Солтүстік-батыс Британиядағы Думнония Корольдігі

Кіріспе

Рим империясының соңғы кезеңіндегі Британиядағы тарихи патшалық, Оңтүстік-Батыс Британиядағы патшалық.

Думнония – қазіргі Оңтүстік-Батыс Англияның батыс бөлігінде 4-ші ғасырдың соңы мен 8-ші ғасырдың соңы аралығында болған бриттік патшалықтың латыншаланған атауы. Оның орталығы қазіргі Девон аймағында орналасқан, сонымен қатар қазіргі Корнуолл және Сомерсеттің бір бөлігі де оның құрамына кірген. Шығыс шекарасы көршілес Англо-саксон Уэссекс патшалығының батысқа қарай бірте-бірте кеңеюі салдарынан уақыт өте өзгеріп отырды. Кейде Дамнония деп те жазылады, бірақ бұл жазу формасы қазіргі Шотландияның оңтүстігіндегі Дамнонийлер жеріне, кейіннен Стратклайд патшалығының бір бөлігіне де қолданылады. Domnonia түрі де кездеседі және Бретань аймағының Domnonée-сімен тілдік байланыста болады.

Атауы

Птолемейдің "География" кітабында айтылғандай, патшалық британдық кельт тайпасы – дүмнонийлердің атымен аталған. Дүмнония атауының нұсқаларына домнония және дамнония кіреді, соңғысын Гилдас 6-шы ғасырда сол аймақтың замандас билеушісі Константинді кемсіту үшін "құрылыс" сөзімен ойын ойнап қолданған. Атаудың этимологиялық түбірі протокельттік *dubno сөзінде, яғни "терек" және "дүние" деген мағыналарда жатыр. Шотландияда (дамнонийлер) және Ирландияда (Фир Домнанн) ұқсас аттармен топтар болған. 5-ші және 6-шы ғасырларда оңтүстік-батыс Британиядан солтүстік-батыс Галлияға (Арморика) көші-қон кезеңінен кейін, континенттің солтүстікке қараған Атлант жағалауында Бриттания болашақта танылатын аймақта бауырлас патшалық (қазіргі француз тілінде – Домноне) құрылды. Тарихшы Барбара Йорк дүмнонийлердің рим империясының құлауын жаңа аймақтарды бақылауға алу мүмкіндігі ретінде қарағанын болжамдайды. Римдіктер келгенге дейін дүмнонийлер Британияның оңтүстік-батыс жарты аралында, Сомерсеттегі Паррет және Дорсеттегі Акс өзендеріне дейін қоныстанған сияқты. Рим кезеңінде Эксетерден басқарылатын және Дорчестер мен Илчестерден басқарылатын аймақтар арасында провинциялық шекара болған. Юлий Цезардың "Галл соғысы туралы естеліктері" кітабының 3-ші кітабында Армориканың континенттік венетиялықтары мен оңтүстік-батыс аралдық британдықтар арасындағы тығыз сауда және әскери қарым-қатынас туралы айтылған. Римнен кейінгі кезеңде Дүмнония патшалығы Корнуолл, Девон және Батыс Сомерсеттің бір бөлігін қамтыды. Ол Бриттания, Уэльс және Ирландиямен тығыз мәдени және діни байланыстарда болды. Дүмнония халқы қазіргі корн және бретон тілдерінің ата-бабы – бритон тілінің диалектісінде сөйлеген. Ирландиялық иммигранттар – дейси, олар қалдырған жазулы тастармен куәландырылған (кейде огамда, кейде латынша, кейде екеуінде де), жер-су аттарын зерттеулермен расталған және толықтырылған. Балық аулау мен егіншіліктен басқа, дүмнонийлердің негізгі экономикалық ресурсы қалайы өндіру болды, ол ежелгі заманнан бері Иктис портынан экспортталған. Римдіктер кеткеннен кейін аймақ Галлиямен және Жерорта теңізімен сауда байланыстарын сақтап, қалайы осы саудада маңызды рөл атқарған болуы мүмкін. Христиан діні Римнің Британиядан кетуінен кейін де Дүмнонияда сақталған сияқты, римдік кезеңнен кейінгі кезеңге дейін созылған көптеген христиан зираттары бар. 5-ші және 6-шы ғасырларда аймаққа Бриханның балалары және Ирландиядан келген әулиелер, мысалы, Пиран, сондай-ақ Уэльстен келген әулиелер, мысалы, Петрок және Кейн уағыз айтқан. Бодмин және Гластонбериде маңызды монастырлар болды, сондай-ақ Эксетерде собордың жанында табылған 5-ші ғасырға жататын жерлеулер, әулие Бонифацийге қатысты іргетастың зираты болуы мүмкін (бірақ бұл саксондық па, бритондық па деген мәселе әлі де даулы). 9-шы ғасырдың ортасында Корнуолл епископтары әртүрлі жазбаларда аталады, олар Кентерберилік кафедраға бағынғанға дейін. Қауымдық ұйым толыққанды нормандық кезеңнің кейінгі дамуы болды.

