Джон Дэвисон Рокфеллер кіші: өмір және қызметі

Кіріспе

Америкалық қаржыгер және меценат (1874–1960)

Джон Дэвисон Рокфеллер кіші (1874 жылдың 29 қаңтары – 1960 жылдың 11 мамыры) – американдық қаржыгер және меценат. Рокфеллер Standard Oil компаниясының негізін қалаушыларының бірі Джон Д. Рокфеллердің бесінші баласы және жалғыз ұлы болды. Ол Манхэттеннің орталық бөлігіндегі Рокфеллер орталығы деп белгілі кең кеңсе кешенін салуға қатысты, соның арқасында қаладағы ең ірі жылжымайтын мүлік иелерінің біріне айналды. Өмірінің соңында ол қайырымдылығымен танымал болды, білім беру орындарының ішінде, түрлі мақсаттарға 500 миллион доллардан астам ақша сыйлады. Оның жобаларының бірі Вирджиния штатындағы Колониалды Уильямсбургті қайта жаңарту болды. Ол Колорадо көмір кеніші соғысы кезінде Лудлоу қырғыны мен басқа да құқық бұзушылықтарды ұйымдастырды деген айыппен көп кінәланды. Рокфеллер алты баланың әкесі болды: Эбби, Джон III, Нельсон, Лоренс, Уинтроп және Дэвид.

Ерте өмір

Джон Дэвисон Рокфеллер кіші Standard Oil компаниясының негізін қалаушы Джон Дэвисон Рокфеллер аға мен мектеп мұғалімі Лора Селестия "Сетти" Спельманның бесінші және ең кіші баласы болды. Оның төрт үлкен әпкесі – Элизабет (Бесси), Элис (сәби кезінде қайтыс болды), Альта және Эдит. Ол әкесінің 4-ші Батыс 54-ші көшедегі үйінде тұрып, 64-ші көшедегі Парк-авеню баптист шіркеуіне (қазіргі Орталық пресвитериан шіркеуі) және Браунинг мектебіне қатысты. Бұл мектеп оның әкесінің және компанияның серіктестерінің басқа балалары үшін жеке құрылған оқу орны болды және Рокфеллерлерге тиесілі Батыс 55-ші көшедегі үйдің ішінде орналасқан еді. Оның әкесі Джон аға және ағасы Уильям Рокфеллер кіші Standard Oil компаниясын бірлесіп құрды. Бастапқыда ол Йель университетіне түсуді ниеттенген, бірақ Чикаго университетінің президенті Уильям Рейни Харпер және басқалар оны баптисттік бағыттағы Браун университетіне түсуге ынталандырды. Бөлмедестері оны "Джонни Рок" деп атады, ол Glee және Мандолин клубтарына қосылды, Библия сабақтарын оқыды және кіші курс президенті болып сайланды. Ақшаға өте ұқыпты қарағандықтан, ол басқа бай адамдардың ұлдарынан ерекшеленді. 1897 жылы ол әлеуметтік ғылымдар саласы бойынша онға жуық курс оқығаннан кейін, соның ішінде Карл Маркстің "Капитал" еңбегін зерттегеннен кейін, бакалавр дәрежесін алды. Ол Альфа Дельта Фи студенттік қауымдастығына қосылды және Фи Бета Каппаға сайланды.

