Кіріспе

Псамозер – бұл сералды қауымдастық, жаңа ашылған жағалау құмдарында өмірді бастаған экологиялық сабақтастық. Көптеген псамозерлер құмдық жүйелер болып табылады. Псамозерде теңізге ең жақын организмдер пионерлік түрлер болып табылады: тұзға төзімді түрлер, мысалы, жағалау балдырлары және шыны шөптер, ал маррам шөптері құмдарды тұрақтандырады. Ішке қарай жылғанда көптеген ерекшеліктер өзгереді және құмдардың табиғи сабақтастығын анықтауға көмектеседі. Мысалы, жер тығыздалған сайын және топырақ жақсарған сайын су ағыны баяулайды, ал теңіз қабықшаларының фрагменттерінің үлесі азайғанда және гумустың мөлшері артқанда pH төмендейді. Теңіз жусаны, теңіз лавандасы, дала шөбі және қызыл жусан ақырында теңізге қатысы жоқ, типтік құрлықтық экожүйеге өтеді. Алғашқы пайда болатын ағаштар (немесе пионер ағаштар) әдетте қайын, күрке және қарам сияқты тез өсетін ағаштар болады. Олар өз кезегінде аспан мен емен сияқты жай өсетін, ірі ағаштармен алмастырылады. Бұл – өсімдік сабақтастығы одан әрі дамымайтын, себебі ол қоршаған ортамен, әсіресе климатпен тепе-теңдікке жеткен климакс қауымдастығы. Идеалды жағалау псамозер моделінде құмдық бөгеннің теңізге қарайтын шетінде топырақтың pH деңгейі әдетте сілтілі/бетарап болады, pH 7.0/8.0 шамасында, әсіресе қабық сынықтары құмның маңызды құрауыш бөлігін құрайтын жерлерде. Құмдардың ішінде қозғалғанда, pH 5.0/4.0 болатын подзол қалыптасады, одан кейін pH 3.5–4.5 болатын піскен подзолдар пайда болады.