Отто Шилли: Германияның бұрынғы Ішкі істер министрі
Otto Schily
Отто Шили – неміс саясаткері, 1998-2005 жж. Германияның Ішкі істер министрі. SPD мүшесі, Герхард Шрёдер үкіметінде қызмет етті. Биографиясы, өмір жолы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германияның ішкі істер федералды министрі 1998 жылдан 2005 жылға дейін.
Federal Minister of the Interior of Germany from 1998 to 2005
Отто Георг Шили (20 шілде 1932 жылы туған) – Германияның бұрынғы ішкі істер федералды министрі, ол 1998 жылдан 2005 жылға дейін канцлер Герхард Шредер кабинетінде қызмет етті. Ол Германияның Социал-демократиялық партиясының (СДП) мүшесі.
Otto Georg Schily (born 20 July 1932) is a former Federal Minister of the Interior of Germany, his tenure was from 1998 to 2005, in the cabinet of Chancellor Gerhard Schröder. He is a member of the Social Democratic Party of Germany (SPD).
Ерте өмір және білім
Бохумда темір зауыты директорының ұлы болып дүниеге келген Шили антропософтар отбасында өсті. Оның кіші інісі Конрад Шили – ғалым, сонымен қатар саясаткер. Олар соғыс жылдарында Баварияда жасөспірімдік шақтарын өткізді. Отбасы Адольф Гитлерге қарсы болды. 1962 жылы Мюнхен, Гамбург және Берлин қалаларында құқық және саясат салаларын оқып, екінші мемлекеттік емтиханды тапсырғаннан кейін адвокаттыққа қабылданды; бір жыл өткен соң жеке құқықтық практикасын ашты. 1967 жылдың 2 маусымында Шили Ирандағы адам құқықтарының бұзылуына қарсы Берлиндегі демонстрацияға қатысты. Полиция Бенно Онесорг есімді студентті атқылап өлтірді. Ол кейіннен оқушының отбасын қорғауға бел буды. 1970 жылдары ол сотта қорғаушы адвокат ретінде танымал болды, солтүстік-шығыс Қызыл Армия фракциясының бірнеше партизандық белсенділерін қорғады. 1971 жылы ол досы Хорст Малерді қорғады, ол кейіннен фашистік Ұлттық-демократиялық партияның жақтаушысы болды. 1975-1977 жылдардағы Стаммхайм процесінде ол Гудрун Энсслиннің жалғыз адвокаты болды. Өзінің моральдық қағидаларына сәйкес әрекет еткені үшін ол құрмет пен танымалдыққа ие болды, бірақ кейбіреулер оны радикалдардың мақсаттарын қолдады деп айыптады.
Born in Bochum as the son of an iron works director, Schily grew up in a family of anthroposophists. His younger brother is Konrad Schily, an academic and also a politician. They spent their adolescence during the war in Bavaria. The family opposed Adolf Hitler. In 1962, he passed his second state exam after having studied law and politics in Munich, Hamburg, and Berlin, thus being admitted to the bar; a year later, he opened his own law practice. On 2 June 1967 Schily went to a demonstration in Berlin against the violation of human rights in Iran. A student, Benno Ohnesorg, was shot dead by the police. He subsequently decided to represent the student's family. In the 1970s, he became a public figure as a trial lawyer, defending several guerrilla activists of the left wing Red Army Faction. In 1971, he represented his friend Horst Mahler, who much later would become an advocate of the fascist National Democratic Party. During the Stammheim trial (1975–1977), he was the only remaining attorney of Gudrun Ensslin. While he gained popularity and respect for acting according to his own moral principles, some accused him of supporting the radicals' goals.
"Жасылдар" партиясының құрылтайшы мүшесі
1980 жылы Шили Жасылдар партиясының құрылтайшы мүшесі болды. 1982 жылы ол Жасылдар партиясының басқа мүшелерімен бірге Ливия басшысы Муаммар Каддафипен кездесті, ол Еуропалық ядролық қарсы қозғалыспен байланысты топтарға Еуропадағы АҚШ әскери базаларын жабуға тырысуға көмектесуді ұсынды. 1983 жылғы сайлауда Шили Германия Бундестагына сайланды және Жасылдар парламентте өкілдік еткен алғашқы сайлау мерзімінде ол Петра Келли мен Мариэлуиза Бекпен бірге парламенттік фракцияның өкілдерінің бірі болды. Парламентте ол 1987 жылғы сайлаудан кейін Социал-демократтармен үкіметтік коалиция құруға ұмтылған партияның реалистік бағытының жетекші өкілі атанды. 1986 жылы ол "Флик ісі" бойынша Бундестагтың тергеу комиссиясында Жасылдардың жалғыз өкілі болды. Партияның өкілдерін алмастыру саясаты бойынша ол 1986 жылы парламенттен шығуға мәжбүр болды, бірақ 1987 жылы қайта сайланды.
