Жаклин Сюзанн: Өмір және шығарма жолы

Кіріспе

Америкалық романист және актриса (1918–1974)

Алғашқы жылдар

Жаклин Сьюзан еврей жұптың жалғыз баласы: Роберт Сьюзан, Вильнюс, Императорлық Ресейде (қазіргі Вильнюс, Литва) туған портрет суретшісі және оның әйелі Роза (Янс), мемлекеттік мектеп мұғалімі. Оқушыларына оңай айтылуы үшін Роза күйеуінің тегіне екінші "н" әрпін қосты, ал Роберт Сьюзан бастапқы жазылуын сақтады. Оның тегі заңды түрде өзгертілмегендіктен, қызы 1920 және 1930 жылдардағы АҚШ халық санағында және 1936-2007 жылдардағы АҚШ Әлеуметтік қамсыздандыру өтінімдері мен талаптары индексінде расталғандай, Жаклин Сьюзан деп тіркелді. Дегенмен, ол анасы қолданған текті пайдаланды. Бесінші сыныпта ол IQ тестісінде 140 ұпай жинады, бұл мектептегі ең жоғары көрсеткіш еді. Жалғыз бала болғандықтан және әкесіне берілген Сюзанн отбасылық атын жалғастыруға бел буды. Ол бір мұғалімнің "Жэки жазушы болуы керек. Ол барлық ережелерді бұзады, бірақ бұл оған пайда келтіреді" деген кеңесіне қарамастан, актриса болуға шешім қабылдады. 1936 жылы Батыс Филадельфия орта мектебін бітіргеннен кейін актерлік мансабын ілгерілету үшін Нью-Йоркке кетті. Әкесі оған: "Егер актриса болғың келсе, жақсы актриса бол. Адамдарды қадағала" деді.

Сахналық мансабы

Нью-Йоркте 1937 жылдың 2 маусымында 18 жасында Сюзанн Клэр Буттың "The Women" комедиясының Бродвей компаниясындағы шағын рөлге ие болды. Бұл комедия 1936 жылдың 26 желтоқсанында көрсетілімге түсіп, 657 қойылымға созылды. Кейін ол Бродвей сахнасында "The Girl from Wyoming" (1938), "My Fair Ladies" (1941), "Blossom Time" (1943, қайта қойылды), "Jackpot" (1944) және Голливудтың әйгілі актрисасы Кэрол Лэндистің қатысуымен өткен "A Lady Says Yes" (1945) сияқты спектакльдерде ойнады. "The Women" спектаклінен кейін оның бір ғана жұмысы сәтті болды: Эдди Кантордың қатысуымен өткен "Banjo Eyes" (1941) 126 қойылым көрсетілді. Сюзанн досы, актриса Беатрис Коулмен бірлесіп "Уақытша миссис Смит" атты пьеса жазды. Бұл комедия бұрынғы күйеулері бай адамға үйлену жоспарына кедергі келтіретін, бір кездері киноактриса болған әйел туралы айтады. Кейін "Махаббатты мен" деп аталатын бұл пьесаны актриса Джесси Ройс Лэндис сахналады, ал Luba Malina және Mischa Auer басты рөлдерде ойнады. Пьеса 1946 жылдың 25 желтоқсанында Бродвейдегі Адельфи театрында ашылды. "Көрерменге ұнайтын" делінген бұл пьеса бар болғаны 37 қойылымнан кейін жабылды. Төрт жыл өткен соң Сюзанн мен Коул тағы бір пьеса – "Cock of the Walk" жазды, оны Оскар жүлдесінің иегері Джеймс Данн Бродвейде ойнауға тиес болған. Бірақ себебі әлі анықталмаған, пьеса қойылмады. 1970 жылы Сюзанн сахнаға қысқа қайта оралды, ол Бланш Юрканың Бродвейдегі Жан Жиродукстің "Шаионың ақылсыз әйел" пьесасын қайта қоюында ойнады. "The New York Times" газетіндегі Клайв Барнс қойылымды сынап жазды, актерлердің ішінде Юрканы ғана мақтады, бірақ "Жаклин Сюзанн кітап мұқабаларындағы суреттерге қарағанда әлдеқайда әдемі көрінеді" деп атап өтті.

