Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық тромбоншы және оркестр жетекшісі, музыкант Уилбур Швихтенберг (12 шілде 1912 – 15 шілде 1989), кәсіби сахналық аты Уилл Брэдли, 1930-1940 жылдары американдық тромбоншы және оркестр жетекшісі болды. Ол свинг, би музыкасы және буги-вуги әндерін орындады, олардың көпшілігі Дон Рейе жазылған немесе бірлесіп жазылған.
American trombonist and bandleader
the musician
Wilbur Schwichtenberg (July 12, 1912 – July 15, 1989), known professionally as Will Bradley, was an American trombonist and bandleader during the 1930s and 1940s. He performed swing, dance music, and boogie woogie songs, many of them written or co written by Don Raye.
Мансап
Нью-Джерси штатының Ньютон қаласында туған Уилбур Швиктенберг Нью-Джерси штатының Вашингтон қаласында өсті. 1928 жылы Нью-Йоркке көшіп келіп, Red Nichols & His Five Pennies сияқты топтардың мүшесі болды. 1930 жылдары, Ray Noble оркестрімен бір жылды қоспағанда, ол CBS радиосының студиялық музыканты болды және желідегі танымал джем-сессиясы "The Saturday Night Swing Club" бағдарламасының ыстық тромбонисті болды. Ол 1941 жылы CBS телеарнасындағы жазғы күміс театрының студиялық оркестрін басқарды, шоудың жүргізушісі Эд Салливан болды. 1939 жылы ол өзінің атын Уилбур Швихтенбергтен Уилл Брэдлиге өзгертті және Рей Маккинлимен биг-бэнд құрды. "Scrub Me Mama with a Boogie Beat" және "Down the Road a Piece" әндері Billboard журналының танымал музыка тізімінде топ ондыққа енді. Соңғы әнді Уилл Брэдли триосы (McKinley барабанда, Slack фортепианода және Doc Goldberg бас гитарада) жазды, әнші-автор Дон Рейдің вокалымен. Джеймс Рузвельт фильмдегі ойын-сауық саласында жаңа тұжырымдама енгізді: үш минуттық музыкалық саундбиктер монетамен жұмыс істейтін "киножүкбокс" үшін түсірілді. Уилл Брэдли Soundies-те жұмыс істеген алғашқы оркестрлердің бірі болды (1940 жылдың желтоқсанында; басқалары Винсент Лопес және Рэй Кинни болды). 1942 жылы Маккинли Брэдли тобынан шығып, өз тобын құрды. Ол радио мен телевидениеде, соның ішінде жарнамаларға музыка жазумен жұмысын жалғастырды. 1956 жылы Уилл Брэдлидің бұрынғы барабаншысы Рей Маккинли, 1945 жылы Миллер тобының жетекшілігін қабылдаған, Гленн Миллердің жесірі Хеленнің өтініші бойынша жаңа Гленн Миллер оркестрін құрды. Маккинли Брэдлиді танымал тромбоншы ретінде шақырды. Олар 1966 жылға дейін Миллер тобында болды, ол кезде Хелен Миллер қайтыс болды.
Born in Newton, New Jersey, Wilbur Schwictenberg was raised in Washington, New Jersey. In 1928, he moved to New York City and became a member of bands such as Red Nichols & His Five Pennies. During the 1930s, except for one year with the Ray Noble orchestra, he was studio musician for CBS Radio, and was the resident hot trombonist on the network's popular jam session The Saturday Night Swing Club. He also led the studio band for the Summer Silver Theater on CBS in 1941, with Ed Sullivan as the show's host. In 1939, he changed his name from Wilbur Schwichtenberg to Will Bradley, and started a big band with Ray McKinley, The song reached the top ten of Billboard magazine's popular music chart, as did "Scrub Me Mama with a Boogie Beat" and "Down the Road a Piece". The latter song was recorded by the Will Bradley Trio (McKinley on drums, Slack on piano, and Doc Goldberg on bass), with the vocal by songwriter Don Raye. James Roosevelt introduced a new concept in filmed entertainment: three minute musical Soundies filmed for coin operated "movie jukeboxes." Will Bradley was one of the first bandleaders to work in Soundies (in December 1940; the others were Vincent Lopez and Ray Kinney). In 1942, McKinley departed the Bradley outfit to form his own band, He continued to work in radio and television, including music for commercials. In 1956, Will Bradley's former drummer Ray McKinley who had assumed leadership of the Miller band in 1945 formed a new Glenn Miller Orchestra at the request of Glenn Miller's widow Helen. McKinley recruited Bradley as featured trombonist. They remained with the Miller band until 1966, when Helen Miller died.