Арнульф Шоке: Қасиетті Жердің бірінші Латын Патриархы

Кіріспе

Иерусалимнің бірінші латын патриархы, ортағасырлық дін қызметкері және крест жорысына қатысушы Арнульф Шоккский (1118 жылы қайтыс болды) Бірінші крест жорысы кезінде дін қызметкерлерінің маңызды мүшесі болды, 1099 жылы Иерусалимнің латын патриархы болып тағайындалды және 1112 жылдан 1118 жылға дейін қайтадан осы лауазымды иеленді. Кейде Рюлькс Арнульф деп аталды, шамасы, оның туған Шоккский ауылынан шамамен 70 км қашықтықта орналасқан Рюлькс ауылының атымен. Оған Малекорн деген лақап ат қойылды, яғни нашар шашылған.

Өмірбаян

Арнульф Фландриялық дін қызметкерінің заңсыз ұлы болды және Каенде Ланфранкпен бірге оқыды. 1070 жылдары ол Англияның I Вильгельмнің қызы Сесилияға сабақ берді. Сондай-ақ, ол Бірінші крест жорығының кейінгі жылнамашыларының бірі – Каендік Ральфқа да тәлімгерлік жасады. Ол Баеуский Одомен де жақын болды және оны крест жорығына ертіп барды. Ол Сесилияның ағасы және Вильгельмнің ұлы Нормандиялық Роберт басқарған норман крестонос әскерінің капелланы болды. Ол, әрине, Ле-Пюидің жалпы легаты Адгемардың өкілеттігімен папалық легат болып тағайындалды, ал Адгемар 1098 жылы қайтыс болғаннан кейін ол дін қызметкерлерін әріптесі Нарбонндық Петрмен бірге басқаруды бөлісті. Басқа крест әскерлеріндегі норман емес рыцарьлардың кейбірі оның бұзық екеніне сенді және оның туралы қарапайым әндер шырқады, бірақ көптеген крестшілер оны шешен уағыздаушы ретінде құрметтеді. Ол Антиохияда Петр Бартоломейдің Киелі найзаны тапқан деген мәлімдемесіне күмәнмен қарағандардың бірі болды. Арнульфтің қарсылығынан кейін Петр өз еркімен отқа түсіп, сынақтан өтті. Арнульфтің Петрге қарсы шығуы оны Петрдің әңгімесіне сенген Сент-Жилльдің Раймонымен қақтығысқа әкелді. Бұл мәселеге байланысты крестшілер арасындағы дағдарысты жеңілдетуге көмектесу үшін, сондай-ақ Петрдің сынақ кезіндегі өлімінен кейін рухты көтеру үшін Арнульф Иерусалимді қоршау кезінде қоршау машиналарын біріне қойылған Мәсіхтің мүсінін жасауға көмектесті. Иерусалимді басып алғаннан кейін ол Қасиетті қабір шіркеуінде Шынайы айқыш ағаштан табылғандығын анықтады. Бұл жайт найзаның табылуындай дау тудырмады, бірақ ол да күдік тудырды. Арнульф, мүмкін, найзаның шынайылығын жоққа шығарып, өзі тудырған қиындықтарды өтеуге тырысқан шығар, ал Шынайы айқыш Иерусалим Патшалығының ең қасиетті мұрасына айналды. Раймонд 1099 жылдың 1 тамызында Иерусалимнен кеткеннен кейін Арнульф Иерусалимнің латын патриархы болып сайланды. 1112 жылы ол ресми түрде патриарх болды, бірақ көптеген басқа дін қызметкерлері оған сенімсіздікпен қарады және оны қажетсіз қатал деп тапты. Ол әсіресе православиелік және сириялық христиандарға латын тілінде емес, басқа тілдерде мисса өткізуге тыйым салғанда ұнамады. Ол түрлі қылмыстарға айыпталды: мұсылман әйелмен қарым-қатынас, симония және ең бастысы, оның алғашқы әйелі Арда әлі тірі кезінде король Балдуин I-нің Аделаида дель Вастомен екінші некеге тұруына кешірім бергені. 1115 жылы папаның легаты оны қысқа мерзімге қызметтен шеттетуге мәжбүр етті, бірақ ол Папа Паскаль II-ге шағымданып, 1116 жылы Болдуин мен Аделаиданың некесін жою шартымен қайтадан қызметке орналастырылды. Ол 1118 жылы қайтыс болғанға дейін патриарх қызметін атқарды. Арнульф өзінің немере қызы Эмманы, сондай-ақ Эмелота деп аталатын, Кесария мен Сидонның латын феодалы Юстас Гарньеге үйлендірді. Ол қайтыс болғаннан кейін Эмма Ле-Пюизеттің Хью II-іне үйленді.

Arnulf was the illegitimate son of a Flemish priest, and studied under Lanfranc at Caen. In the 1070s he was a tutor to Cecilia, daughter of William I of England. He also taught Ralph of Caen, one of the later chroniclers of the First Crusade. He was also close to Odo of Bayeux, who he accompanied on the Crusade. He was the chaplain of the Norman crusader army led by Robert of Normandy, Cecilia's brother and William's son. He was most likely appointed a papal legate, under the authority of the overall legate Adhemar of Le Puy, and after Adhemar's death in 1098 he shared control of the clergy with fellow legate Peter of Narbonne. Some of the non Norman knights in the other crusader armies believed he was corrupt, and they apparently sang vulgar songs about him, but most crusaders respected him as an eloquent preacher. He was one of the chief skeptics about Peter Bartholomew's claims to have discovered the Holy Lance in Antioch, and because of Arnulf's opposition Peter volunteered to undergo an ordeal by fire. Arnulf's opposition to Peter brought him into conflict with Raymond of St. Gilles, who believed Peter's story. To help ease the crisis among the crusaders over the issue, and also to lift spirits after Peter's death during the ordeal, Arnulf helped make a statue of Christ which was placed on one of the siege engines during the siege of Jerusalem. After the capture of Jerusalem he discovered the True Cross in the Church of the Holy Sepulchre. This discovery was not as controversial as the discovery of the Lance, although it was just as suspicious. Arnulf may have been trying to make up for the problems he caused disproving the authenticity of the Lance, and the True Cross became the most sacred relic of the Kingdom of Jerusalem. After Raymond left Jerusalem on 1 August 1099, Arnulf was elected Latin Patriarch of Jerusalem. In 1112 he officially became Patriarch, though many of the other clerics distrusted him and found him unnecessarily harsh. He was especially unpopular with the Orthodox and Syriac Christians when he prohibited non Latin masses at the Holy Sepulchre. He was accused of various crimes: sexual relations with a Muslim woman, simony, and most importantly condoning the bigamous marriage of King Baldwin I to Adelaide del Vasto while his first wife Arda of Armenia was still alive. He was briefly deposed by a papal legate in 1115, but appealed to Pope Paschal II and was reinstated in 1116, provided that he annul Baldwin and Adelaide's marriage. He remained Patriarch until his death in 1118. Arnulf married his niece Emma, also called Emelota, to Eustace Garnier, the Latin seigneur of Caesarea and Sidon. After his death, Emma married Hugh II of Le Puiset.