The kingdom is named after the Dumnonii, a British Celtic tribe living in the south west at the time of the Roman invasion of Britain, according to Ptolemy's Geography. Variants of the name Dumnonia include Domnonia and Damnonia, the latter being used by Gildas in the 6th century as a pun on "damnation" to deprecate the area's contemporary ruler Constantine. The name has etymological origins in the proto Celtic root word *dubno , meaning both "deep" and "world". Groups with similar names existed in Scotland (Damnonii) and Ireland (Fir Domnann). Following a period of emigration from south western Britain to north western Gaul (Armorica) in the 5th and 6th centuries, a sister kingdom (Domnonée in modern French), was established on the north facing Atlantic coast of the continent in the region that was to become known as Brittany. Historian Barbara Yorke has speculated that the Dumnonii may have seen the end of the Roman empire as an opportunity to establish control in new areas. Before the arrival of the Romans, the Dumnonii seem to have inhabited the south west peninsula of Britain as far east as the River Parrett in Somerset and the River Axe in Dorset, judging by the coin distributions of the Dobunni and Durotriges. In the Roman period there was a provincial boundary between the area governed from Exeter and those governed from Dorchester and Ilchester. Julius Caesar's Commentarii de Bello Gallico, Book III notes the close trading and military relationship between the continental Veneti of Armorica and the south western insular British. In the post Roman period the kingdom of Dumnonia covered Cornwall, Devon and parts of west Somerset. It had close cultural and religious links with Brittany, Wales and Ireland. The people of Dumnonia would have spoken a Brythonic dialect, the ancestor of modern Cornish and Breton. Irish immigrants, the Déisi, are evidenced by the inscribed stones they have left behind—sometimes written in Ogham, sometimes in Latin, sometimes in both, confirmed and supplemented by place name studies. Apart from fishing and agriculture, the main economic resource of the Dumnonii was tin mining, the tin having been exported since ancient times from the port of Ictis The area maintained trade links with Gaul and the Mediterranean after the Roman withdrawal, and it is likely that tin played an important part in this trade. Christianity seems to have survived in Dumnonia after the Roman departure from Britain, with a number of late Roman Christian cemeteries extending into the post Roman period. In the 5th and 6th centuries the area was allegedly evangelised by the children of Brychan and saints from Ireland, like Saint Piran; and Wales, like Saint Petroc or Saint Keyne. There were important monasteries at Bodmin and Glastonbury; and also Exeter where 5th century burials discovered near the cathedral probably represent the cemetery of the foundation attended by Saint Boniface (although whether this was Saxon or Brythonic is somewhat controversial). Sporadically, Cornish bishops are named in various records until they submitted to the See of Canterbury in the mid 9th century. Parish organisation was a later development of fully Normanised times.

