Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстар туысы халықаралық ұйым Сидней аймағының австралиялық аборигендері Айоралар – Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азияда таралған төрт түрлі шағын құс отбасы. Отбасы бір ғана туыстан – Aegithina тұрады. Бұрын олар жапырақ құстары және көк шоқылармен, Irenidae отбасының құрамында топтастырылған.
Genus of birds
the international organization
the Australian Aboriginal people of the Sydney region
The ioras are a small family, Aegithinidae, of four passerine bird species found in south and southeast Asia. The family is composed of a single genus, Aegithina. They were formerly grouped with the leafbirds and fairy bluebirds, in the family Irenidae.
Таксономия және жүйелеу
Aegithina тұқымдасы 1816 жылы француз орнитологы Луи Пьер Вьейо жалпы иораны орналастыру үшін енгізілді. Тұқымның атауы ежелгі грек тіліндегі aigithos немесе aiginthos сөзінен алынған, бұл Аристотель және басқа классикалық авторлардың айтуынша мифтік құс. Жалпы иора 1758 жылы сипатталған және Карл Линней оған Motacilla tiphia деген екі атау берген, бірақ Линнейдің қандай құс туралы айтқанына қатысты шатасушылықтар болды. Алғашқы таксономистер оны түрліше сойқышыл, шырылдақ, қарға тұқымдасы немесе сүрең деп санады. Г. Р. Грей 1869 жылы Aegithinidae тұқымдасын құрғанда, иоралармен бірге бірнеше сүрең тұқымдасын да оған қосты. 1850 жылдары жұмыс істеген Эдвард Блайт алғаш рет иораларды жапырақ құстарымен және көкқұстармен байланыстырып, олардың бәрін бульбульдермен бірге қарастырды.
The genus Aegithina was introduced in 1816 by the French ornithologist Louis Pierre Vieillot to accommodate the common iora. The genus name is from Ancient Greek aigithos or aiginthos, a mythical bird mentioned by Aristotle and other classical authors. The common iora was described in 1758 and given the binomial name Motacilla tiphia by Carl Linnaeus, but there was a some confusion about the nature of bird Linnaeus was referring to. Early taxonomists considered it to variously be a warbler, flycatcher, finch or babbler. When G. R. Gray erected the family Aegithinidae in 1869 he included a number of babbler genera in it with the ioras. Edward Blyth, working in the 1850s, was the first to connect the ioras with the leafbirds and fairy bluebirds, and included all these with the bulbuls.
Aegithinidae түрлері
Сурет Ортақ атауы Ғылыми атауы Таралуы Ортақ иора Aegithina tiphia Үндістан субконтиненті және Оңтүстік-Шығыс Азия Маршалл иорасы Aegithina nigrolutea Үндістан және Шри-Ланка. Жасыл иора Aegithina viridissima Тай-Малай түбегі, Суматра және Борнео Ұлы иора Aegithina lafresnayei Камбоджа, Қытай, Лаос, Малайзия, Мьянма, Таиланд және Вьетнам.
Image Common Name Scientific name Distribution Common iora Aegithina tiphia Indian subcontinent and Southeast Asia Marshall's iora Aegithina nigrolutea India and Sri Lanka. Green iora Aegithina viridissima Thai Malay Peninsula, Sumatra and Borneo Great iora Aegithina lafresnayei Cambodia, China, Laos, Malaysia, Myanmar, Thailand, and Vietnam.
Сипаттама
Iora – 5 см-ден 20 см-ге дейінгі ұзындықтағы шағын және орташа құстар. Жалпы, аталықтары аналықтарынан ірілеу. Олар сыртқы түрімен балдырғандарды еске салады, бірақ балдырғандар көбінесе қарапайым түсті болса, iora-лар әлдеқайда жарқын. Бұл топта жыныстық диморфизм байқалады, аталықтарының қауырсындары сары және жасыл түстерге боялған. Жапырақ жейтін құстардан айырмашылығы, iora-лардың аяқтары жіңішке, ал мүңкілері пропорционалды түрде ұзын. Дауыстары өткір сырылдар, ал әндері адам құлағына әдемі әуендей естіледі.
