Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон суретшісі және баспагер (1839–1892)
Japanese artist and printmaker (1839–1892)
Цукиока Йошитоси (月岡 芳年; сондай-ақ Тайсо Йошитоси 大蘇 芳年; 30 сәуір 1839 – 9 маусым 1892) – жапон баспагері. Йошитоси – укийо-э жанрындағы соңғы ұлы шебер ретінде кеңінен танылды. Ол сондай-ақ осы өнер түрінің ең ірі инноваторларының бірі саналады. Оның мансабы екі дәуірді қамтиды – Эдо дәуірінің соңғы жылдары мен Мейдзи реставрациясынан кейінгі Жапонияның алғашқы жылдары. Көптеген жапондықтар сияқты Йошитоси де әлемнің басқа елдерінен келген жаңалықтарға қызығушылық танытты, бірақ уақыт өте келе ол дәстүрлі жапон мәдениетінің көптеген қырларының жоғалуына, соның ішінде дәстүрлі ағаштан жасалған баспаның жойылуына алаңдады. Мансабының соңына таман Йошитоси уақыт пен технологияға қарсы шайқасты дерлік жалғыз жүргізді. Ол ескіше жұмыс істеген кезде Жапония фотосурет және литография сияқты батыстың жаппай өндіріс әдістерін қабылдады. Дегенмен, өзінің тарихынан бас тартып бара жатқан Жапонияда ол дәстүрлі жапон ағаштан жасалған баспасын жаңа деңгейге көтере алды, бірақ ол онымен бірге тоқтатылды. Оның өмірін Джон Стивенсон былай сипаттады:
Tsukioka Yoshitoshi (月岡 芳年; also named Taiso Yoshitoshi 大蘇 芳年; 30 April 1839 – 9 June 1892) was a Japanese printmaker. Yoshitoshi has widely been recognized as the last great master of the ukiyo e genre of woodblock printing and painting. He is also regarded as one of the form's greatest innovators. His career spanned two eras – the last years of Edo period Japan, and the first years of modern Japan following the Meiji Restoration. Like many Japanese, Yoshitoshi was interested in new things from the rest of the world, but over time he became increasingly concerned with the loss of many aspects of traditional Japanese culture, among them traditional woodblock printing. By the end of his career, Yoshitoshi was in an almost single handed struggle against time and technology. As he worked on in the old manner, Japan was adopting Western mass reproduction methods like photography and lithography. Nonetheless, in a Japan that was turning away from its own past, he almost singlehandedly managed to push the traditional Japanese woodblock print to a new level, before it effectively died with him. His life was summed up by John Stevenson:
Оның беделі Батыста да, жас жапондықтар арасында да одан әрі өсіп, ол қазір өз дәуірінің ең ұлы жапон суретшісі ретінде танылды.
His reputation has only continued to grow, both in the West, and among younger Japanese, and he is now almost universally recognized as the greatest Japanese artist of his era.
