Кіріспе
Канадтық жазушы Крэд Килодни (1948 жылғы 14 сәуірде 2014 жылы қайтыс болды) – американдық туған, Канаданың Торонто қаласында тұратын жазушы Лу Трифонның қалам аты. Ол 1978 және 1995 жылдар аралығында қала көшелерінде өзіндік басылымдағы кітаптарын (көбінесе «Солтүстік Тонавандадан қан сорғыш маймылдар», «Қала маңындағы тауықтарды ұрлау туралы әңгімелер» және «Ширіген қоқыс» сияқты ойсыратын атаулары бар) сатуымен танымал болды. 1965 жылы Сиоссет орта мектебін бітіріп, Мичиган университетінің астрономия факультетін аяқтады. Осы салада жұмыс істеудің орнына, Нью-Йорк штатының Хиксвилл қаласында орналасқан өзін-өзі баспалайтын «Exposition Press» баспаханасында жұмысқа орналасты. Оның назар аударатын жарнамалық тақталары әрқашан қолмен жазылып, кітап атауын (мысалы, «Идіоттарға арналған қарапайым әңгімелер») немесе өнімдерінің әжуалық сипаттамасын («Слизді дегенеративті әдебиет» сияқты) көрсететін. Кітаптардың өзі әдетте 32-ден 80 бетке дейінгі қысқа әңгімелер жинағынан тұратын, кітапша сияқты болатын. «Терминал Уорд» (1983) немесе «Кэти» (1985) сияқты кейбір туындылары бір бөлімді повесть болса, «Putrid Scum» (1991) – Килоднидің жалғыз толыққанды романы еді. Сатуға ұсынылған туындылардың көп бөлігі Килоднидің өзіне тиесілі болғанымен, ол «Ең нашар канадтық әңгімелер» және «Жаман поэзияның Чарнел Хаус антологиясы» атты бірнеше антологияны да редакциялап, сатты. Кейін Килодни «Ең нашар канадтық әңгімелер» материалдарының көп бөлігін, бірақ барлығын емес, өзі («және таңдалған әріптестер тобы») әдейі нашар стильде, әртүрлі псевдонимдермен жазғанын мойындады. Дегенмен, ол антологияға енгізген жаман поэзияны бірнеше көзден жинағанын және оның барлығы дұрыс авторлық құқықпен берілгенін (Леонард Нимой, Уильям Макгонагалл, Карен Мак Кормак және тіпті Килоднидің өзіне жатқызылған бір өлең де бар) айтты. Ол көптеген туындыларын Торонто көшелерінде сатса да, «Ең нашар канадтық әңгімелер, 1-том» кітабының алғы сөзінде әпкесі Кэролға алғыс айтып, «Ол менің көптеген кітаптарымды Нью-Йорктегі Вестберидегі пиццериясында сатады» деп жазды. Килодни 1987 жылы қайтыс болған ақын және романист Гвендолин МакЭвенмен қарым-қатынаста болды. Килоднинің айтуынша, көптеген жазушылар дәстүрлі түрде ұлы әдебиеттен шабыт алады, ал ол керісінше – «қоқыс жәшігінен», «ақылсыз хаттардан» және, әрине, «өзін-өзі баспалайтын баспаханадан» шабыт алады. Дегенмен, ол өзін эксцентрик немесе ақылсыз адам ретінде көрсетуге мүдделі емес еді, жазушы ретінде құрметке лайық, заңды жұмыс табуды және осы ісі үшін маңызды деп есептелуді қалады. Соған қарамастан, ол әзілдерге де құмар болды және 1988 жылы танымал жазушылардың бірнеше әңгімелерін CBC радиосының әдеби байқауына ұсынды, олардың көпшілігі абсурдты есімдермен жазылған. Әңгімелердің барлығы қазылар алқасы тарапынан қабылданбады. Килоднидің әдеби амбицияларына сәйкес, 1988 жылы Black Moss Press «Malignant Humours» атты «ең жақсы» жинағын шығарды. 1990 жылы «Метродағы қыз және басқа да әңгімелер» жинағы жарық көрді. Бұл кітаптар кітап дүкендерінде Килоднидің туындыларының арасында ең көп таралғандары еді. The Calgary Herald газетінде жазған Глен Колборн «Malignant Humours» кітабындағы әңгімелерді «ерекше, оқырмандарды қызықтыратын және, шын мәнінде, ойсыратын» деп сипаттады. Килоднидің абсурдты стилі мен ерекше юморы оның оқырмандарын тек қасқыр оқырмандармен шектейді. Бірақ олар жаңа жинақта қызықты оқиғаларды табады. Басқа да сыншылар Килоднидің шығармаларын жоғары бағалады. The Windsor Star газетінде Марти Гервейс «Шошқа колледжі» кітабын «жылдың ең күлкілі кітабы» деп атады және оның бестселлер болуы керек екенін айтты. Бірақ «Шошқа колледжі» туралы не айтуға болады? Оны түсіндіру қиын. Оның ең жарқын тұсы жоқ, тек керемет біржолғы сөздер ғана бар. Бірақ ол одан артық нәрсеге айналуға арналмаған. Ол не? Институционалды әлемге шабуыл жасайтын күлкілі оқиғалардың жинағы. Оларды оқудың өзі қуаныш сыйлайды. Эвелин Лау Edmonton Journal газетінде «Метродағы қыз» кітабына