Генри Э. Хантингтон: Америкалық теміржол магнаты және меценат
Henry E. Huntington
Генри Э. Хантингтон (1850-1927) – америкалық теміржол магнаты, өнер жинаушы және Лос-Анджелестің дамуына үлкен үлес қосқан кәсіпкер. Калифорнияда оның құрметіне аталатын орындар бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка темір жол магнаты (1850–1927)
American railroad magnate (1850–1927)
Генри Эдвардс Хантингтон (27 ақпан 1850 – 23 мамыр 1927) – американдық темір жол магнаты, өнер және сирек кітаптарды жинаушы. Хантингтон Лос-Анджелеске қоныс аударды, онда ол Тынық мұхиты электр теміржолының және маңызды жылжымайтын мүлік иесі болды. Бизнесмен және өнер коллекционері болумен қатар, Хантингтон 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Лос-Анджелестің дамуына үлкен үлес қосты. Калифорниядағы көптеген жерлер оның құрметіне аталған.
Henry Edwards Huntington (February 27, 1850 – May 23, 1927) was an American railroad magnate and collector of art and rare books. Huntington settled in Los Angeles, where he owned the Pacific Electric Railway as well as substantial real estate interests. In addition to being a businessman and art collector, Huntington was a major booster for Los Angeles in the late 19th and early 20th centuries. Many places in California are named after him.
Оңтүстік Калифорния тарихы
1850 жылы Нью-Йорктің Онеонта қаласында Солон Хантингтон (1812–1890) мен оның әйелі Генри Содерс (1821–1906) отбасында дүниеге келді. Ол өсіп келе жатып, әйелі Коллис П. Хантингтон туралы көп естіді. Оның әйелі 1869 жылы құрылған трансконтиненталдық темір жолдың бірі – Орталық Тынық мұхиты темір жолын (кейіннен Оңтүстік Тынық мұхитының бір бөлігі) құруға зор үлес қосып, «Үлкен Төрттік» құрамына кірді. Генри Хантингтон кейіннен әйелімен бірге жұмыс істеді, Оңтүстік Тынық мұхиты компаниясында бірнеше басшылық лауазымдарды атқарды. 1900 жылы Коллис Хантингтон қайтыс болғаннан кейін Генри Хантингтон Вирджиния штатындағы Ньюпорт Ньюс кеме құрылысы және құрғақ док компаниясының басшылығын өз қолына алды. Кейіннен ол әйелінің жесірі Арабелла Хантингтонға үйленді. 1906 жылы Хантингтон өзінің бірінші әйелі Мэри Элис Прентис Хантингтоннан (1852–1916) ажырасты. Олардың төрт баласы болды: Говард Эдвард (1876–1922), Клара Леонора (1878–1965), Элизабет Винсент (1880–1965) және Мариан Прентис (1883–1973). 1916 жылы әйелі Мэри қайтыс болды. Ол әйелі Коллис пен оның бірінші әйелі Элизабет асырап алған Клара Элизабет Прентис Хантингтонның туған әпкесі еді. 1913 жылы Хантингтонның жесір Арабелла Хантингтонмен некелесуі Сан-Франциско қоғамын таң қалдырды. Олар шамамен бір жаста болғандықтан, балалары болмады. Хантингтон әйелі қайтыс болғаннан кейін Орталық және Оңтүстік Тынық мұхиттарын басқаруды күткен. Бірақ бондхолдерлердің өкілі Джеймс Спейер оның жолын кесті, нәтижесінде ол өзінің үлесін Э. Х. Харриманға сатуға мәжбүр болды. 1898 жылы әйелінің Оңтүстік Тынық мұхитымен бәсекелесіп, Хантингтон «Сары вагон» жүйесі ретінде танымал Лос-Анджелес теміржолын (LARy) сатып алды. 1901 жылы Хантингтон Лос-Анджелестегі 6-шы және Мейн көшелерінде орналасқан, «Қызыл вагон» жүйесі ретінде белгілі, қалааралық стандартты габаритті Тынық мұхиты электр теміржолын (PE) құрды. Хантингтон бұл бәсекеде 24/7 кесте бойынша жолаушыларға ыңғайлы трамвайларды ұсынып, жеңіске жетті, бұл теміржолдар ұсына алмады. Бұл Оңтүстік Калифорнияда жерді дамытудың қарқынды өркендеген кезінде болды. Хантингтон демеушілік еткен даму аясында Оранж округіндегі Хантингтон Бич сияқты жерлерде тұрғын үйлер салынды, ал трамвайлар теміржолдар ескермеген жолаушылардың қажеттіліктерін қанағаттандырды. Лос-Анджелес қаласының орталығымен байланыс мұндай қала маңындағы аудандардың дамуына мүмкіндік берді. 1910 жылға қарай Хантингтон троллейбус жүйесі Оңтүстік Калифорнияның шамамен 2092 км (1300 миль) жерін қамтыды. Жүйенің ең үлкен кезеңінде 20 трамвай желісі мен 1250 троллейбус болды, олардың көпшілігі Лос-Анджелес қаласының орталығы арқылы өтіп, Креншоу ауданы, Вест-Адамс, Эхо-парк, Вестлейк, Хэнкок-парк, Экспозиция-парк, Вернон, Бойл-Хайтс және Линкольн-Хайтс сияқты жақын маңдағы аудандарға қызмет көрсетті. Жүйе 1902 жылы сатып алынған, Сан-Габриэль тауларындағы Алтаденаның үстіндегі Маунт-Лоу көрікті теміржолын да қамтыды. 1905 жылы Хантингтон, А. Кингсли Маккомбер және Уильям Р. Статтс өзінің Сан-Марино иелігінің батысында, Пасадена маңындағы еменді төбелі жерде орналасқан Оак Нолл ауданын құрды. 1906 жылы Хантингтон Mission Inn иесі Фрэнк Миллермен және Чарльз М. Лорингпен бірге Рубиду тауын сатып алу, оның шыңына жол салу және Риверсайд қаласына пайдасы тиетін парк ретінде дамыту мақсатымен Хантингтон Парк Ассоциациясын құрды. Жол 1907 жылдың ақпан айында аяқталды. Кейіннен бұл жер Фрэнк Миллердің мұрагерлері Риверсайд қаласына сыйға тартты, ал бүгін бұл төбе қалалық саябақ болып табылады. Хантингтон Калифорния штатындағы Революция ұлдарының өмірлік мүшесі болды. Хантингтон 1916 жылы бизнестен зейнеткерлікке шықты. 1927 жылдың 23 мамырында Генри Хантингтон Филадельфияда операция кезінде қайтыс болды. Ол және Арабелла Сан-Маринодағы Хантингтон кітапханасының бақшасында үлкен ескерткішпен бірге жерленген.
