Арканзас штатындағы билік үшін күрес: Брукс-Бакстер соғысы

Кіріспе

Арканзас губернаторы Элиша Бакстердің әкімшілігіне қарсы төңкеріс жасауға тырысу.

Брукс–Бакстер соғысы, сондай-ақ Брукс–Бакстер дауы деп те аталады, Арканзас Республикалық партиясының «Бриндл құйрығы» фракциясының губернаторлыққа үміткері Жозеф Брукстің, республикалық губернатор Элиша Бакстерден штатты бақылауға алуға жасаған әрекеті. Соңында жеңіске «Бакстер» әкімшілігі жетті, ол «Минстрельдер» деп те белгілі, «килемшелер» қолдауымен. «Бриндл құйрықтары» «скалавагтар» мен «бостандық алғандардың» қолдауына ие болды. Бұл күрес Арканзас штатының 1868 жылғы Конституциясын бекітуден басталды, ол Арканзас штатының Америка Азаматтық соғысынан кейін Одаққа қайта қосылуына мүмкіндік берді. Жаңа құрылым актілері бүлікші штаттардан 14-ші түзетуді қабылдауды талап етті – бостандық алғандарға азаматтық құқықтарды орнату және бұрынғы Конфедерация мүшелерін уақытша құқығынан айырып, бостандық алғандарға сайлау құқығын беру үшін жаңа конституцияларды қабылдау. Кейбір консерваторлар мен демократтар конституцияны жазуға қатысудан бас тарды және үкіметте қатысуын тоқтатты. Арканзастың Одаққа қайта қосылуын қалаған республикашылар мен одақтастар жаңа конституцияны жазу және қабылдау үшін коалиция құрды және жаңа штаттық үкімет құрды. Ку-клукс-кланның реакциялық зорлық-зомбылық толқыны мен нашар экономикалық жағдайдан кейін, коалиция көп ұзамай екі фракцияға бөлінді: «Минстрельдер», олардың көпшілігі скалавагтар болды. Бұл «килемше» республикалық губернатор Пауэлл Клейтонға қарсы сәтсіз импичмент процесіне әкелді; ол кейін Арканзас штатының Бас ассамблеясы тарапынан АҚШ сенаторы болып сайланды. 1872 жылғы губернаторлық сайлауда «Минстрель» Элиша Бакстер «Бриндл құйрығы» Жозеф Брукстің үстінен алаяқтық пен қорқытуға толы сайлауда тар жеңіске жетті. Брукс нәтижеге заң арқылы наразылық білдірді, бірақ бастапқыда сәттілікке жете алмады. Алайда, Бакстердің бұрынғы Конфедерация мүшелеріне дауыс беру құқығын қайтару туралы шешімі оның көптеген қолдаушыларын наразылыққа түсірді. 1874 жылы округ судьясы Бруксті сайлау алаяқтығына байланысты заңды губернатор деп жариялады. Брукс күшпен үкіметті басып алды, бірақ Бакстер орнынан түсуден бас тартты. Әр тарап бірнеше жүз қара нәсілді ер адамнан тұратын өздерінің милициясының қолдауын алды. Бұл фракциялар арасында бірнеше зорлық-зомбылыққа әкелді. Соңында АҚШ президенті Улисс Грант өте тартымды түрде араласып, Бакстерді қолдады және қақтығысқа нүкте қойды. Қақтығыс, Арканзас штатының 1874 жылғы Конституциясына сәйкес штаттық үкіметті толық қайта құрумен аяқталды, Арканзастағы Жаңа құрылымның соңына әкелді, нәтижесінде республикалық партияның күші едәуір әлсіреп, демократтар билікті иеленді және 90 жыл бойы губернаторлықты бақылады.

The Brooks–Baxter War, also known as the Brooks–Baxter Affair, was an attempt made by failed gubernatorial candidate Joseph Brooks of the “Brindle tail” faction of Arkansas' Republican Party to take control of the state from Elisha Baxter, who was the Republican governor. The victor in the end was the Baxter administration, also known as the "Minstrels", supported by "carpetbaggers" over the Brindle tails supported by "scalawags" and "freedmen". The struggle began with the ratification of the 1868 Arkansas Constitution, rewritten to allow Arkansas to rejoin the Union after the American Civil War. The Reconstruction Acts required the rebel states to accept the 14th Amendment – establishing civil rights for freedmen – and enact new constitutions providing suffrage to freedmen while temporarily disenfranchising former Confederates. Some conservatives and Democrats refused to participate in the writing of the constitution and ceased participation in government. Republicans and Unionists wanting Arkansas to rejoin the Union formed a coalition to write and pass the new constitution, and formed a new state government. In the wake of a wave of reactionary violence by the Ku Klux Klan and a poor economy, the coalition soon fractured into two factions: the Minstrels, who were mostly scalawags. This led to a failed impeachment trial of the carpetbagger Republican governor, Powell Clayton; he was then elected a U. S. Senator by the Arkansas General Assembly. The 1872 gubernatorial election witnessed a narrow victory for Minstrel Elisha Baxter over Brindle tail Joseph Brooks in an election tainted by fraud and intimidation. Brooks contested the outcome through legal channels, initially without success. However, Baxter's decision to restore voting rights to former Confederates alienated much of his support base. In 1874, a county judge declared Brooks the rightful governor, citing election fraud. Brooks seized control of the government by force, but Baxter refused to step down. Each side garnered support from their respective militia, consisting of several hundred black men. This led to several violent clashes between the factions. Ultimately, U. S. President Ulysses S. Grant reluctantly intervened, throwing his support behind Baxter and bringing an end to the conflict. The conflict, followed by a complete restructuring of state government under the Arkansas Constitution of 1874, marked the end of Reconstruction in Arkansas, resulting in a significantly weakened Republican Party in the state as Democrats took power and controlled the governorship for 90 years.