Іскерлік мансап

Браун университетін бітіргеннен кейін Рокфеллер 1897 жылғы қазан айында әкесінің бизнесіне қосылып, 26 Бродвейдегі жаңа құрылған отбасылық кеңседе жұмыс істеді. Кейіннен ол 1901 жылы құрылған J. P. Morgan компаниясының U.S. Steel компаниясының директоры болды. 1910 жылы Джон Сниор екі компаниядан да қызметтен кетті. Бұл, оның қайырымдылығын коммерциялық және қаржылық мүдделерінен "тазалау" әрекеті болды, себебі Hearst медиа империясы Джон Дастин Арчболд (Standard Oil басшысы Сниордың орнына келген) және Конгрестің екі көрнекті мүшесінің қатысқан пара алу оқиғасын жариялады. 1913 жылғы қыркүйекте Американың Көміршілер Одағы Колорадо штатындағы CF&I (Colorado Fuel and Iron) компаниясына қарсы ереуіл жариялады, бұл оқиға Колорадо көмір кеніші соғысына айналды. Джуниор CF&I компаниясының акцияларының 40% иесі болды және директорлар кеңесінде директор ретінде отырды. 1914 жылғы сәуірде ұзаққа созылған өндірістік наразылықтардан кейін Ладлоу трагедиясы орын алды, ереуілші кеншілер орналасқан шатырлы лагерь шабуылға ұшырады. Шабуылда кем дегенде 20 адам – ер адамдар, әйелдер мен балалар қаза тапты. Бұдан кейін кеншілер, ереуіл бұзушылар және Колорадо Ұлттық гвардиясы арасында тоғыз күнге созылған зорлық-зомбылық орын алды. Ол осы наразылықты бастаған шабуылға бұйрық бермегенімен, зорлық-зомбылыққа Джуниордың кінәлі екенін көрсететін мәліметтер бар. Жұмыс жағдайларының нашарлығы, жоғары өлім-жітім көрсеткіші және қауіпсіз емес жағдайда жұмыс істеуге мәжбүрлеу, мысалы, шатырларды бекіту сияқты жұмыстар үшін еш төлем болмады. 1915 жылғы қаңтарда Джуниор Өндірістік қатынастар жөніндегі комиссия алдында куәлік беруге шақырылды. Көптеген сыншылар Рокфеллерді трагедияға бұйрық бергені үшін айыптады. Маргарет Сенгер өзінің "Бұзғыш әйел" журналында Рокфеллерге қарсы шабуыл жариялады: "Ладлоуды есіңізде сақтаңыз! Джон Д. Рокфеллер кішінің ізгілік пен қайырымдылық жолын жалғастыруы үшін құрбан болған ерлер, әйелдер мен балаларды еске алыңыз." Ол кезде оған Уильям Лайон Маккензи Кінг және пионерлік қарым-қатынас сарапшысы Айви Ли кеңес берді. Ли Рокфеллерлердің қоғамдық қолдауын жоғалтып жатқанын ескертті және оны қалпына келтіру үшін Джуниорға стратегия ұсынды. Джуниор ұялдылығын жеңіп, Колорадоға барып, кеншілер мен олардың отбасыларымен кездесіп, үйлер мен фабрикалардың жағдайын тексеруі, қоғамдық шараларға қатысуы және ең бастысы, наразылықтарын мұқият тыңдауы қажет болды. Бұл жаңа кеңес болды және бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аударды, бұл дауды шешуге және Рокфеллерлердің бейнесін жақсартуға мүмкіндік берді. Маккензи Кінг Рокфеллердің куәлігі Джуниордың өміріндегі шешуші сәт болғанын, отбасы атының беделін қалпына келтіргенін және елде өндірістік қатынастардың жаңа дәуірін басталғанын айтты. Ұлы депрессия кезінде ол Манхэттеннің орталық бөлігінде орналасқан Рокфеллер орталығының қаржыландырылуына, дамуына және құрылысына қатысты. Нәтижесінде ол Нью-Йорктегі ең ірі жылжымайтын мүлік иелерінің бірі болды. Ол GE және оның сол кездегі RCA, NBC және RKO филиалдары, сондай-ақ Standard Oil of New Jersey (қазіргі ExxonMobil), Associated Press, Time Inc және Chase National Bank (қазіргі JP Morgan Chase) филиалдары сияқты жетекші компанияларды кешенге жалға алуға ықпал етті. Ол басқарған отбасылық кеңсе 1933 жылы аяқталғаннан кейін 26 Бродвейден 30 Рокфеллер Плазасының 56-қабатына көшті. Кеңсе ресми түрде "Рокфеллер отбасы және серіктестері" (және бейресми түрде "5600-ші бөлме") деп аталды. 1921 жылы Джуниор әкесінен Equitable Trust Company акцияларының шамамен 10% алды, бұл оны банктегі ең ірі акционер етті. Кейіннен, 1930 жылы, Equitable Chase National Bank-пен бірікті, бұл Chase-ті сол кездегі әлемдегі ең ірі банкке айналдырды. Оның акциялық үлесі осы бірігуден кейін шамамен 4% дейін төмендегенімен, ол "Рокфеллер банкі" деп аталған банктегі ең ірі акционер болып қалды. 1960 жылдарға дейін отбасы банк акцияларының шамамен 1% -ын сақтап қалды, сол кезде оның ұлы Дэвид банк президенті болды. 1920 жылдардың соңында Рокфеллер Харлемде Дунбар Ұлттық Банкін құрды. Қаржы мекемесі негізінен афроамерикалық клиенттерге қызмет көрсетті, ол 150-ші көшеге жақын, Сегізінші даңғылдың 2824-ші мекенжайындағы Пол Лоренс Дунбар пәтерлерінде орналасқан. Бұл банк Нью-Йорк қаласының қаржы институттары арасында ерекшелік танытты, өйткені ол афроамерикалықтарды кассирлер, клерктер және бухгалтерлер ретінде, сондай-ақ басқарушылық лауазымдарда жұмысқа алды. Алайда банк бірнеше жылдан кейін жабылды.

