Сидни МакМэт: Арканзас штатының 34-ші губернаторының өмірі мен қызметі
Sid McMath
Сидни МакМэт, Арканзас штатының 34-ші губернаторы (1949-1953). Ауылдық жерлерді электрлендіру, білім беру, құқықтық реформаларға қолдау көрсеткен. Трейл адвокат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арканзастың 34-ші губернаторы (1912–2003)
34th governor of Arkansas (1912–2003)
Сидни Сандерс Макмат (14 маусым 1912 – 4 қазан 2003) – АҚШ теңіз корпусының офицері, адвокат және 1949 жылдан 1953 жылға дейін Арканзас штатының 34-ші губернаторы. Штатының саяси элитасына қарсы тұрып, ол ауылдық жерлерді жедел электрлендіруді, ірі жолдар мен мектептер салуды, Арканзас Медицина ғылымдары университетін құруды, банктерді және коммуналдық қызметтерді қатаң реттеуді, сайлауға төленетін салықты жоюды, ашық және әділ сайлауларды және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі он жылдық ішінде афроамерикалықтар үшін мүмкіндіктерді кеңейтуді қолдады. 1948 жылғы «Диксикраттар» қозғалысы кезінде Макмат президент Гарри С. Трумэнға адал болды және оның қайта сайлануы үшін Оңтүстік штаты бойынша үгіт жүргізді. Губернаторлық қызметтен кейін Макмат 1957 жылғы Литтл-Рок мектептері дағдарысынан кейін сегрегацияны жақтаған губернатор Орвал Фабусқа қарсы күресті жетекке алды. Кейін ол елдегі ең танымал сот адвокаттарының біріне айналды, жаңа үрдістер жасаған сот істерінде мыңдаған зардап шеккен адамдардың құқығын қорғады және жас адвокаттардың бірнеше буынына тәлімгерлік жасады. Ол қайтыс болған кезде, ол ең ұзақ өмір сүрген бұрынғы губернаторлардың бірі болды.
Sidney Sanders McMath (June 14, 1912October 4, 2003) was a U. S. marine, attorney and the 34th governor of Arkansas from 1949 to 1953. In defiance of his state's political establishment, he championed rapid rural electrification, massive highway and school construction, the building of the University of Arkansas for Medical Sciences, strict bank and utility regulation, repeal of the poll tax, open and honest elections and broad expansion of opportunity for black citizens in the decade following World War II. McMath remained loyal to President Harry S. Truman during the "Dixiecrat" rebellion of 1948, campaigning throughout the South for Truman's re election. As a former governor, McMath led the opposition to segregationist Governor Orval Faubus following the 1957 Little Rock school crisis. He later became one of the nation's foremost trial lawyers, representing thousands of injured persons in precedent setting cases and mentoring several generations of young attorneys. At the time of his death, he was the earliest serving former governor.
Ерте өмір
Сидни Сандерс Макмат Арканзас штатының Колумбия округіне жақын Магнолия қаласындағы ескі Макмат үйінде, иттер жүретін дөңгелекті шатыры бар қабырғалы үйde туған. Ол Хал Пирс пен Нетти Белл Сандерс Макматтың ұлы. Оның әкесінің әкесі, Колумбия округінің шерифі Сидни Смит Макмат, оның атымен аталған шейіт Голиадтың туысы, өткен жылы қызмет барысында қаза тауып, зейнетақысыз жесір және сегіз бала қалдырды, Хал ең үлкені болды. Жылдар бойы Оңтүстік-Батыс Арканзас штатының мұнай кендерінде жылқымен күрескеннен кейін, Хэл Макмат 1922 жылдың маусым айында отбасымен бірге Уот-Спрингс қаласына арбамен көшіп келді. Сол жерде ол соңғы жылқысын сатып, шаштараз болып жұмыс істеді. Нетти маникюрші болып жұмыс істеді, ал Малко кинотеатрында билет сатушы болып жұмыс істеді. Сид пен оның қарындасы Эдит Хот-Спрингс мемлекеттік мектебінде оқыды, онда бала бокс және драмада өте жақсы оқыды, отбасының аз кірісін толықтыру үшін аяқ киім сырлау және газет сату арқылы «Игл Скаут» атағын алды. Ол жоғары мектептегі әр жыл сайын сынып президенті болып сайланды, соңғы жылы штаттық «Алтын қолғаптар» велтер салмақтағы бокс титулын жеңіп алды. Ол Хендерсон мемлекеттік колледжіне және Арканзас университетіне оқуға түсті, онда студенттік кеңестің президенті болып сайланды. Ол Арканзас Першинг Рифлс әскери бауырластық ұйымының, Blue Key және Sigma Alpha Epsilon мүшесі болды. 1936 жылы университеттің құқық факультетін бітірді. Макмат колледжді бітіргеннен кейін теңіз жаяу әскерінің екінші лейтенанты ретінде резервтік ROTC комиссиясын алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол теңіз жаяу әскерінде қызмет етті, 1940 жылы ерікті түрде қайтадан әрекетке кіріп, Вирджиния штатының Квантико қаласында офицерлерді дайындауға тағайындалды, капитан, содан кейін майор болды. 1942 жылы ол Америка Самоасына біріккен күштердің джунглидегі соғыс мектебінің командирі болып тағайындалды. 1942 жылдың соңынан 1944 жылдың басына дейін ол 3-ші теңізшілер полкін операция офицері және Тынық мұхиты театрында әрекеттегі командир ретінде соғыста жетекшілік етті, оның ішінде Жаңа Джорджия, Вела Лавелла, Гуадалканал және Бугенвиль, соның ішінде Пива Форк шайқасын басқарды, бұл шешуші шайқас, жау минометтері мен пулемет оқтарынан қоршалған әскерлерді жалғыз өзі көтеріп, жігерлендірді. Ол майданнан подполковникке көтерілді және «Күміс жұлдыз» және «Құрмет легионы» ордендерімен марапатталды. Біріншісіне арналған цитатада адмирал В. Ф. «Булл» Хэлсидің жеке қолы қойылған, Макматтың «өте ерлігі және өз қауіпсіздігін ескермей, міндетінен тыс жасаған ісі [оның] оны көрген офицерлер мен сарбаздарға үлгі болды». Көп ұзамай Макмат малярия және филярия ауруына шалдықты және бірнеше ай бойы Жаңа Зеландия мен Сан-Диегода ауруханада жатты. Содан кейін ол Вашингтондағы теңіз жаяу әскерлерінің штаб-пәтерінде жапон аралдарына десант түсіруді жоспарлаумен айналысты. 1945 жылдың желтоқсанында подполковник Макмат әрекетке кіріп, қызметтен босатылды. Губернаторлық қызметтен кейін ол теңізшілер корпусының резервіндегі қызметін қайта бастады және 1964 жылға дейін Литтл-Рокта VTU 8–14 командасын басқарды. 1960–1961 жылдары 3-ші теңіз дивизиясы қауымдастығының ұлттық президенті болды. 1963 жылдың маусым айында бригадир генерал болып көтерілгеннен кейін, 1962 жылдың шілдесінен бастап, ол 1963 жылдың жазында Калифорния штатының Пендлтон лагерінде, Теңіз жаяу әскерлері базасының қолбасшысының көмекшісі ретінде белсенді қызмет атқарды; 1964 жылдың жазында Калифорния штатының Коронадо қаласында Тынық мұхиты аймағындағы десанттық күштерді оқыту бөлімінің қолбасшысының көмекшісі; 1965 жылдың жазында Солтүстік Каролина штатының Лежун лагерінде FMF 2-ші теңіз дивизиясының бөлім командирі; 1966 жылдың жазында Теңіз жаяу әскерлері резервтік саясаты кеңесінің президенті, сонымен қатар Тынық мұхиты аймағындағы Теңіз флотының теңіз әскерлері күшінде, соның ішінде Вьетнамдағы 3-ші теңіз жаяу әскерлері күшінде қызмет етті. 1966 жылдың 7 қарашасында генерал-майор болып тағайындалды. 1967 жылы генерал жазғы оқу кезеңінде Атлантика флотының теңіз әскерлері күштері командирінің орынбасары қызметін атқарды. 1969 жылы 3-ші теңізшілер дивизиясымен Вьетнамда екінші қысқа мерзімді резервтік турда қызмет етті. 1967 жылы ол Арканзас штатының Литтл-Рок қаласындағы Catholic High School for Boys мектебінде JROTC теңіз жауынгерлерінің құрамын құруға көмектесті, ол елдегі ең үздік JROTC бөлімшелерінің біріне айналды.
Sidney Sanders McMath was born in a dog trot log cabin on the old McMath home place near Magnolia, Columbia County, Arkansas, the son of Hal Pierce and Nettie Belle Sanders McMath. His paternal grandfather, Columbia County Sheriff Sidney Smith McMath, grand nephew of his martyred Goliad namesake, had himself been killed in the line of duty the previous year, leaving a pensionless widow and eight children, Hal being the eldest. After years of wrangling horses and bad luck wildcatting in the Southwest Arkansas oil fields, Hal McMath moved his family by wagon to Hot Springs in June 1922. There, he sold the last of his horses and took a job as a barber. Nettie went to work as a manicurist and for the Malco movie theater as a ticket vendor. Sid and his sister, Edyth, attended Hot Springs public schools, where the boy excelled in boxing and drama and became an Eagle Scout while shining shoes and hawking newspapers to supplement the family's meager income. He was elected president of his class each of his high school years, the last of which he won the state Golden Gloves welterweight boxing title. He attended Henderson State College and the University of Arkansas, where he was elected president of the student body. He was a member of the Arkansas Pershing Rifles military fraternal organization, Blue Key, and Sigma Alpha Epsilon. He graduated from the university's School of Law in 1936. McMath received a reserve ROTC commission as a second lieutenant in the Marines upon graduation from college. During World War II he served with the Marines after voluntarily returning to active duty in 1940. Assigned to train officer candidates at Quantico, Virginia, he was promoted to captain, then to major, and in 1942 he was ordered to American Samoa in command of the combined forces jungle warfare school. From late 1942 to early 1944, he led the 3rd Marine Regiment in battle as operations officer and acting CO in the Pacific Theatre, including New Georgia, Vella Lavella, Guadalcanal and Bougainville, during which he directed the Battle of Piva Forks, the pivotal action, single handedly rallying troops pinned down by enemy mortar and machine gun fire. He received a battlefield promotion to lieutenant colonel and was awarded the Silver Star and Legion of Merit. The citation for the former, personally signed by Admiral W. F. "Bull" Halsey, lauded McMath's "extraordinary heroism and disregard for his own safety above and beyond the call of duty [which] was an inspiration to the officers and men who observed him." Shortly afterward, McMath was stricken with malaria and filariasis and hospitalized for several months in New Zealand and San Diego. He then served in the Marine Corps headquarters in Washington, D. C. planning an amphibious invasion of the Japanese home islands. Lt. Col. McMath was discharged from active duty in December 1945. He resumed his activity with the Marine Corps Reserve following his tenure as governor and commanded VTU 8–14 in Little Rock until 1964. He held the office of National President of the 3d Marine Division Association 1960–61. Following his promotion to brigadier general in June 1963, with date of rank from July 1962, he performed active service as assistant commanding general, Marine Corps Base, Camp Pendleton, California, in the summer of 1963; assistant commanding general, Landing Force Training Unit, Pacific, at Coronado, California, in the summer of 1964; assistant division commander, 2nd Marine Division, FMF, at Camp Lejeune, North Carolina, in the summer of 1965; president, Marine Corps Reserve Policy Board, USMC, in the summer of 1966, and in addition served at Fleet Marine Force, Pacific, including the 3rd Marine Amphibious Force in Vietnam. He was promoted to major general on November 7, 1966. In 1967, the general served as assistant deputy commander, Fleet Marine Force, Atlantic, during the summer training period. He served a second brief Reserve tour in Vietnam, with the 3rd Marine Division, in 1969. In 1967, he helped found the Marine Corps JROTC at Catholic High School for Boys in Little Rock, Arkansas, which became one of the top JROTC units in the nation.
