19 ғасырдағы американ геологі және зерттеушісі Кларенс Кинг

Кіріспе

19 ғасырдағы американдық геолог Кларенс Риверс Кинг (6 қаңтар 1842 – 24 желтоқсан 1901) – американдық геолог, таушы және жазушы. Ол 1879-1881 жылдары АҚШ Геологиялық қызметінің алғашқы директоры болды. Республикалық президент Рутерфорд Б. Хейз тағайындаған Кинг Сьерра-Невада тауларының зерттелуімен әйгілі болды.

Ерте өмір және білім

Кларенс Кинг 1842 жылдың 6 қаңтарында Джеймс Риверс Кинг пен Флоренс Литтл Кингтің ұлы ретінде дүниеге келді. Кларенстің әкесі Қытаймен сауда-саттықпен айналысатын отбасылық фирманың бір бөлігі болғандықтан, ол үнемі үйден алыс болып, 1848 жылы қайтыс болды. Сондықтан Кларенсті негізінен анасы тәрбиеледі. 1848 жылға дейін Флоренс Кинг және Грейс Кинг есімді екі әпкесі өмірінің басында дүниеден озған еді. Кларенс ерте жасынан бастап табиғатты зерттеу және табиғи тарихқа қызығушылық танытты, оны анасы мен Коннектикут штатының Помфрет қаласындағы Крайст Чёрч Холл мектебінің директоры, доктор Розуэлл Парк қолдады. Кларенс он жасқа дейін осы мектепте оқыды. Содан кейін ол Бостон және Нью-Хейвендегі мектептерге қабылданды, ал он үш жасында беделді Хартфорд орта мектебіне оқуға түсті. Ол жақсы оқушы және жан-жақты спортшы болды, бойы кішкентай болғанымен, ерекше күшті еді. Оның анасы Кинг отбасының бизнесінен кіріс алды, бірақ ол бірқатар қиындықтарға тап болып, 1857 жылы таратылды. Бірнеше жыл бойы ауыр жағдайлардың арасында, оның бір бөлігінде Кларенс ауыр депрессиядан зардап шекті. 1860 жылдың шілде айында анасы Джордж С. Хоулендке үйленді. Хоуленд 1860 жылы Йель колледжімен байланысты Шэффилд ғылыми мектебіне Кларенстің оқуға түсуіне қаржылады.

Колледж өмірі

Йельде Кинг "қолданбалы химия" мамандығы бойынша білім алып, физика мен геологияны да зерттеді. Оның ерекше ұстазы – Джеймс Дуайт Дана, ол Америка Құрама Штаттарының зерттеу экспедициясына, яғни Оңтүстік Атлантика, Оңтүстік Тынық мұхиты және Оңтүстік және Солтүстік Американың батыс жағалауларына жасалған ғылыми экспедицияға қатысқан, жоғары саналатын геолог еді. Йельде Кинг көптеген спорт түрлерін ұнатып ойнады, өйткені ол шебер спортшы болған, бірақ есу оның басты құмарлығы еді. Ол университеттегі есу командасына қосылып, кейін капитан болды. "Ундин" командасы төрт адамдық қайықта жарысқа қатысты, Кинг соққы орында есті. Кинг 1862 жылдың шілдесінде филология ғылымдарының бакалавры (Ph. B.) дәрежесін алды. Сол жазда ол бірнеше досымен бірге Йельдің қайықтарының бірін алып, Шамплейн көлі мен Канаданың бірнеше өзендерінің жағалауларын аралап саяхат жасады, содан кейін күзгі регатаға Нью-Хейвенге оралды. 1862 жылдың қазан айында бұрынғы профессоры Джордж Джарвис Брушқа қонаққа барғанда, Бруш Уильям Генри Брюерден алған хатты оқып берді, онда Калифорниядағы Шаста тауына шығу туралы айтылған еді, сол кезде бұл тау АҚШ-тағы ең биік тау деп есептелген. Кинг геология туралы көбірек оқуға кірісіп, Луи Агассиздің лекциясына қатысты және көп ұзамай Брушка "егер осы салада жұмыс таба алсам, геолог болуға көз жеткіздім" деп жазды. Ол сондай-ақ Джон Тиндалл мен Джон Раскиннің Альп тауларын сипаттаған жазбаларына қызығушылық танытты. 1862 жылдың соңында немесе 1863 жылдың басында Кинг Нью-Йорк қаласына көшіп, орта мектептен және колледжден жақын досы Джеймс Терри Гардинермен (сол кезде оның тегін Гарднер деп жазған) бірге пәтерде тұрды. Олар американдық суретшілер, жазушылар және сәулетшілер тобымен байланыста болды, олар Раскиннің туындыларын жоғары бағалады. 1863 жылдың ақпан айында Кинг Джон Уильям Хилл, Кларенс Кук және басқалармен бірге Раскиншілік өнердегі шындықты дамыту қауымдастығын құрды, бұл қауымдастық Рафаэльге дейінгі ағайындыққа ұқсас болды және оның бірінші хатшысы болып сайланды. Бірақ ол Американың батысындағы тауларды көруге асығып, досы Гардинер заң факультетінде бақытсыз болды.