After graduation from Brown, Rockefeller joined his father's business in October 1897, setting up operations in the newly formed family office at 26 Broadway where he became a director of Standard Oil. He later also became a director at J. P. Morgan's U. S. Steel company, which had been formed in 1901. Junior resigned from both companies in 1910 in an attempt to "purify" his ongoing philanthropy from commercial and financial interests after the Hearst media empire unearthed a bribery scandal involving John Dustin Archbold (the successor to Senior as head of Standard Oil) and two prominent members of Congress. In September 1913, the United Mine Workers of America declared a strike against the Colorado Fuel and Iron (CF&I) company in what would become the Colorado Coalfield War. Junior owned a controlling interest in CF&I (40% of its stock) and sat on the board as an absentee director. In April 1914, after a long period of industrial unrest, the Ludlow Massacre occurred at a tent camp occupied by striking miners. At least 20 men, women, and children died in the attack. This was followed by nine days of violence between miners, strikebreakers, the Colorado National Guard. Although he did not order the attack that began this unrest, there are accounts to suggest Junior was mostly to blame for the violence, with the awful working conditions, death ratio, and no paid dead work which included securing unstable ceilings, workers were forced into working in unsafe conditions just to make ends meet. In January 1915, Junior was called to testify before the Commission on Industrial Relations. Many critics blamed Rockefeller for ordering the massacre. Margaret Sanger wrote an attack piece in her magazine The Woman Rebel, declaring, "But remember Ludlow! Remember the men and women and children who were sacrificed in order that John D. Rockefeller Jr., might continue his noble career of charity and philanthropy as a supporter of the Christian faith." He was at the time being advised by William Lyon Mackenzie King and the pioneer public relations expert, Ivy Lee. Lee warned that the Rockefellers were losing public support and developed a strategy that Junior followed to repair it. It was necessary for Junior to overcome his shyness, go personally to Colorado to meet with the miners and their families, inspect the conditions of the homes and the factories, attend social events, and especially to listen closely to the grievances. This was novel advice and attracted widespread media attention, which opened the way to resolve the conflict, and present a more humanized version of the Rockefellers. Mackenzie King said Rockefeller's testimony was the turning point in Junior's life, restoring the reputation of the family name; it also heralded a new era of industrial relations in the country. During the Great Depression, he was involved in the financing, development, and construction of the Rockefeller Center, a vast office complex in midtown Manhattan, and as a result, became one of the largest real estate holders in New York City. He was influential in attracting leading blue chip corporations as tenants in the complex, including GE and its then affiliates RCA, NBC and RKO, as well as Standard Oil of New Jersey (now ExxonMobil), Associated Press, Time Inc, and branches of Chase National Bank (now JP Morgan Chase). The family office, of which he was in charge, shifted from 26 Broadway to the 56th floor of the landmark 30 Rockefeller Plaza upon its completion in 1933. The office formally became "Rockefeller Family and Associates" (and informally, "Room 5600"). In 1921, Junior received about 10% of the shares of the Equitable Trust Company from his father, making him the bank's largest shareholder. Subsequently, in 1930, Equitable merged with Chase National Bank, making Chase the largest bank in the world at the time. Although his stockholding was reduced to about 4% following this merger, he was still the largest shareholder in what became known as "the Rockefeller bank". As late as the 1960s, the family still retained about 1% of the bank's shares, by which time his son David had become the bank's president. In the late 1920s, Rockefeller founded the Dunbar National Bank in Harlem. The financial institution was located within the Paul Laurence Dunbar Apartments at 2824 Eighth Avenue near 150th Street, servicing a primarily African American clientele. It was unique among New York City financial institutions in that it employed African Americans as tellers, clerks and bookkeepers as well as in key management positions. However, the bank folded after only a few years of operation.

