Rover компаниясының тарихы және эволюциясы

Кіріспе

Бұрынғы британдық автомобиль компаниясы, 1967 жылы Leyland Motors компаниясы сатып алған.

Rover Company Limited – Уорвикширдегі Солихалл қаласында орналасқан британдық автомобиль өндіруші компания. Оның сапасы мен өнімділігіне байланысты айрықша беделі болды, ал 1952 жылы Road & Track журналында жарияланған соғыстан кейінгі алғашқы моделі Rolls Royce-тан басқа барлық машиналардан жақсы деп бағаланды. Rover 1948 жылдан бастап Land Rover сериясын өндірді, оның нәтижесінде 1970 жылы Range Rover пайда болды, ол компанияның ең табысты және пайдалы өніміне айналды. Land Rover кейіннен жеке компания мен брендке айналды. Rover 1967 жылы жеті жыл бұрын Standard Triumph компаниясын сатып алған Leyland Motors компаниясына сатылды. Бастапқыда Rover Leyland конгломераты ішінде белгілі бір тәуелсіздік сақтады, бірақ 1978 жылы Leyland (кейін British Leyland (BL) аталды) ауыр қаржылық қиындықтарға тап болды және британ үкіметі оны мемлекеттік меншікке алды. Бұрынғы Rover Company компаниясының көптеген активтері Land Rover Ltd деп аталған BL еншілес компаниясына көшірілді, ал Rover таңбасы негізінен Honda технологиясын қолданған басқа BL өнімдерінде қолданыла берді. Дегенмен, Rover ақырында BL-дің ең өнімді брендіне айналды және 1986 жылы Rover Group конгломератының атын алды, оның құрамында MG, Mini және Land Rover 2000 жылы Rover Group BMW компаниясы тарапынан таратылғанша қалды. Қазіргі уақытта Rover таңбасы Rover Company компаниясының де-факто мұрагері – Jaguar Land Rover (Tata Motors компаниясына тиесілі) компаниясының иелігіндегі қолданылмайтын мүлік болып табылады және ол әлі де Rover-дің Солихалл зауытында жұмыс істейді.

Ерте тарих

Қазіргі заманғы велосипедтің үлгісін жасап шығарғаннан кейін, компания автомобиль өнеркәсібіне көшті. Ол 1904 жылдан бастап «Викинг» ұзын кемесі таңбасымен мотоциклдер, содан кейін автомобильдер құрастыруды бастады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін барлық өндіріс Солихалл зауытына көшірілді. 1948 жылы Land Rover көліктері жасалды және Rover үлгілер қатарына қосылды. Алғашқы Rover – 1883 жылы Англияның Ковентри қаласындағы Starley & Sutton Co. компаниясы жасаған үш дөңгелекті велосипед болды. Компанияны Джон Кемп Старли мен Уильям Саттон 1878 жылы құрған. Старли бұрын ағасы Джеймс Старлимен (велосипед саудасының негізін қалаушысы) жұмыс істеген, ол тігін машиналарын жасаудан бастап, 1869 жылы велосипедтерге ауысқан. 1880-ші жылдардың басында қол жетімді велосипедтер салыстырмалы түрде қауіпті пенни-фартингтер және жоғары дөңгелекті үш дөңгелекті велосипедтер еді. J. K. Starley 1885 жылы Rover қауіпсіздік велосипедін жасап, тарихқа енді – екі бірдей дөңгелегі бар, тізбекпен жететін, артқы дөңгелегімен қоздырылатын, бұл оны бұрынғы жоғары дөңгелекті үлгілерге қарағанда тұрақтырақ етті. «Велосипед» журналы Rover «әлемге үлгі көрсетті» деген пікір білдірді, бұл фраза көп жыл бойы олардың жарнамасында қолданылды. Тарихшылар Старлидің Rover велосипедін әдетте алғашқы танылған қазіргі заманғы велосипед деп атайды. «Велосипед» сөзінің польша (rower) және белорус (ро́вар, rovar) тілдеріндегі нұсқалары компанияның атынан шыққан. «Ровер» (rover) сөзі Батыс Украинаның көптеген аймақтарында да қолданылады. 1889 жылы компания J. K. Starley & Co. Ltd. болып қайта тіркелді, ал 1890-шы жылдардың соңында Rover Cycle Company Ltd. аталды.