At Yale, King specialized in "applied chemistry" and also studied physics and geology. One inspiring teacher was James Dwight Dana, a highly regarded geologist who had participated in the United States Exploring Expedition, a scientific expedition to the South Atlantic, South Pacific and the west coasts of South and North America. At Yale, King enjoyed many sports, as he was a skilled athlete, but rowing was his main passion. He joined the rowing team at the university, and eventually became its captain. The Undine team competed on a four man rowing boat, with King at the stroke oar. King later graduated with a Ph. B. in July 1862. That summer, he and several friends borrowed one of Yale's rowboats for a trip along the shores of Lake Champlain and a series of Canadian rivers, then returned to New Haven for the fall regatta. In October 1862, on a visit to the home of his former professor, George Jarvis Brush, King heard Brush read aloud a letter he had received from William Henry Brewer telling of an ascent of Mount Shasta in California, then believed to be the tallest mountain in the United States. King began to read more about geology, attended a lecture by Louis Agassiz, and soon wrote to Brush that he had "pretty much made up my mind to be a geologist if I can get work in that direction". He was also fascinated by descriptions of the Alps by John Tyndall and John Ruskin. In late 1862 or early 1863, King moved to New York City to share an apartment with James Terry Gardiner, a close friend from high school and college (who spelled his last name Gardner at the time). They associated with a group of American artists, writers and architects who were admirers of Ruskin. In February 1863, King became one of the founders, along with John William Hill, Clarence Cook and others, of the Ruskinian Association for the Advancement of Truth in Art, an American group similar to the Pre Raphaelite Brotherhood, and was elected its first secretary. But he was anxious to see the mountains of the American West, and his friend Gardiner was miserable in law school.

Батысқа қарай

Гарднер мен Кинг сапарды жоспарлай бастағанда, Уильям Хайд есімді тағы бір досы қызығушылық танытып, оларға қосылуға шешім қабылдады. 1863 жылғы 1 мамырда үш ер адам батысқа саяхатын ресми түрде бастады. Бес күннен кейін, Трой қаласынан (Канзас штаты) өткеннен кейін, олар екі бизонды аулауға қол жеткізіп, қуанышқа бөленді. Форт-Керниге дейін, саяхатының 200 милінен кейін, Кинг бизон аулауға тырысты, бірақ сәтті болмады, нәтижесінде аяғы жараланды және жылқысы өлді. 29 мамырда саяхатшылар Небраска штатының солтүстік-батысындағы 325 фут биіктіктегі Chimney Rock деп аталатын үлкен нысанды басып өтті, ал бірнеше күннен кейін қазіргі Вайоминг штатындағы Форт Ларамиге жетті. 29 маусымда топ Юта штатындағы Васатч тауларының қырқасына көтеріліп, төмендегі Ұлы тұзды көлді көрді, ол көлдің батысына қарай шөлді кезіп өтуге дейін олар үшін пана болатын орын болды. Бір айдан астам уақыт өткен соң, 6 тамызда вагон колоннасы Невада штатының Карсон-Сити қаласына келді. Осы кезде Кинг, Гарднер және Хайд вагон тобынан бөлініп, жақын маңдағы Голд-Хилл қаласына баруға шешім қабылдады, себебі Хайдтың әкесі онда ферма мен қорыту зауытына ие болды. Сол түні қорыту зауыты өртеніп, үш жігіттің барлық мүліктері, соның ішінде Кингтің Калифорния геологиялық қызметіндегі Уильям Генри Брюерге жазған хаты да жанып кетті. Олар қорыту зауытын қайта жарақтандыруға көмектескен кезде, Кинг пен Гарднер Хайд әкесімен бірге қалуға шешім қабылдағанда, саяхатын жалғастыру үшін жеткілікті жабдықтар жинады. Қалған жолды жаяу жүруді жоспарлап, Гарднер мен Кинг 1863 жылғы тамыздың соңында Голд-Хиллден кетіп қалды. 1 қыркүйекте екі дос Сан-Францискоға бағытталған кемеге отырды. Кемеде Кинг Брюермен кездесіп, хаттың не болғанын түсіндірді, содан кейін олар кешкі уақытта Брюермен әңгімелесіп, әңгіме айтысты. Осы уақытта Кинг Брюерді ұнатып, жақсы тәжірибе алатынын білгендіктен, ақысыз жұмыс істеуге дайын екенін білдірді. Кинг сол кезде білмегенімен, Калифорния геологиялық қызметіне қосылу – оның мансабындағы алғашқы қадам болды.

