Австралиялық футбол тактикасы: қарбалас жасау – қарсыластың шабуылдауын қиындату, есепті сақтау немесе қайта шабуылдау үшін қолданылатын қорғаныс стратегиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Спорттық тактика
Sport tactic
Су басу – Австралиялық футбол спортында қолданылатын тактика. Ол жаттықтырушының алдыңғы шептегі ойыншыларды бекітілген орындарынан босатып, қарсыластың шабуыл аймағына бағыттап, алапты тығыздау арқылы қарсыластардың гол соғуын қиындатуды қамтиды. Бұл көбінесе үстеме басымдықты сақтау, ойынды тоқтату немесе допты бос алдыңғы шепке қайтаруға негізделген қарсы шабуыл тактикасы ретінде қолданылады. Мұндай мүмкіндік ойыншылардың алаңдағы қозғалысына қатысты офсайд ережесінің немесе басқа да шектеулердің болмауынан туындайды. Бұл өте қорғаныс тактикасы көрермендердің наразылығын тудырып, көбінесе "қоңыр" футбол деп саналады.
Flooding is a tactic used in the sport of Australian rules football. It involves the coach releasing players in the forward line from their set positions and directing them to the opposition forward area, congesting the area and making it more difficult for the opposition to score. It is commonly deployed to protect a lead, to stop a rout or as a counterattack tactic based on rebounding the ball to an open forward line. This is possible due to the lack of an offside rule or similar restrictions on players field movements. The extreme defensive tactic is often bemoaned by spectators and generally regarded as "ugly" football.
Тарих
1858 жылы Австралия футболы Виктория колониясының айналасындағы саябақтарда пайда болғанда, ойыншылардың позицияларына қатысты ережелер болған жоқ. Күні бүгінге дейін ережелерде допты жоғары лақтыру кезінде орта алаңға әр командадан ең көп төрт ойыншы (рюк, ровер, рюк-ровер және орталық) қатысуға рұқсат етіледі, ал әр 50 метрлік доғада 6 ойыншыдан басталуы керек. Ал жалпы ойын барысында барлық ойыншылар өздеріне ыңғайлы жерге орналаса алады. Бастапқы жылдары ойыншылар доппен бірге алаң бойында жоғары-төмен қозғалып, кеңістікке допты ұшырып жіберіп, содан кейін топқа жетіп, осы процесті қайталайтын. Мұндай тәсіл кейбір жасөспірімдер лигасының ойындарында (8 жасқа дейінгі балалар) әлі де кездеседі және ол "арыу футболы" деп аталады. Ойыншылардың позициялары 1898 жылға дейін Эссендон клубының алаңдағы ойыншыларды орналастыруының арқасында тұрақты болған жоқ. Бұл позициялар топтық футбол ойнауға тырысатын командаларға қарсы көптеген теңсіз ойындарға әкелді, мысалы, 23 шілдеде Сент-Килданы 10.11 (71) – 1.9 (15) есебімен, ал 1 тамызда Мельбурнды 11.9 (75) – 2.8 (20) есебімен жеңді. Басқа командалар да осы идеяны қабылдап, "үштік желі" тез арада қалыпты жағдайға айналды және қазірге дейін солай болып келеді. Су тасқынының алғашқы тіркелмелерінің бірі 1860 жылдардағы Гиллонг және Балларат футбол клубтары арасындағы матчта тіркелді. Гол соқпай, желге қарсы ойнап тұрған Гиллонг капитаны Том Уиллс барлық ойыншыларын қорғаныс шебіне жинады. Балларат жанкүйерлері наразылық білдірді. Кейін Мельбурн футбол клубы да осы тактиканы сәтті қолданды. VFL кезеңінде 1909 жылғы VFL финалында Оңтүстік Мельбурн клубы, 11-турда оларды жеңген Карлтон клубын еске түсіріп, қарсыластарының алға жылжуына кедергі келтіру үшін жартылай уақыттан кейін алаңның доғасын ойыншылармен толтырды. Оңтүстік команда финалда екі ұпай айырмасымен жеңіске жетті. Жылдар бойы көптеген командалар шабуылды тоқтату үшін, әсіресе, мықты шабуылшыларды ұстап тұру немесе жетекшілікті сақтау үшін 50 метрлік қорғаныс аймағына қосымша ойыншылар қосты. Гордон Ковентри, Джон Коулман, Тони Локетт, Джейсон Дансталл және Гэри Аблетт сияқты шабуылшылар үш қорғаушымен күресіп, допты ұстауға тырысуы жиі кездесетін жағдай еді. Қорғаныс аймағын толығымен жабу сирек кездесетін жағдай болды, себебі бұл үшін команданың барлық ойыншыларынан жоғары төзімділік талап етіледі. Алайда, кейде жеңіліске ұшырамас үшін қорғаныс мақсатында қолданылды.