Роверлік мотоциклдер

1899 жылы Джон Старли тәжірибелік даму үшін Франциядан Peugeot мотоциклінің алғашқы үлгілерін импорттады. Оның алғашқы жобасы – Rover велосипедінің біріне қозғалтқыш орнату болды. Старли 1901 жылғы қазан айының басында 46 жасында қайтыс болды, ал бизнесті кәсіпкер Х.Дж. Лоусон басқарып алды. Компания 1902 жылғы қарашада Rover Imperial мотоциклін жасап шығарды. Бұл 3,5 а.к. күші бар, ромб тәрізді рамасы бар, қозғалтқышы орталықта орналасқан және алдыңғы аспасы «спрингер» типті, заманынан озық мотоцикл болды. Бұл алғашқы Rover мотоцикліне бүркуші карбюратор, төменгі жақтағыш қозғалтқыш және механикалық клапан сияқты жаңашылдықтар енгізілді. 1904 жылы қос алдыңғы құбырлары бар берік рамасы мен жоғары сапалы жинағы бар мыңнан астам Rover мотоциклі сатылды. Бірақ келесі жылы Rover мотоцикл өндірісін тоқтатты және «қауіпсіз велосипедтерге» назар аударды. Алайда 1910 жылы дизайнер Джон Гринвудқа жаңа 3,5 а.к. 500 см³ қозғалтқышты, серіппелі иінтіректері бар, Bosch магнетосымен және жаңашыл тісті тізбегімен жасау тапсырылды. Онда Brown and Barlow карбюраторы және Druid серіппелі аспасы болды. Бұл жаңа модель 1910 жылы Олимпиада көрмесінде таныстырылды және 500-ден астам сатылды. 1913 жылы қысқа дөңгелек базасы және спорттық рульді «TT» моделі шығарылды. Дадли Нобл мен Крис Ньюсомнан құралған «жұмыс тобы» жетістікке жетіп, жұмыс тобы жүлдесін жеңіп алды. 1924 жылы Rover 250 см³ көлемді жаңа жеңіл мотоцикл шығарды. Бұл модельде алдыңғы және артқы шамдар, сондай-ақ жаңа конструкциядағы ішкі кеңейтілетін тежегіштер болды. 1928 жылы Франк Сёрл басқарушы директор болып тағайындалды, ол қалпына келтіру жұмыстарын қадағалауға тиіс болды. Сёрл мамандығы бойынша локомотив инженері болған және Daimler компаниясында мотор өнеркәсібінде тәжірибесі бар еді, соңғы кезде Imperial Airways компаниясының басқарушы директоры болып жұмыс істеген. Оның ұсынысы бойынша Спенсер Уилкс Hillman компаниясынан бас менеджер болып шақырылып, 1929 жылы басқарма мүшесі болып тағайындалды. Сол жылы Сёрл ақша үнемдеу мақсатында Midland Light Car Bodies компаниясын Rover компаниясынан бөліп шығарды. Осы жылы Rover 10/25 моделі таныстырылды, оның корпусын Pressed Steel Company жасады. Бұл корпус Hillman Minx моделінде де қолданылды. Осыған дейін Rover өте жеңіл Weymann корпустарын қолдаушы болған, бірақ олар жылтыр бояу мен иісті формаларға деген сұранысқа байланысты кенеттен сәннен шығып қалды. Weymann корпустары 1933 жылға дейін зауыттың каталогында сақталды. Франк Сёрл мен Спенсер Уилкс компанияны қайта ұйымдастыруға кірісіп, оны Форд пен Остиннен «жақсырақ» нәрсені қалаған клиенттерге қызмет көрсету үшін жоғары деңгейге көтерді. 1930 жылы Спенсер Уилкске оның ағасы Морис қосылды, ол да Hillman компаниясында бас инженер болып жұмыс істеген. Спенсер Уилкс компанияда 1962 жылға дейін, ал оның ағасы 1963 жылға дейін қалды. Компания 1929 және 1930 жылдары пайда тапты, бірақ 1931 жылы экономикалық төмендеу кезінде Rover 77 529 фунт стерлинг шығынға ұшырады. 1932 жылы 103 000 фунт стерлинг шығын болды, бірақ одан әрі қайта ұйымдастырудан кейін 1933 жылы 46 000 фунт стерлинг пайда табылған. Австралия мен Жаңа Зеландиядағы жаңа құрастыру операциялары жабылды. Франк Сёрл 1931 жылдың соңында жұмысын аяқтағаннан кейін басқармадан кетті. 1930 жылы «Көк пойыз» жарысында «Көк пойызын» жеңген сияқты жетістіктерге сүйене отырып, Уилкс ағайындылары Rover компаниясын бірнеше еуропалық патшалық, аристократиялық және үкіметтік тапсырыстарға ие болған, сондай-ақ жоғары орта тап пен танымал клиенттерге қызмет ететін компания ретінде орнатысты.