Өмірбаяны: Бастапқы жылдары
Йошитоси 1839 жылы Едоның Шимбаши ауданында дүниеге келді. Оның түпкілікті аты Овария Йонежиро болған. Әкесі – самурай дәрежесіне сатып алған бай саудагер еді. Үш жасында Йошитоси үйден шығып, баласы жоқ дәріханашы ағасының үйінде тұрды, ағасы оны қатты жақсы көретін. Бес жасында суретке қызығуын бастап, ағасынан сабақ алды. 1850 жылы, 11 жасында Йошитоси жапон ағаш кесіндісінің көрнекті шеберлерінің бірі Куниёшиге шәкірт болды. Куниёши шәкіртіне «Йошитоси» деген жаңа суретші есімін берді, ол Утагава мектебіндегі тектілікті білдірді. Өмірінде Куниёшидің ізбасары ретінде танылмаса да, қазір ол Куниёшидің ең маңызды шәкірті ретінде мойындалған. Оқу кезінде Йошитоси сурет салу дағдыларын жетілдіруге және ұстазының эскиздерін көшіруге күш салды. Куниёши нақты өмірден сурет салуға баса мән берді, бұл жапондық оқыту жүйесінде сирек кездесетін жайт еді, себебі суретшінің мақсаты – нысанның мәнін жеткізу болған, оны әдепкі бойынша бейнелеу емес. Йошитоси Куниёшидің шетелдік гравюралар мен суреттер жинағын зерттеу арқылы батыс сурет салу техникасы мен перспективасын да үйренді. Йошитосидің алғашқы гравюрасы 1853 жылы жарық көрді, бірақ көп жылдар бойы басқа ештеңе жарияланбады, мүмкін Куниёшидің соңғы жылдарындағы ауруының салдарынан. Куниёшидің 1861 жылы қайтыс болғаннан кейін өмірі қиын болғанымен, ол бірқатар жұмыстар жасады, олардың 44-і 1862 жылдан бері белгілі. Келесі екі жылда ол өзінің 63 дизайнын, көбінесе кабуки гравюраларын жариялады. Сондай-ақ ол Кунисаданың басшылығымен ұйымдастырылған Утагава мектебінің суретшілерінің 1863 жылғы Токайдо сериясына суреттер салған.
Yoshitoshi was born in the Shimbashi district of old Edo, in 1839. His original name was Owariya Yonejiro. His father was a wealthy merchant who had bought his way into samurai status. At the age of three years, Yoshitoshi left home to live with his uncle, a pharmacist with no son, who was very fond of his nephew. At the age of five, he became interested in art and started to take lessons from his uncle. In 1850, when he was 11 years old, Yoshitoshi was apprenticed to Kuniyoshi, one of the great masters of the Japanese woodblock print. Kuniyoshi gave his apprentice the new artist's name "Yoshitoshi", denoting lineage in the Utagawa School. Although he was not seen as Kuniyoshi's successor during his lifetime, he is now recognized as the most important pupil of Kuniyoshi. During his training, Yoshitoshi concentrated on refining his draftsmanship skills and copying his mentor's sketches. Kuniyoshi emphasized drawing from real life, which was unusual in Japanese training because the artist's goal was to communicate the essence of the subject matter rather than to furnish a literal representation of it. Yoshitoshi also learned the elements of western drawing techniques and perspective through studying Kuniyoshi's collection of foreign prints and engravings. Yoshitoshi's first print appeared in 1853, but nothing else appeared for many years, perhaps as a result of the illness of his master Kuniyoshi during his last years. Although his life was hard after Kuniyoshi's death in 1861, he did manage to produce some work, 44 prints of his being known from 1862. In the next two years he had sixty three of his designs, mostly kabuki prints, published. He also contributed designs to the 1863 Tokaido series by Utagawa School artists organized under the auspices of Kunisada.
"Қанды іздер": көпшілік ой-өрісін әшкерелеу
Йошитошидің 1860-шы жылдардағы көптеген гравюралары зорлық-зомбылық пен өлімді бейнелейді. Бұл тақырыптар 1863 жылы Йошитошидің әкесінің қайтысымен, сондай-ақ Токугава сёгунаты орнатқан феодалдық жүйенің күйреуімен және батыстықтармен байланыс салдарынан Жапониядағы тәртіпсіздік пен зорлық-зомбылықпен байланысты болды. 