Теледидар мансабы

1948 жылдан 1950 жылға дейін Сюзанн комедиялық сериал «The Morey Amsterdam Show»-да (алғаш CBS, содан кейін DuMont телеарналарында) ойнады, онда ол Амстердамның түнгі клубының жүргізушісінің сигарет сатушысы Лола (кейін Джеки) рөлін сомдады. 1951 жылы ол «Жакелин Сюзанннің ашық есігі» (DuMont) бағдарламасын жүргізді, мақсаты – қиын жағдайларға тап болған көптеген адамдарға жұмыс табуға көмектесу еді. Ол «Danger» (CBS), «Studio One» (CBS) және «Suspense» (CBS) сериалдарында ойнады, бірақ өзін стереотиптік рөлде тапты: «Мен сыртқы келбетіммен сәйкес рөлдерде ойнадым – пышақталған немесе тұншықтырылған сұлу ажырасқан әйел». Актерлік және жүргізушілік жұмысынан бөлек, Сюзанн жарнамаларға да түсті. 1955 жылы ол Шифлидан кестелеу және тігіс институтының өкілі болды. Келесі алты жыл ішінде ол жарнамалар үшін сценарий жазып, өндіріске алып, түсірілімдерге қатысты, содан кейін «The Mike Wallace Interview» (ABC) және «The Ben Hecht Show» (ABC) сияқты ұлттық бағдарламаларда ойнады. Кейде оған пудлі Жозефина эфирде қосылды. Сюзанн өнімді белсенді түрде насихаттап, оның атынан жеке кездесулерге қатысты. 1960 жылдардың басында бір күні Нью-Йорк мейрамханасынан шығып бара жатқанда, Сюзанн біреудің «Шифлидің қызы келді!» деп айқайлағанын естіді. Сюзанн 25 жылдық қажырлы еңбегінің нәтижесінде тек «Шифлидің қызы» ретінде танылғанын түсініп, көңілі қалып қойды. Кейін ол 1971 жылы «Мэнникс» криминалды драмасының («The Crime That Wasn't» атты эпизоды, 29 қаңтар 1971 жылы көрсетілді) эпизодында ойнады.

Жаңғақ

1950 жылдардың ортасында Сюзанн "Жұлдыздар айқайлайды" деген ғылыми-фантастикалық роман жазды (авторы қайтыс болғаннан кейін "Ярго" деген атпен жарияланды). 1960 жылдардың басында ол шоу-бизнес және есірткі қолдану туралы кітап жазуды жоспарлады, оған "The Pink Dolls" деген ат қойылды.

Әр түнде, Жозефина!

1962 жылы Сусанның досы Джойс Мэтьюстың (1919–1999; Милтон Берлеге екі рет үйленген) күйеуі, шоумен Билли Роуздың ынталандыруымен, ол өзінің сүйікті пудлі Жозефина туралы жазған хаттарын кітапқа ауыстыруға кірісті. 1963 жылдың 16 қарашасында Бернард Гейс Ассошиэйтс баспасынан жарық көрген "Әр түні, Жозефина!" кітабының қатты мұқабалы нұсқасы 35 000 дана сатылды, ал 1973 жылға қарай 1,7 миллион данасы басылып таратылды. Кітап "Time" журналының бестселлер тізіміне қысқа ғана уақытқа ілігіп, #8 орынға дейін көтерілді. Сусанн романдарын жариялағаннан кейін де "Жозефина!" кітабын өзінің ең сүйікті кітабы деп атады.