In 1899 John Starley imported some of the early Peugeot motorcycles from France in for experimental development. His first project was to fit an engine to one of his Rover bicycles. Starley died early in October 1901 aged 46 and the business was taken over by entrepreneur H. J. Lawson. The company developed and produced the Rover Imperial motorcycle in November 1902. This was a 3.5 hp diamond framed motorcycle with the engine in the centre and 'springer' front forks which was ahead of its time. This first Rover motorcycle had innovative features such as a spray carburettor, bottom bracket engine and mechanically operated valves. With a strong frame with double front down tubes and a good quality finish, over a thousand Rover motorcycles were sold in 1904. The following year, however, Rover stopped motorcycle production to concentrate on their 'safety bicycle' but in 1910 designer John Greenwood was commissioned to develop a new 3.5 hp 500 cc engine with spring loaded tappets, a Bosch magneto and an innovative inverted tooth drive chain. It had a Brown and Barlow carburettor and Druid spring forks. This new model was launched at the 1910 Olympia show and over 500 were sold. In 1913 a 'TT' model was launched with a shorter wheelbase and sports handlebars. The 'works team' of Dudley Noble and Chris Newsome had some success and won the works team award. In 1924 Rover introduced a new lightweight 250 cc motorcycle with unit construction of engine and gearbox. This had lights front and rear as well as a new design of internal expanding brakes. During 1928 Frank Searle was appointed managing director to supervise recovery. Searle was by training a locomotive engineer with motor industry experience at Daimler and, most recently, had been managing director of Imperial Airways. On his recommendation Spencer Wilks was brought in from Hillman as general manager and appointed to the board in 1929. That year, Searle split Midland Light Car Bodies from Rover in an effort to save money During this time the Rover 10/25 was introduced, with bodies made by the Pressed Steel Company. This was the same body as used on the Hillman Minx. Prior to this time Rover had been a great supporter of the very light Weymann bodies that went suddenly out of fashion with the demand for shiny coachwork and more curved body shapes. Weymann bodies remained in the factory catalogue until 1933. Frank Searle and Spencer Wilks set about reorganising the company and moving it upmarket to cater for people who wanted something "superior" to Fords and Austins. In 1930 Spencer Wilks was joined by his brother, Maurice, who had also been at Hillman as chief engineer. Spencer Wilks was to stay with the company until 1962, and his brother until 1963. The company showed profits in the 1929 and 1930 years but with the economic downturn in 1931 Rover reported a loss of £77,529. 1932 produced a loss of £103,000 but a turn around following yet more reorganisation resulted in a profit of £46,000 in 1933. The new assembly operations in Australia and New Zealand were closed. Frank Searle left the board near the end of the calendar year 1931, his work done. Building on successes such as beating the Blue Train for the first time in 1930 in the Blue Train Races, the Wilks Brothers established Rover as a company with several European royal, aristocratic, and governmental warrants, and upper middle class and star clients.