As Gardiner and King started to quickly plan for the journey, another friend named William Hyde became interested and decided to join them. On May 1, 1863, with St. Joseph as their starting point the three men officially started to travel west. Five days later just past Troy, Kansas the party succeeded in hunting two buffalo, which was a welcomed treat. Near Fort Kearny, 200 miles into their journey, King tried hunting buffalo, but he did not succeed and ended up with a wounded leg and a dead horse. On May 29, the traveling party passed the very large 325 foot landmark called Chimney Rock in northwest Nebraska and a few days after that they arrived at Fort Laramie in what is now Wyoming. On June 29 the party crested the ridge of the Wasatch Mountains in Utah to see the Great Salt Lake below them, a place of refuge before they began to travel across the desert to the west of the lake. More than a month later, on August 6, the wagon train arrived at Carson City, Nevada which is when King, Gardiner, and Hyde decided to leave the wagon party to head towards Gold Hill a town nearby because Hyde's dad owned a ranch and foundry there. That night the foundry caught on fire burning everything the three guys owned, including King's letter to William Henry Brewer at the California Geologic Survey. As they helped rebuild the foundry King and Gardiner were able to save up enough supplies to continue on while Hyde decided to stay with his father. Planning to walk the rest of the way by foot, Gardiner and King left Gold Hill near the end of August 1863. On September 1, the two friends boarded a steamboat heading towards San Francisco. While on the steamboat King met Brewer and explained to him what happened to the letter which then led to them spending the evening trading stories with Brewer. King during this time expressed his willingness to work for the survey without pay because he liked Brewer and knew it would be a good experience. Little did King know at the time but joining the California Geological Survey was a good choice because it ended up being the first step in King's career.