Қуыршақтар аңғары

Valley of the Dolls баяндайды 1945-1965 жылдар аралығында үш жас әйелдің өмірін: Энн Уэллс, Нью-Энглендтен келген әдемі қыз, Нью-Йоркке келіп, өзін тар шеңберлі туған қаласынан босатады, мұнда ол сүйкімді Лион Беркке ғашық болады; Нейли О'Хара, Голливуд жұлдызына айналған, бірақ өзін-өзі жойған, көтеріңкі вадевиль әртісі; және Дженифер Норт, таланты шамалы, бірақ әдемі келбеті мен сымбаты бар шоу-қыз, олар екеуімен де дос болады. Үш әйел де Сюзаннның өзі ойлап тапқан эвфемизм – "куыршақтар", амфетаминдер мен барбитураттардың құрбанына ілігеді. Кітап 1966 жылдың 10 ақпанында Бернард Гейс басып шығарды және "Кейп Канавералдан ұшырылған ғарыш кемесі сияқты жылдам танымал болды". Роман – роман-а-ключ, оның кейіпкерлері Джуди Гарланд, Дин Мартин және Этель Мерман сияқты нақты тұлғалардың прототипі болған деген қауесет бар. Кітап көбінесе жағымсыз пікірлерге ие болды. Глория Штайнем "The New York Herald Tribune" газетінде, ал "The New York Times" газетінің рецензенты кітапты сынады. "Time" журналы оны "айдың лас кітабы" деп атап, "оны тиімді ұйықтау дәрісі, тірі куыршақ деп атауға болады" деді. Жағымсыз сынға қарамастан, кітап коммерциялық сәттілікке жетті. 1966 жылдың 8 мамырында, тізімде тоғызыншы аптасынан бастап, кітап "The New York Times" бестселлер тізімінде бірінші орынға шықты және 28 апта бойы сол орында тұрды. Тізімде барлығы 65 апта болған кітап 1966 жылғы ең көп сатылған роман атанды. Сюзанн 1974 жылы қайтыс болған кезде, ол 17 миллионнан астам данасы сатылғандықтан, баспа тарихындағы ең көп сатылған роман ретінде Гиннес рекордтар кітабына енді. 1967 жылы кітап осы атпен фильмге бейімделді, онда Барбара Паркинс Энн, Пэтти Дьюк Нили, Шерон Тейт Дженифер және Сьюзан Хейвард Бродвей жұлдызы Хелен Лоусон рөлдерін сомдады. Сюзанн Дженифер Норттың өзіне-өзі қол жұмсауының түсірілім алаңында репортер рөлінде камео ретінде пайда болды. "Valley of the Dolls" фильмге жағымсыз пікірлерге ие болды, бірақ коммерциялық сәттілікке жетті, сол жылғы ең табысты фильмдердің алтыншысы болды, отандық прокаттан 44,4 миллион доллар тапты, сол кезде бұл үлкен сома еді. Сюзанн өзі фильмді жек көрді; қараша айында "Princess Italia" лайнерінде өткен премьерадан кейін ол фильмнің режиссері Марк Робсонмен кездесіп, "Бұл фильм – нағыз қоқыс" деді. 2001 жылы автор Рей Лоуренс Сюзаннның жоспарланған жалғасы үшін қалдырған жазбаларына негізделген "Valley of the Dolls" романының жалғасын, "Жакилин Сусаннның Куыршақтар көлеңкесі" (Crown) деп атады. "Publishers Weekly" журналының шолуында: "Бұл жалықтыратын, тым қарапайым жалғастыру орынды атауға ие, өйткені ол түпнұсқаның көлеңкесінде жатыр. Сюзаннның түпнұсқасы әлі де күшті соққы береді; жалғастыру – әлсіз соққы".

Valley of the Dolls spans twenty years (1945–1965) in the lives of three young women: Anne Welles, the New England beauty who liberates herself from her staid small town by coming to New York, where she falls in love with the dashing Lyon Burke; Neely O'Hara, an ebullient vaudevillian who becomes a Hollywood star and self destructs; and Jennifer North, a showgirl with little talent but a gorgeous face and figure, who becomes a friend to both. All three women fall prey to the "dolls," amphetamines and barbiturates, a euphemism Susann coined. The book was published by Bernard Geis on February 10, 1966, and "took off like a Cape Canaveral space shot." The story was said to be a roman à clef, with characters in the novel reportedly based on real life celebrities such as Judy Garland, Dean Martin, and Ethel Merman. the book received largely negative reviews. Gloria Steinem panned the book in The New York Herald Tribune as did the reviewer in The New York Times. Time magazine called it the "Dirty Book of the Month," and said, "it might more accurately be described as a highly effective sedative, a living doll." Despite the poor reviews, the book was a commercial juggernaut. On May 8, 1966, in its ninth week on the list, the book reached #1 on The New York Times Best Seller list, where it remained for 28 consecutive weeks. With a total of 65 weeks on the list, the book became the best selling novel of 1966. By the time of Susann's death in 1974, it had entered the Guinness Book of World Records as the best selling novel in publishing history, with more than 17 million copies sold. In 1967, the book was adapted into the film of the same name, starring Barbara Parkins as Anne, Patty Duke as Neely, Sharon Tate as Jennifer, and Susan Hayward as Helen Lawson, the aging Broadway legend. Susann made a cameo appearance as a reporter at the scene of Jennifer North's suicide. Valley of the Dolls received scathing reviews, but was a widespread commercial success, becoming the sixth highest grossing film of its year with $44.4 million at the domestic box office, a huge amount for its time. Susann herself hated the film; after its November premiere aboard the passenger liner, Princess Italia, she confronted the film's director, Mark Robson, and stated, "This picture is a piece of shit." In 2001, author Rae Lawrence published a continuation of Valley of the Dolls, titled Jacqueline Susann's Shadow of the Dolls (Crown), which was reputedly based on notes left by Susann for an intended sequel. In its review, Publishers Weekly stated, "This tedious, tame sequel is aptly titled, as it languishes deep in the shadow of the original Susann's original still packs a wallop; the sequel is a pulled punch."