Екінші дүниежүзілік соғыс және газ турбиналары

1930 жылдардың аяғында, Екінші дүниежүзілік соғысқа ұласуы мүмкін қақтығыстарды күтіп, британ үкіметі қайта қарулану бағдарламасын бастады, және оның бір бөлігі ретінде "көктегі зауыттар" салынды. Бұл зауыттардың құны мемлекеттік бюджеттен төленді, бірақ оларды жеке компаниялар басқарды. Үшеуін Rover компаниясы иеленді: бірі, 1937 жылы Бірмингемдегі Акокс Гринде жұмысын бастады, екіншісі, 1940 жылы Солихаллде, ал үшіншісі, 1943 жылы Киддерминстердегі Дракелоу туннельдерінде іске қосылды. Үшеуі де авиациялық қозғалтқыштар мен ұшақтардың қанаттарын жасаумен айналысты. Ковентридегі Хелен көшесіндегі негізгі зауыт 1940 және 1941 жылдары бомбалаудан қирап, толық қуатына көтеріле алмады. 1940 жылдың басында Франк Уиттл Rover компаниясына өзінің Power Jets компаниясы үшін жұмыс жасау туралы ұсыныс жасады. Бұл Power Jets компаниясынан түскен ұсынысқа әкелді, онда Rover компаниясы Power Jets акцияларының иесі болу үшін 50,000 фунт стерлинг көлемінде капитал салуға келісті. Rover Air Ministry (AM) департаментімен байланысқа түсті, нәтижесінде Rover мен бұрынғы Power Jets компаниясының меркелі British Thomson Houston (BTH) арасында Whittle реактивті қозғалтқышын әзірлеу және өндіру жөнінде келісімге қол жеткізілді. Әуе министрлігі Уиттл мен Power Jets компаниясын бұл келіссөздерден шетте қалдырды. Rover компаниясының бас инженеры Морис Уилкс қозғалтқышты жетілдіруге бағытталған командаға жетекшілік етті, нәтижесінде Whittle-дің бастапқы дизайнынан артық өнімділікке қол жеткізілді. W.2B дизайны бойынша алғашқы сынақ қозғалтқыштары 1941 жылдың маусым айында Rover компаниясы көшіп келген Ланкаширдегі Барнолдсвик қаласындағы бұрынғы мақта фабрикасы Банкфилд Шедте (Клитереодағы Уотерлоо фабрикасымен бірге) құрастырылды. Сынақтар 1941 жылдың қазан айының соңында басталды. Жобаның қажеттіліктеріне сәйкес, жоғары білікті мамандарға және Rover басшылығы мен Франк Уиттл арасындағы шиеленіске байланысты (Rover AM келісімімен басқа қозғалтқыш схемасын құпия түрде жасағандықтан, олар оны B.26 деп атады және оның артықшылықтарына сенді), Rover реактивті қозғалтқыш жобасындағы өз үлесін және Барнольдсвик зауытын Rolls Royce компаниясына Nottingham, Ascot Road-тағы Meteor танк қозғалтқышы зауытына алмастырды. Бұл келісім Rover компаниясының директоры Спенсер Уилкс пен Rolls Royce компаниясының директоры Эрнест Хайвс арасында Клитереодағы жергілікті тавернада қолдауға келді. Ресми түрде тапсыру 1943 жылдың 1 сәуірінде өтті, бірақ едәуір уақыт бойына екі компания да бірлесіп жұмыс істеді, және Адриан Ломбард және Джон Эрриот сияқты Rover компаниясының бірнеше маңызды қызметкерлері, соңғысы Әуе инспекциясы департаментінен (AID) Rover компаниясына уақытша жұмысқа жіберілген, Rolls Royce компаниясына ауысты. Реактивті қозғалтқыш жобасы мен оның құрылғыларына алмасу шарты бойынша Rover компаниясына 1964 жылға дейін жалғасқан Meteor танк қозғалтқыштарын жасауға келісім-шарт пен өндірістік жабдықтар берілді. 1962 жылы Meteor қозғалтқышы жаңа танктер үшін тоқтатылды, ал Rover Land Rover өндірісін кеңейтуге ниеттенгендіктен, британдық және басқа да үкіметтерге Meteor қосалқы бөлшектерін өндіруді Шрусберидегі Rolls Royce компаниясына қайтарды. Rolls Royce компаниясы Стэнли Хукердің басшылығымен жақын арада Whittle-дің W.2B/23 қозғалтқышын (Rover компаниясында B.23 деп аталды, кейін Rolls Royce компаниясы Welland деп атады) өндіруге кірісе алатын болды, бірақ сатып алу кезінде сынақтан өткізілген 4 Lombard/Herriot қайта жасалған Rover W.2B/B.26 қозғалтқыштарын бағалады және өздерінің реактивті қозғалтқышын әзірлеу үшін Rover дизайнын таңдады (ол Rolls Royce Derwent қозғалтқышы болды). Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін компания Хелен көшесінен көшіп, екі көлеңкелі зауытты сатып алды. Acocks Green біршама уақыт бойы Centurion және Conqueror сияқты танктерге арналған Meteor қозғалтқыштарын жасауды жалғастырды, ал Solihull көлік құралдарының жаңа орталығы болды, өндіріс 1947 жылы қайта басталды. Осы жылы Rover Rover 12 Sports Tourer моделін жасады. Экспорттық нарыққа арналған 200 автомобиль құрастырылды, бірақ олардың барлығы оң жақтан рульдік басқарумен жабдықталғандықтан, көптеген автомобильдер Ұлыбританияда қалды. Solihull Land Rover өндірісінің үйіне айналды.