The ioras are small to medium small sized passerines, ranging from in length. Overall the males are larger than the females. These are reminiscent of the bulbuls, but whereas that group tends to be drab in colouration, the ioras are more brightly coloured. The group exhibits sexual dimorphism in its plumage, with the males being brightly plumaged in yellows and greens. Unlike the leafbirds, ioras have thin legs, and their bills are proportionately longer. Calls are strident whistles; songs are musical to human ears.
Тіршілік ету ортасы және таралуы
Олардың мекендейтін жерлеріне акация бұталары, орман шеттері және тығыз ормандар, сондай-ақ егістік жерлер мен (жалпы иора үшін) бақшалар кіреді. Олар көбінесе жазық жерлерде кездеседі, көпшілігі тек тауалды ормандарға дейін ғана жетеді. Олар негізінен ағаштарда тіршілік етеді және әдетте ағаш қаптамасында болады, осы отбасынан жерге түскендері туралы өте сирек хабарлар бар. Отбасының көп бөлігі көшпейді, бірақ Батыс Үндістанда Маршалл иорасы мен жалпы иорасы маусымдық шөлді дала аймағында қысқа мерзімге көшіп-қонып жүреді деген деректер бар.
Their habitats include acacia scrub, forest edge, and closed forests, as well as agricultural land and (in the common iora) gardens. They are generally lowland birds, with most reaching only as high as the submontane forests. They are generally highly arboreal and usually occur in the tree canopy, with only very rare records of this family coming down to the ground. The family is overwhelmingly non migratory, although in West India there is some evidence that Marshall's ioras and common ioras are partly migratory in the seasonal semi desert fringe.
Мінез-құлық және экология
Иоралар жәндіктер мен өрмекшілермен қоректенеді, оларды ең жіңішке сыртқы бұтақтардың жапырақтарын шапшаң аралап табады. Еркектерінің ұсыну биі белгілі екі түрінде, олар күрделі болып келеді, нәтижесінде еркектер парашютпен түсетіндей "жасыл жұмсақ доптарға" ұқсайды. Ұялары бұтақтарға өрмек торымен бекітілген шағын, ашық кесе тәрізді болады. Аналық 2-3 жұмыртқа салады, олардың қызғылт дақтары және қызыл, күлгін жолақтары болады. Олар түнгі уақытта күтіп бағады, ал еркектер күндіз бағады. Жұмыртқадан жарылу шамамен 14 күнге созылады. Балапандарды күту және тамақтандыру екі ата-ананың да жауапкершілігінде.
Ioras eat insects and spiders, which they find by nimbly gleaning the leaves of the slenderest outer twigs. In the two species whose male courtship displays are known, they are elaborate, culminating in the males' parachute style descent looking like "green balls of fluff". The nests are compact open cups felted to branches with spiderweb. Females lay 2 or 3 eggs, which have pinkish speckles and red and purple lines. They incubate at night; the males, by day. Incubation lasts about 14 days. Both parents are responsible for brooding and feeding the chicks.
Адамдармен қарым-қатынасы
Иоралар көбінесе адамдарға жақын өмір сүреді, тіпті Сингапур сияқты қалалардың шеткері аудандарында да кездеседі. Адам қызметі оларға көптеген жағдайда қауіп келтірмейді, алайда Халықаралық табиғатты қорғау одағы (IUCN) жасыл иораны "қауіпке жақын" деп тізімдеген, оның себебі – қоныс орындарының жоғалуы. Көптеген басқа сайрақтардан өзгеше, иоралар әдетте әсемдік үшін ұсталатын құстар саудасында жиі кездеспейді.
Ioras will commonly live close to humans and even lives in the suburbs of cites like Singapore. They are mostly not threatened by human activities, although the green iora is listed as near threatened by the IUCN, habitat loss being responsible for its decline. Unlike many other passerines they are not common species in the cage bird trade.