Алғашқы саяси мансап
1946 жылдың басында Макмат және Екінші дүниежүзілік соғыстан оралған басқа да ардагерлер бірігіп, Хот-Спрингс қалалық әкімдігіндегі сыбайлас жемқорлыққа қарсы күресті бастады, онда заңсыз құмар ойындар мүдделері үстемдік құрған еді. Сол кезде Хот-Спрингс Чикаго, Нью-Йорк және басқа да ірі қалалардан ұйымдасқан қылмыс жасаушылардың жиі баратын ұлттық құмар ойындарының орталығы болды. Казинолар гүлденді, ал қонақүйлер әйелдердің жыныстық қызметтерін ұсынатынын жарнамалады. Мафиялық топтар жүздеген сайлау салығы квитанцияларын сатып алып, оларды қайтыс болған немесе жоқ адамдардың атынан тіркеп, түрлі округтерде бірнеше дауыс беру үшін пайдаланды. Заңды сақшы органдарының қызметкерлері ұзақ жылдар бойы қала әкімі болған Лео МакЛафлин басқаратын жергілікті "ұйымнан" жалақы алып жұмыс істеді. 1937 жылы құмар ойындарға қарсы заңдарды қолдануға тырысқан бұрынғы шериф өлтірілді, бірақ ешкімге қылмыс жасағаны үшін айып тағылмады. Макмат "GI Ticket" атты топты басқарды, ол, Макматтан басқа, Демократиялық партиясының ішкі сайлауында жеңіліске ұшырады. Бірақ, қалғандары партиядан шығып, Макматтың федералдық судьяны алдаған сайлау салығы квитанцияларын жоюға көндіргеннен кейін 1946 жылғы жалпы сайлауда тәуелсіз кандидаттар ретінде қайта қатысты. Көптеген кандидаттар өздерінің лауазымдарын жеңіп алды. Олардың арасында белгілі авиаторлар Эрл Т. Рикс және И.Г. Браун болды, олар тиісінше қала әкімі және шериф болып сайланды. Макмат 1947 жылдан бастап 18-ші сот округінің (Гарланд және Монтгомери округтері) прокуроры болып жұмыс істеді. Жаңа тағайындалған Макмат басқаратын GI шенеуніктері казиноларды және басқа да қылмыстық схемаларды жапты, ал үлкен жюри көптеген иелеріне, ойын автоматтарына және саясаткерлерге, соның ішінде бұрынғы қала әкіміне қарсы айыптама тақты. Кейін Лас-Вегас дамығаннан кейін Хот-Спрингс ең ірі құмар ойындарының орталығы мәртебесін жоғалтты. Губернатор Орвал Фабус басқарған жылдары (1955–1967) казинолардың жандануы 1967 жылы республикалық губернатор Винтроп Рокфеллер (1967–1971) тарапынан тоқтатылды.
In early 1946, McMath and other veterans returning from World War II banded together to fight corruption in the Hot Springs city government, which was dominated by illegal gambling interests. Hot Springs at the time was a national gambling mecca frequented by organized crime figures from Chicago, New York City, and other metropolitan areas. Casinos flourished, and hotels advertised the availability of prostitutes. Mobsters maintained political control by purchasing and holding hundreds of poll tax receipts, often in the names of deceased or fictitious persons, which would be used to cast multiple votes in different precincts. Law enforcement officers were on the payroll of the local "organization" headed by longstanding Mayor Leo McLaughlin. A former sheriff who attempted to have the state's anti gambling laws enforced was murdered in 1937; no one was ever charged with the killing. McMath headed a "GI Ticket", which, except for McMath himself, was defeated in the Democratic primary election. However, the others resigned from the party and ran again as independents in the 1946 general election after McMath persuaded a federal judge to toss out the fraudulent poll tax receipts. Most won their offices. Among them were noted combat aviators Earl T. Ricks and I. G. Brown who were elected as mayor and sheriff, respectively. McMath served as prosecuting attorney for the 18th Judicial District (Garland and Montgomery Counties) starting in 1947. The newly installed GI officials, led by McMath, shut down the casinos and other rackets and a grand jury indicted many owners, pitchmen, and politicians, including the former mayor. With the development of Las Vegas in the years afterward, Hot Springs lost its premier gaming status. A casino revival during the administration of Governor Orval Faubus (1955–1967) was ended in 1967 by Republican Governor Winthrop Rockefeller (1967–1971).
Арканзас губернаторы
Прокурорлық қызметте табысқа жеткеннен кейін, Макмат 1948 жылы демократтардың губернаторлық сайлауының екінші турында консервативті Джек Холтқа қарсы тартысты жеңіске жетті, ол бұрынғы штаттың бас прокуроры болған. Холт Макматты "негр дауысына сатқандық" деп айыптады. Содан кейін Макмат жалпы сайлауда Арканзас штатының Корнинг қаласынан шыққан республикашыл Чарльз Р. Блэкке қарсы жеңіске жетті. Макмат 1949 жылдың 11 қаңтарында елдің ең жас губернаторы болып қызметке кірісті. Ол 1950 жылы өзінің тікелей ізашары, Камден қаласының Бенджамин Трэвис Лейниге қарағанда оңай қайта сайланды, ол 1948 жылы Лейни және көптеген оңтүстік демократтары Демократиялық партияның азаматтық құқықтар бағдарламасына наразылық білдіргенде Макматты Труманды қолдағаны үшін сынаған болатын. Олар өздерінің қолдауын Оңтүстік Каролинаның губернаторы Стром Турмондқа аударды, ол "Диксикрат" ретінде сайлауға түсті. Макмат Арканзас штатының партиялық басшылығын Лейниден тартып алды. Ол аймақ бойынша қарқынды науқан жүргізіп, Труман оның Оңтүстіктің көп бөлігін демократтардың пайдасына сақтап қалуға көмектескенін айтты, бұл күтпеген жеңіске мүмкіндік берді. Екеуі өмір бойына достық қарым-қатынас орнатты; Макмат 1952 жылы вице-президенттікке үміткер ретінде қарастырылды. Макматтың басқаруы инфрақұрылымды жақсартуға, оның ішінде шаруашылық және негізгі жолдарды кеңінен асфальттауға ("Арканзасты саздан және шаңнан шығаруға"), ауылдық жерлерді электрлендіруге және астанада медициналық орталық салуға бағытталды. Макмат линчеваниеға қарсы заңдарды қолдады және алғаш рет афроамерикандықтарды мемлекеттік кеңестерге тағайындады. Оның басқаруы жүздеген кішкентай мектеп округтерін біріктірді және Арканзас медицина ғылымдары университетін (сигареттерден алынатын екі центтік салық есебінен қаржыландырылды) құрды. Макмат доктор Лоренс Дэвис ағамен бірлесіп, штаттың қара нәсілділерге арналған колледжін – Арканзас шаруашылық, механикалық және нормалды институтын (қазіргі Пайн-Блаффтағы Арканзас университеті) сақтап қалу үшін тырысты. Макмат штаттағы психикалық денсаулық сақтау жүйесін реформалады және ең төменгі жалақыны көтерді. Макмат басқа мұнай өндіретін штаттардың губернаторлары тарапынан бағаны жақсарту және жанармай барлауға федералдық қолдауды кеңейту мақсатында құрылған Мемлекетаралық мұнай және газ келісім комиссиясының төрағасы болып сайланды. Ол Оңтүстік губернаторлар конференциясының төрағасы болып сайланды. Макмат Арканзас газетінің ашына-жазына жазатын редакторы Гарри Эшморды губернаторларға сөз сөйлеуге шақырды. Оның тақырыбы – ақ және қара балаларға арналған жеке мектеп жүйесін ұстап тұруға жұмсалатын аз мемлекеттік қаражаттың ысырабы.
After success as a prosecutor, McMath in 1948 won a close Democratic gubernatorial primary runoff election against conservative Jack Holt, a former state attorney general. Holt accused McMath of "selling out to the Negro vote." McMath then defeated the Republican Charles R. Black of Corning, Arkansas in the general election. McMath entered office January 11, 1949, as the nation's youngest governor. He was easily reelected in 1950 over his immediate predecessor, Benjamin Travis Laney of Camden, who attacked McMath for having supported Truman in 1948 when Laney and many other southern Democrats bolted the Democratic party over its civil rights plank. The walk outs switched their allegiance to Governor Strom Thurmond of South Carolina, who ran as a "Dixiecrat". McMath wrested control of the Arkansas party from Laney. He campaigned vigorously across the region and was credited by Truman with helping to save most of the South for the Democratic column, providing the electoral margin for a stunning upset victory. The two developed a lifelong friendship; McMath was mentioned early as a possible vice presidential choice in 1952. McMath's administration focused on infrastructure improvements, including the extensive paving of farm to market and primary roads "to get Arkansas out of the mud and the dust", rural electrification, and the construction of a medical center in the capital city. McMath supported anti lynching statutes and appointed African Americans to state boards for the first time. His administration consolidated hundreds of small school districts and built the University of Arkansas for Medical Sciences (financed with a two cent tax on cigarettesa significant innovation). McMath worked tirelessly, often clandestinely, with Dr. Lawrence Davis, Sr. to save the state's all black college, Arkansas Agricultural, Mechanical, & Normal, now the University of Arkansas at Pine Bluff. McMath also reformed the state's mental health system and increased the minimum wage. McMath was elected by the governors of other petroleum producing states to chair the Interstate Oil and Gas Compact Commission, which sought to improve pricing structures and broaden federal support for fossil fuel exploration. He was elected chairman of the Southern Governor's Conference. McMath invited muckraking Arkansas Gazette editor Harry Ashmore to speak to the governors. His topic was the waste of scarce public funds in maintaining separate school systems for white and black pupils.
Үшінші мерзімге және АҚШ Сенатына жеңіліс
Макмат Арканзас саясатында ұзақ жылдар бойы үстемдік еткен, бірақ оған бағынуға дайын болмаған энергетика және басқа да пайдалы қазбаларды өндіру салаларымен қарым-қатынасын нашарлатты. Олардың қатарында Арканзас Power & Light компаниясы, оның төрағасы C. Хамильтон Мозес; бай банкирлер мен облигация сатушылар; қарағайлы орман шаруашылық компаниялары; Murphy Oil конгломераты және оның қолдаушылары; сондай-ақ Миссисипи дельтасындағы ескі әулеттік плантаторлар болды. Барлығы Макматтың прогрессивті саясаты еңбекақыны қымбаттатып, жалға берілетін жерлердегі шаруашылық жүйесін құлатады деп қорқып жүрді. Коммуналдық қызметтер ауылдық электр кооперативтеріне аумақтарын жоғалтудан қаушады. Осы мүдделер өзара келіспеушіліктерін ұмытып, 1952 жылғы сайлауда Макматтың үшінші мерзімге түсуына қарсы бірігіп күш салды. Макмат 1954 жылы АҚШ Сенатына, ал 1962 жылы губернаторлыққа сәтті сайланбады, оған қарсы біріккен оппозиция оның жолын кесті, бірақ 1962 жылы Мозестің орнына облигация және газ магнаты В. Р. "Уит" Стивенс, Stephens Inc. компаниясының иесі, басты саяси ойыншы болды. 1962 жылғы сайыста Макмат губернатор Орвал Фабусты, бұрынғы атқарушы хатшысы және жол директоры болған ол кісіні, екінші турға түсуге бар болғаны 500 дауыспен жетіспеді. Макматтың жұмысшы табы арасындағы қолдауы 2 долларлық сайлау салығымен (2014 жылғы шамамен 50 доллар) күшін жоғалтты, оны сайлаудан бір жыл бұрын төлеу қажет болды, бұл мыңдаған сайлаушының құқығын жоққа шығарды. Макмат бұл салықты жоюға тырысты, бірақ ол 1964 жылы АҚШ Конституциясына 24-ші түзету енгізілгенге дейін Джим Кроу заңдарының қалдығы болып қала берді.
