Кіріспе

Испаниядағы кәсіподақ ұйымы – Жұмысшылар комиссиялары (lang es) 1970-ші жылдардан бері Испаниядағы ең ірі кәсіподаққа айналды. Оның бір миллионнан астам мүшесі бар және ол еңбек сайлауларында ең табысты одақ болып табылады. Ол тарихи түрде Испания Социалистік жұмысшылар партиясымен (PSOE) және анархо-синдикалистік Конфедерация Генерал дель Трабахомен (CGT) бәсекелеседі. CCOO 1960-шы жылдары Испания Коммунистік партиясы (PCE) және жұмысшылардың Рим-католик топтары Франконың Испаниясына қарсы күресу және еңбек құқықтарын қорғау үшін құрылған (Испания Еңбек ұйымындағы өкілдігі жоқ "тік кәсіподақтарға" қарсы). Әртүрлі ұйымдар 1976 жылы Барселонада өткен құрылтайдан кейін біртұтас құрылымға бірікті. CCOO, Unión Sindical Obrera (USO) және UGT сияқты басқа кәсіподақтармен бірге 1976 жылы жалпы ереуіл шақырып, елдегі жағдайға наразылық білдірді. Испандық кәсіподақ қозғалысының көрнекті тұлғасы және PCE мүшесі Марселино Камачо CCOO құрылғаннан бастап 1985 жылға дейін Бас хатшы қызметін атқарды және 1977 жылғы сайлауда Депутаттар Конгресіне сайланды. Алайда, CCOO 1990-шы жылдардың басында PCE-ден бөлініп, қазіргі таңда партиялық емес, келіссөздер жүргізуге дайын кәсіподақ болып табылады.

Франконың Испаниядағы тууы және рөлі

Жасырын кәсіподақ Опозиция Синдикаль Обрера (OSO) негізге алынып, 1960 жылы Астурия, Каталония, Мадрид және Баск провинцияларының Гипускоа мен Бискаиясында алғашқы жұмысшылар комиссиялары құрылды, себебі Франколық ұлттық кәсіподақ қозғалысынан тыс еңбек даулары туындады. Бастапқыда «комиссиялар» жиналыстарда сайланған жұмысшылардың өкілді органдары болды. Алғашқы «комиссияларды» Испания Коммунистік партиясы (PCE), христиандық еңбек қозғалыстары (JOC және HOAC) және Испания мемлекетіне қарсы басқа да топтар қолдады. Бірте-бірте, арнайы комиссиялар тұрақты болып, жақсы ұйымдастырылған қозғалыс құрды. Көптеген тарихшылар пікірінше, жұмысшылар комиссиялары алғаш рет Minero Siderurgica de Ponferrada (MSP) өнеркәсібінде Лачиана аңғарында (Леон провинциясы) құрылды. Кейде алғашқы орын ретінде 1957 жылы Ла Камоха шахтасында (Гихон) болған ереуіл де аталады. 1962 жылғы Астурия шахтерлерінің ереуілі («La Huelgona») – кәсіподақтың алғашқы жаппай әрекеті және Франко Испаниясына қарсы халықтың алғашқы жаппай жұмылдыруларының бірі болды. Кәсіподақ Испанияда қатты қуғынға ұшырады. 1972 жылы CCOO басшылығының барлығы 1001 процесінде сотталып түрмеге жабылды. Олар сотқа дейін бір жылдан астам уақыт түрмеде отырды. Сот процесі ақыры 20 желтоқсан күні (премьер-министр Луис Карреро Бланконың қазасына орай сот процесі бірнеше сағатқа тоқтатылды), 21 және 22 желтоқсан 1973 жылы өтті. Айыпталушылар заңсыз және бүлікшіл ұйымға қатысқандығы және Испания Коммунистік партиясымен (PCE) байланысы бар екені айыбымен жауап берді. 30 желтоқсанда сот шешімі жарияланды, ол прокурордың талабымен сәйкес келді және оның қатыгездігі Карреро Бланконың өлімімен байланысты деп есептелді. Сотталғандар: Марселино Камачо – 20 жыл түрме, Николас Сарториус – 19 жыл, Мигель Анхель Замора Антон – 12 жыл, Педро Сантистебан – 12 жыл, Эдуардо Саборидо – 20 жыл, Франсиско Гарсия Сальве – 19 жыл, Луис Фернандес – 12 жыл, Франсиско Акоста – 12 жыл, Хуан Муньиз Запико Хуанин – 18 жыл және Фернандо Сото Мартин – 17 жыл. Олар 1975 жылдың 25 қарашасында кешірілді. CCOO тактикасы – Франкизмнің тік кәсіподақтарына ену болды. Бұл тактика 1975 жылғы кәсіподақ сайлауында жемісті болды, онда CCOO елдегі ірі компанияларда сайланған делегаттардың көп бөлігін жеңіп алды. CCOO Франконың соңғы жылдарында және Испанияның демократиялық өткелі кезеңінде көптеген ереуілдер мен еңбек жұмылдыруларын ұйымдастырды.