жазған шолуында кітаптағы әңгімелердің «көктемді түрде тепе-теңсіз» екенін айтса да, Килоднидің юморы оянғанда ең жақсы екенін, иронияға толы, мазақтап, қайғымен араласқан екенін атап өтті. Ленни Зеллердің жерлеу рәсімі, өлімінен кейін оның сүйікті оқушысының өлімінен кейін ағылшын тілінің мұғалімі жасаған әзіл туралы, керемет сыйлық. Ол жарқын тілмен және бір жағынан күлкіге толы, сондай-ақ тыныш ащылық пен трагедияға толы. Килодни өзіне мүмкіндік бергенде, ол адамдарға жанашырлықпен қарап, оларды не істеуге немесе істемеуге мәжбүр ететін нәрсені түсінеді. Дәл осылай, «Дэггинс мырзаның қарапайым өмір сүруі» сәтті орындалды, себебі автор өзін ұмытып, басқа әлемге тұтқындалған басқа адамның рухына кірді. Жалпы алғанда, «Метродағы қыз» кітабында бірнеше ерекше асыл тастар бар. The South Florida Sun Sentinel газетінде Ричард Грейсон «Солтүстік Тонавандадан келген қан сорғыш маймылдар» кітабын «Канаданың ең күлкілі жазушысының қысқа әңгімелер жинағы» деп атады. Атау әңгімесі – мен жылдар бойы оқыған ең күлкілі әңгіме. Килодни – ашылмаған гений». Килодни сонымен қатар «Only Paper Today», «What» (әдеби журнал) және «Rustler» (онда ол бір кезде ай сайын баған жазды) сияқты канадтық және басқа да басылымдар үшін жазды. 1991 жылы Килодни коммерциялық тауарларды лицензиясыз сатқандығы үшін айыпталды, осылайша өзінің туындыларын сатуы үшін айыпталған жалғыз канадтық жазушы атанды. Жауап ретінде, Торонтоның хардкор тобы (және тәуелсіз DIY этикасын ұстанушылар) Armed & Hammered «Crad Kilodney Was Innocent» әнін 7 дюймдік винил пластинкада шығарды.
Crad Kilodney (1948 – April 14, 2014) was the pen name of Lou Trifon, an American born Canadian writer who lived in Toronto, Ontario. He was best known for selling his self published books (often with outrageous titles such as Bloodsucking Monkeys from North Tonawanda, Suburban Chicken strangling Stories and Putrid Scum) on the streets of the city between about 1978 and 1995. He graduated from Syosset High School in 1965, then obtained a degree in astronomy from the University of Michigan. Instead of continuing in that field, he took a job at Exposition Press, a self publishing vanity press based in Hicksville, New York. His attention getting signage, always handwritten, might give a book title (e. g., Simple Stories For Idiots), or a mocking self description of his wares (e. g., "Slimy Degenerate Literature"). The books themselves were usually pamphlet sized collections of short stories, ranging from 32 to 80 pages in length. More rarely, as with Terminal Ward (1983) or Cathy (1985) the works were single novelette length stories; Putrid Scum (1991) was Kilodney's only full novel. Though the vast majority of the work offered for sale was Kilodney's own, he also edited and sold several anthologies under the banner of Worst Canadian Stories and The Charnel House Anthology of Bad Poetry. Kilodney later admitted that most—although not all—of the Worst Canadian Stories material was written by him ("and a group of selected colleagues") in a range of deliberately awful styles, under a variety of pseudonyms. He insisted, however, that the bad poetry he anthologized had been collected from a number of sources, and it was all correctly attributed (including works by Leonard Nimoy, William McGonagall, Karen Mac Cormack, and at least one poem attributed to Kilodney himself.) Though he sold most of his work on the streets of Toronto, in the acknowledgments section of Worst Canadian Stories, Vol. 1 Kilodney thanks his sister Carol, noting that "she sells many of my books in her pizzeria in Westbury, New York." Kilodney was in a relationship with poet and novelist Gwendolyn MacEwen before she died in 1987. Kilodney commented that while most writers are inspired by conventionally great literature, he drew inspiration from the exact opposite: the slush pile, the crank letter, and of course the vanity press. He was, however, not interested in being seen as a crank or