Елді мекендер

55 жылға таман римдіктер қазіргі Эксетер қаласындағы Иска Дюмниорумда легионерлік бекініс салған, бірақ Эксетерден батысқа қарайғы аймақ көбінесе римдік мәдениетке сіңбеген. Дюмонияның көп бөлігі вилла жүйесінің болмауымен ерекшеленеді, алайда Баттың оңтүстігінде және Ильчестер маңында көптеген виллалар болған, сондай-ақ Рим-Британ кезеңінен жеткен көптеген елді мекендер сақталған. Бритон аймақтарындағы сияқты, Хембери және Кадбери қамалы сияқты темір дәуіріндегі төбелік бекіністер римдіктер кеткен соң басшылар мен патшалар пайдалану үшін қайта нығайтылған, ал Тинтегел сияқты жоғары мәртебелі елді мекендер осы кезеңде қайта жаңартылған сияқты. Жергілікті археологиялық зерттеулер көрсеткендей, жергілікті жерде "раунд" деп аталатын оқшауланған қоршалған шаруашылықтар Римнің Британиядан кетуінен аман қалған; бірақ 6 және 7 ғасырларда олар бритондық топонимикалық "тре(ф)" атауын алған қоршалмаған шаруашылықтармен алмастырылды. Эксетер, бритон тілінде Caer Uisc деп аталады, кейіннен маңызды саксон шіркеуінің орны болды, бірақ 10 ғасырға дейін Этельстан оларды қуғанға дейін Дюмониялық британдар ішінара осы қалада тұрған. 9 ғасырдың ортасына қарай патшалық орын батысқа қарай, Батыс саксондықтардың жылжуы кезінде Лис-Керруйтке (қазіргі Лискеард) көшірілген болуы мүмкін. 10 ғасырда Корнуолл графтары Лискеард басып алынғаннан кейін Лоствителге көшіп кеткен. Дюмония билеушілері жылдың әртүрлі уақыттарында Тинтегел және Кадбери қамалы сияқты түрлі патшалық резиденцияларында тоқтаған, және мүмкін, бір уақытта Канал арсындағы Бретаньдегі жерлерді иеленген болуы мүмкін деген пікір бар. Тригг сияқты аудандар аймақтың әртүрлі бөліктерінен келген "соғыс жасақтарын" жинау орындары ретінде қолданылғанына мәтіндік және археологиялық дәлелдер бар.

Тарих және билеушілер

78 жылға дейін бағынышқа түскенмен, жергілікті халық күшті жергілікті билікке ие болуы мүмкін, ал Дюмония римдік үкім астында өздігінен басқарылуы мүмкін. Дюмонияның римдік кезеңнен кейінгі тарихы түрлі көздерден алынған және тарихи фактілер, аңыздар мен шатастыратын жалған тарих орта ғасырлық валли және латын тілдеріндегі әртүрлі дереккөздермен күрделенгендіктен, оны түсіндіру өте қиын деп есептеледі. Осы кезеңді талқылау үшін қолжетімді негізгі көздер: Гилдастың «De Excidio Britanniae» және Неннийдің «Historia Brittonum», «Annales Cambriae», «Англосаксон шежіресі», Вильгельм Малмсберидің «Gesta Regum Anglorum» және «De Antiquitate Glastoniensis Ecclesiae», сондай-ақ Кармартеннің «Қара кітабы» мен Гергесттің «Қызыл кітабынан» алынған мәтіндер, Беденің «Historia ecclesiastica gentis Anglorum» және «Солтүстік елдерінің тегі» («Bonedd Gwŷr y Gogledd», Peniarth MS 45 және басқа жерлерде) мен Баглан кітабы.