Born in 1850 in Oneonta, New York, to Solon Huntington (1812–1890) and his wife, Henry Saunders (1821–1906) grew up hearing about his uncle Collis P. Huntington. His uncle became one of The Big Four, instrumental in creating the Central Pacific Railroad (later part of the Southern Pacific), one of the two railroads that built the transcontinental railway in 1869. Henry Huntington later worked with his uncle, holding several executive positions under him with the Southern Pacific. After Collis Huntington's death in 1900, Henry Huntington assumed the senior Huntington's leadership role with Newport News Shipbuilding and Drydock Company in Virginia. He later married his uncle's widow Arabella Huntington. In 1906, Huntington divorced his first wife Mary Alice Prentice Huntington (1852–1916). They had four children together: Howard Edward (1876–1922), Clara Leonora (1878–1965), Elizabeth Vincent (1880–1965), and Marian Prentice (1883–1973). His wife Mary died in 1916. She was the birth sister of Clara Elizabeth Prentice Huntington, whom his Uncle Collis and his first wife Elizabeth had adopted. Huntington's marriage to the widowed Arabella Huntington in 1913 shocked San Francisco society. They were about the same age, so had no children. Huntington expected to assume control of the Central and Southern Pacific after his uncle's death. He was blocked by bondholder's representative James Speyer, forcing him to sell his interests to E. H. Harriman. In 1898, in friendly competition with his uncle's Southern Pacific, Huntington bought the narrow gauge city oriented Los Angeles Railway (LARy), known as the 'Yellow Car' system. In 1901, Huntington formed the sprawling interurban, standard gauge Pacific Electric Railway (the PE), known as the 'Red Car' system, centered at 6th and Main streets in Los Angeles. Huntington succeeded in this competition by providing passenger friendly streetcars on 24/7 schedules, which the railroads could not match. This was in the period of a boom in Southern California land development. Housing was built in places such as Orange County's Huntington Beach, a Huntington sponsored development, and streetcars served passenger needs that the railroads had not considered. Connectivity to Downtown Los Angeles made such suburbs feasible. By 1910, the Huntington trolley systems spanned approximately 1300 mile (2092 km) of Southern California. At its greatest extent, the system contained over 20 streetcar lines and 1,250 trolleys, most running through the core of Los Angeles and serving such nearby neighborhoods as the Crenshaw district, West Adams, Echo Park, Westlake, Hancock Park, Exposition Park, Vernon, Boyle Heights and Lincoln Heights. The system integrated the 1902 acquisition, the Mount Lowe Scenic Railway above Altadena, California in the San Gabriel Mountains. In 1905, Huntington, A. Kingsley Macomber, and William R. Staats developed the Oak Knoll subdivision, located to the west of his San Marino estate in the oak covered hilly terrain near Pasadena. In 1906, Huntington, along with Frank Miller, owner of the Mission Inn, and Charles M. Loring, formed the Huntington Park Association, with the intent to purchase Mount Rubidoux in Riverside, build a road to the summit, and develop the hill as a park to benefit the city of Riverside. The road was completed in February 1907. The property was later donated to the city of Riverside by the heirs of Frank Miller, and today the hill is a city park. Huntington was a Life Member of the Sons of the Revolution in the State of California. Huntington retired from business in 1916. On May 23, 1927, Henry E. Huntington died in Philadelphia while undergoing surgery. He and Arabella are buried, with a large monument, in the Gardens of the Huntington Library in San Marino, California.