When Australian Football took to the parks around the colony of Victoria in 1858, there were no rules regarding player positions. Even today the rules only declare that a maximum of four per side is allowed in the centre square at the ball up (ruck, rover, ruck rover and centre) and 6 must start within each 50m arc, while during general play, all players are free to position themselves as they see fit. In early years this resulted in a pack of players moving with the ball up and down the field trying to get a clearing kick into space that the pack would then run into and repeat the process. Such a process is still evident in some junior leagues (the under 8 years old children) and is known as "beehive football". It was not until 1898 that player positions became regular thanks to Essendon's now famous positions of players around the field. The positioning provided many lopsided contests against teams trying to play pack football, such as beating St Kilda 10.11 (71) to 1.9 (15) on July 23 and Melbourne 11.9 (75) to 2.8 (20) on August 1 in 1898. Other teams mimicked the idea and the "lines of three" quickly became, and still is, the norm. One of the earliest records of flooding comes from an 1860s match between the Geelong Football Club and the Ballarat Football Club in Ballarat. Goalless and kicking against the gale, Geelong captain Tom Wills ordered every player into the backline. The Ballarat fans yelled abuse. Melbourne Football Club later successfully copied the tactic. In VFL football times, the 1909 VFL Grand Final in which South Melbourne, mindful of a Carlton side which beat them in round 11 after trailing 0.11 to South's 4.4 at half time, packed the arc in the Grand Final after half time to thwart Carlton's advance. South won the final by two points. Over the years many teams have put extra men in the defensive 50 metre zone to stifle attacks, usually to stop great full forwards or protect a lead. It was not uncommon for forwards such as Gordon Coventry, John Coleman, Tony Lockett, Jason Dunstall and Gary Ablett Sr., among others, to be seen fighting off three defenders to take a mark. Flooding the defensive zone outright was a rarity due to the level of endurance required from the entire team. However it was used defensively on occasion to avoid a rout.
Қазіргі заманғы кәсіби футболдағы су тасқыны
Футболдың элиталық деңгейдегі кәсібилігі мен атлетикалық дайындығы арта түскен сайын, осыған байланысты практика да көбейді.
As football at the elite level increased in professionalism and athleticism, the practice increased.
Шабуылдау тактикасы ретінде
Су тасқыны алғаш рет шабуылдық тактика ретінде 1996 жылы Родни Ид Сидней Суанс командасының бас бапкері болғанда қолданылды. Жұлдызды шабуылшы Тони Локеттке кішкентай Сидней крикет алаңында мүмкіндігінше көп кеңістік беру үшін, қарсыластар допты иеленген кезде команда қорғаныста қосымша "үштік" желісін пайдаланды, осылайша 9 қорғаушы, 6 жартылай қорғаушы және 3 шабуылшыдан тұратын құрам жасалды. Мақсаты – қарсыласты қателікке мәжбүр ету және допты қайтарып алып, Локеттке жылдам пас беру болды, ол кеңістікке шығып ойнауға мүмкіндік алды. Бұл Денис Паганның "Паганның алаңына" ұқсас еді, ол Уэйн Кэриге маневр жасау үшін кеңістік берді. "Лебеділер" осы тактиканы 1996 жылы сәтті пайдаланды, финалға шықты, ал Эйдтің ізбасары Пол Рус басшылығымен 2005 жылы жеңіске жетті, маусым ортасында тактиканың кері соққан кезінен туған бастапқы сынға қарамастан.
Flooding first became an offensive tactic when Rodney Eade became the Sydney Swans head coach in 1996. In order to give star forward Tony Lockett the most room on the small Sydney Cricket Ground he had the team play an extra "line of three" in defence when the opposition had the ball, creating a set up with 9 defenders, 6 midfielders and three forwards. The idea was to create a forced error and turn over, followed by swift movement to Lockett who had ample space to lead into. This was similar to Denis Pagan's "Pagan's Paddock" which gave Wayne Carey wide space to manoeuvre in. The Swans used this tactic to great effect in 1996, reaching the Grand Final, and, under Eade's successor Paul Roos, subsequently winning in 2005 despite some early criticism which arose from the tactics backfiring in a match against midway through the season.
Қорғау тактикасы ретінде
Терри Уоллес 2000 жылы Колониялық стадионда «Уэстерн Булдогс» пен «Эссендон» командалары арасындағы 21-раунд ойынында қолданған «Супер Топан» стратегиясымен танымал болды. Уоллес «Бомберлердің» ұпай жинау мүмкіндігін толығымен шектеді және бұрынғы 20 ойынды жеңіп келген команданы жеңді. Ол ойынның барлық уақытында алаңдағы 18 ойыншының 14-ін қорғаныс аймағында ойнатты, ал көбінесе барлық 18 ойыншы 50 метрлік аймақта орналасты. 2002 жылы, құрамы сарқылып қалған жағдайда, жаттықтырушы Грант Томас бір матчта ерекше ойын жоспарын іске қосты, онда «Лебеділердің» шабуылдық шебін жапты және оларға допты беруден үнемі бас тартты, допты шекараға қарай тепті, ал алға бағдарланған опциялар аз болды. Нәтижесінде 8.8 (56) – тең түсті, ал Ник Ривольдт өзінің керемет ойыны үшін AFL Rising Star номинациясын жеңіп алды (және маусым соңында бұл жүлдені иеленді).
Terry Wallace became infamous for the "Super Flood" that he employed in the Round 21 game between the Western Bulldogs and Essendon at Colonial Stadium in 2000. Wallace successfully quelled the Bombers' scoring power and defeated the team which had won the previous 20 games by playing 14 of the 18 men on the field in the defensive zone for the entirety of the game, and often with all 18 players taking up positions in the 50 metre arc. In 2002, with a depleted side at his disposal, coach Grant Thomas implemented an extraordinary game plan in a match against which involved flooding the Swans' forward line and continually denying them the ball by kicking towards the boundary line when there were few options forward. The result was an 8.8 (56)–all draw, with Nick Riewoldt winning an AFL Rising Star nomination (and eventually winning the award at season's end) for his breakout performance.