McMath ran afoul of the energy and other extractionist sectors who had long dominated Arkansas politics, but for whom McMath was not a compliant agent. These included Arkansas Power & Light, headed by utility magnate C. Hamilton Moses; wealthy bankers and bond dealers; piney woods timber companies; the Murphy Oil conglomerate and its retainers; and old family planters in the Mississippi Delta. All feared that McMath's progressive politics would increase labor costs and break up the sharecropping farm economy. The utility feared the loss of territory to rural electric cooperatives. These interests put aside their differences to work in concert to defeat McMath's bid for a third term in the 1952 election. McMath ran unsuccessfully for the U. S. Senate in 1954 and again for governor in 1962, with primarily the same opposition united against him—although, by 1962, Moses had been displaced by bond and gas tycoon W. R. "Witt" Stephens of Stephens Inc. as principal kingmaker. In the 1962 race, McMath came within 500 votes of forcing Governor Orval Faubus, who had once been his executive secretary and highway director, into a runoff. McMath's voting base among the working class was neutralized by the $2 poll tax (roughly $50 in 2014 dollars) which had to be paid a year before an election, effectively disenfranchising thousands of those voters. McMath strove in vain to repeal the tax, which remained a relic of Jim Crow until the 24th Amendment to the U. S. Constitution in 1964.
Соттық құқық практикасы
1952 жылы жеңілгеннен кейін Макмат заңгерлік практикаға оралды және келесі жарты ғасырда АҚШ-тағы тұтынушылардың мүддесін қорғайтын істер бойынша ең ірі сот адвокаттарының біріне айналды. Оның істері заңдық прецеденттердің көптеген жаңа түрлерін қалыптастырды, соның ішінде АҚШ округтік сотындағы алғашқы миллион долларлық жеке зиян өтемасы (1968 жылы Арканзас өзеніндегі баржа экипажының жарақат алуына байланысты), әйелдің күйеуінің қолдауынан айырылуы үшін (бұрын тек ерлерге ғана қатысты зиянның бір бөлігі) өтема алу құқығы, ақаулы өнімдер мен оларды дұрыс пайдаланбауға шақыратын абайсыз жарнамадан туындаған зиян үшін өндірушілердің жауапкершілігі, химиялық өнеркәсіптің өнім мен қоршаған ортаға келтірген зияны үшін жауапкершілігі, дәрі-дәрмек компанияларының балаларда вакцинадан туындаған өлім жағдайлары үшін жауапкершілігі, қару сатушылардың абайсыз қару сатуы үшін кінәсі, және жұмысшылардың жұмыс орындасындағы жарақаттар үшін үшінші тарап жеткізушілерді сотқа беру құқығы. Ол және оның серіктесі Генри Вудс, бұрын губернатордың бас штабында қызмет еткен және кейіннен АҚШ округтік сотының судьясы болып тағайындалған, апат орындарының егжей-тегжейлі модельдері мен адам анатомиясы сияқты күшті дәлелдерді тиімді пайдалануымен бүкіл елге танылды. 1976 жылы ол әлемдегі ең беделді 500 адвокаттан тұратын Халықаралық сот адвокаттары академиясының президенті болып сайланды және 1977 жылдың 22 ақпанында Найробиде (Кения) өткен академияның жылдық конгресінде қызметке кірді. Макматтың соттағы жеңістері, сақтандыру компанияларының қорғау фирмаларына қарыз болған судьялар таңдаған «көк лента» қазылар алқасының кезінде жеңіске жеткенімен ерекшеленді, олар қайта сайлау үшін көптеген ақшалай үгіт-насихат қаражатын алды және оларға қарсы шыққандар аз болды. Зауыт жұмысшылары, афроамерикандықтар, кәсіподақ мүшелері, қарапайым жұмысшылар және басқа да жалақы алатындар банк және сақтандыру компанияларының қызметкерлерімен, орта буын менеджерлерімен, жылжымайтын мүлік агенттерімен, шағын бизнес иелерімен, жалақылы мамандармен, елдік клуб мүшелерімен және басқа да талапкерлерге қарсы көзқарас білдірген адамдармен ауыр салмақталған қазылар алқасынан жиі шығарылып тасталатын. Федералды сот қазылар алқасы біршама әртүрлі болды, бірақ АҚШ округтік судьялары, көбінесе бұрынғы корпоративтік юристер, істерді тез арада қарауға, үкімдерді жоюға және талапкерге қолайлы дәлелдерді ұстап қалуға кеңірек өкілеттіктерге ие болды. Көптеген істер осы сынақтан өтпей қалды. Макмат «Уәделер сақталды» (Promises Kept) атты естеліктер жинағын жазды (Арканзас университеті баспасы, 2003), онда өзінің ауылдық өсіп-өнуі, мемлекеттік білімі, отбасылық трагедиялары, соның ішінде соғыс кезіндегі бірінші әйелі Элейннің қазасы және 1947 жылы екінші әйелі Эннның өзінің ашуланған алкоголик әкесін атып өлтіруі туралы, сондай-ақ әскери қызмет және губернаторлық жылдары туралы айтады. Арканзас тарихи қауымдастығы автобиографияға 2003 жылғы ең көрнекті тарихи жұмысы үшін Джон Г. Рагсдейл сыйлығын берді. 2006 жылдың сәуір айында кітап Арканзас кітапхана жүйесінің әдебиеттік жетістіктері үшін Букер Т. Вортен медалімен марапатталды. Қосымшада Макматтың ең маңызды істері азаматтардың көзқарасынан талқыланады. Олардың ішінде Franco v. Bunyard, бұл қару сатушыларды дүкен қызметкерлерін ұрлап, өлтірген қашқан сотталғандарға пістолет сатқан үшін жауапкершілікке тартты; Fitzsimmons v. General Motors, бұл еліктіруші жарнама арқылы тұтынушының теріс пайдалануына жол ашты (фирманың «Смоки және Бандит» Trans Am істерінің біріншісі, онда GM-нің жасөспірімдерге бағытталған теледидар жарнамаларына қосқыштар мен шығындарды қосылғандығы көрсетілді); Miller v. Missouri Pacific Ry. Co., бұл әйелдің күйеуінің серіктестігінен, достастығынан және жыныстық қатынасынан айырылуы үшін сотқа шағымдану құқығын бекітті; Brinegar v. San Ore Construction Co., адмиралтействоның маңызды ісі; Harrod v. E. I. Du Pont de Nemours & Co., және Work v. Tyson Foods, Inc. және көптеген басқа да іс-қимылдар, нәтижесінде фермерлер мен үй иелері үшін миллиондаған долларлық өтемалар алынды, олардың егістері мен жер асты сулары ақаулы пестицидтермен және құс шаруашылығының ағынды суларымен уланды. Харрод ісі қызанақ егістігіне суық ауа райынан немесе DuPont-тың фунгициді Бенлаттан зиян келген-жетпегенін анықтауға қатысты. Сотта жетекші кеңесші Брюс Макмат клиенттерінің талаптары адал емес деген қауесеттерге қарсы шығып, қазылар алқасына: «Сіздердің қаншаларыңыз салық төлеуде алаяқтық жасағансыз?» деп ашық сұрақ қойды. «Уәделер сақталды» кітабындағы істің синопсисі талапкерлердің адвокаттарының көзқарасынан жазылған және олардың DuPont өнімдерін қасақана ластады деген пікірін баса көрсетеді, бұл талапты қорғаушы тарап қызу түрде жоққа шығарды. Макматтың фирмасының мүшелері 1983 жылы Американдық сот адвокаттары қауымдастығының Назар аударуға лайық зейнеткерлік үйлердегі сот істері тобын құрды. Бұл топ жергілікті адвокаттарға күтімге байланысты зәбірлену істері бойынша логистикалық және зерттеу көмегін көрсетеді. 1991 жылы Макмат және оның фирмасы темекі компанияларына қарсы сот процесін қозғауды ұсынды, темекі шегушілерге күтім көрсетуге жұмсалған Medicaid қаражатын қайтару мақсатында. Темекі лоббистерімен және заң фирмаларымен тығыз байланысы бар Арканзас билігі тарапынан қабылданбаған бұл идея Флорида, Миссисипи және Миннесота штаттары тарапынан пайдаланылды, олар миллиард долларлық өтемалар жеңіп алды. Көп ұзамай қырық алты штат өзінің талаптарын қойды. Техас Техарканадағы федералды сотта 18 миллиард доллар өтема алды, Арканзас шенеуніктері қосылудан бас тартты. Арканзас 1999 жылы жылына 60 миллион долларлық өтемамен аяқталды. Бұл және одан кейін АҚШ үкіметінің алған өтемалары 1 триллион доллардан асып, американдық құқық тарихындағы ең ірі қоғамдық мүдделі сот процесінің нәтижесін білдіреді.
Following his 1952 defeat, McMath returned to the practice of law and over the next half century became one of the leading consumer trial attorneys in the United States. His cases set a broad range of legal precedents, including the first million dollar personal injury verdict in a U. S. District Court (for an injured Arkansas River barge crewman, in 1968), a woman's right to recover for the loss of her husband's consortium (an element of damage previously limited to men), manufacturers' responsibility for harm caused by defective products and negligent advertising encouraging their misuse, the chemical industry's liability for crop and environmental damage, drug companies' responsibility for fatal vaccine reactions in children, gun dealers' fault for the negligent sale of firearms, and the right of workers to sue third party suppliers for job injuries. He and his partner Henry Woods, who had served as his gubernatorial chief of staff and later was appointed U. S. District Judge, became nationally known for their effective use of powerful demonstrative evidence, such as detailed models of accident scenes and the human anatomy. In 1976, he was elected president of the International Academy of Trial Lawyers, a select group of 500 of the world's most distinguished barristers, taking office February 22, 1977, at the group's annual convention in Nairobi, Kenya. McMath's courtroom victories were all the more remarkable for being won in an era of "blue ribbon" juries handpicked by commissioners, themselves selected by state court judges beholden to insurance defense law firms from whom they received thousands of dollars in non reportable (and non refundable) campaign contributions for re election races in which few were ever opposed. Factory workers, blacks, union members, ordinary laborers, and other wage earners were often excluded from panels which were heavily weighted with bank and insurance company employees, mid level managers, realtors, small business owners, salaried professionals, country club members and others hostile to claimants. Federal court juries were somewhat more diverse, but U. S. district judges, invariably former corporate counsel, had broader powers to dismiss cases summarily, overturn verdicts, and to withhold evidence favorable to the plaintiff—rulings which often occurred, necessitating lengthy appeals before some cases could be fully tried. Many did not survive this gauntlet. McMath wrote a memoir, Promises Kept (University of Arkansas Press, 2003, ) detailing his rural upbringing, public schooling, family tragediesincluding the death of his first wife, Elaine, during the war and the shooting to death of his father, who had become an enraged alcoholic, by his second wife, Anne, in 1947as well as his years of military service and as governor. The Arkansas Historical Association awarded the autobiography its 2003 John G. Ragsdale Prize as the year's most outstanding historical work. In April 2006 the book was awarded the Booker T. Worthen Medal for literary excellence by the Arkansas Library System. An appendix discusses McMath's more significant cases from the citizen's point of view. These include Franco v. Bunyard, which held gun merchants liable for negligently selling a pistol to escaped convicts who kidnapped and murdered store clerks; Fitzsimmons v. General Motors, which pioneered the rule of consumer induced misuse through seductive advertising (the first of three "Smokey and the Bandit" Trans Am cases handled by the firm in which it was shown that clips and outtakes from scofflaw motion pictures were spliced by GM into TV commercials aimed at adolescent males); Miller v. Missouri Pacific Ry. Co., which established a woman's right to sue for the loss of her husband's society, companionship and sexual relations; Brinegar v. San Ore Construction Co., a landmark admiralty case; Harrod v. E. I. Du Pont de Nemours & Co., and Work v. Tyson Foods, Inc. and many other actions resulting in multimillion dollar recoveries for farmers and homeowners whose crops and groundwater were poisoned by defective pesticides and poultry effluent. The Harrod case involved the issue of whether tomato crops had been damaged by cold weather or by du Pont's fungicide, Benlate, which plaintiffs contended was contaminated with the weed killer, Atrazine. Bruce McMath, lead counsel at trial, successfully confronted rumors that his clients' claims were dishonest by openly asking jurors on voir dire, "How many of you have ever cheated on your taxes?" The synopsis of the case in "Promises Kept" is written from the perspective of plaintiffs' attorneys and stresses their contention that du Pont had intentionally contaminated their product, a claim vehemently denied by the defense. Members of McMath's firm founded in 1983 the Nursing Home Malpractice Litigation Group of the American Trial Lawyers Association. The group provides logistical and research support for local attorneys in custodial abuse cases. In 1991, McMath and his firm proposed suit against tobacco companies to recover Medicaid funds spent caring for smokers. Rejected by Arkansas authorities, who had close ties to tobacco lobbyists and law firms, the idea was used by Florida, Mississippi, and Minnesota, which won billion dollar settlements. Forty six other states soon brought their own claims. Texas recovered $18 billion in a Texarkana federal court claim which Arkansas officials refused to join. Arkansas finally concluded a $60 million per year tag along settlement in 1999. These, and the federal government's own recoveries which followed in their wake will eventually exceed $1 trillion, representing the largest public interest litigation result in American legal history.