In 1980, Schily became founding member of the Green Party. In 1982, he joined other members of the Green Party for a meeting with Libyan leader Muammar Gaddafi, who offered to help groups allied with the European anti nuclear movement to try to close United States military bases in Europe. In the 1983 elections, Schily was elected to the German Bundestag and in the first electoral term in which the Greens were represented in parliament, he was one of the spokespersons of the parliamentary group, together with Petra Kelly and Marieluise Beck. In parliament, he became a leading exponent of the party's realist wing, which favored striving for a governing coalition with the Social Democrats following the 1987 elections. In 1986, he was the Greens' sole representative on a Bundestag committee investigating the so called Flick affair. Due to the party's policy of rotating its representatives, he had to leave parliament in 1986, but he was re elected in 1987.
Социал-демократтарға ауысу
Жасылдардың фундаменталистік қанатынан, әсіресе ірі партиялармен одақтасу мәселесіндегі келіспеушіліктерге байланысты, Шили 1989 жылы партиядан шығып, парламенттегі мандатын тастап, 1990 жылы жаңа Бундестагта өкілдік еткен Социал-демократтар қатарына (СДП) қосылды. Келесі жылдары ол бұрынғы Шығыс Германияның мәселелерімен айналысып, СДП-ның түрлі құқықтық саясатын үйлестіруге белсенді қатысты. 1994-1998 жылдар аралығында Шили Германия Федеративтік Конституциялық Сотының судьяларын тағайындаумен айналысатын Соттарды сайлау комитетінде (Wahlausschuss) жұмыс істеді. Ол сондай-ақ Федералды сот (BGH), Федералды әкімшілік соты (BVerwG), Федералды салық соты (BFH), Федералды еңбек соты (BAG) және Федералды әлеуметтік соты (BSG) сияқты жоғары соттардың судьяларын тағайындауға уәкілетті парламенттік органның мүшесі болды.
Increasingly estranged from the fundamentalist wing of the Greens, particularly regarding alliances with larger parties, Schily left the party in 1989, resigned his seat in parliament, and joined the Social Democrats (SPD) instead – which he represented in the new Bundestag in 1990. In subsequent years, he was active in affairs of the former East Germany and in coordinating various legal policies of the SPD. Between 1994 and 1998, Schily served on the Committee on the Election of Judges (Wahlausschuss), which is in charge of appointing judges to the Federal Constitutional Court of Germany. He was also a member of the parliamentary body in charge of appointing judges to the Highest Courts of Justice, namely the Federal Court of Justice (BGH), the Federal Administrative Court (BVerwG), the Federal Fiscal Court (BFH), the Federal Labour Court (BAG), and the Federal Social Court (BSG).
