Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер (1569–1617)
Italian politician (1569–1617)
Консино Кончини, 1-ші д’Анкре маркизі (23 қараша 1569 – 24 сәуір 1617) – итальяндық саясаткер, ең белгілісі Франция королі Людовик XIII-нің кеңесшісі және Франция королевасы Мари де Медичидің сүйікті адамы болған. 1617 жылы корольдің бұйрығымен ол өлтірілді.
Concino Concini, 1st Marquis d'Ancre (23 November 1569 – 24 April 1617) was an Italian politician, best known for being a minister of Louis XIII of France, as the favourite of Louis's mother, Marie de Medici, Queen of France. In 1617, he was killed at the behest of the King.
Бірінші министр
Флоренциялық ақсүйек Кончини Тоскана аймағының астанасында (1569 жылғы 23 қарашада) дүниеге келді. Ол 1600 жылы Генрих IV-нің әйелі Мария де Медичимен бірге Францияға келді. Оның әйелі, "Галигаи" деген атпен танымал Леонора Дори, патшайымның күтушісі болған. Жалпы, оның әйелі патшайымның құрметіне ие болуы, сонымен қатар оның өткірлігі мен батылдығы Кончинидің қарыштап дамуына септігін тигізді деп есептеледі. 1610 жылы ол Анкре маркизатын және күтудегі бірінші ақсүйек лауазымын сатып алды. Содан кейін ол Амиен және Нормандия үкіметтерін, Перонн, Руай және Мондидье қалаларының губернаторы қызметін атқарды, ал 1613 жылы Франция маршалының жезтауына ие болды. Ол мемлекеттің бірінші министрі болғаннан кейін Генрих IV-нің саясатын тастап, оның дана заңдарын жоққа шығарды, қазынаның тонауға ұшырауына жол берді және барлық топтардың наразылығын тудырды. Ақсүйектер оған қатты қарсы болды, әсіресе Конде князі Генрих II де Бурбон, ол 1616 жылы Лудун шартына келісімге келді және 1616 жылдың қыркүйегінде тұтқынға алды. Бұл Кончинидің саясатқа енуіне көмектескен кардинал де Ришельедің кеңесімен жасалды.
A Florentine nobleman, Concini was born in the capital city of the Tuscany region (23 November 1569). He went to France with Maria de Medici, wife of Henri IV, in the year 1600. The queen's lady in waiting, Leonora Dori, known as "Galigaï", was already his wife. It is generally thought that the favour his wife enjoyed with the queen, combined with his wit and boldness, contributed to make Concini's fortune. In 1610, he purchased the marquisate of Ancre and the position of First Gentleman in waiting. Then he obtained successively the governments of Amiens and of Normandy, governor of Péronne, Roye and Montdidier and, in 1613, the baton of Marshal of France. From then first minister of the realm, he abandoned the policy of Henri IV, compromised his wise legislation, allowed the treasury to be pillaged, and drew upon himself the hatred of all classes. The nobles were bitterly hostile to him, particularly Henry II de Bourbon, Prince of Condé, with whom he negotiated the Treaty of Loudun in 1616, and whom he had arrested in September 1616. This was done on the advice of Cardinal de Richelieu, whose introduction into politics was favoured by Concini.
Құрлық
1617 жылы Людовик XIII, өзінің сүйіктісі Шарль де Луйнның ықпалымен, Кончинидің билігінен жалықты. Корольдік гвардияның басшысы Николя де Л’Опиталь король атынан оны түрмеге қамау туралы бұйрық алды. Кейбір авторлардың пікірінше, жас Людовик Кончини қарсылық көрсеткен жағдайда өлтірілуіне келісім берген. Лувр сарайының көпірінде ұсталған Кончини күзетшілерге «Маған көмектесіңдер!» деп айғай салғаннан кейін, бұл қарсылық ретінде қабылданып, өлтірілді. Бұл оқиға Луи мен де Луйннің құпия жоспарының нәтижесінде болды, оны Витри бароны жүзеге асырды. Кончиниді жою қажеттігі Людовик үшін оның қауіпті саясаткер ретінде көрінуіне байланысты болды – 7000 сарбаздан тұратын жеке армиясы және Франция аристократиясы арасындағы маңызды байланыстары мен қолдаушылары бар еді. Оның өлімінен кейін патша анаға Блуаға көшуге бұйрық берілді. Кончинидің әйелі Леонора Дори тұтқындалып, Блуада түрмеге жабылып, соқырлықпен айыпталды. Ол сол жылдың 8 шілдесінде Париждегі Плас де Грев алаңында басы кесіліп, денесі өртеліп жойылды. Кончинидің 1605 жылы туған ұлы Генри Франциядан қашып, 1631 жылы Флоренцияда қайтыс болды. Консинилерге тиесілі жылжымайтын мүліктер, әсіресе Лесиньи қамалы мен Рю де Турнон сарайы Людовик XIII патшаның бұйрығымен тәркіленіп, Шарль де Луйнге берілді. 1617-1618 жылдары Кончинидің өлімін ақтау мақсатында Парижде көптеген қауесеттер мен памфлеттер таратылды.
By 1617, Louis XIII, incited by his favourite Charles de Luynes, was tired of Concini's tutelage. Nicolas de L'Hôpital, as head of the royal guards, received in the King's name the order to imprison him. According to some authors, young Louis agreed that Concini could be killed if he resisted. Apprehended on the bridge of the Louvre castle, Concini was killed by guards after allegedly calling out "À moi !" ("To me!") for help, which was interpreted as resistance. The action was the result of a secret plot organised by Louis and de Luynes, which was then executed by the Baron of Vitry. Concini had to be eliminated because he was perceived by Louis as a menace—a powerful politician, having a personal army of 7,000 soldiers and important supporters and contacts among the aristocrats of France. After his murder, the Queen Mother was ordered to retire to Blois. Concini's wife, Leonora Dori, was arrested, imprisoned in Blois and accused of sorcery. She was beheaded and her body subsequently burned at the stake on July 8 of the same year in Place de Grève, Paris. Concini's son, Henry, born in 1605, fled France and died in 1631 in Florence. The Concinis' chattels and estates, in particular the castle of Lésigny and the palace of Rue de Tournon, were confiscated by King Louis XIII and given to Charles de Luynes. In 1617–1618, many rumours and pamphlets were distributed in Paris to justify Concini’s murder.
Тарихнама
1767 жылы Д. Санделлиус Брешия қаласында «Кончини өмірі» атты еңбегін жариялады. Кончинидің рөлі туралы толық мәліметтерді Эрнест Лависс бас редакторы болған «Франция тарихы» кітабының vi томынан (1905), Мариежолдан табуға болады.
In 1767, D. Sandellius published at Brescia, De Concini vita, On the role of Concini, see the Histoire de France, published under the direction of Ernest Lavisse, vol. vi. (1905), by Mariejol.