Фридрих VIII: Шлезвиг-Гольштейн герцогінің тағдыры мен мұрагерлік дауы

Кіріспе

Фредерик VIII, Шлезвиг-Гольштейн герцогы және Шлезвиг-Гольштейн-Зондербург-Аугустенбург герцогы (Frederik Christian August af Slesvig Holsten Sønderborg Augustenborg; Фридрих Кристиан Август Герцог фон Шлезвиг-Гольштейн-Зондербург-Аугустенбург; 6 шілде 1829 – 14 қаңтар 1880) – 1863 жылдан бастап Шлезвиг-Гольштейннің екінші герцогы тағына талапкер болған неміс, бірақ шын мәнінде Пруссия басымдық пен нақты басқару билігін қолға алды.

Өмір

Ол Шлезвиг-Гольштейн герцогы Кристиан II Август пен Даннескольд Самсё графесі Луиза Софидің үлкен ұлы болды. Өзінің буынындағы Дания королдік әулетінің ең даниялық ханзадасы осы болатын (Данияның соңғы мұрагерлік дағдарысы кезінде). Оның отбасы Ольденбург әулетіне жатты, оның құрамында ортағасырлық скандинавиялық патшалық әулеттер де болды. Екі тармақ та ортағасырлық Данияның Эстридсен әулетінен, Дания королі Кристиан I-нің әйелі Рихеза Даньская, Эрик V Даньскийдің қызы арқылы шыққандарын айтады, бірақ Фредерик сондай-ақ Эрик V Даньскийдің ұлы Кристофер II-ден де тегін жалғастырды, одан Данияның мұрагері немесе монархы Кристофер III Даньскийден бері ешкім шыққан жоқ. Фредериктің әкесінің әкесінде Ольденбург әулетінің «патшалық» герцогтары болған екі әкесі болды. Фредерик замандастары мен ата-тегінде де ерекшеленді. Оның анасы ежелгі даниялық отбасынан шыққан (Даннескольд Самсё), ал әжесі Луиза Августа Данияның ханшайымы болды. Оның әкесі Фредерик Кристиан II, Аугустенборг герцогы, әжелерінің қатарында екі даниялық жоғары ақсүйек әйелдерін санады (Даннескольд Самсё және Ревентлов), ал әкесінің әжесінің қатарында бір даниялық графша (Ахлефельдт Лангеланд) болды. Фредериктің отбасы ұлтшылдық дәуірде осы тегінің, кімнің құқығы басым екендігі туралы заңдық мәселе шешілгенде жақсы қабылданады деп үміттенді. Отбасы Фредерикті Дания королі болуға дайындады. Алайда, Фредерик этникалық тұрғыдан даниялық тегіне қарамастан, неміс ұлтшылдығының символына айналды. Дания королдік үкіметінің ішкі шеңберлері әр түрлі себептермен Аугустенбургтерге жағымсыз болды. Оның орнына Гессен ханшайымы мен Глюксбург ханзадасы, сол кездегі патша отбасының жақын туыстары артықшылыққа ие болды. Принц Фредериктің әкесі 1848-1851 жылдардағы Бірінші Шлезвиг соғысының басты кейіпкері болды. Принц Фредериктің мұрагерлік талаптары негізінен неміс тілінде сөйлейтін Холштейн герцогтығына қатысты, ал Ольденбург әулетінің мұрагері ретінде оның құқықтарын жүзеге асыру қиын болды, ал Холштейн, бастапқыда Киелі Рим империясының феоды, негізгі мұрагерлік заңда саликалық заңның басты қағидасы болды. Шлезвиг пен Данияның заң тарихында скандинавиялық, сайлау және әйелдер мұрагерлігінің заңдық прецеденттері көп болды. Фредерик пен оның әкесі, қаншалықты даниялық болса да, мұны түсінді және неміс мүдделеріне бейімделді. Жас Фредериктің әкесі 1851 жылы Бірінші Шлезвиг соғысының соңында пруссиялық қолдаудың құлауынан және өз үкіметінің жеңілісінен кейін өзін ұстай алмайтын жағдайға түсті. Ол 1852 жылдың 31 наурызында Дания королі мен оның мұрагерлері пайдасына екі герцогтықты мұралау үшін бірінші болып өз талаптарынан бас тартты. Герцогтар отбасы елден қуылды. Фредерик енді Шлезвиг-Гольштейндегі ұлттық неміс тәуелсіздік қозғалысының символына айналды. Бұл бас тарту Аугустенбург әулеті мен неміс ұлтшылдары Фредерикке ешқандай әсер етпегендігімен түсіндірілді, өйткені ол жеке ештеңеден бас тартқан жоқ және оның атынан ешкім, соның ішінде әкесі де бас тартуға құқылы емес еді. 1856 жылы Фредериктің үйленуі неміс ұлтшылдығына үндеудің бір бөлігі болды (оған қарамастан, оның кіші інісі королева Викторияның қызына үйленді). 1863 жылдың қарашасында Фредерик Дания королі Фредерик VII еркек мұрагерсіз қайтыс болғаннан кейін, егіз герцогтықтарды мұраға алды, ол сонымен қатар Шлезвиг және Гольштейн герцогы болды. Холштейн Гедвиг Гольштейннің ұрпақтары саликалық заң бойынша мұраланғандықтан, тәуелсіздік қозғалысы ұзақ уақыт бойы корольдің өлімі олардың мақсатына жетеді деген үмітпен күтті. Дания Корольдігі де жартылай саликалық заңға бағынды, бірақ оның еркек желісі Фредерик VII-ге аяқталды және Дания заңына сәйкес жартылай саликалық ереже болды, нәтижесінде Кристиан Глюксбург жаңа монарх болып сайланды. Неміс ұлтшылдары Шлезвигтің де өзгертілмеген Саликалық заңға сәйкес мұраланғанын мәлімдеді, бірақ бұл талапты Дания үкіметі бұл провинция Дания заңына бағынады деп дәлелдеп, қабылдамады. Отто фон Бисмарк Шлезвигтің екінші соғысында герцогтықтарды басып алу үшін төңкерісті пайдаланды. Данияның герцогтықтардағы билігі тоқтатылды, Фредерик Кильге жеңіске жетіп кірді, оны құштарлықпен қарсы алды. Алайда, көптеген саяси қиындықтар туындады, бұл династияның ресми қалпына келуіне кедергі болды. Вена шартына сәйкес (1864 жылғы қазан), герцогтықтар Пруссия мен Австрияға берілді, олар оларды басқаруға тиіс болды. Алайда, Пруссия Фредерикке оның үкіметті қабылдауына мүмкіндік бермейтін шарттар қойды. 1866 жылғы австрия-пруссия соғысын аяқтаған Прага бейбіт шартынан кейін жерлер ақыры Пруссия Корольдігіне қосылды. Фредерик кейіннен 1870-71 жылдардағы франко-пруссия соғысы кезінде Пруссияның тәж шаһзадасы Фридрих Вильгельмнің штабында қызмет етті. Фредерик және оның мұрагерлері оның титулын қолдана берді, ол келесі буыннан Кристиан IX Даниясының үлкен ағасының мұрагерлеріне Глюксбург тармағына берілді.