Ішкі істер министрі, 1998-2005
Герхард Шрёдер 1998 жылы канцлер болғаннан кейін, ол Шилиді Ішкі істер министрі етіп тағайындады. Ол кабинеттегі ең үлкен мүше болды. Қызмет еткен кезеңінде Шили консервативті саясаты үшін жиі сынға ұшырады, мысалы, 2001 жылғы 11 қыркүйектегі террористік шабуылдардан кейін Германияның терроризмге қарсы заңнамасын қабылдауы, бұл оның бұрынғы нанымдарына қайшы келді. Жаңа заңнамаға сәйкес, оның министрлігі 2001 жылдың желтоқсанында Метин Капланның радикалды ислами тобына қарсы шаралар қолданып, оған және 19 байланысты ұйымға тыйым салды, сондай-ақ жеті қалада 200-ден астам тінту жүргізді. 2001-2004 жылдар аралығында Шили консервативті оппозициямен білікті жұмысшылардың Германияға көшіп келуін жеңілдететін, бірақ шетелдік жауынгерлерге бақылауды күшейтетін заң жобасы бойынша үкімет тарапынан келіссөздер жүргізуге жетекшілік етті. 2004 жылы ол Италиямен бірге потенциалды иммигранттарды өңдеу және ЕО-ға заңсыз келгендерді қайтару үшін Ливияда лагерьлер құруды ұсынды. 2001 жылы парламенттік оппозиция Шилидің отставкаға кетуін талап етті, себебі оның министрлігі Федералды Конституциялық сотқа үкіметтің оңшыл Ұлттық-демократиялық партияны (НДП) тыйым салу туралы өтінішіне қатысты маңызды куәнің ішкі барлау қызметінің жасырын агенты ретінде жұмыс істегенін хабарламағандығы анықталды. Сотқа хабарламау салдарынан сот процесі кейіннен тоқтатылды. 2005 жылы Шили тағы да қысымға ішкі түсті, себебі ол құпия Федералдық қылмыстық полиция басқармасының (BKA) есебінен ақпарат жариялағаннан кейін "Cicero" журналының редакциясына тінту жүргізуге рұқсат берді. 2007 жылдың 29 наурызында Шили 2001 жылы Пәкістанда тұтқындалған және АҚШ билігіне берілген, Кубадағы АҚШ түрмесінде терроризм күдіктісі ретінде ұсталған Гуантанамо тұтқыны Мурат Курназ ісі бойынша жауапкершілікті өз мойнына алды. Курназ 2006 жылы босатылып, Германияға оралды. 2005 жылғы сайлаудан кейін және Германия канцлері Ангела Меркельдің жаңа үкіметі құрылғаннан кейін Шилидің орнын Вольфганг Шойбле басты. Шили 2009 жылға дейін парламент мүшесі болып қалды және Сыртқы істер комитетінде жұмыс істеді. 2008 жылы ол Германия Бундестагының 22 сәуірде оған заң фирмасының клиенттерінің есімдерін жарияламағаны үшін 22 000 евро айыппұл салғаны туралы хабарлармен тақырыпқа айналды. Отто Шили "Die Welt" газетінде жариялаған мақаласында міндетті вакцинацияның конституцияға қайшы екенін айтты.
After Gerhard Schröder became chancellor in 1998, he appointed Schily as Federal Minister of the Interior. He was the oldest member of the cabinet. During his time in office, Schily was frequently criticized for conservative policies, such as pushing through German anti terrorist legislation after the 11 September 2001 terrorist attacks, which were seen as contradictory to his earlier beliefs. Under the new legislation, his ministry moved against Metin Kaplan’s radical Islamic group in December 2001, banning it and 19 associated organizations and carrying out more than 200 raids in seven cities. Between 2001 and 2004, Schily led the government’s negotiations with the conservative opposition on a bill that made it easier for skilled workers to move to Germany but toughened controls on foreign militants. In 2004, he joined Italy in proposing the creation of the camps, possibly in Libya, to process potential immigrants and repatriate illegal arrivals to the EU. In 2001, the parliamentary opposition called for Schily’s resignation in light of revelations that his ministry had failed to inform the Federal Constitutional Court that a key witness in the government’s petition to ban the far right National Democratic Party (NPD) had worked as an undercover agent for the domestic intelligence service; the failure to notify the court later resulted in the suspension of the proceedings. In 2005, Schily again came under pressure for authorizing a raid on the newsroom of Cicero magazine after it had published information from a secret Federal Criminal Police Office (BKA) report. On 29 March 2007, Schily took responsibility for the handling of the case of Guantanamo detainee Murat Kurnaz, who was arrested in Pakistan in 2001, turned over to United States authorities and held at the U. S. prison camp in Cuba as a terror suspect. Kurnaz was released in 2006 and returned to Germany. Following the 2005 elections and the formation of the new government of Chancellor of Germany Angela Merkel, Schily was succeeded in his post by Wolfgang Schäuble. Schily remained a member of parliament until 2009 and served on the Committee on Foreign Affairs. In 2008, he caused headlines when the German Bundestag on 22 April fined him €22,000 for failing to disclose the names of his law firm’s clients. Otto Schily opposed compulsory vaccination as unconstitutional in an article in Die Welt.
Тану
2005 жылы Шили адамгершілік көмек көрсету арқылы төзімділік пен әлеуметтік әділдікті қолдаған қызметі үшін Лео Бэк медалімен марапатталды.
In 2005, Schily received the Leo Baeck Medal for his humanitarian work promoting tolerance and social justice.