Махаббат машинасы

Сюзаннның екінші романы "Махаббат машинасы" – 1960 жылдардағы желілік теледидар әлеміндегі бейсабыр, бірақ мазасыз атқарушы Робин Стоун және оны жақсы көретін үш әйелдің тарихы: Аманда, құрдымға кеткен сән үлгісі; Мэгги, тәуелсіз тележұлдыз киноактрисасы болған тұлға; және Джудит, желіні құрған адамның сенімсіз әйелі. "Долина" сияқты, бұл кітап та романдық кілт ретінде қарастырылды, Робиннің прототипі бұрынғы CBS президенті Джеймс Обри болған деседі. 1969 жылдың 14 мамырында Simon & Schuster баспасынан шыққан кітап бірден табысқа ие болды: ол 32 апта (соның ішінде 13 аптасы бірінші орында) "The New York Times" бестселлер тізімінде тұрды және сол жылғы үшінші ең көп сатылған роман атанды. "Time" журналы кітаптың "Долинаның алғашқы күшіндегі жарық жоқ екенін" айтып сынға алды. Фильм құқықтары сол кездегі рекордтық 1,5 миллион долларға Columbia Pictures компаниясына сатылды. Джек Хейлидің режиссерлігімен 1971 жылы экранға шыққан фильмде Дайан Кэннон, Роберт Райан және Джон Филип Лоу басты рөлдерді ойнады. Ирвинг Мэнсфилд атқарушы продюсер болды, бірақ фильм сыншылар мен көрермендер тарапынан да сәтсіз болды. 1973 жылдың 20 наурызында Morrow баспасынан жарық көрген "Бір рет" романы – Швейцарияда үш жыл ауруханада жатқан әйгілі кино және сахна продюсерінің қызы Янни Уэйннің оқиғасы. Нью-Йоркке оралғанда, ол әлемнің өте өзгеше болғанын көреді. Янни 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басындағы әлеуметтік өзгерістермен күреседі, бұл оқиға өте реалистік және қызықты. Сюзанн кітаптың тақырыбы туралы ашық айтты, ол "ақылдық және рухани инцест" тақырыбы екенін мәлімдеді. Оның қайтысынан кейін киносыншы Эндрю Саррис "Жаклин Сюзаннның туындыларын түсінудің кілті – кеңейтілген Электра кешенінде жатыр" деп атап өтті. Бұрынғы романдары сияқты, бұл кітапқа да сын көп болды ("The New York Times" жазушысы кітаптың "500-ге жуық бірқалыпты беттеріне" наразылық білдірді), бірақ сату көрсеткіштері таң қалдырды: кітап 36 апта "The New York Times" бестселлер тізімінде тұрды, соның ішінде сегіз аптасы бірінші орында болды және 1973 жылғы ең көп сатылған екінші роман атанды. Сюзанн осы кітабымен "The Times" тізімінде үш рет қатарынан бірінші орынға шыққан алғашқы автор ретінде баспа тарихына енді. 1975 жылы Гай Гриннің режиссерлігімен түсірілген "Жаклин Сюзаннның Бір рет жеткіліксіз" фильмінде Кирк Дуглас, Алексис Смит, Мелина Меркури, Бренда Ваккаро (Оскарға ұсынылған рөлі үшін) және Дебора Раффин ойнады. Ирвинг Мэнсфилд атқарушы продюсер болған фильм сыншылардың көңілін жеңгенімен, коммерциялық сәттілікке қол жеткізді, 15,7 миллион доллар (2016 жылы 65,2 миллион долларға тең) табыс әкелді.