Қайырымдылық және әлеуметтік мақсаттар

1932 жылғы маусымда Николас Мюррей Батлерге жазған, кейін «Нью-Йорк Таймс» газетінің бірінші бетіне басылған атақты хатында Рокфеллер, өмірі бойы ішімдік ішпеген адам, он сегізінші түзетуді жалғастыруға қарсылық білдірді, негізгі себебі – заңға деген құрметсіздіктің артуы болды. Бұл хат ұлттық тыйымды алып тастауға итермелеудегі маңызды оқиғаға айналды. Рокфеллер өмірі бойында көптеген мақсаттарға 537 миллион доллардан астам қайырымдылық жасады, ал өз отбасына 240 миллион доллар бөлді. Ол 1938 жылы өзінің сүйікті мақсаттарына сыйлықтар беру үшін Sealantic қорын құрды; одан бұрын оның негізгі қайырымдылық ұйымы Дэвисон қоры болған. Ол 1913 жылғы мамыр айында Рокфеллер қорының алғашқы президенті болды және әкесі құрған осы мекеменің ауқымын күрт кеңейтті. Кейін ол Сеньордың басқа да ұйымдарында: Рокфеллер университеті мен Халықаралық білім беру кеңесінде жұмыс істеді. Әлеуметтік ғылымдар саласында ол 1918 жылы Лора Спилман Рокфеллер ескерткішін құрды, ол 1929 жылы Рокфеллер қорына біріктірілді. Ол халықаралық саясатты қолдады, Ұлттар Лигасының бағдарламаларын қаржылық тұрғыдан қолдады және 1921 жылы Нью-Йоркте Сыртқы қатынастар кеңесінің құрылуы мен оның алғашқы кеңсесін салуға қаржы бөлді. Ол 1913 жылы әлеуметтік гигиена бюросын құрды, бұл бюро проституция және желілік аурулар сияқты әлеуметтік мәселелерді, сондай-ақ полиция әкімшілігін зерттеуді және тууды бақылау клиникалары мен зерттеулерді қолдауды зерттеген маңызды бастама болды. 1924 жылы әйелінің ықпалымен ол Маргарет Сэнгерге маңызды қаржы көмегін бөлді, ол бұрын жұмысшыларға қатысты қарым-қатынасынан кейін оның тууды бақылау және халық мәселелеріне қатысуына қарсы болған болатын. Ол 1924 және 1925 жылдары оның Америка тууды бақылау лигасына екі рет 5000 доллар берді. Өнер саласында ол Манхэттеннің Батыс 54-ші көшесіндегі өзіне тиесілі кең аумақты 1929 жылы әйелімен бірге құрылған Заманауи өнер мұражайының орнына берді. 1925 жылы ол Джордж Грей Барнардтың ортағасырлық өнер және монастырь фрагменттері коллекциясын Метрополитен өнер мұражайына сатып алды. Ол сондай-ақ жаңа ғимарат, The Cloisters үшін бастапқы орнынан солтүстікке қарай жер сатып алды, қазіргі Форт-Трайон паркі. 1926 жылғы қарашада Рокфеллер Уильям және Мэри колледжіне 1776 жылы Уильямсбургте құрылған құрметті оқу бауырластығы Phi Beta Kappa ұйымдастырушыларының есіне салынған аудиторияның ашылуына келді. Рокфеллер осы қоғамның мүшесі болды және аудиторияны салуға қаржылық көмек көрсетті. Ол өткен наурыз айында Уильямсбургке келген болатын, онда құрметті доктор В. А. Р. Гудвин оны әйелі Эббимен және ұлдары Дэвид, Лоренс және Уинтроппен бірге қалаға қысқа сапарға шығарды. Сапарының нәтижесінде ол Гудвин әзірлеген жоспарларды мақұлдады және 1927 жылғы 22 қарашада Колониалды Уильямсбургтің тарихи жағдайын қалпына келтіруді бастады. Оның жомарттығы арқасында қалпына келтірілген көптеген ғимараттардың арасында Уильям және Мэри колледжінің Врен ғимараты және епископальдық Брутон шіркеуі болды. 1940 жылы Рокфеллер Билл Уилсонды, Анонимді алкоголиктер ұйымының негізін қалаушылардың бірі және басқаларды кешкі асқа шақырып, олардың өмір тарихтарын тыңдады. «Бұл жаңалық әлемге тарады, сұраныстар көптеп түсті және көптеген адамдар кітап дүкендеріне барып, «Анонимді алкоголиктер» кітабын алды». Рокфеллер кітапты басып шығаруға қаржы жұмсауды ұсынды, бірақ АА-ның өзін-өзі қамтамасыз ету дәстүріне сәйкес АА ақшаны қабылдамады. 1946 жылы ол ұлы Нельсонның келіссөздері арқылы Нью-Йорктегі ірі жылжымайтын мүлік әзірлеушісі Уильям Зекендорфтан 8,5 миллион долларға Манхэттендегі Ист-Ривер бойындағы жерді сатып алды, кейін ол Біріккен Ұлттар Ұйымының бас кеңсесі үшін сыйға тартты. Бұл оның Pocantico-дағы отбасылық иелігін штаб-пәтер орны ретінде қарастырғанына қарсылық білдіргеннен кейін болды (Қикуитті қараңыз). БҰҰ-мен тағы бір байланыс – оның алдыңғысы, Ұлттар Лигасына алғашқы қаржылық қолдау көрсетуі; бұл Женевадағы Лиганың ірі кітапханасын құруға арналған сыйлықты қамтыды, ол бүгінге дейін БҰҰ үшін маңызды ресурс болып табылады. Ол көптеген жылдар бойы протестанттық және баптистік мекемелерге, соның ішінде Дүниежүзілік шіркеулер аралық қозғалысқа, шіркеулер федералды кеңесіне, Одақтық теологиялық семинарияға, қасиетті Иоанн Илаһи соборына, Нью-Йорктегі Риверсайд шіркеуіне және Дүниежүзілік шіркеулер кеңесіне едәуір қаржы бөлді. Ол сондай-ақ Роберт пен Хелен Линдтің танымал Миддлтаун зерттеулеріне, қаржылық қолдау көрсетілген Әлеуметтік және діни зерттеулер институтында жүргізілген жұмыстарға да үлкен үлес қосты. Ладлоу қырғынына қатысқаннан кейін Рокфеллер өзінің жақын досы және кеңесшісі Уильям Лайон Маккензи Кінгпен бірге өндірістік қатынастар қозғалысын бастады; сол кездегі бас директорлармен бірге ол 1926 жылы өндірістік қатынастар кеңесшілерін (IRC) құрды, бұл консалтингтік фирманың басты мақсаты Принстон университеті мен басқа да мекемелерде өндірістік қатынастарды танылған академиялық пән ретінде орнату болды. Ол сол кездегі көрнекті корпоративтік басшылар, мысалы Оуэн Д. Янг пен General Electric компаниясының Жерар Своупының қолдауымен сәтті аяқталды.

