Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық палеонтолог және Смитсонов институтының 4-ші хатшысы (1850–1927)
American paleontologist and 4th Secretary of the Smithsonian (1850–1927)
Чарльз Дулиттл Уолкотт (31 наурыз, 1850 – 9 ақпан, 1927) – американдық палеонтолог, 1907 жылдан 1927 жылға дейін Смитсонов институтының әкімшісі және АҚШ Геологиялық қызметінің директоры. Ол 1909 жылы Канаданың Британдық Колумбиясындағы Бурджесс тақтасында жақсы сақталған қазбаларды, соның ішінде ең көне жұмсақ тіндердің іздерін тапқанымен әйгілі.
Charles Doolittle Walcott (March 31, 1850February 9, 1927) was an American paleontologist, administrator of the Smithsonian Institution from 1907 to 1927, and director of the United States Geological Survey. He is famous for his discovery in 1909 of well preserved fossils, including some of the oldest soft part imprints, in the Burgess Shale of British Columbia, Canada.
Ерте өмір
Чарльз Дулиттл Уолкотт 1850 жылдың 31 наурызында Нью-Йорк штатының Нью-Йорк Миллс қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Бенджамин С. Уолкотт 1822 жылы Род-Айлендтен көшіп келген. Оның әкесі, сондай-ақ Чарльз Дулиттл Уолкотт, Чарльз кіші екі жасқа толғанда қайтыс болды. Уолкотт төрт баланың ең кішісі еді. Ол ерте жасынан табиғатқа қызығушылық танытып, минералдар, құс жұмыртқалары және, әрі қарай, қазбаларды жинады. Ол Ютика аймағындағы түрлі мектептерде оқыды, бірақ он сегіз жасында бітірмей мектепті тастап кетті, осымен оның ресми білімі аяқталды. Оның қазбаларға деген қызығушылығы коммерциялық қазба жинаушы болғаннан кейін нығайды. 1901 жылы ол Америка геологиялық қоғамының және Вашингтон философиялық қоғамының президенті қызметін атқарды. 1902 жылы Эндрю Карнегимен кездесіп, Вашингтон қаласындағы Карнеги институтының негізін қалаушылардың бірі болды. Ол осы ұйымда түрлі әкімшілік және ғылыми-зерттеу лауазымдарында қызмет етті. 1921 жылы Уолкотт Ұлттық ғылым академиясының алғашқы Мэри Кларк Томпсон медалімен марапатталды. 1923 жылы ол Америка ғылымын дамыту қауымдастығының президенті болды. Бұрын ол президент Теодор Рузвельт кезінде АҚШ Геологиялық қызметінің басшысы болған.
Charles Doolittle Walcott was born on March 31, 1850, in New York Mills, New York. His grandfather, Benjamin S. Walcott, moved from Rhode Island in 1822. His father, also Charles Doolittle Walcott, died when Charles Jr. was only two. Walcott was the youngest of four children. He was interested in nature from an early age, collecting minerals and bird eggs and, eventually, fossils. He attended various schools in the Utica area but left at the age of eighteen without completing high school, the end of his formal education. His interest in fossils solidified as he became a commercial fossil collector. In 1901, he served both as president of the Geological Society of America and the Philosophical Society of Washington. In 1902, he met with Andrew Carnegie and became one of the founders and incorporators of the Carnegie Institution of Washington. He served in various administrative and research positions in that organization. In 1921 Walcott was awarded the inaugural Mary Clark Thompson Medal from the National Academy of Sciences. He served as president of the American Association for the Advancement of Science in 1923. He previously spearheaded the U. S. Geological Survey under President Theodore Roosevelt.