Ерте мансап

Гарднер мен Кинг Калифорния геологиялық қоғамының кеңсесіне келгенде, олар зерттеу директоры Джозиа Уитнимен кездесті. 1863 жылы Уитнидің рұқсатымен Кингті Брюэр Сьерра-Невада тауларының солтүстік бөлігін зерттеуге шақырды. Кинг экспедицияда болғанда, Гарднер Сан-Францискода қалды. Бұл сапарда Брюэр мен Кингпен бірге Джон Хош есімді қашыр жүктісі болды. Олар Сьерраның алтын кендері арқылы өтіп, Генеси атты ағыннан Юра немесе Триас дәуірінің қазбаларын тапты. Бұл жаңалық оларға осы сапардың мақсаттарының бірі болған «Аналық тас» алтын белдеуінің жасын анықтауға көмектесті. Солтүстік Калифорниядағы Лассен шыңының жанында Брюэр мен Кинг ыстық бұлақтар мен басқа да жылулық нысандарды зерттеді. Кешкі лагерьдегі оттың басында жас Каскад жанартаулары, алтын тамырларының жасы және мұздықтардың әрекеті сияқты геологиялық мәселелер талқыланды. Осы әңгімелердің бірінде Брюэр Уитнидің континентте геологиялық зерттеу жүргізу жоспарын айтты, ал Кинг оны қаржыландыру мүмкіндігі болуы мүмкін деп ойлады, себебі Уитни атап өткендей, теміржол компаниялары одан үлкен пайда көрер еді. Осы алғашқы экспедициясынан оралғаннан кейін Кинг бірден тағы бір экспедицияға дайындала бастады. Бұл жолы ол Уильям Эшбернер есімді кен инженерімен және Чарльз Хоффман есімді топографпен бірге сапарға шықты. Үшеудің жұмысы - Марипоса иелігін зерттеу, бұл аймақтағы ең маңызды алтын тамырларының бірі болған жер. Бұл жұмыста Кинг жұмыс істеудің орнына көріктерге қадалуға бейімділік танытты, бұл оның әріптестерін ашуландырды. Ақырында, әріптестері оған өздерінің алаңдаушылықтарын білдіргеннен кейін, ол қалған жұмысына қайтадан назар аударды. Кингтің келесі үлкен жұмысы - Оңтүстік Сьерра тауларының ғылыми зерттеуі болды. 1864 жылдың мамыр айында Брюэр, Хоффман, Гарднер, Кинг және Дик Коттер экспедицияға шықты. Бұл саяхаттың басында Визалияда Кинг жаңа жылқы сатып алды, бұл шешім кейін оның өмірін сақтап қалды. Визалиядан шыққан соң, команда қазіргі Секуоя көлінің орнына жетіп, онда бір апта бойы Секуоя ағаштарын зерттеді. Топ үшбұрышты пайдалануды негізгі картаға түсіру әдісі ретінде қолданды. Бір кезде олар жануарлардың өте алмайтын жеріне жетіп, белгісіз тау көлінде лагерь құрды. Келесі күні Хоффман мен Брюэр жақын маңдағы белгісіз шыңға (қазір Брюэр тауы деп аталады) көтерілді және көп ұзамай олар өздері ойлағандай Сьерра-Невада қырқасында емес екенін қайғылы түрде анықтады. Брюэр мен Хоффман сол жерде жүргенде Тиндалл, Годдард және Уитни тауларына да атау берді. Кинг Хоффман мен Брюэрдің көргендерін естігеннен кейін, Коттермен бірге Уитни тауына көтерілуге рұқсат сұрады. Кингтің өз сөздері бойынша, «Біз оны тауып, Калифорнияның шыңына үгіт-насихат жүргізуге ерікті түрде қатысқанда, Брюэр үшін қиын сәт болды, өйткені ол біздің жастарымызға қатысты белгілі бір әкелік жауапкершілікті сезінді». Брюэр ақырында оған рұқсат берді, бірақ Кингтің нақты жоспары болмады. Лагерьде қайтадан кездескеннен кейін, олар Брюэрдің қатты тіс ауырып жатқанын білді, сондықтан Кинг оны Визалияға алып барып, тісін жұлып алды. Осы уақытта Кинг Уитни тауына тағы да көтерілуге рұқсат алды, бірақ ол екі аптадан кейін Кларк стансасында негізгі топпен кездесуі керек болды. Бұл экспедиция кезінде Кинг шыңға шыға алмады, бұл оны қатты ұнжырғасын түсірді. Кездесу орнына бара жатқанда Кинг қарақшылармен кездесті, бірақ оның жаңа жылқысы оларды озып өтіп, өмірін сақтап қалды. Ол кездесу орнына уақытында жетті, бірақ топтың қалған бөлігі қиындыққа ұшырап, үш апта кешікті. Гарднер мен Кинг бұл экспедицияда ақы төленбеген еріктілер болды, бірақ олар ауқымды аумақты топографиялық, ботаникалық және геологиялық зерттеуді жасауға көмектесті. 1864 жылдың қыркүйегінде президент Абрахам Линкольн Йосемити алқабын тұрақты қоғамдық қорық ретінде белгілегеннен кейін, Кинг пен Гарднер Йосемити алқабының айналасындағы шекаралық зерттеуді жүргізуге тағайындалды. Олар келесі қыста Никарагуа арқылы шығыс жағалауға оралды. 1865 жылдың көктемі мен жазында Кинг бірнеше рет безгек ауруынан зардап шекті, ал Уитни, сондай-ақ Шығыста, одан әрі зерттеу жобалары үшін қаржы табуға тырысты. Кинг, Гардинер, Уитни және Уитнидің әйелі күзде Сан-Францискоға қайтып оралды, онда Уитни АҚШ армиясының қолдауымен Мохаве шөлінде және Аризонада Кинг пен Гардинер үшін зерттеу жобасын ұйымдастырды. Олар көктемде Сан-Францискоға оралды. Кинг 1866 жылдың жазында Уитни үшін одан әрі далалық жазбалар жасау үшін Йосемитиге қайтып келді. Кинг өгей әкесінің қайтысы туралы естігеннен кейін, Гардинермен бірге Уитни зерттеуінен кетіп, тағы да Нью-Йоркке қайтып келді. Олар Ұлы Алап аймағының тәуелсіз зерттеуі жоспарын ұзақ уақыттан бері жасап келе жатқандықтан, 1866 жылдың соңында Кинг Конгрестен мұндай зерттеу үшін қаржы алу мақсатымен Вашингтонға барды. 1871 жылы ол Америка философиялық қоғамына сайланды.