In the late 1930s, in anticipation of the potential hostilities that would become the Second World War, the British government started a rearmament programme, and as part of this, "shadow factories" were built. These were paid for by the government but staffed and run by private companies. Three were run by Rover: one, at Acocks Green, Birmingham, started operation in 1937, a second, larger one, at Solihull, started in 1940 and the third, at Drakelow Tunnels, Kidderminster, started in 1943. All three were employed making aero engines and airframes. The original main works at Helen Street, Coventry, was severely damaged by bombing in 1940 and 1941 and never regained full production. In early 1940, Rover was approached by Frank Whittle to do work for Whittle's company, Power Jets. This led to a proposal from Power Jets in which Rover would put forward £50,000 of capital in exchange for shares in Power Jets. Rover contacted the Air Ministry (AM) regarding the proposal, which ultimately led to an arrangement between Rover and former Power Jets contractor British Thomson Houston (BTH) to develop and produce Whittle's jet engine. The Air Ministry had left Whittle and Power Jets out of these negotiations. Rover chief engineer Maurice Wilks led the team to develop the engine, improving the performance over the original Whittle design. The first test engines to the W.2B design were built in Bankfield Shed, a former cotton mill in Barnoldswick, Lancashire which Rover moved into in June 1941 (along with Waterloo Mill in Clitheroe). Testing commenced towards the end of October 1941. A need for greater expertise within the project, along with difficult relations between Rover management and Frank Whittle (not least because Rover under AM approval had secretly designed a different engine layout, known within Rover as the B.26, which they thought was superior), led to Rover handing over their part in the jet engine project and the Barnoldswick factory to Rolls Royce in exchange for the latter's Meteor tank engine factory at Ascot Road, Nottingham, the result of a handshake deal between Rover's Spencer Wilks and Rolls Royce's Ernest Hives made in a local inn in Clitheroe. The official hand over date was 1 April 1943, though there was a considerable overlap, and several key Rover staff such as Adrian Lombard and John Herriot, the latter being at Rover on secondment from the Air Inspection Department (AID) of the AM, moved to Rolls Royce. In exchange for the jet engine project and its facilities, Rover was given the contract and production equipment to make Meteor tank engines, which continued until 1964. The Meteor engine was superseded for new tanks in 1962, and as Rover wanted more manufacturing capacity for the Land Rover they transferred the manufacture of Meteor spare parts for the British and other governments back to Rolls Royce at Shrewsbury. Although Rolls Royce under Stanley Hooker were soon to be able to start producing the Whittle designed W.2B/23 engine (known within Rover as the B.23, later named by Rolls Royce the Welland), they evaluated the 4 Lombard/Herriot re designed Rover W.2B/B.26 engines under test at the time of the takeover, and selected the Rover design for their own jet engine development (it became the Rolls Royce Derwent engine). After the Second World War, the company abandoned Helen Street and bought the two shadow factories. Acocks Green carried on for a while, making Meteor engines for tanks such as the Centurion and Conqueror, and Solihull became the new centre for vehicles, with production resuming in 1947. This was the year Rover produced the Rover 12 Sports Tourer. 200 cars were built for the export market but all had RHD so many cars stayed in the UK. Solihull would become the home of the Land Rover.