Кейінгі өмірі
Сид Макмат 90 жасқа дейін белсенді болып қалып, Арканзас мектептерінде және шараларында сөйлеуді жалғастырды, әсіресе оның алғашқы білім алған орны – Хендерсон мемлекеттік университетінде, оның факультеті оның құрметіне тарих және саяси ғылымдар бойынша лекциялар циклын құрды, сондай-ақ Арканзас медицина ғылымдары университетінде, оның стипендиялық қорына мол үлес қосты. Ол сонымен қатар жергілікті қоғамдық ұйымдарды қолдады, оның ішінде Union Rescue Mission, Scottish Rite Mason (ол оған ең жоғары наградасы – Grand Cross орденін берді) және көзі көрмейтіндерге көмектесетін Lions World Services for the Blind ұйымын, оның Литтл-Роктегі оқу орталығын 1999 жылы макулярлық дегенерация салдарынан көру қабілетін жоғалтқаннан кейін тәмамдады. Соңғы жылдары мектепте Макмат туралы бейнеролик жалпыұлттық деңгейде көрсетілді. Макмат үшінші теңізшілер дивизиясының қауымдастығының президенті болып сайланды және 1994 жылы «Бауксит шайқасы» теледокументальды фильмін баяндады, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери авиацияны жасау үшін пайдаланылған Арканзас штатының Бауксит қаласының маңындағы карьерлерден мыңдаған тонна алюминий кені қазылып алынған кеншілердің тарихын айтады. Алюминий өндірушілер мен олардың отбасылары оның сайлау кампанияларында оны ыстық қолдады. Макмат 26 жыл бойы Литтл-Роктің Пуласки Хайтс Біріккен методистік шіркеуінде аға буынға арналған Киелі кітапты оқыды, көбінесе Ескі өсиеттегі пайғамбарларға баса назар аударды.
Sid McMath remained active into his 90s, continuing to speak at Arkansas schools and events, particularly at his first alma mater, Henderson State University, whose faculty established a history and political science lecture series in his honor, and at the University of Arkansas for Medical Sciences, to whose scholarship fund he was a substantial contributor. He also supported local civic organizations, including the Union Rescue Mission, the Scottish Rite Masons (who awarded him its highest honor of the Grand Cross), and the Lions World Services for the Blind, whose training school in Little Rock he completed in 1999 following the loss of his vision due to macular degeneration. A video commercial featuring McMath has been aired nationally by the school in recent years. McMath was elected president of the Third Marine Division Association and in 1994 he narrated The Battle of Bauxite, a television documentary recounting the story of the miners who excavated thousands of tons of aluminum ore from pits near Bauxite, Arkansas, which was used for military aircraft production during World War II. Aluminum workers and their families were among his most ardent supporters during his many campaigns. McMath taught a senior Bible study class for 26 years at Little Rock's Pulaski Heights United Methodist Church, with emphasis on the Old Testament prophets.
Өлім
2003 жылғы 4 қазанда Макмат Литтл-Роктағы үйінде қайтыс болды. Ол өткен сәрсенбіде ауруханадан шыққан болатын, бұрын қатты сусыздану, тамақтанудың нашарлауы және жүректің ретсіз соғуынан емделген. Оның артында үшінші әйелі Бетти Дорч Расселл Макмат, үш ұлы: Сэнди, Филипп және Брюс Макмат; екі қызы, Мелисса Хэтфилд және Патрисия Бьютер; он немересі және бір шөбересі бар. Оның алғашқы әйелі және балалық шақтағы сүйіктісі Элейн Браутон Макмат 1942 жылы Вирджиния штатының Квантико қаласында қайтыс болды. Оның екінші әйелі, 49 жыл бірге өмір сүрген Энн Филлипс Макмат 1994 жылы Литтл-Рокта қайтыс болды. Стром Турмондтың қайтысынан кейін ол қызмет еткен бұрынғы губернаторлардың ең ертегісі болды. Оның қайтысынан кейін бұл атақ Делавэр губернаторы Эльберт Н. Карвельге берілді, ол Макматтан бір аптадан кейін қызметке кірісті. Макматқа АҚШ Теңіз жауынгерлерінің құрмет сақшыларының қатысуымен толық әскери жерлеу рәсімі жасалды. Ол бір күн бойы штаттық Капитолийдің ротондасында жатты, содан кейін жабық, туы бар табыны 2000-нан астам адам қатысқан қызмет үшін Литтл-Роктағы Пуласки Хайтс Біріккен методист шіркеуіне автоколоннамен жеткізілді. Бұрынғы губернатор Дэвид Прайор оны "Арканзастың ең жақсы досы" деп сипаттады. Салтанатты шарада Пайн-Блаффтың Весперс хорымен біріккен методист және Арканзас университеті әндер орындады, ал "Алга, христиандық солдаттар" әнімен аяқталды. Құрмет сақшылары салют бергеннен кейін Макматты Арканзас штатының Салин округіне қарасты Пайнкрест мемориалдық зиратында жерледі. Литтл-Роктағы Сид Макматт даңғылына оның есімі берілген, ал 2004 жылдың желтоқсан айында Орталық Арканзас кітапханасы оның құрметіне жаңа филиал ашты. Панамалық науқан шапанын желбіретіп тұрған Макматтың мүсіні кітапхананың тапсырысы бойынша мүсінші Брайан Мэйсиден жасалды. Ол 2006 жылдың 26 қыркүйегінде скульптуралар алаңы мен табиғат жолының басты бөлігі ретінде ашылды. 2006 жылдың желтоқсан айында Арканзас штатының электр кооперативтері АҚШ өкілі Марион Берриге (D Ark) мемлекеттік қызметкердің үздік көшбасшылығы мен батылдығы үшін алғашқы Сидни С. Макмат сыйлығын тапсырғанын жариялады. Бұрынғы конгрессмендер Майк Росс (D Ark) және Джон Пол Хаммершмидт (R Ark) де сыйлықты алды. Хендерсон мемлекеттік университеті Сидни С. Макматтың заң алдындағы дәрістер сериясын құруды қолға алды және Арканзас медицина ғылымдары университеті жақында қоғамдық денсаулық сақтау саласындағы Сидни С. Макмат профессоры үшін 1 миллион доллар жеке қор алды. 2012 жылдың 19 қыркүйегінде UAMS Макматтың суретімен "Кенесі колледжінің негізін қалаушы", "Фармация колледжінің негізін қалаушы" және "Арканзас университетінің медициналық орталығының негізін қалаушы" деп аталатын тақтаға құрмет көрсетті. Губернатор Сидни Сандерс Макмат мемориалдық стипендиясы заңға дейінгі үздік жас студенттер үшін 2008 жылдың 5 сәуірінде Колумбия округінің Демократиялық орталық комитеті Оңтүстік Арканзас университетінде құрылды. Lions World Services for the Blind жыл сайынғы Сидни Макмат сыйлығын өмір бойы ерекше қоғамдық қызмет үшін ұсынады. Арканзас прокурорлар қауымдастығы Хендерсон мемлекеттік университетімен бірлесіп, жыл сайын "Сид Макмат" әділдік семсерін сыйлайды. Бұл сыйлық осы кеңседе батылдық пен табандылықты ең жақсы көрсететін округтік прокурорға беріледі. Бұрынғы губернатордың "Уәделер сақталды" атты автобиографиясы Арканзас тарихи қауымдастығының ең жоғары марапаты - Джон Г. Рагсдейл сыйлығына ие болды. 2006 жылы сәуірде ол Орталық Арканзас кітапхана жүйесінен әдебиеттік үздік үшін Букер Т. Вортен медаліне ие болды. 2012 жылдың 14 маусымындағы аптада Макматтың 100 жылдық мерейтойы кітапхананың "Жүз жылдық салюті"мен атап өтілді, оның Батлер орталығы Хендерсон мемлекеттік университетімен бірге 24 тарихшы, педагогтар мен қауым басшыларының Макматтың саяси, құқықтық және әскери мансабының әртүрлі аспектілері туралы қоғамдық дәрістерін ұсынды. Симпозиумға Арканзас университетінің оңтүстік тарихы жөніндегі доценті, Арканзас тарихи тоқсандық басылымының редакторы доктор Майкл Пирс және Арканзас университетінің Литтл-Роктағы тарих кафедрасының ардагер төрайымы доктор С. Фред Уильямс төрағалық етті. Презентациялар Дэвид пен Барбара Прайор ауызша тарих орталығымен бейнежазбаға түсіріліп, мұрағатталды. Литтл-Роктің негізгі пошта кеңсесі 2013 жылдың 7 маусымында президент Обама қол қойған Конгресстің арнайы актісі бойынша Макматтың құрметіне қайта аталды. Арканзас штатының Хот-Спрингс қаласында Макматты немесе оның басшылық еткен әскери реформа қозғалысын еске салатын ескерткіш немесе тақта жоқ.