Саксондармен қақтығыс

577 жылы Уэссекстің Цевлин Деорхам шайқасында жеңіске жетіп, Думнониялықтарды Уэльстегі одақтастарынан құрлықпен бөліп тастады, бірақ теңіз саяхаты қиын болмағандықтан, бұл аса ауыр залал болмауы мүмкін. 614 жылы британиялықтар Беандун шайқасында шайқасқан кезде Клемен патша болған деп саналады. Бұл, көбінесе, Девондағы Аксмут маңындағы Биндон болған. Оксфордширдегі Бэмптон да осы орын деп ұсынылған, бірақ бұл талапқа дәлел жоқ. Флорес Историарумда, қате түрде Вестминстердің Мэтьюіне жатқызылған, британиялықтар 632 жылы Эксетерді әлі де иеленген, ол Мерсияның Пендасына қарсы батыл қорғалған, содан кейін Кадуэллон келгенге дейін, ол шайқасқа түсіп, Монмут Геффриге сәйкес, мерсиялықтарды «әскерлеріне үлкен қырғын» салған. Алайда, 19 ғасырдың соңынан бері бұл қоршау тарихи факт ретінде қарастырылмайды. 652 жылы Уэссекстің Ценвалх Думнонияның қорғаныс шебіне қарсы Брэдфорд-Авон шайқасында жеңіске жетті. 658 жылы Пеоннум шайқасында (мүмкін, қазіргі Пенселвуд, Шығыс Сомерсет) Батыс Саксонияның жеңісі саксондықтардың «Парретке дейін» басып алуына және Думнонияның шығыс бөлігінің Уэссекске толыққанды қосылуына әкелді. Этельвердтің Англосаксондық хрониканы латын тіліне аударғандағы 661 жылғы жазбасында Уэссекстің Ценвалх Позентесбурда шайқасқандығы айтылады. Контексттен бұл Мерсияның Вулфхерімен болған шайқас екені көрінеді (ол жеңілген болуы мүмкін), егер Позентесбур Девондағы Кредитонға жақын орналасқан Позберимен сәйкес келсе, онда британиялықтармен қақтығыс болуы мүмкін. Виллибальдтың «Святого Бонифацияның өмірі» кітабында Экзамчестер монастырының басшысы, оны Эксетермен сәйкестендіруге болады, Девон, Бонифаций онда оқыған кезде германдық аты (Вулфхард) болған. Бонифаций өзін туғаннан ағылшын саксы деп атайды (ағылшын халқына жазған хатында Anglorum сөзін қолданады), сондықтан Эксетер осы уақытта, яғни 7 ғасырдың соңында Батыс Саксонияның бақылауында болған болуы мүмкін. Осы кезде Думнония белгілі әлемнің бөлігі болды, кейін Шерборн епископы болған Альдхелм 705 жылы оның патшасы Герайнтке Пасха күні туралы хат жазды. 682 жылы Уэссекс әскерлері «теңізге дейін жетті», бірақ бұл қайда болғаны белгісіз. 705 жылы Селвудтан батысқа қарай саксондық аймақ үшін Шерборнда епископтық құрылды. 710 жылы Герайнт Уэссекс патшасы Инемен шайқаста жеңілді, бірақ 722 жылы Анналь Камбриае Корнуоллдағы британдықтардың жеңіске жеткенін мәлімдеді. 755 жылы «Дефнас» территориясы саксондық әскерлердің күшті қысымына ұшырады. 813 және 822 жылдар аралығында Девондағы Уэссекстік Эгберттің науқандары, мүмкін, Думнония аралын жаулап алуды білдірді, ол қазіргі Корнуолл деп аталатын штатты қалдырды, ол кезде Серниу, Серниу немесе Керноу деп аталды, ал англосаксондарға Корнуолл немесе «Батыс Уэльс» деп аталды. 825 жылы «Уэльстер» арасында, мүмкін Думнониядағылар мен англосакстар арасында шайқас болды. Англосаксондық хроникада: «Біз Гафулфордада (мүмкін, Батыс Девондағы Галфорд) Вейла (корн) және Дефна (девон) халықтарымен шайқастық», - делінген. Алайда кім жеңіп, кім жеңілгені туралы айтылмаған. 838 жылы «Батыс Уэльстерді» даниялық әскерлер қолдаған кезде, Эгберт Хингстон Даун шайқасында бас көтерді. Корнуоллдық епископ Бодмин 870 жылы Кентерберидің билігін мойындады, ал соңғы белгілі Корнуолл королі Дониарт 875 жылы қайтыс болды. 880 жылдары Уэссекс Корнуоллдың кем дегенде бір бөлігін, Ұлы Альфредтің иелік еткен жерлерін иеленді. 1120 жылы жазылған Мальмесбери Уильямның айтуынша, 936 жылы Ательстан британиялықтарды Эксетерден және Девонның қалған бөлігінен қуды, ал Тамар өзенінің шығыс жағалауын Корнуолл шекарасы ретінде белгіледі. Уэссекстің барлық Думнонияға кеңеюінің хронологиясы нақты болмаса да, Эдуард Исповедник патшалық құрған кезде Девон Англияға сіңген болатын. 12 ғасырдың басындағы Геста Хереварди Корнуолл королін Норманның жаулап алуы алдында Алеф есімді адам ретінде көрсетеді.