1863 жылдың соңында Йошитоши зұлым эскиздер жасауды бастады, олар кейіннен қанды және әсем стильде жасалған шайқас гравюраларына енгізілді. Көпшілік бұл гравюраларды ұнатып, Йошитоши Эдодағы укиё-э суретшілерінің қатарында көтеріле бастады. Елі соғыста болғандықтан, Йошитошидің суреттері тікелей қатыспағандарға оның туындылары арқылы соғысты сезінуге мүмкіндік берді. Көпшілік Йошитошидің туындыларына оның тамаша композициясы мен сурет салу шеберлігі үшін ғана емес, сонымен қатар тақырыбына деген құштарлығы мен терең араласуы үшін де қызығушылық танытты. Ағаштан жасалған гравюралардың баспагерлері мен тұтынушылардың талаптарынан басқа, Йошитоши өзі мен оның отандастары бастан өткерген қорқынышты сезімдерді жеңуге тырысты. Ол танымал бола бастағанда, 1865 жылы Йошитоши тағы тоқсан бес дизайнын жариялады, олардың көпшілігі әскери және тарихи тақырыптарға арналған. Олардың ішінде екі сериясы Йошитошидің шығармашылығын, ерекшелігін және қиялын ашты. Бірінші сериясы, «Цузоку саюки» («Батысқа қазіргі заманғы саяхат»), қытай халық қаһарманы туралы. Екіншісі, «Вакан хяку моногатари» («Қытай мен Жапонияның жүз әңгімесі»), дәстүрлі әуес оқиғаларын бейнелейді. 1866-1868 жылдар аралығында Йошитоши алаңдататын суреттер жасады, әсіресе «Эймей ниюхасшуку» («Елу сегіз атақты өлеңмен өлтіру») сериясында. Бұл гравюраларда өте егжей-тегжейлі өлтірулер көрсетілген, мысалы, әйелдердің басы кесіліп, киімдеріне қанды қол іздері қалған. 1866 жылы шыққан «Кинсей кёгиден» («Қазіргі заманғы адамдардың өмірбаяндары») сериясындағы екі құмар ойын клубы арасындағы билік күресін бейнелейтін ерекше суреттерден және 1867 жылы шыққан «Азума но нишики укийо кодан» сериясынан да мысалдарды табуға болады. 1868 жылы Уэно шайқасынан кейін Йошитоши «Каидай хяку сенсо» сериясын жасады, онда ол қазіргі заманғы сарбаздарды жартылай батыс стилінде тарихи тұлғалар ретінде бейнелейді, жақын және ерекше бұрыштарды қолданады, көбінесе шайқастың қызу шағында үмітсіз көріністермен көрсетеді. Йошитошидің «қанды» кезеңдегі туындылары Джуничиро Танизаки (1886–1965) сияқты жазушыларға, сондай-ақ Таданори Йокоо мен Масами Тераока сияқты суретшілерге әсер еткен. Йошитоши осылай атаққа ие болса да, «қанды» гравюралар оның туындыларының шағын бөлігін құрайды.
Many of Yoshitoshi's prints of the 1860s are depictions of graphic violence and death. These themes were partly inspired by the death of Yoshitoshi's father in 1863 and by the lawlessness and violence of the Japan surrounding him, which was simultaneously experiencing the breakdown of the feudal system imposed by the Tokugawa shogunate, as well as the effect of contact with Westerners. In late 1863, Yoshitoshi began making violent sketches, eventually incorporated into battle prints designed in a bloody and extravagant style. The public enjoyed these prints and Yoshitoshi began to move up in the ranks of ukiyo e artists in Edo. With the country at war, Yoshitoshi's images allowed those who were not directly involved in the fighting to experience it vicariously through his designs. The public was attracted to Yoshitoshi's work not only for his superior composition and draftsmanship, but also his passion and intense involvement with his subject matter. Besides the demands of woodblock print publishers and consumers, Yoshitoshi was also trying to exorcise the demons of horror that he and his fellow countrymen were experiencing. As he gained notoriety, Yoshitoshi was able to have ninety five more of his designs published in 1865, mostly on military and historical subjects. Among these, two series would reveal Yoshitoshi's creativity, originality, and imagination. The first series, Tsūzoku saiyūki ("A Modern Journey to the West"), is about a Chinese folk hero. The second, Wakan hyaku monogatari ("One Hundred Stories of China and Japan"), illustrates traditional ghost stories. Between 1866 and 1868 Yoshitoshi created disturbing images, notably in the series Eimei nijūhasshūku ("Twenty eight famous murders with verse"). These prints show killings in very graphic detail, such as decapitations of women with bloody handprints on their robes. Other examples can be found in the strange figures of the 1866 series Kinsei kyōgiden, ("Biographies of Modern Men"), which depicted the power struggle between two gambling rings, and the 1867 series Azuma no nishiki ukiyo kōdan. In 1868, following the Battle of Ueno, Yoshitoshi made the series Kaidai hyaku sensō in which he portrays contemporary soldiers as historical figures in a semi western style, using close up and unusual angles, often shown in the heat of battle with desperate expressions. It is said that Yoshitoshi's work of the "bloody" period has influenced writers such as Jun'ichirō Tanizaki (1886–1965) as well as artists including Tadanori Yokoo and Masami Teraoka. Although Yoshitoshi made a name for himself in this manner, the "bloody" prints represent only a small portion of his work.