Эксперименттік көліктер

Реактивті қозғалтқыш жобасындағы қиындықтарға қарамастан, Rover газ турбиналық қозғалтқышты көліктерге орнатуға қызығушылық танытты. 1945 жылы Rover Rolls Royce компаниясынан инженерлер Фрэнк Белл мен Спен Кингті шақырып, Морис Уилкске автомобильдік газ турбиналарын әзірлеуге көмектесті. 1949 жылы команда 55 000 айналым/мин жылдамдықпен жұмыс істейтін, бензин, парафин немесе дизель отынымен қуатталатын турбина жасады. Rover-дің алғашқы турбиналық қозғалтқыштары поршендік қозғалтқыштарға қарағанда әлдеқайда көп отын тұтынды. 1950 жылдың наурыз айында Rover JET1 прототипін – газ турбиналық қозғалтқышпен жұмыс істейтін алғашқы көлікті көпшілік назарына ұсынды. JET1 – екі орынды ашық купе, қозғалтқышы орындықтардың артында орналасқан, екі жағында ауа кіретін торлар және артқы бөлігінде шығарындыс тесіктері болған. Сынақтар кезінде автомобиль максималды жылдамдыққа жетті. 1950 жылы Ұлыбритания мен АҚШ-та көрсетілгеннен кейін JET1 одан әрі жетілдірілді және 1952 жылғы маусымда Бельгияның Джаббеке тас жолында жылдамдық сынақтарынан өтті, онда ол жылдамдығын арттырды. JET1 қазір Лондон ғылым мұражайында қойылған. Тағы төрт прототип салынды: P4 негізіндегі алдыңғы қозғалтқышты T2 және артқы қозғалтқышты T2A седан, артқы қозғалтқышты төрт дөңгелекті T3 купе және алдыңғы қозғалтқышты алдыңғы дөңгелекті T4 седан. Rover және BRM Formula One командасы бірігіп, 1963 жылғы 24 сағаттық Ле-Ман жарысына қатысқан, Грэхам Хилл мен Ричи Гинтер басқарған Rover BRM газ турбиналық спорттық прототипін жасады. Ол орташа жылдамдығы 173 км/сағ, максималды жылдамдығы 229 км/сағ болды. Rover Land Rover қатысты бірнеше тәжірибелік дизельдік қозғалтқыш жобаларын да жүргізді. Rover компаниясы 4x4 үшін жобалаған және құрастырған 2 литрлік дизельдік қозғалтқыш 1956 жылы өндіріске енгізілді және Ұлыбританияның алғашқы заманауи жоғары жылдамдықты автомобиль дизельдік қозғалтқыштарының бірі болды. Қозғалтқыштың қуатын арттыру, жұмыс сапасын және отынға төзімділігін жақсарту мақсатында тәжірибелік жұмыстар жүргізілді. 1962 жылы британдық армияның талаптарына сәйкес 2.25 литрлік қозғалтқыштың көп отынды нұсқасы жасалды, ол бензин, дизель, Jet A немесе керосинмен жұмыс істей алатын. Алайда, төмен сапалы отынмен жұмыс істеген кезде қозғалтқыштың қуаты армияның қажеттіліктеріне жеткіліксіз болды. Rover 1960 жылдардың ортасында өзінің эксперименталды "129 дюймдік" ауыр жүк Land Rover дизайнын қуаттандыру үшін өте жетілген (сол кездегі) турбодизельдік нұсқасын жасады. Бұл 2.5 литрлік қозғалтқышта Rover газ турбиналық бөлімі құрастырған турбокомпрессор және интеркулер қолданылды. Бұл мүмкіндіктер мұндай кішкентай дизельдік агрегатқа алғаш рет енгізілді, бірақ олар қабылданбады. Leyland Motor Corporation компаниясын сатып алғаннан кейін Rover газ турбинасы Leyland жүк көліктерінің бірнеше моделінде қолданылды, соның ішінде 1968 жылғы коммерциялық автосалонда көрсетілгендері де бар. Rover газ турбиналары сонымен қатар алғашқы Advanced Passenger Train пойызын да қуаттандырды.