Қонақ үй
Хантингтон қонақ үйі 1907 жылдың 1 ақпанында ашылғанда бастапқыда «Wentworth» деп аталды. Қаржылық қиындықтар мен алғашқы маусымның сәтсіздігі салдарынан ол мерзімсіз жабылуға мәжбүр болды. Генри Хантингтон 1911 жылы «Wentworth» қонақ үйін сатып алып, оны «Хантингтон» қонақ үйі деп атады. 1914 жылы ол қайта ашылып, қысқы курортқа айналды. 1920 жылдары қонақ үй үшін өркенді кезең болды, себебі Американдық Орта Батыс және Шығыс штаттарының кәсіпкерлері Калифорнияның жылы қысқы климатын ашты. Қонақ үйдің жоғары деңгейдегі қызмет көрсетуінің тарихы ұзақ жылдар бойы бас менеджер, кейіннен иесі болған Стивен У. Ройспен байланысты. 1926 жылға қарай қонақ үйдің табысы Ройске жыл бойы жұмыс істеуге мүмкіндік берді. «Алтын жылдар» 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басындағы қор нарығының құлдырауымен және Ұлы депрессиямен аяқталды. 1930 жылдардың соңына қарай қонақ үй қайтадан жандана түсті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда барлық броньдар алынып тасталды және қонақ үй айына 3000 долларға әскерге жалға берілді. Соғыстан кейін «Хантингтонның» жағдайы қайта жақсарды. 1954 жылы Стивен Ройс қонақ үйді «Sheraton» корпорациясына сатты және 1969 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін бас менеджер болып қызмет етті. Қонақ үй 1985 жылға дейін жұмыс істеді, бірақ сейсмикалық стандарттарға сай келмегендіктен жабылды. Құрылысы 1906 жылы темір бетоннан салынған. 2,5 жылдық толықтай жөндеуден кейін қонақ үй 1991 жылдың наурыз айында «Ritz Carlton Huntington Hotel and Spa» деп қайта ашылды. 2006 жылдың қаңтар айында қонақ үй 19 миллион долларлық жөндеуді аяқтады; ол 2007 жылдың басында иесі ауысып, «Langham Brand International, Huntington Hotel & SPA» болып өзгерді.
The Huntington Hotel was originally named Hotel Wentworth when it opened on February 1, 1907. Financial problems and a disappointing first season forced it to close indefinitely. Henry Huntington purchased the Wentworth in 1911, renaming it the Huntington Hotel. It reopened in 1914, transformed into a winter resort. The 1920s were prosperous for the hotel, as Midwestern and Eastern entrepreneurs discovered California's warm winter climate. The hotel's reputation for fine service began with long time general manager and later owner Stephen W. Royce. By 1926, the hotel's success prompted Royce to open the property year round. The "golden years" ended with the stock market crash and the Great Depression of the late 1920s and early 1930s. By the end of the 1930s the hotel was vibrant again. When World War II began, all reservations were cancelled and the hotel was rented to the Army for $3,000 a month. Following the war, the Huntington's fortunes improved again. In 1954 Stephen Royce sold the hotel to the Sheraton Corporation, serving as general manager until his retirement in 1969. The hotel operated until 1985, when it closed because of its inability to meet seismic standards. The structure was built of reinforced concrete in 1906. After a 2 1/2 year major renovation, the hotel reopened in March 1991 as the Ritz Carlton Huntington Hotel and Spa. The hotel completed a $19 million renovation in January 2006; it changed hands in early 2007 and became Langham Brand International, Huntington Hotel & SPA.