In a celebrated letter to Nicholas Murray Butler in June 1932, subsequently printed on the front page of The New York Times, Rockefeller, a lifelong teetotaler, argued against the continuation of the Eighteenth Amendment on the principal grounds of an increase in disrespect for the law. This letter became an important event in pushing the nation to repeal Prohibition. Rockefeller was known for his philanthropy, giving over $537 million to myriad causes over his lifetime compared to $240 million to his own family. He created the Sealantic Fund in 1938 to channel gifts to his favorite causes; previously his main philanthropic organization had been the Davison Fund. He had become the Rockefeller Foundation's inaugural president in May 1913 and proceeded to dramatically expand the scope of this institution, founded by his father. Later he would become involved in other organizations set up by Senior: Rockefeller University and the International Education Board. In the social sciences, he founded the Laura Spelman Rockefeller Memorial in 1918, which was subsequently folded into the Rockefeller Foundation in 1929. A committed internationalist, he financially supported programs of the League of Nations and crucially funded the formation and ongoing expenses of the Council on Foreign Relations and its initial headquarters building in New York in 1921. He established the Bureau of Social Hygiene in 1913, a major initiative that investigated such social issues as prostitution and venereal disease, as well as studies in police administration and support for birth control clinics and research. In 1924, at the instigation of his wife, he provided crucial funding for Margaret Sanger–who had previously been a personal opponent to him due to his treatment of workers–in her work on birth control and involvement in population issues. He donated $5,000 to her American Birth Control League in 1924 and a second time in 1925. In the arts, he gave extensive property he owned on West 54th Street in Manhattan for the site of the Museum of Modern Art, which had been co founded by his wife in 1929. In 1925, he purchased the George Grey Barnard collection of medieval art and cloister fragments for the Metropolitan Museum of Art. He also purchased land north of the original site, now Fort Tryon Park, for a new building, The Cloisters. In November 1926, Rockefeller came to the College of William and Mary for the dedication of an auditorium built in memory of the organizers of Phi Beta Kappa, the honorary scholastic fraternity founded in Williamsburg in 1776. Rockefeller was a member of the society and had helped pay for the auditorium. He had visited Williamsburg the previous March, when the Reverend Dr. W. A. R. Goodwin escorted him—along with his wife Abby, and their sons, David, Laurance, and Winthrop—on a quick tour of the city. The upshot of his visit was that he approved the plans already developed by Goodwin and launched the massive historical restoration of Colonial Williamsburg on November 22, 1927. Amongst many other buildings restored through his largesse was The College of William & Mary's Wren Building and the Episcopalian Bruton Parish Church. In 1940, Rockefeller hosted Bill Wilson, one of the original founders of Alcoholics Anonymous, and others at a dinner to tell their stories. "News of this got out on the world wires; inquiries poured in again and many people went to the bookstores to get the book, Alcoholics Anonymous." Rockefeller offered to pay for the publication of the book, but in keeping with AA traditions of being self supporting, AA rejected the money. Through negotiations by his son Nelson, in 1946 he bought for $8.5 million—from the major New York real estate developer William Zeckendorf—the land along the East River in Manhattan which he later donated for the United Nations headquarters. This was after he had vetoed the family estate at Pocantico as a prospective site for the headquarters (see Kykuit). Another UN connection was his early financial support for its predecessor, the League of Nations; this included a gift to endow a major library for the League in Geneva which today still remains a resource for the UN. A confirmed ecumenicist, over the years he gave substantial sums to Protestant and Baptist institutions, ranging from the Interchurch World Movement, the Federal Council of Churches, the Union Theological Seminary, the Cathedral of St. John the Divine, New York's Riverside Church, and the World Council of Churches. He was also instrumental in the development of the research that led to Robert and Helen Lynd's famous Middletown studies work that was conducted in the city of Muncie, Indiana, that arose out of the financially supported Institute of Social and Religious Research. As a follow on to his involvement in the Ludlow Massacre, Rockefeller was a major initiator with his close friend and advisor William Lyon Mackenzie King in the nascent industrial relations movement; along with major chief executives of the time, he incorporated Industrial Relations Counselors (IRC) in 1926, a consulting firm whose main goal was to establish industrial relations as a recognized academic discipline at Princeton University and other institutions. It succeeded through the support of prominent corporate chieftains of the time, such as Owen D. Young and Gerard Swope of General Electric.