Despite the difficulties experienced with the jet engine project, Rover was interested in the development of the gas turbine engine to power vehicles. In 1945, Rover hired engineers Frank Bell and Spen King away from Rolls Royce to assist Maurice Wilks in the development of automotive gas turbines. By 1949, the team developed a turbine that ran at 55,000 rpm, produced more than , and could run on petrol, paraffin, or diesel oil. Rover's early turbine engines consumed fuel at a rate much greater than piston engines, equivalent to Although fuel consumption was later reduced by using a heat exchanger, it was never as low as that of contemporary piston engines. In March 1950, Rover showed the JET1 prototype, the first car powered with a gas turbine engine, to the public. JET1, an open two seat tourer, had the engine positioned behind the seats, air intake grilles on either side of the car, and exhaust outlets on the top of the tail. During tests, the car reached a top speed of After being shown in the United Kingdom and the United States in 1950, JET1 was further developed, and was subjected to speed trials on the Jabbeke highway in Belgium in June 1952, where it exceeded JET1 is currently on display at the London Science Museum. Four further prototypes were built, the P4 based front engined T2 and rear engined T2A saloons, the rear engined four wheel drive T3 coupé, and the front engined front wheel drive T4 saloon. Rover and the BRM Formula One team joined forces to produce the Rover BRM, a gas turbine powered sports prototype that entered the 1963 24 hours of Le Mans, driven by Graham Hill and Richie Ginther. It averaged 107.8 mph (173 km/h) and had a top speed of 142 mph (229 km/h). Rover also ran several experimental diesel engine projects in relation to the Land Rover. The 2 litre, diesel unit designed and built by Rover for its 4x4 had entered production in 1956 and was one of Britain's first modern high speed automotive diesel engines. Experimental projects were undertaken to improve the engine's power delivery, running qualities, and fuel tolerances. British Army requirements led to the development of a multifuel version of the 2.25 litre variant of the engine in 1962, which could run on petrol, diesel, Jet A, or kerosene. However, the engine's power output when running on low grade fuel was too low for the Army's uses. Rover developed a highly advanced (for the time) turbodiesel version of its engine in the mid 1960s to power its experimental '129 inch' heavy duty Land Rover designs. This 2.5 litre engine used a turbocharger built by Rover's gas turbine division as well as an intercooler. This was one of the first times these features had been incorporated on such a small capacity diesel unit, but they were not adopted. After the Leyland Motor Corporation takeover, the Rover Gas Turbine was used in a number of Leyland trucks, including one shown at the 1968 Commercial Motor Show. Rover gas turbines also powered the first Advanced Passenger Train.