Susann's second novel, The Love Machine, is the story of Robin Stone, a ruthless but tormented executive in the cut throat world of 1960s network television, and three women who love him: Amanda, the doomed fashion model; Maggie, the independent television personality turned movie actress; and Judith, the insecure wife of the network founder. Like Valley, the book was considered a roman a clef, with Robin reportedly based on former CBS president James Aubrey. Published by Simon & Schuster on May 14, 1969, the book was an immediate success: it spent 32 weeks (13 weeks at #1) on The New York Times Best Seller list, and was the third highest selling novel of its year. while Time magazine complained that the book "lacks Valley's primitive vigor. Film rights were sold to Columbia Pictures for a then record $1.5 million. Directed by Jack Haley, Jr., the film adaptation was released in 1971, starring Dyan Cannon, Robert Ryan, and John Phillip Law. Irving Mansfield was executive producer but the film was a critical and commercial flop. was published by Morrow on March 20, 1973. Once is the story of January Wayne, daughter of a famous film and stage producer, who is hospitalized in Switzerland for three years. When she returns home to New York City, she finds that the world is far different from the one she had left. January contends with the social upheavals of the late 1960s and early 1970s in a graphic, driving story. Susann was candid about the theme of the book, stating that it was one of "mental and spiritual incest". After her death, film critic Andrew Sarris pointed out that "If there is any single key to the oeuvre of Jacqueline Susann it is to be found in an extended Electra complex." As with her previous novels, reviews were negative (a writer for The New York Times complained of the book's "nearly 500 steadily monotonous pages"), but sales were spectacular: the book spent 36 weeks on The New York Times Best Seller list, eight of which were at #1, and became the second highest selling novel of 1973. Susann, with this book, made publishing history as the first writer to have three consecutive number one novels on the Times list. The book was filmed in 1975 by Guy Green as Jacqueline Susann's Once Is Not Enough, with Kirk Douglas, Alexis Smith, Melina Mercouri, Brenda Vaccaro (in an Oscar nominated performance), and Deborah Raffin. The film, executive produced by Irving Mansfield, was not a critical favorite, but was a commercial success, grossing $15.7 million (the equivalent of $65.2 million in 2016).)

Өлімнен кейінгі шығармалары

Сюзаннның соңғы жұмысы – «Долорес» повесі, Жакилин Кеннеди туралы жазылған кілттік роман. Бұл шығарма алғаш рет 1974 жылғы ақпан айындағы «Ladies' Home Journal» журналы үшін жазылған (бұл журнал тарихындағы ең көп сатылған саны болды). 1976 жылдың 8 шілдесінде жарық көрді. Қатал сынға ұшырағанымен және Сюзаннның жарнамалық құрал ретінде қатыспауына қарамастан, кітап 25 апта бойы «The New York Times» бестселлер тізімінде тұрды (жеті апта қатарынан 2-орында болды) және 1976 жылғы ең көп сатылған үшінші роман атанды. Сюзаннның туындылары Адмирал Джеймс Т. Кёрктің «Жұлдызды жол IV: Үйге саяхат» фильмінде есімдерімен аталады; оның бірінші офицері Спок Сюзаннның 20 ғасырдағы әдебиеттің «үлкендерінің» бірі болғанын айтады.

Жетістік

Жакелин Сюзанн кітаптарының әкелген даңқынан ләззат алды. Ол теледидарда жиі пайда болды, әсіресе ток-шоуларда. Этель Мерманның «Құмдықтар алқабы» туралы пікірі туралы сұрағанда, Сюзанн: «Кітап жарыққа шыққанға дейін біз сөйлеспедік. Енді біз бұрынғыдан да қатты сөйлеспейміз» деді. Филипп Рот және оның ең көп сатылған «Портнойдың шағымдары» романына сілтеме жасап, ол Джонни Карсонға: «Филип Рот жақсы жазушы, бірақ онымен қол алысқым келмейді» деді. Барлығы оның жанкүйері болған жоқ. Гор Видал: «Ол жазбайды, ол тек терумен айналысады». 1969 жылдың шілдесінде Трумэн Капоте «The Tonight Show» бағдарламасында пайда болып, Сюзанннің «ер адам киімін киген жүк көлік жүргізушісіне ұқсайтынын» мәлімдеді. Сюзанннің келесі рет шоуға келгенде Джонни Карсон оған «Труман туралы не ойлайсыз?» деп сұрап, Капотеге жауап беруге мүмкіндік берді. Сюзанн: «Менің ойымша, тарих оның біздің ең ұлы президенттеріміздің бірі екенін көрсетеді» деді.