Мұра
Хантингтон өзінің бұрынғы эстатында Сан-Маринода, Пасаденаға жақын орналасқан Хантингтон кітапханасы, өнер мұражайы және ботаникалық бақшасы арқылы маңызды мұра қалдырды. Калифорниядағы басқа да мұраларына Хантингтон-Бич және Хантингтон-Парк қалалары, сондай-ақ Хантингтон көлі кіреді. Лос-Анджелес аймағында Пасаденадағы Хантингтон ауруханасы, Сан-Маринодағы Генри Э. Хантингтон орта мектебі және Лос-Анджелес қаласының орталығынан шығысқа қарай созылатын Хантингтон драйв бульвары бар. Оның көгалдандырылған орталық жолағы бұрын Тынық мұхиты электр жолының Солтүстік бөлігіне тиесілі болған. Риверсайд қаласының Рубиду тауындағы паркі бастапқыда Хантингтон паркі деп аталған, ал таудың басына дейінгі жол Хантингтон драйв деп аталды. Фрэнк Миллердің мұрагерлері мүлікті қалаға сыйға тартқаннан кейін, қала паркті Фрэнк А. Миллер Рубидукс ескерткіш паркі деп атады, ал жол Маунт Рубидукс драйв деп өзгертілді. 1907 жылы Хантингтонға арналған және Рубиду тауының дамуына оның қосқан үлесін мойындаған тақташа, «Хантингтон тасы» деп белгіленген үлкен тасқа орнатылған. Хантингтонның қайтысынан кейін тағы бір тақташа дөңестің солтүстік беткейіне, «Хантингтон қасиетті орны» деп аталатын жерге қойылды. Шығыс жағалаудағы мұраларына Нью-Йорк штатының Онеонта қаласында 1920 жылдың 9 шілдесінде оның балалық шағында ашылған Хантингтон ескерткіш кітапханасы кіреді. Хантингтон кітапханасындағы Освальд Бирлидің салған портретінен басқа, швейцариялық-американ суретшісі Адольфо Мюллер Ури де Хантингтонның портреттерін салған, ол 1924-1925 жылдары Хантингтонның эстатынан бір шақырымдай қашықтықта студия салған. Олардың арасында фотосуретке негізделген толық бой портреті Пасаденадағы Коллис Поттер және Говард Эдвардс Хантингтон ескерткіш ауруханасында сақталған, ал отырып салған екі портреттен кішігірегі Хантингтонның күйеу баласы Джон Меткалфқа тиесілі болса, үлкені (жоғалған деп есептеледі) 1928 жылы Уизерспун атты суретшімен өрнектелген. Суретші Хантингтонның немересі Мэри Броквей Меткалфты да салған (бұл портрет Хантингтон кітапханасы мен өнер галереясы директорының кеңсесіне ұзақ мерзімді несиеге берілген).
Huntington left a prominent legacy with the Huntington Library, Art Museum and Botanical Gardens on his former estate in San Marino near Pasadena. Other legacies in California include the cities of Huntington Beach and Huntington Park, as well as Huntington Lake. Also in greater Los Angeles are the Huntington Hospital in Pasadena, Henry E. Huntington Middle School in San Marino, and the grand boulevard, Huntington Drive, running eastbound from downtown Los Angeles. Its landscaped central parkway was previously the right of way for the Northern Division of the Pacific Electric. Riverside's city park on Mount Rubidoux was originally named Huntington Park, and the road to the top was named Huntington Drive. After Frank Miller's heirs donated the property to the city, the city renamed the park the Frank A. Miller Rubidoux Memorial Park, and the road has become known as Mount Rubidoux Drive. A plaque that was dedicated to Huntington in 1907, in recognition of his contributions to the development of Mount Rubidoux, remains on a large boulder known as Huntington Rock. After Huntington's death a second tablet was placed on the north side of the hill at a place named the Huntington Shrine. His legacy on the East Coast includes the Huntington Memorial Library in Oneonta, New York, opened July 9, 1920 in his childhood home. As well as a portrait by Oswald Birley at the Huntington Library, portraits of Huntington were also painted by the Swiss born American artist Adolfo Müller Ury who built a studio less than a mile from Huntington's estate in San Marino in 1924 1925: a full length, based on a photograph, is at the Collis Potter & Howard Edwards Huntington Memorial Hospital in Pasadena, and two seated versions, a small one of which was acquired by Huntington's son in law John Metcalf, and a larger one (which is presumed lost) which was engraved by an artist called Witherspoon in 1928. The artist also painted Huntington's granddaughter Mary Brockway Metcalf (this is on long term loan to the offices of the Director of the Huntington Library and Art Gallery).