Өтпелі кезең және 1980 жылдар

Демократиялық ауысудан бастап 1987 жылға дейін оның бас хатшысы тарихи кәсіподақ жетекшісі Марселино Камачо болды, ол сонымен қатар PCE-нің көрнекті мүшесі және 1977-1981 жылдар аралығында депутат болды. 1976 жылы CCOO Барселонадағы Ассамблеясында қазіргі заманғы сыныптық кәсіподақ конфедерациясын құрды. CCOO 1977 жылдың 27 сәуірінде заңдастырылды. 1977 жылы Мадридте одақ пен PCE мүшелері болған 5 еңбек адвокатының қазасы зор жобалау рәсімімен аяқталды, оған 250 мыңнан астам адам қатысты, ал одан кейін болған ереуілдер ұйымның заңдастырылуына көмектесті. Сол жылдары одақтың мүше саны, қалған одақтар мен солшыл партиялар сияқты, тез өсті. 1976-1978 жылдары CCOO мүшелерінің саны 30 000-нан 1 823 907-ге дейін жетті. Бірақ Монклоа келісімдеріне қол қойылғаннан кейін бұл көрсеткіш біртіндеп төмендеді, 1981 жылы 702 367-ге, ал 1986 жылы 332 019-ға дейін түсті. Бұл теріс үрдіс 1987 жылдан бастап өзгере бастады. Сол жылдары CCOO-да бірнеше жарылыстар болды. 1976 жылы Испанияның Еңбек партиясына (PTE) байланысты CCOO мүшелерінің тобы – Конфедерация Синдикатов Унитариос де Траборадорес (CSUT) ұйымнан бөлінді. 1977 жылдың мамырында CCOO тағы да жарылды, бұл жолы маоистік Революциялық Жұмысшылар Ұйымының (ORT) жақтастары, Синдикато Унитарионы құрды. Заңдастырылғаннан кейінгі 1978 жылы CCOO I Конфедерациялық съезін өткізді, онда Марселино Камачо қайта сайланды, бұл Екінші (1981) және III (1984) съездерде де қайталанды. CCOO сондай-ақ 1978 жылғы жұмысшылар өкілдерін сайлауда ең көп дауыс алған одақ болды (37,8% өкілдер), Испания тарихындағы алғашқы демократиялық сайлау. Соңғы съезде PCE-ге (Марселино Камачо басқарған) байланысты көпшілік және Испанияның Жұмысшы партиясы – Коммунистік Бірлік (PTE UC) (карриллисттер деп аталды, Джулиан Ариза басқарды); Испания халықтарының Коммунистік партиясы (PCPE); және Революциялық Коммунистік Лига және Коммунистік қозғалыс (Izquierda Sindical деп белгілі) сияқты үш азшылық фракциялары пайда болды. 1980 жылы CCOO социалистік өзін-өзі басқару ағымына жататын USO мүшелерінің маңызды бөлігіне қосылды. 1986 жылы одақ Испанияның НАТО-да қалуына қарсы тарихи наразылықтарға қатысты. CCOO НАТО туралы референдумда «ЖОҚ» деп дауыс беруге шақырды. CCOO Фелипе Гонсалес үкіметі кезінде 4 жалпы ереуіл ұйымдастырды: 1985, 1988, 1992 және 1994 жылдары, PSOE үкіметінің экономикалық және жұмыспен қамту саясатына қарсы. Әсіресе 1988 жылғы Испаниядағы жалпы ереуіл UGT-мен бірлесіп ұйымдастырылды, оған 95% қолдау көрсетілді және үкіметті Жастарды жұмыспен қамту жоспарын толығымен кері қайтаруға мәжбүр етті.

90-шы жылдардан бүгінгі күнге дейін

Төртінші конгресстен (1987) бастап кәсіподақтың бас хатшысы Антонио Гутьеррес болды, ол V конгрессте (1991) қайта сайланды. Оның өкілеттігі кезінде CCOO PCE-ден алшақтады және ереуілдер мен қақтығыстарға қарағанда келіссөздерге және әлеуметтік келісімдерге басымдық берілді. Бұл, Марселино Камачо мен Агустин Морено қолдаған CCOO-ның Сын секторы деп аталатын фракциясы тарапынан алтыншы конгрессте (1996) сынға ілікті. CCOO-ның Сын секторы сол уақыттан бері CCOO-ның PCE-ге жақын тұрған бөлігін ұйымдастыруды жалғастырып келеді. VII конгрессте (2000) Жозе Мария Фидальго жаңа бас хатшы болып сайланды және 2004 жылғы сәуірде өткен VIII конгрессте қайта сайланды. 2002 жылы CCOO және UGT Жозе Мария Азнар үкіметінің жұмыстан босатуды жеңілдеткен, ауыл шаруашылығына берілетін субсидияларды жойған және жұмыссыздықты арттырған жарлығына қарсы жалпы ереуіл шақырды, бұл жарлық «декретазо» деп аталды. Наразылықтардан кейін бұл шара көбінесе тоқтатылды. Осы кезеңде CCOO мүшелерінің саны қайтадан миллионнан асты. CCOO сондай-ақ Ирак соғысына қарсы болды және оған қарсы өткен жаппай наразылықтарға қатысты. CCOO 2008 жылдың желтоқсанында IX Конфедерациялық конгресін өткізді, онда Испанияның жұмыс орындарында 1,2 миллион мүше және 120 000 сайланған делегат болды. Тоғызыншы конгресте Игнасио Фернандес Токсо бас хатшы болып сайланды, ол Хосе Мария Фидальгодан 28 дауыспен озып кетті.

Ұйым

CCOO жергілікті, провинциялық, өңірлік/ұлттық деңгейлерде (облыстық одақтарда немесе ұлттық конфедерацияларда) және бүкіл Испания деңгейінде ұйымдастырылған. Сол сияқты, CCOO салалық деңгейде де ұйымдастырылады, бір компаниядағы жергілікті кәсіподақтардан бастап федералдық салалық деңгейге дейін. Федералдық деңгейдегі шешім қабылдау органдары – Конфедерациялық құрылтай, Конфедерациялық кеңес және Конфедерациялық атқару комитеті.