Орта ғасырлар: қиын кезеңдер мен қайта тірілу
1869 жылы Йошитоши Жапониядағы ең көрнекті ксилография шеберлерінің бірі саналды. Бірақ, көп ұзамай ол тапсырыстарды алуын тоқтатты, мүмкін, өйткені халық зорлық-зомбылық көріністерінен жалыққан болса керек. 1871 жылға қарай Йошитоши ауыр депрессияға түсті, жеке өмірінде үлкен дүрбелең туды, ол өмірінің соңына дейін сирек-сирек қайталанып отырды. Ол сүйіктісі Окотопен өте қиын жағдайда өмір сүрді, ол оны асырау үшін киімдерін және мүлкін сатты. Бір кезде олар жылу үшін үйдің еден тақталарын жағып жіберді. 1872 жылы ол жаңа дизайндарының танымалдығының жоқтығынан қатты шошып, толыққанды психикалық күйзеліске ұшырады дегенді айтады. Келесі жылы оның көңіл-күйі жақсарды және ол көбірек гравюралар жасауға кірісті. 1873 жылға дейін ол көптеген гравюраларына «Иккаисай Йошитоши» деп қол қойды. Алайда, өзін-өзі нығайту мақсатында, ол осы кезде суретші атын «Тайсо» (мағынасы «үлкен қайта тірілу») деп өзгертті. Жаңа технологиялық прогреске байланысты газеттер пайда болды, және Йошитоши «жаңалықтар nishikie» гравюраларын жасау үшін шақырылды. Бұл ағаштан жасалған гравюралар, әдетте, «нағыз қылмыс» сияқты сенсациялық және қорқынышты тақырыптардағы мақалалармен бірге толық беттік иллюстрациялар ретінде жасалған. Дегенмен, Йошитошидің қаржылық жағдайы әлі де тұрақсыз болды, сондықтан 1876 жылы оның сүйіктісі Окото оған көмектесу үшін өзін қызбалақ үйге сатты. 1877 жылғы Сацума көтерілісі кезінде ескі феодалдық тәртіп жаңа Жапонияны тоқтатуға соңғы әрекет жасады, газет таралымы өсті, ксилография шеберлеріне сұраныс артты, Йошитоши көп назар аударды. 1877 жылдың соңында ол жаңа сүйіктісі, гейша Оракумен бірге болды; Окото сияқты, ол да оны асырау үшін киім-кешегін және мүлкін сатты, ал бір жылдан кейін олар ажырасып кеткен кезде, ол да өзін қызбалақ үйге жалдады. Йошитошидің туындылары оған көпшіліктің танымалдығын арттырды, ал ақша да көмектесті, бірақ ол 1882 жылға дейін толыққанды қамтамасыз болмады. 1878 жылы жасалған «Биджин шичи-йока» атты биджин-га сериясы Йошитошиге саяси қиындықтар тудырды, өйткені ол Император сарайындағы жеті әйел қызметкерді бейнеледі және олардың есімдерін атады. Мүмкін, Мейдзи императрицасының өзі бұл фактіге және сериядағы оның портретінің стиліне наразы болған шығар. Йошитоши 1877-1882 жылдары Жапон мифологиясынан Эдо дәуіріне дейінгі ұлы тұлғаларды бейнелеген 51 туындыдан тұратын «Ұлы Жапонияның атақты генералдарының айнасы» атты еңбегін жариялады, және ол одан әрі өзінің беделін арттырды. 1880 жылы ол тағы бір әйелмен, екі баласы бар бұрынғы гейша Сакамаки Тайкомен танысты. Олар 1884 жылы үйленді, ол басқа әйелдермен қарым-қатынас жасауын жалғастырды, бірақ оның жұмсақ және шыдамды мінезі оның мінез-құлқын тұрақтандыруға көмектескен сияқты. Тайконың асырап алған бір баласы Йошитошидің шәкірті болды және содан кейін Цукиока Когё деп аталды. Йошитошидің әйгілі, бірақ қызықты «Ошу адачигахара хитоцуя но зу» (Адачи батпағындағы жалғыз үй) 1885 жылы пайда болды. Бұл туынды 11-ші ғасырда жинақталған «Шуи Вакашу» кітабында жазылған Куродзукадағы Кидзо (фольклор) аңызын бейнелейді, ал Куродзука нох, кабуки және жоруриде де орындалады. Бұл қараңғы туынды өзінің мәнімен ерекше және қазіргі заманғы кинбаку тарихында ықпалды, өйткені Итох Сейу Йошитошидің сакаса зури (көкке тігілген) суретінің дәл бейнеленуіне таң қалды. 