Кіріспе
Фредерик Джордж Стивенс (10 қазан 1827 – 9 наурыз 1907) – британдық суретші, өнер сыншысы және Рафаэльге дейінгі бауырластықтың «көркемдік қабілеті жоқ» екі мүшесінің бірі.
Frederic George Stephens (10 October 1827 – 9 March 1907) was a British art critic, and one of the two 'non artistic' members of the Pre Raphaelite Brotherhood.
Өмір
Стивенс Лондонның Уолворт қаласында Абердиннің Септимус Стивенсі мен Энн (туған тегі Кук) отбасында дүниеге келді және жақын маңдағы Ламбет қаласында өсті. 1837 жылы болған оқиға салдарынан дене мүгедектігіне ұшырап, жеке білім алды. Кейіннен Лондон университетінің колледжінде оқыды. 1844 жылы Корольдік академия мектебіне қабылданды, онда Джон Эверетт Миллес және Уильям Холман Хантпен алғаш рет танысты. 1848 жылы Прерафаэлиттік бауырластыққа қосылды, олар үшін жиі модель болды, мысалы Миллестің «Ариэльдің арбауына түскен Фердинанд» (1849) және Форд Мэдокс Браунның «Иса Петірдің аяғын жуу» (1852–1856; Тейт, Лондон) картиналарында. Миллес портреттер галереясының коллекциясында Стивенстің 1853 жылы қаламмен салған портреті сақталған. Стивенс өзінің суретшілік талантына көңілі толмағандықтан, өнер сыншылығына көшті және сурет салуды тоқтатты. Өмірінің соңында барлық суреттерін жойғанын айтты, бірақ үш суреті қазір Лондонның Тейт галереясында сақтаулы: «Ұсыныс (Маркиз және Гризельда)» (1850–51), «Морте д’Артур» (1849) және «Ана мен бала» (шамамен 1854–1856), сондай-ақ оның әйелі Доротидің 1850 жылы салған қаламмен суреті, ол 1852 жылы Корольдік академияда көрмеге қойылған майлы портрет үшін жасалған эскиз. 1854 жылы академияда әкесінің портретін (1852–53) де көрсетті. Джеффри Чосердің «Кешірімшілдің ертегісінен» (1848–1854) бір сюжетті бейнелейтін үлкен қалам мен сыялы суреті, ол 1854 жылы Данте Габриэль Россеттиге сыйлаған, қазір Оксфордтың Эшмолеан мұражайында сақталады. Ол Бауырластықтың мақсаттарын жұртшылыққа жеткізді. 1860–1901 жылдары «Афинеум» журналының өнер сыншысы, кейіннен өнер редакторы болды, сонымен қатар «The Art Journal» және «The Portfolio» сияқты басқа да өнер тарихы журналдарына еркін жазды. Континенттегі және АҚШ-тағы журналдарға да жазды, атап айтқанда, Прерафаэлиттерді қолдаған «The Crayon» журналына (1856–1859). «Бірлік» журналына жариялаған мақалаларын Лора Савидж және Джон Сьюард деген псевдонимдермен жазды. Осы кезеңде Данте Габриэль Россетти оған үлкен әсер етті, оған Стивенс атынан өзінің жұмыстарын сынға алуға рұқсат берді. Стивенстің өнер тарихындағы алғашқы еңбегі «Нормандия: оның готикалық архитектурасы мен тарихы» 1865 жылы, ал «Фламандтық ескерткіштері» – Нидерланд өнерінің тарихы 1866 жылы жарық көрді. Уильям Малреди (1867) және Эдвин Ландсир (1869) монографиялары жарық көрді. 1873 жылы ол «Афинеум» журналы үшін британдық коллекционерлер туралы 100-ге жуық мақаладан тұратын серия жаза бастады; олар ірі коллекцияларды да, шағын коллекционерлерді де қарастырды, осылайша орта таптың өнерге деген қызығушылығын және викториялық дәуірдегі қазіргі заманғы өнерге деген сұранысты арттырды. Ол сондай-ақ Британдық мұражайдағы баспалар мен суреттер сақтаушысы болды және 1870 жылдан бастап Британдық мұражайдағы баспалар мен суреттер каталогының бірінші томдарына, І бөлім: саяси және жеке сатираларға көп жазба жазды. 