Once Gardner and King arrived at the California Geological Society's office, they met the director of the survey Josiah Whitney. In 1863, with the permission of Whitney, King was asked by Brewer to accompany him on his exploration of the northern part of the Sierra Nevada Mountain range. While King is on this expedition, Gardner would stay in San Francisco. On this trip with Brewer and King was a mule packer named John Hoesch. As the group traveled, they passed through the Sierra gold fields, and at a creek named Genesee, Brewer found fossils of the Jurassic or Triassic age. This find would help them pinpoint the age of the Mother Lode gold belt, which was one of their goals on this journey. Near Lassen Peak in northern California, Brewer and King investigated hot springs and other thermal features. At nights around the campfire, geologic concerns such as the young Cascade volcanoes, the age of gold veins, and the action of glaciers was discussed. During one of these conversations, Brewer brought up Whitney's plan to propose a geologic study across the continent, and King thought that there may be a chance of funding this because as Whitney noted railroad companies would really benefit from it. As soon as he got back from this first expedition of his, King immediately began preparing to do another one. This time he was traveling with a mining engineer named William Ashburner, and a topographer named Charles Hoffmann. The trio's job was to survey the Mariposa Estate, a place that was one of the most important gold vein regions in the area. During this job, King had a habit of staring at views as opposed to working like he was supposed to which irritated his fellow team members. Eventually, after his coworkers brought their concerns to him, he refocused on his assigned work for the rest of the job. King's next big job would be a scientific exploration into the southern Sierra mountains. Leaving in May 1864, the party consisted of Brewer, Hoffmann, Gardner, King and a man named Dick Cotter. During the early stages of this journey, in Visalia, King was able to acquire a new horse, a decision that would later save his life. Leaving Visalia, the team ended up at what is the present site of Sequoia Lake, where they stayed for a week studying the Sequoia trees. The party used triangulation as their main method of mapping the areas they traveled through. At one point they reached a spot where the animals could not continue so they made base at an unknown mountain lake. The next day Hoffmann and Brewer climbed the unknown peak nearby (now known as Mount Brewer) and soon they sadly discovered that they were not on the main Sierra Nevada Crest like they thought they were. Brewer and Hoffmann also named Mount Tyndall, Mount Goddard, and Mount Whitney while they were up there. King upon hearing what Hoffmann and Brewer saw begged to be allowed to backpack up Mount Whitney with Cotter. In King's own words, "It was a trying moment for Brewer when we found him and volunteered to attempt a campaign for the top of California, because he felt a certain fatherly responsibility over our youth." Brewer eventually gave his permission even though King had no real plan. After reuniting back at camp, they discover that Brewer is suffering from an awful toothache, so King took him to Visalia to get it pulled. During this King got permission to attempt to climb Mount Whitney again but he had to rendezvous with the main group in two weeks at Clark's Station. King did not end up making it to the top on this expedition, which greatly disappointed him. On his way to the meeting point, King ran into some trouble with bandits but his new horse was able to outrun them saving his life. He made it to the rendezvous point on time, but the rest of the group ran into trouble and was three weeks late. Both Gardner and King were unpaid volunteers for this expedition, but they had helped create the first topographic, botanical, and geologic survey of a vast area. In September 1864, upon the designation by President Abraham Lincoln of the Yosemite Valley area as a permanent public reserve, King and Gardiner were appointed to make a boundary survey around the rim of Yosemite Valley. They returned to the East Coast by way of Nicaragua the following winter. King suffered from several bouts of malaria in the spring and summer of 1865 while Whitney, also in the East, worked on securing funding for further survey projects. King, Gardiner, Whitney, and Whitney's wife sailed back to San Francisco in the fall, where Whitney lined up a survey project for King and Gardiner in the Mojave Desert and Arizona under U. S. Army auspices. They returned to San Francisco in the spring. King returned to Yosemite in the summer of 1866 to make more field notes for Whitney. When King heard of the death of his stepfather, he and Gardiner resigned from the Whitney survey and once again sailed to New York. They had been developing a plan for an independent survey of the Great Basin region for some time and, in late 1866, King went to Washington to secure funding from Congress for such a survey. He was elected to the American Philosophical Society in 1871.