1885 жылғы «Токио Хаяри Хосомики» өнер және сән журналының саны Йошитошиді Укийо-э шеберлерінің арасында бірінші орынға қойды, ол Мейдзи дәуіріндегі Утагава Йосику және Тоёхара Куничика сияқты суретшілерден озып кетті. Осылайша ол үлкен танымалдылыққа және сыншылардың мақтауына ие болды. Бұл кезде ксилография өнеркәсібі қиын жағдайда болды. Ғасырдың басындағы барлық ұлы ксилография шеберлері - Хиросиге, Кунисада және Куниёси - ондаған жылдар бұрын қайтыс болды, ал ксилография өнері Жапонияны жаңғыртудың шатастығында өліп бара жатқан өнер түріне айналды. Йошитоши өндірістің жоғары стандарттарын сақтап, оны уақытша құлдыраудан сақтап қалды. Ол шебер мұғалім болды және Тошиката Мидзуно, Тошихиде Мигита және басқалар сияқты көрнекті шәкірттері болды.
By 1869, Yoshitoshi was regarded as one of the best woodblock artists in Japan. However, shortly thereafter, he ceased to receive commissions, perhaps because the public were tired of scenes of violence. By 1871, Yoshitoshi became severely depressed, and his personal life became one of great turmoil, which was to continue sporadically until his death. He lived in appalling conditions with his devoted mistress, Okoto, who sold off her clothes and possessions to support him. At one point they were reduced to burning the floor boards from the house for warmth. It is said that in 1872 he suffered a complete mental breakdown after being shocked by the lack of popularity of his recent designs. In the following year his fortunes turned, when his mood improved, and he started to produce more prints. Prior to 1873, he had signed most of his prints as "Ikkaisai Yoshitoshi". However, as a form of self affirmation, he at this time changed his artist name to "Taiso" (meaning "great resurrection"). Newspapers sprung up in the modernization drive, and Yoshitoshi was recruited to produce "news nishikie". These were woodblock prints designed as full page illustrations to accompany articles, usually on lurid and sensationalized subjects such as "true crime" stories. Yoshitoshi's financial condition was still precarious, however, and in 1876, his mistress Okoto, in a gesture of devotion, sold herself to a brothel to help him. With the Satsuma Rebellion of 1877, in which the old feudal order made one last attempt to stop the new Japan, newspaper circulation soared, and woodblock artists were in demand, with Yoshitoshi earning much attention. In late 1877, he took up with a new mistress, the geisha Oraku; like Okoto, she sold her clothes and possessions to support him, and when they separated after a year, she too hired herself out to a brothel. Yoshitoshi's works gave him more public recognition, and the money was a help, but it was not until 1882 that he was secure. A series of bijin ga designed in 1878 entitled Bijin shichi yoka caused political trouble for Yoshitoshi because it depicted seven female attendants to the Imperial court and identified them by name. It may be that the Empress Meiji herself was displeased with this fact and with the style of her portrait in the series. Yoshitoshi published "Mirror of Famous Generals of Great Japan", a series of 51 works that depicted great men from Japanese mythology to the Edo period, from 1877 to 1882, and he further increased his reputation. In 1880, he met another woman, a former geisha with two children, Sakamaki Taiko. They were married in 1884, and while he continued to philander, her gentle and patient temperament seems to have helped stabilize his behavior. One