Бёрджесс шикізаты
1910 жылы, Бурджесс тақтасында (ортаңғы кембрий) қазбаларды тапқаннан кейін, Уолкотт ұлдары Стюарт пен Сиднимен бірге сол аймаққа қайта оралды. Олар бірлесіп, қазбалар табылған жердің үстіндегі тау жотасының барлық қабаттарын қарастырып, қазбаларға толы жолақты анықтады. 1910 жылдан 1924 жылға дейін Уолкотт өзінің атымен аталатын Уолкотт карьерінен 65 000-нан астам үлгі жинау үшін бірнеше рет оралды. Бұл жатқан жерде қазбалардың жұмсақ тіндері ерекше сақталған, бұл жұмсақ тіндердің іздерін қамтитын ең көне қазба орындарының бірі. Уолкоттың әйелі Хелена 1911 жылы Коннектикут штатында пойыз апатында қаза тапты. 1914 жылы Уолкотт үшінші әйелі Мэри Моррис Вокске үйленді, ол әуесқой суретші және жақын табиғат зерттеушісі болды. Ол оның экспедицияларына қатысып, табиғатты зерттеуден ләззат алды. Ол Канадада бірге саяхаттағанда жабайы гүлдердің акварель суреттерін салды. Уолкотт көп уақытын Бурджесс тақтасындағы, кейіннен Қазбалы Жота деп аталған карьерде өткізгенімен, Канаданың басқа да аймақтарына кеңінен саяхаттады. Оның көптеген ғылыми жарияланымдарында тау жоталарынан немесе тау беткейлерінен түсірілген әсем панорамалық суреттері бар.
In 1910, the year after his discovery of (middle Cambrian) fossils in the Burgess shale, Walcott returned to the area accompanied by his sons Stuart and Sidney. Together they examined all the layers on the ridge above the point where the fossil laden rock had been found, eventually finding the fossiliferous band. Between 1910 and 1924, Walcott returned repeatedly to collect more than 65,000 specimens from what is now known as the Walcott Quarry, named after him. The find includes exceptional preservation of the soft parts of its fossils, one of the oldest fossil beds containing soft part imprints. Walcott's wife Helena died in a train crash in Connecticut in 1911. In 1914, Walcott married his third wife, Mary Morris Vaux, an amateur artist and avid naturalist. She accompanied him on his expeditions, enjoying the study of nature. She made watercolor illustrations of wildflowers as she traveled with him in Canada. Although Walcott spent a considerable amount of time at the Burgess Shale quarry on what became known as Fossil Ridge, he also traveled widely in other areas of the Canadian Rockies. Some of his numerous scientific publications feature spectacular panoramic photographs of the mountains taken from high passes or high on mountain slopes.
NACA-ның
1914 жылы Уолкотт Вашингтон қаласында авиациялық ғылымға қызығушылықты арттыру және оның АҚШ үкіметімен байланысын нығайту мақсатында конференция ұйымдастырды. Конференция нәтижесінде "ұшу мәселелерін ғылыми тұрғыдан зерттеуді қадағалау және басқару, оларды іс жүзінде шешу үшін" Аэронавтика жөніндегі консультативтік комитет (кейіннен Ұлттық Аэронавтика жөніндегі консультативтік комитет деп аталды) құру туралы Конгресс актісі қабылданды. Бұл комитет он екі мүшеден тұрды: Армия мен Әскери-теңіз күштерінен екеуден, Смитсонов институты, Ауа райы бюросы және Ұлттық стандарттар бюросынан бір-бір өкіл. Тағы бес мүше "авиациялық ғылымның қажеттіліктерін білетін, азаматтық немесе әскери саласындағы, немесе авиациялық инженерия және оған қатысты ғылымдарда білікті" деп таңдалды. Армияның бас сигнал офицері, Бригад генерал Джордж П. Скривен комитет төрағасы болды, ал Уолкотт Атқару комитетінің төрағасы болып сайланды. Уильям Ф. Дюран Комитеттің азаматтық мүшелерінің бірі еді. Смитсон институтының директорлар кеңесі 1928 жылға дейін "адамды тасымалдайтын, қозғалтқышпен жұмыс ілетін, ауыррақ машинамен алғашқы сәтті ұшуды" Райт ағайындары жасағанын мойындап, қарар қабылдамады.