McMath died at his home in Little Rock on Saturday, October 4, 2003. He had been released from a hospital stay on the previous Wednesday after being treated for severe dehydration, malnourishment, and an irregular heartbeat. He is survived by his third wife, Betty Dorch Russell McMath, three sons: Sandy, Phillip, and Bruce McMath; two daughters, Melissa Hatfield and Patricia Bueter; ten grandchildren and one great grandchild. His first wife and childhood sweetheart, Elaine Braughton McMath, died at Quantico, Virginia in 1942. His second wife, of 49 years, Anne Phillips McMath, died at Little Rock in 1994. Following the death of Strom Thurmond, he became the earliest serving former governor. After his death, the title was passed on to Delaware governor Elbert N. Carvel, who was inaugurated one week after McMath. McMath was given a full military funeral by a U. S. Marine Corps Honor Guard. He lay in state for a day in the state Capitol rotunda, following which his closed, flag draped coffin was transported by motorcade to Pulaski Heights United Methodist Church in Little Rock for services attended by more than 2,000 persons. He was eulogized by former governor David Pryor as, "the best friend Arkansas ever had." The ceremony included hymns by the combined Methodist and the University of Arkansas at Pine Bluff Vespers choirs, concluding with "Onward, Christian Soldiers." Following the firing of a salute by the Honor Guard, McMath was interred at Pinecrest Memorial Cemetery in Saline County, Arkansas, a few yards from a survey marker denoting the geographical center of the state. Sid McMath Avenue in Little Rock is named for him, and in December 2004 the Central Arkansas Library System dedicated a new branch in his honor. A statue of McMath, waving his trademark Panama campaign hat, was commissioned by the library from sculptor Bryan Massey. It was unveiled September 26, 2006, as the centerpiece of a sculpture plaza and nature trail. In December 2006, Electric Cooperatives of Arkansas announced the presentation of the first Sidney S. McMath Award for Outstanding Leadership and Courage by a Public Official to U. S. Representative Marion Berry (D Ark). Former congressmen Mike Ross (D Ark) and John Paul Hammerschmidt (R Ark) have also received the award. Henderson State University has established the Sidney S. McMath Pre Law Lecture Series Fellowship and the University of Arkansas for Medical Sciences recently received a $1 million private endowment for the Sidney S. McMath professorship in public health. On September 19, 2012, UAMS dedicated a life sized painting of McMath above a plaque paying tribute to him as "Founder of the College of Nursing", "Founder of the College of Pharmacy" and "Founder of the University of Arkansas Medical Center." The Governor Sidney Sanders McMath Memorial Scholarship for an Outstanding Pre Law Junior was established at Southern Arkansas University by the Columbia County Democratic Central Committee on April 5, 2008. Lions World Services for the Blind presents an annual Sidney McMath Award for a Lifetime of Outstanding Public Service. The Arkansas Prosecuting Attorneys Association, in conjunction with Henderson State University, presents an annual Sid McMath Sword of Justice award to the district attorney who best exemplifies courage and tenacity in that office. The former governor's autobiography, Promises Kept, posthumously was awarded the Arkansas Historical Association's highest accolade, the John G. Ragsdale Prize. In April 2006 it received the Booker T. Worthen Medal for literary excellence from the Central Arkansas Library System. The week of June 14, 2012, McMath's 100th birthday, was celebrated with a "Centennial Salute" by the library whose Butler Center, with Henderson State University, presented public lectures by 24 historians, educators and community leaders on various aspects of McMath's political, legal and military careers. The symposium was chaired by Dr. Michael Pierce, associate professor of southern history at the University of Arkansas and editor of the Arkansas Historical Quarterly, and Dr. C. Fred Williams, chair emeritus of the University of Arkansas at Little Rock Department of History. Presentations were videotaped and archived by the David and Barbara Pryor Center for Oral History. Little Rock's Main Post Office was renamed in McMath's honor on June 7, 2013, by Special Act of Congress signed by President Obama. There is no plaque or other memorial in Hot Springs, Arkansas, mentioning McMath or the GI reform movement he led.
Тарихи беделі
1999 жылғы саяси ғылым профессорларының сауалнамасында Макмат 20 ғасырдың Арканзас штатының ең ірі губернаторларының тізімінде төртінші орынға ие болды. Алайда, 2003 жылдың желтоқсанында Литтл-Роктегі Ескі штат үйі мұражайының ұйымдастыруымен өткен тарихшылар мен журналистер форумында Макматтың тарихи автомобиль жолдары мен мектеп салу бағдарламалары, азаматтық құқықтарға ертедегі берілгендігі, әсіресе 1948 жылғы президенттік сайлауда АҚШ президенті Гарри С. Трумэнды Диксикрат Стром Термондқа қарсы қолдауы, Арканзастағы «ақ тізім» деп аталатын жүйенің жойылғаны (1949), штаттың медицина және құқық мектептерінің афроамерикандықтарға ашылуы (1948 жылдың күзінде, бірақ губернатор Макматтың тікелей келісімінен кейін ғана), ауылдық жерлерді электрмен жабдықтауды қолдауы және сегрегациялық губернатор Орвал Фабусқа қарсы күресі (Фабус бұрын Макматтың автомобиль жолдары директоры қызметін атқарған), 1957 жылғы Литтл-Рок орталық мектебінің интеграциясы кезіндегі және Фабустың одан кейінгі тоғыз жылдық қызметі кезіндегі жағдайлар болашақ тарихшылардың пікірінше, оны Арканзас штатының ғана емес, соңғы оңтүстік штаттарының губернаторларының қатарында бірінші орынға көтеруі мүмкін еді. Литтл-Рок интеграциялық дағдарысы кезінде Макмат АҚШ президенті Дуайт Д. Эйзенхауэрді Фабус федералды сот шешімдерін орындауға кедергі келтірсе, Арканзас Ұлттық гвардиясын өз бақылауына алуға шақырды. 2003 жылдың 10 қазанында «Арканзас Таймс» газетінің тілшісі Эрнест Дюма былай деп жазды: «Сид Макмат ХХ ғасырдың ең батыл және көреген оңтүстік көшбасшысы болуға лайық еді». Дюма сөзін былай аяқтады: «[О]л осы қиын кезеңде оңтүстіктегі басқа көшбасшылардан батылдығымен, моральдық және физикалық тұрғыдан ерекшеленді. Ол нәсілшілдікке қарсы шықты. Егер оңтүстіктегі бір ғана жоғары лауазымды шенеунік азаматтық құқықтар мәселесінде ертедегі келіспеушілік танытқанда, тарих басқаша болуы мүмкін еді. Фабус пен Фулбрайттың трагедиясы – олардың батылдығы жетіспегендігінде болды. Сид Макматтың трагедиясы – корпоративтік кек қайтару оған олар істемейтін нәрсені істеу мүмкіндігін бермегендігінде болды». «Арканзас Демократ Газетінің» Солтүстік-Батыс Арканзас редакторы Джордж Арнольд 2004 жылдың наурыз айында жазған мақаласында: «Егер [Макмат] Арканзасты жаңғыру және нәсілдік келісім жолына көбірек жылжыта алғанда, Арканзас тарихы мүлдем басқаша болар еді. Арканзас коммуналдық қызметтер оны қызметтен ығыстырғанда қымбат баға төледі. Ол әлі де сол бағаны төлеп жатыр». Арканзастағы көршілес штаттармен салыстырғанда коммуналдық қызметтер бағасының айырмашылығы туралы толық ақпарат алу үшін төмендегі «Қосымша оқу» бөлімін қараңыз. Гарри Эшмор, Литтл-Рок мектеп дағдарысы кезінде «Арканзас Газетінің» редакторы, газетке және өзіне екі рет Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, 1977 жылдың сәуірінде жарияланған кітап туралы рецензиясында: «Макматтың Фабус дәуіріндегі белсенді саясатқа оралуы – про-боно болды, жеңу мүмкіндігінің аз екенін және жеке шығындары жоғары болатынын білген кезде жасалған адалдық актісі. Оны әрдайым жақсы түсінбеген адам да Сид Макмат туралы былай деуі мүмкін: «Ол адамдарға қажет болған кезде болды, бірақ олар оны білмеді. Ол сайлауда одан озып кеткендердің барлығынан да жақсы адам». «Арканзас Демократ Газетінің» 2003 жылдың 7 қазанындағы редакторы («Ұлылық осы жерден өтті») редакторы Пол Гринберг, өзі де Пулитцер сыйлығының иегері, Макматты «өз дәуірінің және басқалардың ең ұлы адамы» деп атады. Газетте былай делінген: «Сид Макмат принципті сөз айтудан бұрын саяси желдің бағытын тексеруге ешқашан сенбеді. Ол шындыққа адал, ескі мектептің Гарри Трумэн демократы болды, тіпті сол тұқым біртіндеп жоғалып кеткенімен. Партиядағы басқалар Америка жамандықпен қатар өмір сүре алады деп ойлағанда, Сид Макмат жақсы білді және солай айтты. Ол сондай-ақ сайлауда жеңіліске ұшырағаннан да жаман нәрселердің бар екенін білді, мысалы, дұрыс емес себептермен жеңіске жеткен сияқты. Ол әлемдегі зұлымдықтың кең таралуын қабылдамады, оның осылай болуы мүмкін екенін көрнекті мемлекет қайраткерлері айтса да. Керісінше, ол оған қарсы шығып, басқаларды да оған қосылуға шақырды». Макматтың Оңтүстіктің ұлы саяси көшбасшыларының бірі ретінде танылуының кешігуі, оның 1952 жылғы қайта сайлау науқанына қарсы оппоненттері жасаған жалған «автомобиль жолдары жанжалынан» және оның Ұлыттық гвардияны қолдауынан туындады.
In a 1999 opinion poll of political science professors, McMath placed fourth on a list of top Arkansas governors of the 20th century. However, in a December 2003 forum of historians and journalists sponsored by the Old State House Museum in Little Rock, there was a consensus that McMath's historic highway and school building programs, his early commitment to civil rights, particularly his support of U. S. President Harry S Truman in the 1948 presidential election against Dixiecrat Strom Thurmond, the abolition of the so called "white primary" in Arkansas (1949), the opening of the state's medical and law schools to African Americans (Fall 1948, but only after Governor elect McMath's express approval), his championship of rural electrification and his relentless opposition to segregationist Governor Orval Faubus, a former McMath ally (Faubus had served as McMath's director of highways), during the 1957 Little Rock Central High School desegregation turmoil and throughout Faubus's subsequent nine years in office, could well result in his elevation by future historians to first placenot only among Arkansas governors, but among all southern governors of the time. During the Little Rock Integration Crisis, McMath called upon U. S. President Dwight D. Eisenhower to take over the Arkansas National Guard if Faubus misused it to obstruct the implementation of federal court orders. "Sid McMath might have laid legitimate claim to have been the most courageous and far sighted Southern leader of the 20th century", wrote Arkansas Times columnist Ernest Dumas on October 10, 2003. "What separated McMath from every other leader of that grim time in the South was courage, the moral as well as physical variety." Concluded Dumas: "[T]he real test of courage was how he handled the defining issue of the century for every Southern political leader. [I]n a field crowded by frenzied men trying to outdo each other in their zeal to keep the Negro in his place, McMath deplored race baiting. Had onejust one!major elected Southern official broken ranks on civil rights, early on, before the racist opposition began to metastasize, history might have been so different. The tragedy of Faubus and Fulbright was that they lacked the courage to do so. The tragedy of Sid McMath was that corporate vengeance denied him the opportunity to do what they would not." George Arnold, Northwest Arkansas opinion editor of the Arkansas Democrat Gazette, observed in a March 2004 column that, "If [McMath] had been able to take Arkansas further down the path to modernization and racial harmony, Arkansas history would have been quite different. Arkansas paid a big price when the public utilities muscled him out of office. [It is] still paying." See Further Reading, below, for continued utility pricing disparity in Arkansas compared to neighboring states. Harry Ashmore, whose Arkansas Gazette editorials during the Little Rock school crisis won dual Pulitzer Prizes for him and the paper, wrote in an April 1977 book review that, "McMath's return to active politics in the Faubus era was pro bono, an act of integrity undertaken when he knew the chances of winning were slight and the personal cost would be high. [O]ne who did not always see eye to eye with him could say of Sid McMath: 'He was there when the people needed him and didn't know it. He is a far better man than any of those who came out ahead of him at the polls.'" The Arkansas Democrat Gazette, in an October 7, 2003 editorial ("Greatness Passed This Way") written by editorial page editor Paul Greenberg, himself a recipient of the Pulitzer Prize, lauded McMath as, "[T]he greatest [man] of his eraand of a few others." "Sid McMath", the newspaper said, "never believed in testing the political winds before speak[ing] out for principle. He remained a true, old fashioned Harry Truman Democrat even as that breed gradually disappeared. When others in the party argued that America could safely co exist with evil, Sid McMath knew betterand said so. He also knew there are far worse things than losing electionslike winning them for the wrong reasons He would not accept the expansion of evil in the world, no matter how inevitable that was said to be by distinguished statesmen at the time. Instead he would defy itand urge others to join him." The belatedness of McMath's recognition as one of the South's great political leaders has undoubtedly been due to lingering detraction from an ersatz "highway scandal" (see below) contrived by opponents to defeat his 1952 re election bid as well as his steadfast support of a tough anti communist foreign policy throughout the Cold War, including the Vietnam War (in which he served two short reserve tours), which McMath, while condemning its micromanagement by the Johnson and Nixon administrations, saw as a critical holding action necessary to give the emerging nations of the Asian rim, most of whom were fending off their own communist insurgencies, time to build market economies and some form of democracy. In Promises Kept he suggests that this goal was in fact achieved, in spite of the 1975 North Vietnamese victory over the south, which McMath saw as pyrrhic in light of the subsequent collapse of the Soviet empire and the emergence of the rest of Southeast Asia as a free trading powerhouse. Nevertheless, these views, presented in scores of speeches to school, civic and veterans' groups, were bitterly resented by many of McMath's erstwhile supporters, particularly academics, editorial writers and liberal activists (including some members of his own law firm, who left on this account), for whom an aggressive Cold War stance became heresy during the late 1960s onwardindeed, until the fall of the Berlin Wall in 1989. In spite of his towering credentials as a social and economic progressive, many of these persons never forgave McMath for his anti communist, national defense positions, mentioning him, if at all, in detraction or with condescension and omitting him altogether from lists of historical notables. The former governor's stances on these questions (and the anathema with which he came to be held by liberal elites) contrasted sharply with those of popular Arkansas Senator William Fulbright, who, as chairman of the U. S. Senate Foreign Relations Committee, vigorously opposed a hardline policy toward the Soviet Union generally and the U. S. commitment to South Vietnam in particular. McMath's grit (some would say stubbornness) in the face of sustained unpopularity and virtually certain defeat at the polls, when compromise with his opponents might have assured his survival "to fight another day", has caused some commentators to question his commitment to a political career rather than to a valiant but naive Arthurian chivalryor perhaps a fatalistic resignation. However, one participant at a Southern Arkansas University forum on McMath held November 3, 2003 in Magnolia, Arkansas put it another way: "When Sid McMath stood for civil rights in the 1940s and 1950s he stood virtually alone among the South's political leaders, most of whom were waving the bloody shirt. By the 1970s every Southern pol was supporting full citizenship for African Americans. It was by then politically correct. But for McMath, it took unprecedented courage. And in fact it later cost him whatever chance he had to salvage his political career. He certainly deserves a chapter in the next Profiles in Courage. He was a true hero, not only to the South, but also to the Nation. He ranks with John Peter Altgeld [of Illinois], James Stephen Hogg [of Texas] and Robert M. La Follette [of Wisconsin] as the greatest of the American state governors. His stands on principle undoubtedly denied him a genuine chance to contend for the presidency. His life can be summed up in one word: Valor."