In 577 Ceawlin of Wessex's victory at the Battle of Deorham caused the Britons of Dumnonia to be cut off by land from their Welsh allies, but since sea travel was not difficult this may not have been a severe loss. Clemen is thought to have been king when the Britons fought the Battle of Beandun in 614. This is most likely to have been at Bindon near Axmouth in Devon. Bampton, Oxfordshire has also been proposed as the site, but the claim lacks evidence. According to the Flores Historiarum, attributed incorrectly to Matthew of Westminster, the Britons were still in possession of Exeter in 632, when it was bravely defended against Penda of Mercia until relieved by Cadwallon, who engaged and, according to Geoffrey of Monmouth, defeated the Mercians with "great slaughter to their troops". However, since the late 19th century this siege has not been considered a historical fact. Around 652 Cenwalh of Wessex made a breakthrough against the Dumnonian defensive lines at the battle of Bradford upon Avon. The West Saxon victory at the Battle of Peonnum (possibly modern Penselwood in east Somerset), around 658, resulted in the Saxons capturing "as far as the Parrett" and the eastern part of Dumnonia being permanently annexed by Wessex. The entry for 661 in Æthelweard's translation of the Anglo Saxon Chronicle into Latin, known as the Chronicon Æthelweardi, describes Cenwalh of Wessex fighting a battle at Posentesburh. Though it appears from the context that this is a battle against Wulfhere of Mercia (which he may have lost), if Posentesburh is identified with Posbury, near Crediton, Devon, then some conflict with the Britons can be postulated. In Willibald's Life of Saint Boniface the head of Examchester monastery, which can be identified with Exeter, Devon, has a Germanic name (Wulfhard) during the time Boniface studied there. Boniface self identifies as Anglo Saxon by birth (using Anglorum in his letter to the English people) and therefore Exeter may have been under West Saxon control at this time, that is, the late 7th century. At this time Dumnonia was sufficiently part of the known world for Aldhelm, later bishop of Sherborne, to address a letter around 705, to its king Geraint regarding the date of Easter. In 682 Wessex forces "advanced as far as the sea", but it is unclear where this was. In 705 a bishopric was set up in Sherborne for the Saxon area west of Selwood. In 710 Geraint was defeated in battle by King Ine of Wessex, but in 722 the Annales Cambriae claim a victory by the British in Cornwall at Hehil. By about 755, the territory of the "Defnas" was coming under significant pressure from the Saxon army. The campaigns of Egbert of Wessex in Devon between 813 and 822 probably signalled the conquest of insular Dumnonia leaving a rump state in what is today called Cornwall, known at the time as Cerniu, Cernyw, or Kernow, and to the Anglo Saxons as Cornwall or "West Wales". In 825 a battle was fought between the "Welsh", presumably those of Dumnonia, and the Anglo Saxons. The Anglo Saxon Chronicle states: "We fought the Wealas (Cornish) and the Defnas (Devonians) at Gafulforda" (perhaps Galford in west Devon). However, there is no mention of who won or who lost. A further rebellion in 838, when the "West Welsh" were supported by Danish forces, was crushed by Egbert at the battle of Hingston Down. The Cornish bishop of Bodmin acknowledged the authority of Canterbury in 870 and the last known Cornish king, Donyarth, died in 875. By the 880s Wessex had gained control of at least part of Cornwall, where Alfred the Great had estates. In about 936, according to William of Malmesbury writing around 1120, Athelstan evicted the Britons from Exeter and the rest of Devon, and set the east bank of the River Tamar as Cornwall's border. Although the chronology of Wessex expansion into all of Dumnonia is unclear, Devon had long been absorbed into England by the reign of Edward the Confessor. The early 12th century Gesta Herewardi gives the King of Cornwall just before the Norman Conquest as a man named Alef.