of Taiko's children, adopted as a son, became Yoshitoshi's student, and was thence known as Tsukioka Kōgyo. Yoshitoshi's notorious, yet compelling, "Oshu adachigahara hitotsuya no zu" (The Lonely House on Adachi Moor) appeared in 1885. This work depicts the legend of [[Kijo (folklore) in Kurozuka written in "Shūi Wakashū", which was compiled in the 11th century, and Kurozuka is also performed in noh, kabuki and jōruri. This macabre work is iconic in its own right and influential in the history of modern kinbaku, in that Itoh Seiu was fascinated by Yoshitoshi's accurate depiction of sakasa zuri (upside down suspension). An 1885 issue of the art and fashion magazine "Tokyo Hayari Hosomiki" ranked Yoshitoshi as the number one ukiyo e artist, ahead of his Meiji contemporaries such as Utagawa Yoshiiku and Toyohara Kunichika. Thus he had achieved great popularity and critical acclaim. By this point, the woodblock industry was in severe straits. All the great woodblock artists of the early part of the century—Hiroshige, Kunisada, and Kuniyoshi—had died decades earlier, and the woodblock print as an art form was dying in the confusion of modernizing Japan. Yoshitoshi insisted on high standards of production and helped save it temporarily from degeneracy. He became a master teacher and had notable pupils such as Toshikata Mizuno, Toshihide Migita, and others.
Кейінгі жылдары: укийо-эдің тұтылуы
Оның соңғы жылдары ең өнімді болды, оның тамаша "Айдың жүз қыры" (1885–1892) және "Отыз алты арбаның жаңа бейнелері" (1889–1892) сериялары, сондай-ақ кабуки театры актерлері мен сахналарының шеберлік триптихтері жарық көрді. Осы кезеңде ол досы, актер Ичикава Данжуро және басқалармен бірлесіп, дәстүрлі жапон өнерінің кейбір түрлерін сақтауға тырысты. Өмірінің соңғы жылдарында оның психикалық мәселелері қайтадан күшейді. 1891 жылдың басында ол достарын болмаған суретшілер жиынына шақырды, ол шындығында ойдан туған елес еді. Оның денсаулығы да нашарлап, үйінде тонау орын алып, барлық ақшасы ұрланды. Көрсетілген симптомдардан кейін ол психиатриялық ауруханаға жатқызылды. 1892 жылдың мамырында ол ауруханадан шықты, бірақ үйіне оралмай, жалдамалы бөлмелерде тұрды. 1892 жылдың 9 маусымында ол миға қан құйылудан қайтыс болды. Ол 53 жаста еді. 1898 жылы Токиодағы Мукодзима Хьяккаен бағында Йошитошиге арналған тас ескерткіш орнатылды.
His last years were among his most productive, with his great series One Hundred Aspects of the Moon (1885–1892), and New Forms of Thirty Six Ghosts (1889–1892), as well as some masterful triptychs of kabuki theatre actors and scenes. During this period he also cooperated with his friend, the actor Ichikawa Danjūrō, and others, in an attempt to preserve some of the traditional Japanese arts. In his last years, his mental problems started to recur. In early 1891 he invited friends to a gathering of artists that did not actually exist, but rather turned out to be a delusion. His physical condition also deteriorated, and his misfortune was compounded when all of his money was stolen in a robbery of his home. After more symptoms, he was admitted to a mental hospital. He eventually left, in May 1892, but did not return home, instead renting rooms. He died three weeks later in a rented room, on June 9, 1892, from a cerebral hemorrhage. He was 53 years old. A stone memorial monument to Yoshitoshi was built in Mukojima Hyakkaen garden, Tokyo, in 1898.