1868 жылғы Арканзас конституциясы

Америкада Азамат соғысынан кейін Арканзас сияқты бүлікші штаттарда дүрбелең болды. Экономикасы мен әлеуметтік құрылымының негізі болған құлдық жойылды. Оңтүстіктегілер "килемшіктер" деп атаған солтүстіктерліктер жеңілген оңтүстік штаттарында жаңадан құру процесіне қатысу үшін келді. 1866 жылы Конгресс бүлікші штаттардағы соғыстан кейінгі жағдайға алаңдады: Азамат соғысына дейінгі элиталар, оның ішінде плантация иелері мен Конфедерация армиясының офицерлері үкіметтік лауазымдарға қайта сайланды, ал оңтүстік заң шығарушы органдары бұрынғы құлдардың құқықтарын шектейтін «Қара кодекстерді» қабылдады, сондай-ақ қара нәсілділерге қарсы зорлық-зомбылық жиі кездесті. Бұл мәселені шешу үшін Конгресс 1867 жылғы Жаңару актісін қабылдады, бүлікші штаттардың үкіметтерін таратып, Оңтүстікті әскери округтерге бөлді. Бүлікші штаттар жаңа конституцияларды жазып, ратификациялаған ғана жағдайда Одаққа қайта қабылдануға құқылы болды, бұл конституциялар азат етілгендерге азаматтық құқықтарды қамтамасыз етуі және 14-ші түзетуді қабылдауы тиіс болды. 1867 жылдың күзінде Арканзас тұрғындары жаңа конституциялық конвенцияны шақыруға дауыс берді және делегаттарды сайлады, олар 1868 жылдың қаңтарында Литтл-Рокта жиналды. Конвенцияның төрағасы Кроуфорд округының Томас М. Боуэн болды. Вице-президенттерге Джеймс Хиндс, Джозеф Брукс және Джон МакКлюр кірді. Жергілікті ақ нәсілді одақтастар, азат етілгендер және республикалық «килемшіктер» коалициясы ең маңызды ұсыныстар бойынша жеңіске жетті. 1868 жылдың 11 ақпанында конвенцияда қабылданған Арканзас конституциясы штаттың басқаруы мен қоғамдық құрылымында маңызды өзгерістерге әкелді. Бұл конституция азат етілген ересек еркек құлдарға дауыс беру құқығын берді, енді олар азат етілгендер деп аталды, осылайша олардың азамат ретіндегі жаңа мәртебесін мойындады. Сондай-ақ, конституция нәсілі мен түсіне қарамастан, барлық азаматтарға қолжетімді мемлекеттік білім беру жүйесін енгізді. Мұқтаж адамдарға көмек көрсету үшін әлеуметтік мекемелер құрылды, бұл бұрынғы үкімет кезінде болмаған еді. 1868 жылғы Конституция губернатордың өкілеттіктерін кеңейтті, соның ішінде штаттық лауазымды тұлғаларды тағайындау құқығын берді. Бұдан басқа, конституция бұрынғы Конфедерация армиясының офицерлерін және барлық адамдардың азаматтық және саяси теңдігіне адалдық серт беруден бас тартқандарды уақытша сайлау құқығынан айырды. Бұл шара штаттың азаматтары мен лауазымды тұлғаларының жаңа тәртіпке адалдығын қамтамасыз ету үшін қабылданды. Демократиялық партия да 1867-68 жылдары Арканзаста дүрбелеңге түсті. Алайда, демократтардың біріктіретін қағидасы – ақтардың үстемдігі және қаралардың сайлау құқығына қарсылық болды. 1868 жылдың 27 қаңтарында Литтл-Рокта өткен Демократиялық штаттық конвентте демократтар «негрлердің сайлау құқығына және үстемдігіне қарсы шығушыларды» біріктіру мақсатын жариялады. Кейбір партия басшылары Жаңаруға қарсы шығып, әскери билікті сақтауды қолдады, бұл олар қалаған нәрсе емес еді, бірақ азат етілгендерге ақ азаматтардың барлық азаматтық құқықтарын, соның ішінде дауыс беру құқығын беруге мүмкіндік беруден жақсырақ көрінді. Партияның консервативті қанаттары жаңа конституцияға қызығушылық танытпады және Конфедерация идеяларына адал болды. Конституциялық конвенция кезінде демократтар өздерінің партиялық конвентін шақырды. Көптеген адамдар сайлауға бойкот жариялады, себебі жаңа конституция заңсыз деп есептеді, өйткені ол оларды сайлау құқығынан айырды, ал азат етілгендерге сайлау құқығы берді, оларды төменгі нәсіл деп санады. Олар сондай-ақ, мемлекеттегі ең үлкен сайлаушылар блогы болған азат етілгендерге қарсы резолюция қабылдап, оларды шеттетуге тырысты: конвенттің бірінші резолюциясы «Біз ақ адамның елінде ақ адамның үкіметін қолдаймыз» деп жариялады. Жаңа конституция штат халқы тарапынан 1868 жылдың 13 наурызынан басталган сайлауда ратификацияланды. Бұл сайлау тұрақсыздыққа толы болды. Арканзасты қамтитын Төртінші әскери округтің қолбасшысы Альван Каллем Гиллем Конгреске берген есебінде тіркелген сайлаушылар санынан көп дауыс берілгенін атап өтті. Сонымен қатар, округтік тіркеушілер басқа округтерде тіркелгендерін мәлімдеген адамдарға дауыс беруге рұқсат берді, сонымен қатар бұл адамдардың қай округте тіркелгенін қадағаламады. Сайлаудағы бұл айқын сәйкессіздіктерге қарамастан, Конгресс қанағаттанды және Арканзас Одаққа қайта қабылданды. Бұл сайлау болашақтағы дауыс беру бұрмалаушылықтарының алғы күрсіні болды, ол ақырында Брукс Бакстер жанжалына әкелді.

