Кіріспе

Теңіз резонансынан туындаған күшейтілген толқын
океанографиялық құбылыс

Океанографияда, теңіздің резонанстық режимдерінің бірін қозғайтын кезде теңіз резонансы пайда болады. Бұл әсер континенттік шельф толқын ұзындығының шамамен төрттен бірін құрайтын болса, ең айқын байқалады. Онда жағалау мен шельф жиегі арасындағы шағылыстар нәтижесінде келіп түскен толқын күшейеді, бұл жағалаудағы толқын биіктігінің айтарлықтай өсуіне әкеледі. Бұл құбылыстың әйгілі мысалдары – әлемдегі ең биік толқындары бар Фанди шығанағы және Бристоль арнасы. Аз танымал болғанымен, Гудзон бұғазының (Канада) кіреберісіне жақын орналасқан Унгава шығанағының бөлігі – Лиф шығанағы да Фанди шығанағымен салыстырылатын толқындарға ие. Ірі толқындарға ие басқа резонанстық аймақтарға Патагония шельфі және Солтүстік-Батыс Австралияның континенттік шельфі жатады. Көптеген резонанстық аймақтар мұхиттардағы толқын энергиясының жоғалуының үлкен бөлігіне жауап береді. Спутниктік альтиметрлік деректер M2 толқынының шамамен 2,5 ТВт жоғалтатынын көрсетеді, оның 261 ГВт Гудзон шығанағы кешенінде, 208 ГВт Еуропалық шельфтерде (Бристоль арнасын қоса алғанда), 158 ГВт Солтүстік-Батыс Австралия шельфінде, 149 ГВт Сары теңізде және 112 ГВт Патагония шельфінде жоғалады.

Резонанстардың масштабы

Мұхиттағы ұзын толқындардың жылдамдығы шамамен былай беріледі: , мұнда g – гравитациялық үдеу, ал h – мұхиттың тереңдігі. 100 м тереңдіктегі континенттік шельф үшін жылдамдық шамамен 30 м/с-қа тең. Егер таяп судың периоды 12 сағат болса, онда толқын ұзындығының ширегі шамамен 300 км-ге жетеді. Шельф тар болған жағдайда да резонанс болады, бірақ ол таяп судың жиілігімен сәйкес келмейді, сондықтан таяп судың амплитудасына тигізетін әсері азаяды. Дегенмен, бұл әсер континенттік шельфтің артында орналасқан жағалаудағы таяп судың терең мұхиттағы аралдарға қарағанда көбінесе жоғары болуын ішінара түсіндіруге жеткілікті (қосымша жартылай түсіндірмелердің бірі – Грин заңы). Резонанстар күшті таяп су ағымдарын тудырады, ал осы ағындардың тудырған турбуленттілігі мұндай аймақтарда таралатын үлкен мөлшердегі таяп су энергиясына жауапты. Терең мұхитта, әдетте 4000 м тереңдікте, ұзын толқындардың жылдамдығы шамамен 200 м/с-қа дейін жетеді. Шельфке қарағанда жылдамдықтың айырмашылығы континенттік шельф шетіндегі шағылысуларға себеп болады. Резонанстан алшақтағанда бұл шельфке келіп жатқан таяп су энергиясын азайтуы мүмкін. Алайда, резонанстық жиілікке жақын жерде шельфтегі және терең мұхиттағы толқындар арасындағы фазалық қатынас шельфке энергияны тарту әсерін тигізеді. Терең мұхиттағы ұзын толқындардың жылдамдығының жоғарылауы осы жердегі таяп су толқынының ұзындығы 10 000 км шамасында екенін көрсетеді. Мұхит алаптарының мөлшері шамалас болғандықтан, олардың да резонанстық болуы мүмкін. Іс жүзінде терең мұхит резонанстарын байқау қиын, себебі терең мұхит резонанстық шельфтерге таяп су энергиясын тым жылдам жоғалтады.