an eccentric, but simply wanted to find respectable, legitimate work as a writer and be taken seriously for doing so. Nevertheless, he also enjoyed pranks, and in 1988, Kilodney submitted a number of stories by famous writers to the CBC Radio literary competition, many under absurd names. All of the stories were screened out by the jury. More in line with Kilodney's literary ambitions, also in 1988 Black Moss Press issued a 'best of' collection called Malignant Humours. A follow up collection (Girl On The Subway and other stories) appeared in 1990. These were generally the only Kilodney volumes available in bookstores. Writing in The Calgary Herald, Glen Colbourn called the stories in Malignant Humours "offbeat, puzzling and, quite frankly, outrageous Kilodney's absurdist style and quirky humor will limit his appeal largely to adventurous readers. But those readers will find some entertaining stories in the new collection." Other mainstream critics also praised Kilodney's fiction. Writing in The Windsor Star, Marty Gervais called Pork Collegeone of the funniest books of the year, and it ought to be a bestseller But what is Pork College all about? Well, it's hard to say There's no high point to it, except perhaps in great one liners but then again, it's not meant to develop into anything more than what it Is. And what is that? Just stories of funny bits taking shots at the institutional world. And these are worth reading just for the sheer joy of reading. Although Evelyn Lau, in an Edmonton Journal review of Girl on the Subway called the book's stories "sadly uneven," she went on to say Kilodney is at his best when his sense of humor steps in, ironic, mocking and laced with sadness The Funeral of Lenny Zeller, about the joke perpetrated by an English teacher after the death of one of the students he loved, is an absolute treat. It is infused with bright language and a side splitting hilarity, as well as an underlying quiet bitterness and tragedy When Kilodney allows himself, he has sympathy and understanding for people and what makes them work, or not work. In much the same way, The Simplified Existence of Mr. Duggins succeeds because the author forgets himself and enters the spirit of another person trapped in a different kind of world. On the whole, Girl on the Subway contains a few remarkable gems
In The South Florida Sun Sentinel, Richard Grayson called Bloodsucking Monkeys From North Tonawanda "a collection of short stories by Canada's funniest fiction writer. The title story is the funniest story I've read in years. Kilodney is an undiscovered genius "
Kilodney also wrote for a variety of publications, Canadian and otherwise, such as Only Paper Today, 'What' (a literary magazine), and Rustler (for which he wrote a monthly column at one point). In 1991, Kilodney was charged with selling commercial goods without a licence, making him the only Canadian writer ever charged for selling his own writing. In response, Toronto hardcore band (and long time supporters of the Independent DIY ethos) Armed & Hammered released the song "Crad Kilodney Was Innocent" on a 7" single vinyl record.
Аудио жазбалар
Әртүрлі уақыттарда Килодни өзімен бірге диктофон алып жүріп, өзі мен болашақ клиенттері арасындағы ерекше әңгімелерді жазып алатын. Кейін ол ең қызықты немесе көңілді әңгімелерді қолмен жасалған кассеталық таспаларға ("Крад Килоднимен көшеде" 1, 2, 3 және 4 томдары) жинап, кітаптарымен бірге сатуға ұсынды. Бұл таспалар өте сирек кездеседі және коллекционерлерге қымбат (оның кітаптарының алғашқы басылымдары сияқты). Килодни 2014 жылдың 14 сәуірінде 66 жасында рактан қайтыс болды. Ол ешқашан үйленбеген және одан мұрагер қалмаған. Оның қайтысынан кейін бір күні, оның тілегі бойынша, досы, суретші Лоретт К. Лузажик, Крад Килодни әдеби қорын құрды – бұл оның шығармаларын сақтауға және насихаттауға арналған веб-сайт. 2015 жылы оның интернетте жазғандарының "Қуатты ет" атты жинағы жарық көрді.