Кіріспе

1440-1470 жылдар аралығында Бранденбург сайлаушысы Фредерик II

Фредерик II Бранденбургтық (Friedrich II.) (19 қараша 1413 – 10 ақпан 1471), "Темір" (der Eiserne) және кейде "Темір тіс" (Eisenzahn) деген лақап есімдерімен белгілі, 1440 жылдан 1470 жылы тақтан бас тарғанға дейін Бранденбург маркграфтығының сайлаушы принці болды және Гогенцоллерн әулетінің мүшесі еді.

Өмірбаян

Фредерик II Тангермунде қамалында (немісше: Burg Tangermünde) дүниеге келді, сол кезде Тангермунде Бранденбург маркграфтығының құрамында болған. Ол Бранденбургтің алғашқы Гогенцоллерн билеушісі Фредерик I мен оның әйелі Елизаветаның ұлы, ол Бавария герцогы Фредерик Ландшут пен Маддалена Висконтидің қызы болған. Соңғысы Бернабо Висконти мен Беатрис делла Скаланың қызы еді. Екінші ұлы ретінде оның ағалары Иоанн Алхимик және Альберт Ахилл болды, екеуі де Бранденбургты маркграфтар ретінде басқарды. 1421 жылы 8 жасында Фредерик Хедвиг Ягеллонға құда болды, бірақ ол 1431 жылдың 8 желтоқсанында, үйленбес бұрын қайтыс болды. Фридрих I 1437 жылы зейнеткерлікке шыққанда, өзінің қабілетсіз үлкен ұлы Иоаннға Байройт княздығын сыйлады, ал Фредерик II Бранденбургтің үкіметін қабылдады. Әкесінен өзгеше, ол империялық саясаттан қол үзді және ақсүйектер мен қалалардың бейбітшілігін қамтамасыз етуге күш салды. Берлин қаласымен даулар 1440 жылы Шпрея өзенінің Кёлльн аралында жаңа резиденция салу жоспарларымен басталды. 1448 жылы Берлиндегі қаланың аумағын сайлау қорғанына беруге қарсы наразылық ашық көтеріліске ұласты, онда азаматтар болашақ Штадтшлостың қазбаларын суға батырды. Дегенмен, Фредерик II жеңіске жетіп, сарайды салды және қаланың құқығын шектеді. 1453 жылы Фредерик II, Бранденбург маркграфы ретінде, Родостан Иоанн Жоғарғы Бас шебері жазған хат алды, онда Константинополь құлауы туралы хабарланды және түрік қатеріне қарсы күресуге мүмкіндік беру үшін оларға көмек беруі сұралды. Оның жауабы белгісіз. 1454 және 1455 жылдары ол Кёлльн және Меве шарттарын жасады, соның арқасында Тевтон орденінен Неймарк (Жаңа Марка) қайтарылды. Померания герцогтығымен ұзақ күрестен шаршаған ол 1470 жылы кіші інісі Альберт Ахиллдің пайдасына тақтан бас тарды, Байройт княздығына кетіп, бір жылдан кейін Нойштадт-ан-дер-Айшта қайтыс болды.