Жеке өмір

1939 жылғы 2 сәуірде Сюзанн Нью-Йорк газеттерінің театр және қоғамдық беттерінде оның туралы «материалдарды» табысты орналастыру арқылы өте әсерлі болған баспасөз агенті Ирвинг Мэнсфилдке тұрмысқа шықты және 1974 жылы қайтыс болғанға дейін олар бірге болды. 1946 жылғы 6 желтоқсанда Сюзанн жалғыз баласын – ұлын дүниеге әкелді, оны Гай Хилди Мансфилд деп атады, «Хилди» есімі кабаре әншісі Хилдегардқа қатысты, ол баланың крест анасы болған. Сюзанн мен Мэнсфилд оның үйден кеткенінің нақты себебін жасырды, егер ол жазылса, оны жамандаудан қорқып. Олардың ұлының мекемеде жатқанын көруден туған қайғы-қасіреттің әсерінен ол өмірінің соңына дейін таблетка ішуге мәжбүр болды. 1954 жылы Мэнсфилдтер жартылай ойыншық, жартылай миниатюралық пудельді қабылдады, оны комедия актері Джо Э. Льюистің құрметіне Жозефина деп атады. Жозефина Сюзаннның жарияланған алғашқы кітабының тақырыбы болды және «Жақсы түң, тәтті ханшайым» атты жалғасы да болды.

1962 жылы 44 жасында Сюзаннға сүт безінің қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Сауығу кезеңінде ол Құдаймен уәде берді: егер оған тағы он жыл өмір берілсе, ол әлемдегі ең көп сатылатын жазушы екенін дәлелдейтін болады. Салдарында оң өкпесінде түйін табылды; оны бронхоскопия мен биопсия жасау үшін Синай тауындағы ауруханаға жеткізді. 18 қаңтарда оған өкпе қатерлі ісігі диагнозы қойылды және бірден кобальтпен емдеуді және күнделікті химиотерапия инъекцияларын бастады. Ирвинг Мэнсфилдтің айтуынша, дәрігерлер арасында бұл сүт безі қатерлі ісігінің метастазы ма, әлде бастапқы өкпе қатерлі ісігі ме деген пікір таласы болды; дұрыс бағалау емдеу жоспарын және одан кейінгі болжамды анықтар еді. Ауыр емге қарамастан, Сюзаннның қатерлі ісігі тарады және ол 1974 жылғы 20 тамызда, 56 жасқа толған күні Докторлар ауруханасына соңғы рет түсті. Мэнсфилдке айтқан соңғы сөзі: «Эй, қуыршақ, осы жерден шығып кетейік». Ол күйеуі, ұлы және анасынан қалды. Олар қазіргі заманғы кітапты насихаттау турларын құрушылар деп есептеледі. Susann's Love Machine кітабының редакторы Майкл Корда 1995 жылы Сюзаннға дейін «адамдар кітапты сатуға емес, жариялауға көбірек қызығушылық танытқан» деді. Ол бұрын «әдемі кәсіп» деп саналған салаға шоу-бизнес сезімталдығын әкелді. Оның кітаптары ірі газеттердің ойын-сауық беттерінде жарнамаланды, ал Мэнсфилд кітап мұқабаларын теледидарда қалай көрінетінін сынап көрді. «Жаңа кітап – жаңа жуғыш зат сияқты», – деді ол. «Бұл туралы жұртшылыққа хабарлау керек. Бұның қандай кінәсі бар?» Scandalous Me кітабынан кейін 2000 жылы Майкл Корданың New Yorker журналындағы мақаласы негізінде түсірілген Isn't She Great атты театрлық фильм шықты, онда Бэтт Мидлер мен Натан Лейн ойнады. Фильм сыншылар тарапынан жақсы қабылдамады және 44 миллион долларлық бюджетпен бүкіл әлем бойынша 3 миллион доллар жинап, кассалық сәтсіздікке ұшырады. Киносыншы Роджер Эберт «Джеки Сюзанн одан да жақсыраққа лайық» деп жазды. Мидлер өзінің рөлі үшін ең нашар актриса номинациясын алды. 2001 жылдың қарашасында Марк Хэмптон мен Барбара Цитвердің «Кәделік қуыршақ» пьесасы Питтсбургтегі қоғамдық театрда көрсетілді, онда Марло Томас Сюзанн, ал Ф. Мюррей Абрахам Мэнсфилд рөлін сомдады. Пікірлер әртүрлі болды, бірақ қойылым көрермендерге ұнады. Фран Дрешер Бродвей қойылымына шақырылған, бірақ ол қойылым тоқтатылды. Сюзанн Пол Минкстің «Менің қаншалықты әдемі екенімді көріңіз: Джеки Сюзаннның оралуы» атты бір актрисаның пьесасының тақырыбы болды, онда өліп бара жатқан Сюзанн өмірі мен мансабын талқылайды. Шоу 2001 жылы Эдинбург фестивалінде, сондай-ақ 2008 жылы Нью-Йорк халықаралық Fringe фестивалінде көрсетілді.