Ретроспективті байқаулар
Өмірінде көптеген сериялы гравюралар, көптеген триптихтер жасады, олардың көптегені жоғары бағаланды. Оның ең танымал үш сериясының екеуі – «Айдың жүз қыры» және «Отыз алты арбақ» – көптеген шедеврлерді қамтиды. Үшіншісі, «Әдет-ғұрыптар мен мінез-құлықтардың отыз екі қыры», көп жылдар бойы оның ең жоғары бағаланған туындысы болды, бірақ қазір бұл мәртебесін жоғалтты. Басқа, сирек кездесетін серияларында да көптеген көркем гравюралар бар, олардың ішінде «Жапонияның әйгілі генералдары», «Құштарлықтар жинағы», «Шығыс брокатының жаңа таңдауы» және «Заманауи адамдардың өмірі» кіретін еді. Оның гравюраларына сұраныс бірнеше жылға созылды, бірақ ақырында оған қызығушылық Жапонияда да, әлемнің басқа елдерінде де азайды. Сол кезеңдегі қалыптасқан пікір бойынша, Хиросиге ұрпағы – ағаштан жасалған гравюра шеберлерінің соңғысы болды, ал дәстүрлі коллекционерлер тіпті одан да ертерек, Утамаро мен Тойокуни ұрпағында тоқтады. Дегенмен, 1970 жылдардан бастап оған қызығушылық қайта оянды, оның туындыларын қайта бағалау олардың сапасы, ерекшелігі және шеберлігін көрсетті. Ол ескі жапондық ағаштан жасалған гравюраның ең жақсы үлгілерін сақтап қана қоймай, сонымен қатар батыстан келген жаңа идеяларды және өз инновацияларын енгізу арқылы осы өнер саласын дамытты.
During his life he produced many series of prints, and a large number of triptychs, many of great merit. Two of his three best known series, the One Hundred Aspects of the Moon and Thirty Six Ghosts, contain numerous masterpieces. The third, Thirty Two Aspects of Customs and Manners, was for many years the most highly regarded of his work, but does not now have that same status. Other less common series also contain many fine prints, including Famous Generals of Japan, A Collection of Desires, New Selection of Eastern Brocade Pictures, and Lives of Modern People. While demand for his prints continued for a few years, eventually interest in him waned, both in Japan, and around the world. The canonical view in this period was that the generation of Hiroshige was really the last of the great woodblock artists, and more traditional collectors stopped even earlier, at the generation of Utamaro and Toyokuni. However, starting in the 1970s, interest in him resumed, and reappraisal of his work has shown the quality, originality and genius of the best of it, and the degree to which he succeeded in keeping the best of the old Japanese woodblock print, while pushing the field forward by incorporating both new ideas from the West, as well as his own innovations.
Айдың жүз қыры
Йошитошидің "Айдың жүз қыры" сериясы 1885-1892 жылдар аралығында, өмірінің соңғы жылдарында жарық көрген жүз ағаш кескіштен тұрады. Кейбір баспаларда ай бейнеленбегенімен, ол бүкіл серияны біріктіретін тұжырымдама болып табылады.
Yoshitoshi's series One Hundred Aspects of the Moon consists of one hundred woodblocks, published in his later years, between 1885 1892. Although some prints do not depict the moon, it is a unifying motif for the whole series.
Ұлы Жапонияның атақты генералдарының айнасы
Йошитошидің "Ұлы Жапонияның атақты генералдарының айнасы" сериясы оның орта жылдарында, 1877-1882 жылдар аралығында жарық көрген елу бір ксилографиядан (ағашқа қашалған суреттен) тұрады.
Yoshitoshi's series Mirror of Famous Generals of Great Japan consists of fifty one woodblocks, published in his middle years, between 1877 1882.