In 1914 Walcott convened a conference in Washington, D. C. for the purpose of stimulating interest in aeronautic science, and its relation to the U. S. government. The conference led to an act of congress organizing an Advisory Committee for Aeronautics (later named the National Advisory Committee for Aeronautics) "to supervise and direct the scientific study of the problems of flight with a view to their practical solution." This committee was composed of twelve members, two each from the Army and Navy, one each representing the Smithsonian Institution, the Weather Bureau, and the National Bureau of Standards. Five additional members were chosen "who shall be acquainted with the needs of aeronautical science, either civil or military, or skilled in aeronautical engineering or its allied sciences". Brigadier General George P. Scriven, Chief Signal Officer of the Army, was chairman of the committee; Walcott was elected chairman of the Executive Committee. William F. Durand was one of the civilian members of the Committee. It took until 1928 for the Smithsonian Board of Regents to pass a resolution acknowledging that the Wright brothers deserved the credit for "the first successful flight with a power propelled heavier than air machine carrying a man."
Өлім және мұра
Уолкотт Вашингтон қаласында қайтыс болғаннан кейін оның үлгілері, фотосуреттері және жазбалары 1960 жылдардың соңында палеонтологтардың жаңа буыны оларды қайта тауып алғанға дейін сақтаулы тұрды. Содан бері оның көптеген түсіндірмелері қайта қарастырылды. Егер Стивен Джей Гулдтың "Ғажайып өмір" (1989) кітабы оны таныстырмағанда, Уолкотт бүгінде көпшілікке белгісіз болар еді. Көптеген палеонтологтар қазір Уолкоттың сипаттамаларына және оларды қалыптастырған теориялық көзқарасқа бұрынғыдан гөрі азырақ сынды көзқараспен қарайды. Уолкоттың Нью-Йорктегі ордовик трилобиттері туралы жұмысы 1990 жылдардың басында Рочестердегі әуесқой палеонтолог Томас Уайтли оның зерттеулерін қайта жаңғыртқанға дейін көбінесе назардан тыс қалды. Бұл жергілікті қабатта бұрын-соңды табылған ең жақсы сақталған Лаврентия трилобиттері бар, соның ішінде жұмсақ дене мүшелері сақталған үлгілер де кездеседі. Ол Канададағы Берджесс тауындағы Берджесс шилін алғаш ашқан жерге жақын орналасқан Уолкотт шыңының атымен аталады. Жанындағы Уолкотт карьері, Вапта тауы мен Маунт Филд арасындағы Бурджесс шилінің Филопод қабатымен бірге, оның есімімен аталған. Чарльз Дулиттл Уолкотт медалі Ұлттық ғылым академиясымен кембрийге дейінгі және кембрийлік өмір мен тарих саласындағы ең үздік жұмыстар үшін бес жылда бір рет табыс етіледі. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" кемесі оның құрметіне аталған.
After Walcott's death in Washington, DC, his samples, photographs, and notes remained in storage until their rediscovery by a new generation of paleontologists in the late 1960s. Since then, many of his interpretations have been revised. Walcott would be little known today if he had not been brought to attention by Stephen Jay Gould's book Wonderful Life (1989). In this book, Gould put forth his opinion that Walcott failed to see the differences among the Burgess Shale species and "shoehorned" most of these fossils into existing phyla. Many paleontologists would now take a much less negative view of Walcott's descriptions and of the theoretical perspective that shaped them. Walcott's work on Ordovician trilobites of New York also tended to be overlooked until, in the early 1990s, Rochester based amateur paleontologist Thomas Whiteley revived Walcott's research and re opened the Walcott–Rust quarry near Russia, New York. This localized stratum has some of the best preserved Laurentian trilobites ever found, including enrolled specimens with soft body parts. The Walcott Peak, near where he first discovered the Burgess Shale on Mount Burgess in Canada, was named after him. The nearby Walcott Quarry, with the Phyllopod bed of Burgess Shale fossils between Wapta Mountain and Mount Field, is also named for him. The Charles Doolittle Walcott Medal is awarded by the National Academy of Sciences every five years for outstanding work in the field of Precambrian and Cambrian life and history. The World War II Liberty Ship was named in his honor.