He was the eldest son of Christian August II, Duke of Schleswig Holstein Sonderburg Augustenburg and Countess Louise Sophie of Danneskiold Samsøe. He was ethnically perhaps the most Danish Prince of the Danish Royal dynasty in his generation (at the time of Denmark's most recent succession crisis). His family belonged to the House of Oldenburg, the royal house that included all the medieval Scandinavian royal dynasties among its distant forebears which it shared with his rivals and relatives, other claimants to the Danish throne. Both lines claim descent from the medieval Danish House of Estridsen via Christian I of Denmark's ancestress Richeza of Denmark, Lady of Werle, the daughter of Eric V of Denmark, but Frederick also descended from Eric V's son Christopher II of Denmark whom no heir or monarch of Denmark had been descended from since Christopher III of Denmark. Frederik's paternal grandfather happened to have both grandfathers who were "Royal" dukes from the Oldenburg dynasty. Frederick also differed from his rivals in his specific ancestry among the contemporary Danish high nobility. His mother was from an ancient Danish family (Danneskiold Samsøe), and his paternal grandmother Louise Auguste of Denmark was its royal princess. His paternal grandfather Frederik Christian II, Duke of Augustenborg numbered two ladies of Danish high nobility as his grandmothers (Danneskiold Samsøe and Reventlow), and one Danish Countess as paternal great grandmother (Ahlefeldt Langeland). Frederick's family had high hopes that in the then rising era of nationalism, this ancestry would be viewed with favour when the legal question over whose claim was strongest would be decided. The family groomed Frederick to become a King of Denmark. Unfortunately, Frederick, despite his more ethnically Danish ancestry was to become a symbol of German nationalism. Insider circles of Danish Royal government, for various reasons, were not favourable to the Augustenburgs. Instead, the Princess of Hesse and Prince of Glucksburg, closer relatives of the then royal family's core, were preferred. Prince Frederick's father became a protagonist in the 1848 1851 First Schleswig War, to the hostility of Danish nationalists. Prince Frederick's inherited claims were strongest to the almost wholly German speaking Duchy of Holstein, while his rights as the heir male of the House of Oldenburg proved too difficult to pursue, and Holstein, an originally Holy Roman Empire fief, had the Salic Law as a leading principle in its fundamental succession law. Schleswig and Denmark, much more Scandinavian in legal history, had legal precedents for elective and female succession. Frederick and his father, however Danish they actually were, realised this and leant towards German interests. Young Frederick's father found himself in an untenable position after the collapse of Prussian support and defeat of his own government at the end of the First Schleswig War in 1851. He renounced his claims as first in line to inherit the twin duchies in favour of the king of Denmark and his successors on 31 March 1852 in return for a financial compensation. The ducal family was banished. Frederick now became the symbol of the nationalist German independence movement in Schleswig Holstein. The renunciation was a hurdle which was explained away by the Augustenburg dynasty and the German nationalists as not having any effect on Frederick, who had not personally renounced anything and on whose behalf no one, including the father, was empowered to make renunciations. Frederick's marriage in 1856 was part of an appeal to German nationalism (however, his younger brother married a daughter of Queen Victoria). In November 1863 Frederick claimed the twin duchies in succession after the death without a male heir of King Frederick VII of Denmark, who was also the Duke of Schleswig and Holstein. As Holstein was inherited after the salic law among descendants of Hedwig of Holstein, the independence movement had long nourished hopes that the king's death would lead to their goal. The Kingdom of Denmark was also under so called Semi Salic Law, but its male line ended with Frederick VII and Danish law contained a Semi Salic provision which resulted in the election of Christian of Glücksburg as new monarch. German nationalists claimed that Schleswig was also inherited according to the unmodified Salic Law, but this claim was refused by the Danish government, arguing that this province was subject to Danish law. Otto von Bismarck used the turbulence to invade the duchies in a Second War of Schleswig. The rule of Denmark in the duchies was terminated, and Frederick triumphantly entered Kiel, where he was eagerly welcomed. However, numerous political complications arose which prevented the formal reinstatement of the dynasty. By the terms of the Treaty of Vienna (October, 1864), the duchies were relinquished to Prussia and Austria, to be disposed of by them. Prussia, however, imposed conditions upon Frederick which made it impossible for him to assume the government. After the Peace of Prague, which terminated the Austro Prussian War of 1866, the lands were finally absorbed into the Kingdom of Prussia. Frederick subsequently served on the staff of the Crown Prince, Frederick William of Prussia, during the Franco Prussian War of 1870 71. Frederick and his heirs continued to use their title, which after the next generation passed to the Glucksburg branch, to heirs of an elder brother of Christian IX of Denmark.