Шетелдегі қайырымдылық

1920 жылдары ол Бірінші дүниелік соғыстан кейін Франциядағы Реймс соборы, Фонтенбло сарайы және Версаль сарайы сияқты маңызды ғимараттарды қалпына келтіруге және жаңғыртуға үлкен қаржылай көмек көрсетті. 1936 жылы Францияның ең жоғары наградасы – «Grand Croix de la Legion d'honneur» орденімен марапатталды, және осы орден кейін ондаған жылдар өткен соң оның ұлы Дэвид Рокфеллерге де берілді. Ол Мысырдағы Луксордағы маңызды археологиялық қазба жұмыстарын, сондай-ақ Афинадағы Агораны қазу және Аттал стоасын қайта жаңғырту үшін Америка классикалық зерттеулер мектебіне, Римдегі Америка академиясына, Қытайдағы Линнан университетіне, Токиодағы Санкт-Лука халықаралық ауруханасына, Токиодағы Императорлық университеттің кітапханасына және Авондағы Стратфордтағы Шекспир ескерткіш қорына жан-жақты қаржылық қолдау көрсетті. Бұған қоса, ол Шығыс Иерусалимдегі Палестина археологиялық мұражайының – Рокфеллер мұражайының – құрылысына қаражат бөлді, онда бүгінде көптеген ежелгі жәдігерлер сақталып тұр және Өлі теңіздің кітаптары Израиль мұражайындағы Кітаптар үйіне көшірілгенге дейін көп жыл бойы сақталған.