Қырықінші параллельді зерттеу және алмаз қалпының ашылуы

Кинг өзінің зерттеулері Батысты дамытуға қалай көмектесетінін нақты дәлелдеді. Ол федералдық қаржыландыру алды және 1867 жылы Қырықінші параллельді геологиялық зерттеу ретінде танымал болған, Қырықінші параллельдің геологиялық зерттеуінің АҚШ геологы болып тағайындалды. Кинг Гардинерді өзінің оң қолға қабылдауға көндірді және олар Сэмюэл Франклин Эммонс, Арнольд Хейг, А. Д. Уилсон, фотограф Тимоти Х. О’Салливан және арнайы суретші Гилберт Мунгер сияқты мамандарды қамтитын команда құрды. Келесі алты жылда Кинг пен оның командасы Калифорнияның шығысынан Вайомингке дейінгі аймақтарды зерттеді. Осы кезеңде ол өзінің әйгілі «Сиерра-Невададағы тау шаруашылығы» (1872) атты еңбегін жариялады. Кинг 40-шы параллельді зерттеуді аяқтағанда, АҚШ-тың батысында құпия алмаз кені туралы әңгімелер тарады. Кинг және оның бірнеше серіктері Колорадоның солтүстік-батысындағы құпия орналасқан жерді тауып, оны 1872 жылғы алмаз алаяқтығы деп әшкереледі. Ол алаяқтықтың құпиясын ашқандығы үшін халықаралық деңгейде танымал болды. 1878 жылы Кинг «Жүйелі геология», Қырықінші параллельді геологиялық зерттеу есебінің 1-томы жариялады, бірақ ол қалған жеті томнан кейін жарық көрді. Осы еңбегінде ол Батыстың геологиялық тарихын униформизм мен катастрофизмнің үйлесімі ретінде сипаттады. Бұл кітап сол кезде жақсы қабылданып, «XIX ғасырдың соңындағы ең маңызды ғылыми еңбектердің бірі» деп аталды. 1879 жылы АҚШ Конгресі Америка батысын зерттеген геологиялық зерттеулерді біріктіріп, АҚШ Геологиялық қызметін құрды. Кинг оның алғашқы директоры болып тағайындалды. Ол бұл қызметтің уақытша екенін түсінді және жиырма айдан кейін, жаңа мекемені ұйымдастыруды және кен геологиясына баса назар аударуды бақылағаннан кейін, қызметтен кетті. Джеймс Гарфилд Джон Уэсли Пауэллді өзінің ізбасары етіп тағайындады. Өмірінің соңғы жылдары Кинг ғылыми қауымнан шеттеді және тау-кен геологиясы туралы білімінен пайда табуға тырысты, бірақ оның қатысқан кен кәсіпорындары өнер жинау, саяхаттау және сәнді өмір салтына қанағаттандыру үшін жеткілікті табыс әкелмеді, нәтижесінде ол үлкен қарызға батты. Ол Генри Брукс Адамс және Джон Хей сияқты жақын достарымен белсенді әлеуметтік өмір сүрді, олар оны өте бағалады. Алайда ол дене аурулары мен депрессиядан зардап шекті.