Неке және балалар

1856 жылы 11 қыркүйекте Фридрих неміс ханшайымы Адельхайдпен үйленді. Ол Эрнст Кристиан Карл IV, Хоэнлохе-Лангенбург герцогының және Лейнингеннің Феодора ханшайымы, королева Викторияның үлкен жарты қарындасы, екінші қызы болды. Олар жеті баланың ата-анасы болды:

Князь Фридрих Вильгельм Виктор Карл Эрнст Кристиан Август (3 тамыз 1857 – 29 қазан 1858). Принцесса Аугуста Виктория Фридерика Луиза Феодора Дженни (22 қазан 1858 – 11 сәуір 1921). Неміс императоры Вильгельм II-ге тұрмысқа шықты. Принцесса Виктория Фридерика Августа Мария Каролина Матильда (25 қаңтар 1860 – 20 ақпан 1932). Шлезвиг-Холштейн-Зондербург-Глюксбург герцогы Фридрих Фердинандқа тұрмысқа шықты. Князь Фридрих Виктор Леопольд Кристиан Герхард (20 қаңтар 1862 – 11 сәуір 1862). Эрнст Гюнтер II, Шлезвиг-Холштейн-Зондербург-Аугустенбург герцогы, Шлезвиг-Холштейн герцогы (11 тамыз 1863 – 21 ақпан 1921). Принцесса Феодора Луиза Софи Адельхайд Генриетта Амалия (8 сәуір 1866 – 28 сәуір 1952). Пруссияның принці Фридрих Леопольдқа үйленді. Ол Пруссияның Фридрих Вильгельм III-нің ұлы немересі болды. Феодора Адельхайд Хелен Луиза Каролина Густав Паулина Алиса Дженни (3 шілде 1874 – 21 маусым 1910).