Қорғау

Ол табиғатты қорғауға ерекше қызығушылық танытты және көптеген американдық ұлттық парктер үшін жер сатып алып, сыйлады, соның ішінде Гранд-Теттон (өзінің қатысуы мен ниеттерін Snake River Land Company компаниясы арқылы жасырған), Меса-Верде ұлттық паркі, Акадия, Ұлы Түтінді Таулар, Йосемити және Шенандоа. Акадия ұлттық паркінде ол бүкіл паркті қамтитын кең көлік жолдары желісін қаржыландырып, жобалады. Йеллоустоун ұлттық паркін Гранд-Теттон ұлттық паркімен байланыстыратын Джон Д. Рокфеллер кіші атындағы ескерткіш жолы, сондай-ақ Ұлы Түтінді Таулар ұлттық паркіндегі Рокфеллер ескерткіші оның құрметіне аталды. Ол қызыл ағаштарды сақтау қозғалысында да белсенділік танытып, 1920 жылдары Хумбольдт қызыл ағаштары мемлекеттік паркіндегі Рокфеллер орманды сатып алуға Redwoods лигасын құтқаруға маңызды үлес қосты. 1951 жылы ол Sleepy Hollow Restorations ұйымын құрды, ол өзі сатып алған екі тарихи орынның басқаруын және жұмысын біріктірді: Солтүстік Тарритаундағы Филипсбург сарайы (1940 жылы сатып алынып, Тарритаун тарихи қоғамына сыйға тартылған), қазір Sleepy Hollow деп аталады, және 1945 жылы сатып алынған Вашингтон Ирвингтің үйі – Саннисайд. Ол 1953 жылы Кротон-он-Хадсон қаласындағы Ван Кортланд уәлиесін сатып алып, 1959 жылы оны Sleepy Hollow Restorations ұйымына сыйға тартты. Барлығында, ол ұйымның негізгі меншігі болған үш мүлікті сатып алуға және қалпына келтіруге 12 миллион доллардан астам қаражат жұмсады. 1986 жылы Sleepy Hollow Restorations Historic Hudson Valley болып қайта аталды, ол сонымен қатар Покантико Хиллстегі Рокфеллер отбасының Кикуит ескерткішіне қазіргі экскурсияларды ұйымдастырады. Ол өзінің танымал Рокфеллер орталығының алдындағы тақташаға жазылған өмірлік қағиданың авторы: "Мен әр құқықтың жауапкершілікпен, әр мүмкіндіктің міндетпен, әр иеліктің парызбен байланысты екеніне сенемін". 1935 жылы Рокфеллер Нью-Йорк қаласының жүз жылдық қауымдастығының алтын медалін "Нью-Йорк қаласына ерекше үлес қосқаны үшін" алды. 1943 жылы Ұлттық ғылым академиясы оны "Халық игілігі үшін" медалімен марапаттады.

He had a special interest in conservation, and purchased and donated land for many American National Parks, including Grand Teton (hiding his involvement and intentions behind the Snake River Land Company), Mesa Verde National Park, Acadia, Great Smoky Mountains, Yosemite, and Shenandoah. In the case of Acadia National Park, he financed and engineered an extensive Carriage Road network throughout the park. Both the John D. Rockefeller Jr. Memorial Parkway that connects Yellowstone National Park to the Grand Teton National Park and the Rockefeller Memorial in the Great Smoky Mountains National Park were named after him. He was also active in the movement to save redwood trees, making a significant contribution to Save the Redwoods League in the 1920s to enable the purchase of what would become the Rockefeller Forest in Humboldt Redwoods State Park. In 1951, he established Sleepy Hollow Restorations, which brought together under one administrative body the management and operation of two historic sites he had acquired: Philipsburg Manor House in North Tarrytown, now called Sleepy Hollow (acquired in 1940 and donated to the Tarrytown Historical Society), and Sunnyside, Washington Irving's home, acquired in 1945. He bought Van Cortland Manor in Croton on Hudson in 1953 and in 1959 donated it to Sleepy Hollow Restorations. In all, he invested more than $12 million in the acquisition and restoration of the three properties that were the core of the organization's holdings. In 1986, Sleepy Hollow Restorations became Historic Hudson Valley, which also operates the current guided tours of the Rockefeller family estate of Kykuit in Pocantico Hills. He is the author of the noted life principle, among others, inscribed on a tablet facing his famed Rockefeller Center: "I believe that every right implies a responsibility; every opportunity, an obligation; every possession, a duty". In 1935, Rockefeller received The Hundred Year Association of New York's Gold Medal Award, "in recognition of outstanding contributions to the City of New York." He was awarded the Public Welfare Medal from the National Academy of Sciences in 1943.