King made a persuasive argument for how his research would help develop the West. He received federal funding and was named U. S. Geologist of the Geological Exploration of the Fortieth Parallel, commonly known as the Fortieth Parallel Survey, in 1867. He persuaded Gardiner to be his second in command and they assembled a team that included, among others, Samuel Franklin Emmons, Arnold Hague, A. D. Wilson, the photographer Timothy H. O'Sullivan and guest artist Gilbert Munger. Over the next six years, King and his team explored areas from eastern California to Wyoming. During that time he also published his famous Mountaineering in the Sierra Nevada (1872). While King was finishing the 40th Parallel Survey, the western U. S. was abuzz with news of a secret diamond deposit. King and some of his crew tracked down the secret location in northwest Colorado and exposed it as a fraud, now known as the Diamond hoax of 1872. He became an international celebrity through exposing the hoax. In 1878, King published Systematic Geology, numbered Volume 1 of the Report of the Geological Exploration of the Fortieth Parallel, although it appeared later than all but one of the other seven volumes. In this work he narrated the geological history of the West as a mixture of uniformitarianism and catastrophism. This book was well received at the time and has been called "one of the great scientific works of the late nineteenth century". In 1879, the US Congress consolidated the number of geological surveys exploring the American West and created the United States Geological Survey. King was chosen as its first director. He took the position with the understanding that it would be temporary and he resigned after twenty months, having overseen the organization of the new agency with an emphasis on mining geology. James Garfield named John Wesley Powell as his successor. During the remaining years of his life, King withdrew from the scientific community and attempted to profit from his knowledge of mining geology, but the mining ventures he was involved in were not successful enough to support his expensive tastes in art collecting, travel and elegant living, and he went heavily into debt. He had a busy social life, with close friendships including Henry Brooks Adams and John Hay, who admired him tremendously. But he suffered from physical ailments and depression.

Сенімдер мен көзқарастар

Кинг Солтүстікте өсті және оның әжесі София Литтл құлдыққа деген көзқарасына әсер етті. Ол құл еңбегімен өсірілгендіктен, жемістер мен Оңтүстікте өсірілген басқа да өнімдерді жемейтін. Осы себепті Кинг құлдыққа және афроамерикалықтарға жасалған әділетсіздікке қарсы болды. Йель университетінде оқығанда ол белсенді құлдықты жоюшы ретінде танылды және Конфедерацияға деген қатты ашу сезімін білдірді. Кинг Аризонада өлім төсегінде жатқанда Коплендке жазған хатында өзінің нағыз кім екенін ашты.

Өлім және мұра

Кинг 1901 жылғы 24 желтоқсанда Аризона штатының Финикс қаласында туберкулезден қайтыс болды. Оның құрметіне Ютадағы Кингс Пик, Калифорниядағы Шастинадағы Кларенс Кинг тауы мен Кларенс Кинг көлі, сондай-ақ Антарктидадағы Кинг Пик аталған. АҚШ Геологиялық қызметінің Рестон, Вирджиниядағы штаб-квартирасының кітапханасы Кларенс Кинг кітапханасы деп те белгілі.

Кингтің шығармалары

Үш көл: Мариан, Лалл, Ян және олардың қалай аталғаны. 1870 жыл. Қырықінші параллельдің геологиялық зерттеулерінің есебі. АҚШ Мемлекеттік баспаханасы, 1870–1878 жылдар. "Тынық мұхитының тауларындағы нақты мұздықтардың табылуы туралы", "Американ ғылымы және өнері журналы", 1 том, 1871 жылғы наурыз. "Америка Құрама Штаттарындағы белсенді мұздықтар", The Atlantic Monthly, 27 том, 161 нөмір, 1871 жылғы наурыз. Невада тауларындағы альпинизм. Бостон: Джеймс Р. Осгуд және Компания, 1872 жыл (оның көп бөлігі бұрын Atlantic Monthly журналындағы мақалалар ретінде жарияланған). "Джон Хей", Scribner's Monthly, 7 том, 6 нөмір, 1874 жылғы сәуір. "Катастрофизм және эволюция", "Америкалық натуралист", 11 том, 8 нөмір, 1877 жылғы тамыз. "Кларенс Кингтің катастрофизм туралы сөзі" және "Геологиядағы катастрофизм", Scientific American журналындағы мақалалар, 1877 жылғы 14 шілде, 16–17 беттер. АҚШ-тағы құнды металдар өндірісінің статистикасы. АҚШ Мемлекеттік баспаханасы, 1881 жыл. АҚШ-тың тау-кен заңдары және оған қатысты ережелер. АҚШ Үкімет баспасы, 1885 жыл. "Мамбриноның шлемі", The Century Magazine, 32 том, 1 нөмір, 1886 жылғы мамыр. "Жердің жасы", "Американ ғылымы журналы", 45 том, 1893 жылғы қаңтар. "Куба бостандыққа шыға ма?", The Forum, 1895 жылғы қыркүйек. Мемлекеттік жер комиссиясының есебі. АҚШ Мемлекеттік баспаханасы, 1903–1905 жылдар.