Корнуолл мен Бретаньдегі Дюмониялық сабақтастық

Дюмониядан Арморикаға (Британия) қоныс аударудың екі толқыны болды. Кейбір тарихшылар бұл екі аймақта да билеушілердің бір есімдерінің кездесуін түсіндіре отырып, Бреттания мен Дюмонияда билік жүргізген билеушілерге әкелген болуы мүмкін деген теорияны ұсынады. Сонымен қатар, аралдық кельт қасиеттілері, жер атаулары және корнуол (Керноуек) мен бретон (Брезонег) тілдерінің тығыз байланысы бар. Алайда, Бретон аймақтары Кернев/Корнуэль (Корнуолл) және Домноне (Девон) жақсы қалыптасқан тарихқа ие, онда Британиядағы Дюмониядан мүлдем бөлек билеушілер болған (Британ герцогтігін қараңыз). Корнуолл өзінің тілі мен мәдениетін сақтағанда, Девонның тілі 7-ғасырда саксон басқыншыларының келуімен айтарлықтай азайды, бұл Римдік үстемдіктің соңында үлкен Дюмониядан Арморикаға британдықтардың кең көшіп кетуіне байланысты болды. Дж. Б. Гувер 1931 жылы жазғандай, VII ғасырдың ортасында Девон сиреп қоныстанған кельт патшалығы болды, себебі бір ғасыр бұрын және одан да ертерек Арморикаға кең көлемде көшіп кеткен. Оның патшаларының қарсыласуы басылғаннан кейін, жаңа қоныс көшкендердің өмірін қиындататын айтарлықтай жергілікті тұрғындар қалмады. Жаңа саксон билеушілері мен қалған жергілікті британдықтар арасындағы қарым-қатынас бейбіт болған сияқты, округте көптеген кельт жер атаулары сақталды, бірақ көршілес кіші тайпа, қазіргі Корнуоллға айналған Корновийдің деңгейіне жетпеді. Арморика түбегіндегі Бретань аймағындағы Корнуэльдің (Бретон: Kernev) ортағасырлық аймағының атын аралдық Корнуолдан шыққан ұрпақтарына бере алады деп есептеледі. Ежелгі Корнуэль аймағының аумақтары көбінесе Францияның Финистер департаментінің оңтүстік бөлігімен сәйкес келеді, ал оның кейбір аумақтық жерлері Коте д'Армор және Морбиан департаменттеріне кіреді. Кем дегенде, ортағасырлық Домнонеа бритон патшалығымен байланысты бастапқы аумақтың бір бөлігі қазіргі француздық Коте д'Армор департаментімен сәйкес келеді. Артюрдың британдықтар англосаксондықтармен шайқасқан Бадон тауындағы шайқастағы ұлы жеңісі туралы пікірталас бар. Көптеген тарихшылар бұл шайқас, егер тарихи болса, аумақтан тыс жерде, мысалы, Бат қаласында өткенін айтады. Монмуттан шыққан Джеффри Артурдың Камеллан шайқасы Корнуоллда өткенін мәлімдеді: дәстүр Камелфорд маңындағы Слоттербриджге сілтеме жасайды, ол негізсіз Камелоттың орналасқан жері деп есептелген.

Two waves of migrations took place to Armorica (Brittany) from Dumnonia. Some histories propose the theory that this may have resulted in rulers who exercised kingship in both Brittany and Dumnonia, explaining those occurrences of the same names of rulers in both territories. There are also numerous correspondences of Insular Celtic saints, and place names and a close linguistic relationship between Cornish (Kernowek) and Breton (Brezhoneg). However, the Breton regions of Kernev/Cornouaille (Cornwall) and Domnonée (Devon) have well established histories including entirely separate rulers from Dumnonia in Britain (see Duchy of Brittany). While Cornwall retained its language and culture, Devon's had significantly diminished by the arrival of the Saxon invaders in the 7th century, almost entirely due to the large scale migration of Britons from greater Dumnonia to Armorica at the end of the Roman occupation. J. B. Gover wrote in 1931 thatby the middle of the seventh century Devon was a sparsely settled Celtic kingdom due to large scale emigration to Armorica a century and more earlier, and that once the resistance of its kings had been broken down no considerable native population remained to complicate the life of the new settlers. The relationship between the new Saxon overlords and the remaining indigenous Britons appears to have been peaceable and many Celtic place names survive in the county, although not to the extent of that of the neighbouring sub tribe, the Cornovii, who became modern day Cornwall. The pre medieval region of Cornouaille (Breton: Kernev) in the Brittany region of the Armorican peninsula is assumed to owe its name to descendants originating in insular Cornwall. The territories of the ancient Cornouaille region coincide mostly with the southern part of the French departement of the Finistère, and some of its territorial lands are included in the departements of Côtes d'Armor and Morbihan. At least part of the original territory associated with the pre medieval Breton kingdom of Domnonea, coincides with the modern French department of Côtes d'Armor. There is debate about the location of Arthur's supposed great victory at the Battle of Mount Badon, where the Britons fought off Anglo Saxons. Most historians believe this battle, if it was historical, was fought outside the territory, at Bath, for instance. Geoffrey of Monmouth claimed that Arthur's final Battle of Camlann was fought in Cornwall: tradition points to Slaughterbridge, near Camelford, which itself has been claimed, without foundation, to be the location of Camelot.