In 1962, at the age of 44, Susann was diagnosed with breast cancer, During her recuperation, she made a pact with God: if she were given ten more years of life, she would prove herself to be the best selling writer in the world. Test results showed a nodular lesion in her right lung; she was transferred to Mount Sinai Hospital for a bronchoscopy and biopsy. On January 18, she received a diagnosis of lung cancer, and immediately began cobalt treatments and daily chemotherapy injections. According to Irving Mansfield, there was some disagreement between doctors as to whether this was a metastatic breast cancer or an original lung cancer; accurate evaluation would determine the plan of treatment and subsequent prognosis. Despite the grueling treatment, Susann's cancer spread, and she entered Doctors Hospital for the last time, on August 20, 1974, her 56th birthday. Her last words to Mansfield were, "Hey, doll, let's get the hell out of here." She was survived by her husband, her son, and her mother. and they are widely credited with creating the modern day book tour. Michael Korda, editor of Susann's Love Machine said in 1995 that, prior to Susann, "people weren't so much interested in selling books as they were in publishing them." To what had once been considered a "gentleman's profession," she brought a show business sensibility. Her books were advertised on the entertainment pages of major newspapers, and Mansfield tested her book covers to see how they appeared on television. "A new book is like a new brand of detergent," she said. "You have to let the public know about it. What's wrong with that?" Scandalous Me was followed in 2000 by the theatrical film Isn't She Great, based on a New Yorker profile by Michael Korda, with Bette Midler and Nathan Lane. The film was not well received critically and was a box office bomb, with a worldwide gross of just $3 million on a $44 million budget. Film critic Roger Ebert wrote, "Jackie Susann deserved better." Midler was nominated for a Razzie award as Worst Actress for her performance. In November 2001, Paper Doll, a play by Mark Hampton and Barbara Zitwer, premiered at the Pittsburgh Public Theater, with Marlo Thomas as Susann and F. Murray Abraham as Mansfield. Reviews were mixed, but the production was a hit with audiences. Fran Drescher was reportedly cast for the Broadway production, but that production was cancelled. Susann was also the subject of a one woman play by Paul Minx called See How Beautiful I Am: The Return of Jackie Susann, during which a dying Susann discusses her life and career. The show was performed as part of the Edinburgh Festival in 2001 as well as the New York International Fringe Festival in 2008.

Танымал мәдениетте

Сюзанн атымен (Гарольд Роббинспен бірге) «Жұлдызды жол IV: Үйге саяхат» фильмінде адмирал Джеймс Т. Кёрк айтады. Оның бірінші офицері Спок Сюзаннның 20 ғасырдағы әдебиеттің "үлкендерінің" бірі болғанын мәлімдейді. Ол X тобының "Adult Books" әнінің хорында атымен еске алынады. Ән 1981 жылы жарық көрген Wild Gift альбомында бар. «Endeavour» телесериалының 6-маусымындағы 2-эпизодта Сюзанн есімдері айтылады. Кейіпкерлердің бірі: «Мен жалғыз кешкі аспан ішіп, Жаклин Сюзаннды төсекке шақырдым» дейді.