Саяси мұрасы
Сид Макмат мемлекеттік қызметте шамалы алты жыл, оның төртеуі губернатор ретінде қызмет етті. Ол өзінен кейін күшті саяси ұйым немесе жақтастар тобын қалдырмады. Хот-Спрингстегі құмар ойындар, бұрынғыдай ашық болмаса да, келесі 20 жыл бойы мерзімік түрде қайта жанданды. Арканзастың әр үйіне электр қуаты қосылатын еді, бірақ он жылға дейін және AP&L монополиялық бағасымен, емес, төменгі кооперативтік тарифтерімен. 1980 жылға қарай штаттар аралық тас жол жүйесі Арканзас арқылы көбінесе аяқталды, Макмат салған немесе бастаған мыңдаған шақырымдық шаруашылық және базар жолдарымен байланысты. Сайлау салығын жою жөніндегі ұлттық түзету Конституциялық түзету арқылы қабылданды, оның қабылдануына Макмат сияқты бірнеше оңтүстікке қарай орташа саналатын саясаткерлердің қолдауы көмектесті. 1960 жылдардағы Азаматтық құқықтар актілері мен өзгеретін мәдени көзқарастар афроамерикандықтарға қатысты кемсітушілікті жақсартты, бірақ тоқтатпады. Лэнидің күштері басымдыққа ие болса және Арканзас пен қалған Оңтүстік және Шекара штаттарының көпшілігі Диксикрат Турмондты қолдаса, Трюман президент сайлауын жеңіп шығар ма еді, бұл сайлауды республикалық кандидат Томас Э. Дьюиге немесе АҚШ Өкілдер палатасына жіберуі мүмкін еді, онда мүдделі тараптардың, әсіресе Турмондтың негізгі демеушілерінің бірі болған теңіз жағалауындағы мұнай лоббиінің көлеңкелі келісімдері кез келген нәтижеге нұқсан келтіруі мүмкін еді. Макматтың және басқа да бірнеше адал жақтастарының қолдауы, әрине, шешуші болды. Макмат Фабуспен он жылдық күресінде жеңіске жетпесе де, оның осы жылдардағы белсенді, негізделген қарсылығы зорлық-зомбылыққа жол бермеуі мүмкін еді. Макматтың көрегендігі мен табандылығы болмаса, Арканзас АМ&Н аман қалмас еді және Арканзас Медицина ғылымдары университеті бүгінгідей әлемдік деңгейде танымал мекеме болмас еді деп айтуға болады. Макматтың өмірінің соңына қарай оның бұрынғы атақ-даңқы жойылды. Жақында ол банк кассирлеріне, брондау кызметкерлеріне, мемлекеттік қызметкерлерге, тіпті газет тілшісіне өзінің есімін айтуға мәжбүр болды. Ол үлкен байлық жинаған жоқ, соңында қарапайым сәнді пәтер мен заң фирмасындағы шағын үлесіне ие болды. Соңғысы бұл салада жалғыз болмаса да, штаттың жетекші жеке жарақаттар бойынша практикасы болып қала береді. Айырықша жағдай, оның кейбір маңызды істерін бәсекелестер жібереді, олардың көпшілігі теледидар, интернет, билбордтар мен сары беттердегі "жәбірленушілерге" және Америкада кең таралған "зардап шеккендерге" бағытталған жарнамалардың арасында көрінеді. Макматтың соңғы мұрасының кілті оны біраз уақыт білгендердің естелігінде болуы мүмкін. "Сіз әрқашан Сид Макматпен бірге болғаныңызды емес, маңызды екеніңізді, өміріңіздің жақсарғанын сезінетіндей болар едіңіз", - деді Арканзас округінің судьясы Джон Норман Харки Макмат туралы. "Сид сіздің уайымыңызды алып тастады. Ол сіздің рухыңызды жаңартты. Сіз бұрын қаншалықты қиын жағдайда болсаңыз да, ол сізді қайтадан шайқасқа түсуге, бірақ күлімсіреп, құдайға шүкір, біз бұл шайқаста жеңіске жете аламыз дейтіндей сезімге келтірді. Біз жеңдік". Бірақ, әрине, Макмат әрқашан жеңіске жеткен жоқ. Жеңіліске ұшырағаннан кейін ол әдетте: "Олар шайқасқа түскенін біледі. Сіз сот залында қан қалдырудан қорықпайтыныңызды көрсетуіңіз керек. Мен сот залының еденінде көп қан қалдырдым", - дейтін. Сондай-ақ, құрмет мәселесі де болды, оны мемлекеттік қызметкер үлкен дүрбелең мен қауіп-қатерлер арасында (және басқаша әрекет етуге ең сенімді және қызықты Макиавеллиандық азғыруға қарсы) және тек қана мансабы мен жеке байлығы үшін емес, ең қараңғы күндері, өзінің және жақындарының өмірі үшін сақтау – бұл Макматтың ерекше мұрасы болуы мүмкін. Бұрынғы белгілі колледждік актер болған Макмат кейде жас кезінде ойнаған (немесе ойнауға ұмтылған) рөлдерінен құрмет туралы сөздерді айтатын. Ол мектепте "Батыр" роліне, университетте Гамлет, Ромео және Генрих V роліне түскен. Бірақ оның сүйіктілері арасында, ол ойнамаған, бірақ жиі ойнағанын қалаған, Ростанның "Сирано де Бержерак" ролі болды, ол жақсы білетін туынды, әсіресе соңғы көрініс, онда гранадир сүйікті Роксаннан басқа жалғыз қайтыс болады, оған өзінің қаражаты мен мақтанышы аз екенін және оның толыққанды емес махаббаты оның таза ар-намысынан бәрі де нашар екенін айтады, "және бұл менің ақ қауырсыным".
Sid McMath served barely six years in public office, only four as governor. He left behind no powerful political organization or claque of partisans. Gambling in Hot Springs, though subdued from its brazen heyday, returned sporadically for another 20 years. Every Arkansas home eventually would have been wired for electricityalthough up to a decade later and under AP&L monopoly pricing rather than lower Co op rates. The Interstate highway system was mostly completed through Arkansas by 1980tying into the thousands of miles of farm to market roads built or begun by McMath. National repeal of the poll tax was achieved by Constitutional Amendment, the adoption of which was enhanced by the support of a few Southern moderates, including McMath. The Civil Rights acts of the 1960s and changing cultural attitudes ultimately improved, but did not end, discrimination against African Americans. More problematical is whether President Truman would have won re election had the Laney forces prevailed and Arkansas and the majority of the remaining Southern and Border states gone for the Dixiecrat Thurmond, thus throwing the election to the Republican candidate, Thomas E. Dewey, or into the U. S. House of Representatives, where mischief deal making by vested interests, particularly the tidelands oil lobby who were among Thurmond's primary contributors, would have shadowed any result. The support of McMath and a handful of other stalwarts was almost certainly determinative. And although McMath was not successful in his decade long contest with Faubus, his vigorous, reasoned opposition during those years of upheaval may well have foreclosed a more violent outcome. It can be said with near certainty that without McMath's foresight and perseverance, Arkansas AM&N would not have survived and the University of Arkansas for Medical Sciences would not have become the world renowned institution that it is today. Whatever fame McMath once had fled well before his death. In recent years he sometimes had to spell his name for bank tellers, reservations clerks, state employeesonce even for a newspaper reporter. He accumulated no great wealth, owning at the end a modestly upscale condominium and a small residual interest in his law firm. The latter, though no longer occupying the field alone, remains the state's premier personal injury practice. Ironically, some of its significant cases are referred by competitors, many of whom appear amongst the swarms of television, internet, billboard and yellow page advertisements directed at "victims" and the "hurt" now common throughout America. A key to McMath's ultimate legacy may be found in the memory of those who knew him, if only for a time. "You always left Sid McMath with the feeling, not that you had been with someone important, but that you were important, that your life had been uplifted", Arkansas Circuit Judge John Norman Harkey has said of McMath. "Sid took your cares away. He refreshed your spirit. No matter how down you were before, he made you want to charge back into the battle, but with a smile, knowing, by gosh, we can really win this thing. And we did win." But, of course, McMath did not always win. A stock remark he would offer following a loss was, "The bastards know they've been in a fight. You have to let them know you're not afraid to leave your blood on the courtroom floor. I've left a lot of blood on the courtroom floor." There was also the matter of honor, the upholding of which by a public officer amidst great tumult and peril (and against the most persuasive and enticing Machiavellian temptation to do otherwise), and at the risk not only of one's career and personal fortune but, in the darkest days, of one's life and those of his loved ones—may prove to be McMath's singular legacy. Once a noted collegiate thespian, McMath on occasion would recite lines dealing with honor from roles in which he had acted (or aspired to act) in his youth. He was high school cast in The Valiant and as Hamlet, Romeo and Henry V at university. But among his favorites, which he had not played but often wished he had done, was the lead in Rostand's Cyrano de Bergerac, a work he knew practically by heart, particularly the closing scene, in which the grenadier is dying alone except for his beloved Roxanne, to whom he confides that his paucity of means and acclaim, and his unconsummated loveall are nothing beside his intact honor, "and that is my white plume."