Алтын жылдар

1950-60 жылдар компания үшін жемісті жылдар болды. Land Rover үлкен жетістікке қол жеткізді (Rover-дің жоғары санаттағы седан жасау репутациясына қарамастан, тұрмыстық Land Rover 1950-ші, 60-шы және 70-ші жылдары компанияның ең көп сатылатын моделі болды), сондай-ақ P5 және P6 седандары 3.5L (215 куб. дюйм) алюминий V8 (дизайны мен құрал-жабдығы Buick-тен сатып алынды) және газ турбиналық көліктерді зерттеудегі алғашқы қадамдармен бірге. 60-шы жылдардың соңына қарай Rover бірнеше инновациялық жобалармен айналысты. 1965 жылы Alvis компаниясын сатып алғаннан кейін Rover Alvis брендімен сатуға арналған V8 қозғалтқышты суперкар жасады. P6BS деп аталған прототип аяқталды және стилі мен инженерлік шешімдері бекітілген P9 жобасы жасалды. Rover P8 жобасымен де жұмыс істеді, мақсаты – қазіргі P5 үлкен седанын P6 тұжырымдамасына ұқсас, заманауи дизайнмен алмастыру еді. Leyland Motors British Motor Holdings компаниясымен біріккенде, Rover мен Jaguar корпоративтік серіктес болғанда, Jaguar өнімдерімен ішкі бәсекелестіктің алдын алу үшін бұл жобалар тоқтатылды. P8 жобасы дайындық кезеңінің өте соңғы сатысында тоқтатылды. Rover автомобильдің кузов панельдерін жасау үшін қажетті формалар мен штамптау жабдықтарын Pressed Steel компаниясынан тапсырыс берген болатын, бірақ жұмысты тоқтату туралы бұйрық келді. Rover "100 дюймдік Station Wagon" моделін жасауды жалғастырды, ол 1970 жылы танымал Range Rover болып шықты. Бұл модельде бұрынғы Buick V8 қозғалтқышы, сондай-ақ P6-ның инновациялық қауіпсіздік рамасының конструкциясы және тұрақты төрт дөңгелекті жетек және дискілі тежегіштер сияқты мүмкіндіктер пайдаланылды. Range Rover бастапқыда Land Rover-дің жолдан тыс қабілеттерін ұсынатын, бірақ көліктің ыңғайлылығы мен сыртқы түріне жақын болатын көлік ретінде жобаланды.

LMC және BL бірігуі

1967 жылы Rover, Triumph-қа ие болған Leyland Motor Corporation (LMC) құрамына кірді. Келесі жылы LMC, British Motor Holdings (BMH) компаниясымен бірігіп, British Leyland Motor Corporation (BLMC) компаниясын құрды. Rover, Triumph және Jaguar бірге BLMC-нің жоғары сапалы және өнімді бөлімшесі болған Specialist Division-да біріктірілді. Бұл тәуелсіз Rover компаниясының аяқталуының бастамасы болды, себебі Солихаллдағы компанияның тарихы 1970 жылдары британдық автоөнеркәсібін қинаған өндірістік қарым-қатынастар мен басқару мәселелерінің астында қалды. Jaguar Specialist Division ішінде тәуелсіздігін сақтап қалғанмен, бұрынғы Rover және Triumph ұйымдары 1970 жылдары бірнеше бірлескен жобалар бойынша жұмыс істеді, бірақ 1976 жылы тек Rover SD1 (Specialist Division No.1) ұсынылды. Бұл Rover компаниясының түпкілікті тамырынан шыққан соңғы автомобиль болды, оны бұрынғы Rover инженерлері жобалап, бастапқыда Солихаллде өндірді. 1978 жылы British Leyland, Rover компаниясының көптеген бастапқы активтерін және Series Land Rover мен Range Rover өндірісін қамтитын Land Rover Limited деп аталатын жаңа еншілес компания құрды, ол бұл кезде қиын жағдайдағы конгломераттың ең табысты өнімдерінің біріне айналды. Rover SD1 өндірісі 1982 жылы Коулидегі бұрынғы BMC/Morris зауытына көшірілді, бұл Rover маркалы автомобильдердің тарихи Lode Lane орнында өндірілуінің аяқталғанын білдірді.