Отбасы

1900 жылдың тамызында Рокфеллер Род-Айленд штатының ықпалды сенаторы Нельсон Уилмарт Олдричтің шақыруымен президент Уильям МакКинлидің «Долфин» яхтасында Кубаға жасалған саяхатқа қатысты. Бұл саяхат саяси мақсатта болғанымен, Рокфеллердің болашақ әйелі, қайырымдастық қызметімен аты белгілі әлеуметтік қайраткер Әбигейл Грин «Эбби» Олдрич та бұл үлкен шараға қатысты; екеуі алғаш рет 1894 жылдың күзінде танысып, төрт жылдан астам уақыт бойы кездесіп жүрген. Рокфеллер 1901 жылдың 9 қазанында Эббиге үйленді, бұл осы кезде капитализм мен саясаттың толыққанды одағы деп есептелді. Ол сенатор Олдрич пен Абигейл Пирс Трумэн «Эбби» Чепменнің қызы еді. Сонымен қатар, олардың тойы сол заманның ең маңызды әлеуметтік оқиғасы болды – Алтын ғасырдың ең сәнді тойларының бірі. Той Род-Айленд штатының Уорвик-Нек аймағындағы Олдрич сарайында өтті және «Standard Oil» және басқа компаниялардың басшылары қатысты. Олардың алты баласы болды: 1903 жылы туған Эбби, 1906 жылы туған Джон III, 1908 жылы туған Нельсон, 1910 жылы туған Лоуренс, 1912 жылы туған Уинтроп және 1915 жылы туған Дэвид. Эбби 1948 жылдың сәуір айында 740 Парк-авенюдегі отбасылық пәтерде жүрек талмасынан қайтыс болды. Джуниор 1951 жылы бұрынғы колледж сыныптасы Артур Алленнің жесірі Марта Бэрдке қайта үйленді. Рокфеллер 1960 жылдың 11 мамырында 86 жасында Аризона штатының Тусон қаласында пневмониядан қайтыс болды және 40 отбасы мүшесінің қатысуымен Тарритаундағы отбасылық зиратқа жерленді. Оның ұлдары, бес Рокфеллер ағайындысы, Джуниор және одан бұрынғы Аға Рокфеллер қалаған негіздерге сүйене отырып, уақыт өте келе кең ауқымды әлеуметтік байланыстар мен институционалдық билік желісін құрды. Дэвид көрнекті банкир, қайырымдастық қызметкері және әлемдік мемлекет қайраткері атанды. Эбби мен Джон III қайырымдылықпен айналысты. Лоуренс венчурлік капиталист және табиғатты қорғаушы болды. Нельсон мен Уинтроп Рокфеллер кейін штат губернаторлары болды; Нельсон президент Джеральд Фордтың басшылығымен АҚШ вице-президенті қызметін атқарды.

Тұрғын үйлер

1901 жылдан 1913 жылға дейін Джуниор Нью-Йорктегі 13 West 54th Street мекенжайында тұрды. Кейіннен Нью-Йорктегі Джуниордың негізгі тұрақты мекені 10 Батыс 54-ші көшедегі 9 қабатты сарай болды, бірақ оған осы аймақта бірнеше жылжымайтын мүліктер болды, соның ішінде No. 4, 12, 14 және 16 (осы мүліктердің кейбіреулерін оның әкесі Джон Д. Рокфеллер бұрын сатып алған еді). 1936 жылы ол 10-шы үйден шыққаннан кейін, бұл мүліктер бұзылып, барлық жері әйелінің Заманауи өнер мұражайына сыйға тартылды. Сол жылы ол 740 Парк-авенюдегі 40 бөлмелі, үш қабаттан тұратын сәнді пәтерге көшіп келді. 1953 жылы жылжымайтын мүліктерді дамытушы Уильям Зекендорф 740 Парк-авенюдегі пәтерлер кешенін сатып алып, кейін оны Рокфеллерге сатты, ол ғимаратты кооперативке айналдырып, оны ғимараттағы бай көршілеріне сатты. Бірнеше жыл өткен соң, оның ұлы Нельсон Нью-Йорк штатының губернаторы болғаннан кейін, Рокфеллер «жасыл шабуылшы» Саул Штайнбергтің Chemical Bank банкін басып алу әрекетін тоқтатуға көмектесті. Штайнберг Джуниордың пәтерін 225 000 долларға сатып алды, бұл 1929 жылы салынып біткен кездегі құнынан 25 000 долларға арзан болды. Ол қазір Нью-Йорктегі ең қымбат пәтерлердің арасындағы ең бағалы пәтер деп есептеледі.

Құрметтер мен мұра

1929 жылы Джуниор Джорджия Цинциннати қоғамының құрметті мүшесі болып сайланды. 1935 жылы ол Нью-Йорк қаласына қосқан үлкен үлесі үшін Нью-Йорктің Жүз жылдық қауымдастығының алтын медалін алды. 1939 жылы ол Корольдік қоғамның 12-тармаққа сәйкес мүшесі болып сайланды. 1964 жылы аяқталған Браун университетіндегі Джон Д. Рокфеллер кіші атындағы кітапхана оның құрметіне берілді.

Негізгі дереккөздер

Эрнст, Джозеф В. және Джон Дэвисон Рокфеллер. "Қымбат әке/құрметті ұл: Джон Д. Рокфеллер мен Джон Д. Рокфеллер кішінің хат алмасуы" (Fordham Univ Press, 1994). Эрнст, Джозеф В., Джон Дэвисон Рокфеллер және Хорас Марден Олбрайт. "Бағалы жерлер: Джон Д. Рокфеллер кіші мен Хорас М. Олбрайттың хат алмасуы" (Fordham Univ Press, 1991).