1875 жылы Стивенс өзін сыншы емес, өнер тарихшысы ретінде сипаттай бастады және 1877 жылы Гросвенор галереясының каталогтарына үлестер жаза бастады, ол 1890 жылға дейін жалғастырды. Россетти қайтыс болғанда, Стивенс 1882 жылғы 15 сәуірде жарық көрген «Афинеум» журналы үшін оның некрологын жазды. Стивенс өзінің бұрынғы ұстазы Холман Хантты көп жылдар бойы қолдады, бірақ екеуі Ханттың «Айыпсыздардың жеңісі» (1885) картинасы бойынша дауласты, оны Хант Стивенстен қорапқа салып, тасымалдауын сұрады, ол бірнеше уақыт бойы жоғалып, зақымдалған. Хант үнемі күдікпен қарады және Стивенстің жаңа туған ұлына ақшалай сыйлық беруін қарапайымдық деп түсіндіріп, оны кері қайтарып жіберді. Стивенс «Айыпсыздардың жеңісі» картинасын сынға алып, гиперреализм мен фантазияны араластырғаны үшін айыптағанда екеуінің достығы аяқталды. Шамамен жиырма жылдан кейін Хант Стивенске қарсы өзінің «Прерафаэлизм және Прерафаэлиттік бауырластық» (1914) кітабының екінші басылымында қатал шабуыл жасады. 1894 жылы Стивенс Россетти туралы портфолиолық монография жариялады. Ол Генри Дафф Трейлдің «Әлеуметтік Англия: Халықтың прогресі туралы жазба» (1893–1897) шығармасына өнер туралы эсселер жазды, бұл прерафаэлизмді британдық өнердің жалғасу дәстүріне орналастырды. Бұл Бауырластықтың өзінің өткеннен ерекше гүлденгенін айтуына қайшы келді. 1895 жылы ол Лоренс Алма-Тадема туралы кітап жариялады және 1898 жылы Миллестің өлімнен кейінгі көрмесіне жазған шолуында суретшіні ойсыз туындылары үшін сынға алды. Ол жазған басқа суретшілердің ішінде Томас Бевик, Эдвард Берн-Джонс, Джордж Крюкшанк, Томас Гейнсборо, Уильям Хогарт, Эдвин Ландсир, Уильям Малреди, Сэмюэл Палмер, Джошуа Рейнольдс, Томас Роулендсон, сэр Энтони ван Дейк және Томас Вульнер бар. Стивенстің қазіргі заманғы өнерге деген консервативтік көзқарасы және импрессионизмге деген ұнатпауы «Афинеуммен» қырық жылдық байланысын аяқтады. Стивенс 1866 жылы суретші Ребекка Клара Далтонға үйленді. 1866–1905 жылдары жұбайлар батыс Лондондағы Хаммерсмит қаласындағы 10 Хаммерсмит террасасында тұрды. Ұлдары теміржол инженеры Холман Фред Стивенс (1868–1931) болды. Стивенс 1907 жылдың 9 наурызында үйде қайтыс болды және Бромптон зиратында жерленді. Оның өнер және кітаптардан тұратын көптеген коллекциясы 1916 жылы, әйелі қайтыс болғаннан кейін Фостерс аукционында сатылды, бірақ ұлы Тейт галереясына бірнеше өнер туындыларын сыйлады. Ол кейде жазушылық дағдарыстың үлкен шебері ретінде аталады: Ол «Бірлік» журналының бірінші саны үшін саяси сонет жазуды бастады. 1849 жылдың 13 қазанында ол 11½ жолдың бітіргенін көрсетті, оны Джеймс Коллинсонға көрсеткенде, ол оларды «барлығынан жақсы» деп айтты. 1849 жылдың 12 қарашасына қарай ол «соңғы екі жолға керемет идея болған 12 жолға жетті». Журнал 1850 жылдың қаңтарында жарық көрді, бірақ өлең жарияланбады.