (25 маусым – 1 шілде 1862) жасаған қарсы шабуылдарынан кейін жарым аралдағы науқанның екінші кезеңі Одақ үшін жағымсыз өрбуге ұшырады. Бұл шайқастардың ешқайсысы Конфедерация үшін маңызды тактикалық жеңіс болмаса да (ал соңғы күні Малверн төбесіндегі шайқаста Конфедерация ауыр жеңіліске ұшырады), Лидің шабуылдарының табандылығы және оның батыс жағында Стоунволл Джексонның «жаяу кавалериясының» күрт пайда болуы Макклелланды дүрліксітті, ол күштерін Джеймс өзеніндегі базаға кері шегінді. Кейін Линкольн армияға Вашингтонға, округтік округке, генерал-майор Джон Поуптың армиясын солтүстік Вирджиниядағы науқанда және Булл-Ранның екінші шайқасында қолдау көрсету үшін оралуға бұйрық берді. Вирджиния түбегі 1864 жылдың мамырына дейін салыстырмалы түрде тыныш болды, ол кезде генерал-майор Бенджамин Батлер Бермуда жүздік науқанының аясында қайтадан шабуыл жасады.