Саяси имидж
Макматтың беделін оның әкімшілігінің ерекше жетістіктері қазіргі заманғы қайта қарау арқылы арттырды, өйткені сол кезеңнің кедейлігі мен салымдылығы. Бұған қоса, бұрын-соңды болмаған облигациялар шығарылымын қолдану арқылы барлық алдыңғы әкімшіліктермен (және сол кезеңде кез-келген басқа оңтүстік штаттармен) салыстырғанда, қатты беткейлі жолдарды салуды қамтамасыз ету, штаттық медицина колледжін салу үшін темекіге салық салу, афроамерикандықтарға қатысты ашықтық және инклюзия саясатын ұстану, сондай-ақ мемлекеттік мектептерді жақсарту бағдарламасын іске асыру, оның ішінде мектеп округтерінің санын 1753-тен 425-ке дейін азайту (бұл шараны бұрынғылар бастаған, бірақ Макмат 1948 жылғы жалпы сайлауда ынталы түрде қолдаған және Доктор А.Б. Бондс-младший басшылығымен қабылдағаннан кейін әкімшілігі мұқият сақтаған). А.Б. Бондс-младший – елдің ең жақсы жас педагогтарының бірі, Атом энергиясы жөніндегі комиссияның бұрынғы оқу директоры және Арканзаста туған, Макмат оны білім департаментінің директоры ретінде штатка оралуға көндірді. Ең маңыздысы – Макматтың саяси тұрғыдан қатерлі, бірақ ақыры сәтті болған «Орта Оңтүстік Коммуналдық қызметтерге» (қазіргі Entergy Corporation) қарсы күресі болды, ол штат саясатындағы басым саяси күшке ие болды және «Arkansas Power & Light» (Entergy) Co. (AP&L) ретінде жергілікті жерде жұмыс істеді. Корпорация және оның еншілес компаниялары ауылдық электрлендіру басқармасының (REA) электр қуатын ауылдық аймақтарға таратуға қарсы болды, оны директорлар мен бас акционерлер AP&L-дің болашақ кеңеюі үшін тұтқын аймақ деп қарады. 1948 жылы Арканзастағы фермалардың жартысынан азы электр қуатымен қамтамасыз етілген. Алайда, 32 жыл бойы Арканзастағы бас менеджері және Макматқа адал болған Гарри Л. Освальд басшылығымен REA-ға қатысты кооперативтер 1956 жылға қарай кооперативтерді дамытуға қатысты заңнаманың нәтижесінде, оның ішінде бу өндіру станцияларын салуға рұқсат беру арқылы осы аймақтарға қызмет көрсетуге қол жеткізді, бұл Конгресс Макматтың ықпалымен қабылдады. «Орта Оңтүстік» 1952 жылы Макматты жеңген коалицияны құрады және 1954 жылы сенатор Джон Л. Макклелланды құлатуға тырысты. «Орта Оңтүстік» төрағасы К. Гамильтон Мозеспен табысты заң практикасын жүргізген Макклеллан, сайлау наурызында REA кооперативтерін «коммунистік» деп атады, бұл АҚШ сенаторы Джозеф Маккартидің Трумэн әкімшілігінде коммунистік ықпал туралы мәлімдемелерінен күшейген «қызыл қорқыныш» кезінде болды. Макклеллан Армия Маккарти кіші комитетінің мүшесі болды, оның тыңдаулары сайлауға дейін тікелей эфирде көрсетілді. Либералды сенаторлар Хьюберт Хамфри, Стюарт Симмингтон және басқалар, сондай-ақ Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Линдон Джонсон Макклелланды қолдап газет жарнамаларына қол қойды. Мозес бұрын Макклелланның ізбасары Джо Т. Робинсонмен де серіктестік құрған, ол 1937 жылы қайтыс болғанға дейін Сенаттағы көпшілік көшбасшысы ретінде өзінің айтарлықтай билігін пайдаланып, Жаңа келісімнің жарқын жобасы болған Теннесси алқабын (TVA) Арканзас өзенінен, бастапқыда ұсынылған алабынан ауыстырған. 1948 жылы Макматты қолдаған, бірақ содан бері оған суық қарайтын Мозес, 1952 жылғы кандидаттардың тіркелу мерзімі аяқталар алдында АП&Л-дің барлық директорлар кеңесін губернатор кеңсесіне алып келді, Макматты Озарк, Арканзас қаласындағы алғашқы бу өндіру станциясын салуға қарсы лоббилеу үшін. Олар бұрынғы келіспеушіліктерге қарамастан, егер ол станцияны қолдауын кері тартса, Макматтың үшінші мерзімге қайта сайлануына көмектесуге уәде берді. Губернатор кәсіпкерлерді тыңдап, кооперативтік қуатқа деген өзінің міндеттемесін қайта растады. Одан кейін AP&L қаржыландырған төрт губернаторлық кандидат Макматқа қарсы тіркелді, олардың бірі Джонсборо қаласының Канцелярия судьясы Фрэнсис Черри тамыз айындағы алғашқы сайлауда оны жеңді, оның барысында Черри «Макмат шосселік жанжалы» туралы айыптаулармен тәулік бойы радиода «талокатон» өткізді. (Төмендегіге қараңыз.) Черри қарашада сайланды, бірақ тек бір мерзім қызмет етті, 1954 жылы Фабус жеңіске жетті. Макклеллан 1954 жылғы сенаторлық жарыста Макматты аз айырымымен жеңді, бұл сайлау кең таралған алаяқтықпен белгіленді деп мойындалды. Мысалы, бес жыл бұрын Макмат демократиялық праймериздерде дауыс беру құқығын қамтамасыз еткен қара нәсілді сайлаушылардың рекордтық саны шығыс Арканзастағы плантаторлардың арасынан Макклелланның жақтастарымен сайлауға (әдетте плантация дүкендеріне немесе джин кеңселеріне) жеткізілді, олар жұмысшыларының сайлау салығын төлегенін растады және олар қалай дауыс бергенін тіркеді. Макмат кейбір округтерде 9:1 есебімен жеңіліске ұшырады, өйткені Ли, Криттенден, Филлипс, Миссисипи, Деша және Чикот округтеріндегі сайлау комиссиялары сайлаудан кейін толық бір күн бойы дауыс санауды аяқтауды кешіктірді, Макклелланның қосымша алаяқтық дауыстарсыз жеңуі үшін қанша дауыс қажет екенін анықтау үшін. AP&L-дің (және Макклелланның) Макматқа қарсы озбырлығы сенаторлық сайлаудағы жеңілісімен аяқталған жоқ. Тоғыз жылдан кейін, Президент Джон Ф. Кеннеди Макматты Ішкі істер министрінің орнына тағайындауды ұсынғанда, Макклеллан АҚШ Сенатының Үкіметтік операциялар комитетінің тұрақты тергеу комиссиясының бұрынғы кеңесшісі болған Бас прокурор Роберт Ф. Кеннедимен ерекше қарым-қатынасын пайдаланып, бұл идеяны жоққа шығарды. 1964 жылы Президент Линдон Джонсон жасаған ұсыныс та сол тағдырға ұшырады. Макматтың ең адал қолдаушыларының бірі ұйымдасқан еңбек болды, оның кемшіліктері, әсіресе Teamsters ұлттық басшыларының кемшіліктері, 1950 жылдардың соңында комитеттің тергеулерінің назар аудару орталығы болды. Алайда, Арканзас кәсіби одақтарының мүшелері немесе шенеуніктері бұл тергеулерде маңызды рөл атқармады. Макматтың шоссе департаментіндегі жемқорлық туралы айыптаулар, пайдалы компаниялардың қолдауымен құрылған сотқа ұсынылды, үш жеке іс бойынша негізсіз болып дәлелденді. Екі сотқа шақырылғандар ешқандай айыптама беруге келмеді, бірақ үшіншісі, оның құрамында «Орта Оңтүстік» менеджерлері болған, үш айыптама берді, олардың әрқайсысы сайлау қаржысы үшін шоссе мердігерлерінен ақша талап ету туралы болды. Айыпталушылардың барлығы ақталды. Макматтың өзіне қатысты ешқандай құқықбұзушылық туралы айыптаулар болған жоқ. Алайда, оның әкімшілігіне қатысты мәлімдемелер оның өмірінің соңына дейін оны мазалады және «Promises Kept» кітабында Макмат осы айыптамаларды жоққа шығарады және сот жүйесін оларды жасау үшін пайдаланғаны үшін қарсыластарын сынады. Бұрынғы губернатордың 1954 жылғы 22 қазанда АҚШ Сенатының ұлттық электр қуатының таралуына монополиялық ықпал туралы тергеу комитеті алдындағы қастық куәлігі, онда ол «Орта Оңтүстік AP&L» компаниясының Арканзас «Жол аудит комиссиясын» және сот процесін манипуляциялауын баяндайды, 20 ғасырдың маңызды мемлекеттік құжаттарының антологиясына енгізілуге лайық. Макматтың осы корпоративтік билікті реформаны жеңу және реформаторды жою үшін пайдалану туралы куәлігінің шындығы ешқашан күмәндалмады және оған ешқандай қарсылық көрсетілген жоқ. Қосымша оқуға қараңыз. Макмат «Оңтүстік манифестіне» қарсы болды, ол 1956 жылғы наурыздағы 19 АҚШ сенаторының, оның ішінде Фулбрайт пен Макклелланның, сондай-ақ бұрынғы Конфедерация штаттарынан 81 конгрессменнің «Браун мен Білім кеңесі» ісі бойынша 1954 жылғы Сегрегацияны жою туралы жоғарғы сот шешіміне қарсы айтылған мәлімдемесі болды: «[C]онституцияға қайшы келеді хаос пен шатақ тудырады ақ және қара нәсілдер арасындағы достық қарым-қатынасты жояды қастық пен күдік сезімін тудырады [және] жарылысқа және қауіпті жағдайға әкеледі [ол] сырттан араласушылармен күшейтіледі». Құжат мемлекеттік қызметкерлерді шешімді күшпен орындауға қарсы «барлық заңды шараларды» пайдалануға шақырып отырды. Макматтың осы кезде айтуынша, «Бұл [манифест] тек нәсілдік жеккөрушіліктің отын тұтандыруға тырысатын демагогтарды ынталандырады, ол біздің халқымызды жалмап қоюы мүмкін». Макмат «Promises Kept» кітабында осы Конгресс манифестінің Фабусты 1957 жылдың қыркүйегінде Ұлттық гвардияны шақыруға және кіргеніне кедері келтіруге себеп болғанын айтады...
McMath's standing has been enhanced by contemporary re examinations of his administration's extraordinary accomplishments, given the poverty and parsimony of the era. These included the use of an unprecedented bond issue to secure the paving of more hard surface roads than all previous administrations combined (and more than those paved by any other Southern state during the period), taxing cigarettes to build the state's medical college, a policy of openness and inclusion toward African Americans generally and a concerted public school improvement program, including a reduction of the number of school districts from 1,753 to 425a measure begun by others but heartily endorsed by McMath in the 1948 general election and rigorously enforced by his administration after passage under the leadership of Dr. A. B. Bonds Jr., one of the country's top young educators, a former training director for the Atomic Energy Commission, and a native Arkansan whom McMath persuaded to return to the state as director of the Department of Education. Most important was McMath's politically fatal but ultimately successful war against Middle South Utilities (now Entergy Corporation), the then dominant political force in state politics, which operated locally as Arkansas Power & Light (a subsidiary of Entergy) Co. (AP&L). The corporation and its affiliates opposed the extension of Rural Electrification Administration (REA) generated electrical power to rural areas, which its directors and chief shareholders saw as a captive territory for AP&L's own eventual expansion. Fewer than half of Arkansas farm homes had electricity in 1948. REA affiliated cooperatives, however, guided by Harry L. Oswald, for 32 years their Arkansas general manager and a fervent McMath loyalist, were able to open service to those areas by 1956 as the result of co op enabling legislation, including authorization for the building of steam generating plants, which was enacted by Congress in large part at McMath's behest. Middle South led the combination that defeated McMath in his 1952 re election bid and in his 1954 effort to unseat then Senator John L. McClellan. McClellan, who maintained a lucrative law practice with Middle South's chairman C. Hamilton Moses, referred to the REA co ops as "communistic" during the campaign, which was conducted at the height of the "red scare" heightened by U. S. Senator Joseph McCarthy's claims of communist influence in the Truman administration. McClellan was the ranking member of the Army McCarthy subcommittee, whose hearings were televised live during the lead up to the election. Liberal senators Hubert Humphrey, Stuart Symington, and others, as well as Senate Majority Leader Lyndon Johnson, signed newspaper ads supporting McClellan. Moses had similarly partnered with McClellan's predecessor, Joe T. Robinson, who prior to his death in 1937 had used his considerable power as Senate majority leader to divert the New Deal's showcase Tennessee Valley Authority (TVA) public electricity generating project away from the Arkansas River, the basin for which it was originally proposed. Moses, who had supported McMath in 1948 but had since cooled toward him, brought AP&L's entire board of directors to the governor's office just before the 1952 candidate filing deadline to lobby McMath against the building of the initial steam generating plant, at Ozark, Arkansas. They promised to aid McMath's third term re election bid, in spite of past differences, if he would withdraw his support for the plant. The governor heard the businessmen out but reaffirmed his commitment to Co op power. Shortly afterward, four heavily AP&L funded gubernatorial candidates filed against McMath, one of whom, Chancery Judge Francis Cherry of Jonesboro, defeated him in the August primary run off during which Cherry hosted a round the clock radio "talkathon" lambasting "the McMath Highway Scandal". (See below.) Cherry was elected in November but served only one term, being defeated by Faubus in the 1954 run off. McClellan narrowly defeated McMath in the 1954 senatorial race, an election now generally recognized to have been marked by widespread fraud. For example, record numbers of black voters, for whom McMath had only five years before secured the right to vote in Democratic primaries, were trucked to the polls (usually plantation stores or gin offices) in Eastern Arkansas by McClellan supporters among the planters of that region who held their workers' poll tax receipts and recorded how they voted. McMath lost some of those precincts by better than 9 to 1 margins as election officials in Lee, Crittenden, Phillips, Mississippi, Desha and Chicot counties delayed completion of vote counts for a full day after the election—allegedly to see how many more fraudulent votes McClellan needed to win without a run off. AP&L's (and McClellan's) enmity toward McMath did not end with his defeat in the senatorial election. Nine years later, when President John F. Kennedy suggested McMath's possible appointment as a replacement Secretary of the Interior, McClellan quickly used his special relationship with Attorney General Robert F. Kennedy, a former counsel to the Permanent Subcommittee on Investigations of the U. S. Senate Committee on Government Operations, of which McClellan had become chairman in 1955, to nip the idea in the bud. A similar suggestion in 1964 by then President Lyndon Johnson met the same fate. Some of McMath's most stalwart support was from organized labor, whose abuses, particularly by national leaders of the Teamsters, were a focus of the committee's investigations in the late 1950s. No Arkansas union members or officials, however, figured prominently in these probes. Allegations of corruption in McMath's highway department, brought by a grand jury dominated by utility minions, were eventually proven unfounded in three separate proceedings. Two grand juries returned no indictments, but a third on which several Middle South managers served returned three, each alleging shakedowns of highway contractors for campaign contributions. All of the accused were acquitted. There was no allegation of personal wrongdoing by McMath. However, the assertions against his administration dogged him for the rest of his life and Promises Kept includes a chapter in which McMath refutes the charges and chastises his opponents for abusing the judicial system to fabricate them. The former governor's October 22, 1954 sworn statement before the U. S. Senate committee investigating monopoly influence over the distribution of the nation's electrical power, in which he recounts Middle South AP&L's manipulation of the Arkansas "Highway Audit Commission" and the grand jury process, warrants inclusion in any anthology of significant state papers of the 20th century. The truthfulness of McMath's testimony describing in detail this use of raw corporate power to defeat reform and destroy the reformer was never disputed, and no rebuttal was offered. See Further Reading, below. McMath opposed the "Southern Manifesto", a March 1956 pronouncement of 19 U. S. senators, including Fulbright and McClellan, and 81 congressmen from former Confederate states decrying the Supreme Court's 1954 desegregation ruling in Brown v. Board of Education as: "[C]ontrary to the Constitution creating chaos and confusion destroying the amicable relations between the white and Negro races plant[ing] hatred and suspicion [and an] explosive and dangerous condition [which is being] inflamed by outside meddlers" The document encouraged public officials to use "all lawful means" to thwart the enforcement of the ruling. According to McMath at the time, "This [manifesto] only serves to encourage demagogues to set fires of racial hatred that could consume our people." It was this Congressional manifesto, McMath laments in Promises Kept, that gave Faubus the impetus and political cover to call out the National Guard in September 1957 to bar the entry of nine black students to Little Rock Central High School. "Emboldened by this support", McMath wrote, "Faubus played his racial card." McMath strenuously opposed this action as well as Faubus' closure of the public schools the following year rather than obey federal court desegregation orders. McMath counseled President Dwight D. Eisenhower against the use of regular U. S. Army troops, suggesting instead that the U. S. Marshals Service be used to enforce the court's orders. However, this advice was not accepted, and paratroopers from the elite 101st Airborne Division were sent to Little Rock after Eisenhower nationalized the Guard and disbanded it. The soldiers forced the admission of "The Little Rock Nine", as the black students became known, but the troops' presence, as McMath foretold, stirred states rights sentiment to a frenzy, made Faubus a hero to a majority of Arkansas voters, and ensured his re election to a record six terms in officeeach time, ironically, with an increasing percentage of the African American vote, of which he garnered more than 80% in the 1964 Democratic primary. McMath became the acknowledged leader of the Faubus opposition and supported insurgent gubernatorial candidates in the 1958 and 1960 Democratic primaries. His law firm was often referred to as resembling "a South American government in exile." McMath, himself, finally ran against Faubus in 1962 under the slogan, "Let's get Arkansas Moving Again." He placed second in a field of five, splitting the black vote with Faubus, while running on a platform of fresh business investment (many firms had fled the state during the years of racial strife or avoided it altogether), stricter regulation of gas and electric utility pricing, and the charging of interest on state revenues, which were held in private banks interest free but which the banks then loaned out at standard commercial ratesa windfall bankers justified as a "fee" for keeping the state's funds. Faubus narrowly avoided a runoff when Marvin Melton, a Jonesboro banker widely seen as the second strongest challenger after McMath, was persuaded by Faubus operatives (who suggested that state funds could be withdrawn from his bank and questions raised about his selling of allegedly inflated insurance company stock) to quit the race. The 1962 election cemented the ascendancy of "Witt" Stephens, Faubus' primary financial backer, as the state's undisputed kingmaker. Stephens' banks held the lion's share of state funds. His Arkansas Louisiana Gas Company charged Arkansas homeowners (whom Stephens contemptuously referred to as "the biscuit cookers") the highest residential rates by volume in the Southwest, thanks to Faubus' complaisant Public Service Commission—an advantage that continues today. (See Further Reading, below.) Additionally, Stephens' brokerage firm handled most state bond issues during the 12 year Faubus reign. The Stephens empire today controls more than one hundred billion dollars in investments. "Stephens, Inc", its brokerage arm, was until recently the largest off Wall Street securities trading firm in the United States. A sign of its political cloutand warinessis the firm's portfolio of newspaper and other communication holdings, the second largest in Arkansas after the Palmer Hussman chain, which operates the only statewide newspaper and a spawn of local dailies. Between them, the two interests control, directly or through subsidiaries or associates, more than two thirds of the state's famously quiescent print and broadcast media. Many of McMath's staunchest supporters turned out in 1966 for Winthrop Rockefeller in his successful bid to become the state's first GOP governor since Reconstruction. Rockefeller soundly defeated the Democratic nominee, an avowed segregationist supreme court justice, Jim Johnson. The 1966 election was the first full general election cycle since the repeal of the poll tax and passage of the Voting Rights Act. These developments accelerated an already growing shift in influence over black voters from white bosses toward African American clergy, due in part to the gradual displacement of plantation labor by mechanized agriculture, swelling the unemployment and welfare rolls. Rockefeller's campaign took full advantage of this dynamic by wooing hundreds of black ministers with church improvement contributions and cash get out the vote payments, setting a precedent for future candidates of both parties and considerably raising the cost of electioneering. Some ministers, themselves locally elected officials, hire out as "consultants" to congressional and gubernatorial candidates, often renting their church buildings and vehicles to a campaign and hiring congregants as canvassers and drivers. Early voting laws now permit even Sunday balloting, facilitating the busing of entire congregations to polling places after services. In some instances, the churches themselves are designated as early voting precincts. Funding this cornucopia of "walking around money", which can exceed $1 million per election cycle for each major statewide candidate, has substantially increased the power of the state's corporate vested interests, whose large bundled and PAC contributions, many from lawyers, managers, and agents of out of state parents and affiliates, as well as from international labor union political action funds, are critical in meeting such demanding overhead. Bundling has become even more critical given individual donation limits imposed following Watergate and subsequent scandals. When rising front end charges for television advertising (essential for reaching white voters but to which African American voters are largely unresponsive) are added, Arkansas campaign expenditures, per voter, are among the nation's highest. The Rockefeller administration resumed and expanded the post war reforms begun by McMath, particularly with regard to civil rights, which, borne on a national tide of rejection of bigotry as public policy, resulted not merely in blacks ceasing to be excluded from public services but able, in significant part, to control their allocation through the franchiseusually by bloc voting for Democratic candidates, but always as a credible threat against any racist isolate. Rather than altering the status quo with some 18% to 22% of the vote statewide (40% to 60% in some counties), blacks have been absorbed into it through disproportionate hiring as lower level public employees and as low wage "associates" of mega retailing enterprises, poultry processing emporia, tertiary health and casualty insurers, the utility monopolies and other concerns buoyed by the state's parochial, right to work economy. Bereft of Rockefeller's eleemosynary capacity or McMath's disdain for barony, later administrations have comfortably reconciled themselves to the exigencies of this quaint realpolitik. Although Faubus died a pariah in 1994, the example of his agility in placating a credulous electorate, now multiracial, with a veneer of populism and dashes of largesse, while simultaneously accommodating the forces of extractionwhom Sid McMath illustriously, if momentarily, challenged half a century agoremains the guidepost for political survival in 21st century Arkansas.
Фильмдердегі рөлдері
2018 жылы (No. 20th), 'The Northwest Arkansas Democrat Gazette' газеті 1951 жылы түсірілген, Макмат өзінің губернатор рөлінде ойнаған «Wonder Valley» фильмінің көптеген тұрақты суреттерінің табылғанын жариялады. Фильмнің соңғы сақталған данасы бірнеше жыл бұрын тым нашар күйге келіп, қарау мүмкін болмайтын жағдайға жеткені анықталды.
In 2018, (No. 20th), 'The Northwest Arkansas Democrat Gazette' reported that many still photographs from the film Wonder Valley, made in 1951, in which McMath played himself as Governor, had been found. The last known copy of the film was found to be too badly decomposed to be viewable some years before.