After the American Civil War, rebel states, including Arkansas, were in disarray. Slavery, key to their economies and social structure, was gone. Northerners, whom Southerners called 'carpetbaggers', came to the defeated Southern states to work in the rebuilding process. In 1866, Congress grew increasingly disturbed by post war developments in the rebel states: pre Civil War elites, including plantation owners and Confederate Army officers, were reelected to government positions, and southern legislatures enacted "Black Codes" limiting the rights of former slaves, and violence against blacks was common. To redress the matter, Congress passed the Reconstruction Acts of 1867, dissolving rebel state governments and dividing the South into military districts. Rebel states could only be readmitted to the Union if they wrote and ratified new constitutions providing civil rights for freedmen, and accepting the 14th Amendment. In the fall of 1867 Arkansans voted to convene a new constitutional convention and selected delegates, who convened in Little Rock in January 1868. The President was Thomas M. Bowen of Crawford County. The vice presidents included James Hinds, Joseph Brooks, John McClure. A coalition of native white unionists, freedman, and carpetbagger Republicans prevailed on most critical proposals. The 1868 Constitution of Arkansas, adopted by the convention on February 11, 1868, marked a significant shift in the state's governance and societal structure. This constitution extended voting rights to emancipated adult male slaves, now referred to as freedmen, acknowledging their new status as citizens. The constitution also introduced a system of public education, accessible to all citizens regardless of race or color. Additionally, welfare institutions were established to support those in need, a provision that had been absent under the previous government. The 1868 Constitution expanded the powers of the governor, including the ability to appoint state officials. Furthermore, the constitution temporarily disenfranchised former Confederate Army officers and those who refused to pledge allegiance to the civil and political equality of all men. This measure was taken to ensure the loyalty of the state's citizens and officials to the new order. The Democratic Party was also in disarray in Arkansas in 1867–68. One unifying principle of the Democrats, however, was white supremacy and resistance to black suffrage. At the January 27, 1868, Democratic State Convention in Little Rock, Democrats announced the avowed purpose of uniting "the opponents of negro suffrage and domination". Some party leaders opposed Reconstruction in favor of continued military rule, which was far from what they wanted, but seemed like a better option than allowing freedmen all the civil rights of white citizens, including the right to vote. The more conservative wings of the party simply showed no interest in the new constitution and remained loyal to the ideas embodied in the Confederacy. During the constitutional convention, Democrats convened their own party convention. Many chose to boycott elections on the grounds that the new constitution was illegal, because it disenfranchised them while giving suffrage to the freedmen, whom they insisted were an inferior race. They also alienated the freedmen who were now the largest block of voters in the state, by adopting resolutions against them: their first resolution of the convention was "Resolved, that we are in favor of a White Man's Government in a White Man's country." The new constitution was ratified by the people of the state, at the election beginning March 13, 1868. This election was riddled with inconsistency. Alvan Cullem Gillem, The commanding officer of the Fourth Military District which included Arkansas, noted in his report to Congress that more votes had been cast than there were registered voters. Furthermore, the county registrars were allowing people who claimed to be registered in other counties to vote, while also not keeping track of what county these people claimed to be registered in. Despite the obvious inconsistencies in the election, Congress was satisfied and Arkansas was readmitted to the union. This election would be a harbinger of the future voting irregularities that would eventually lead to the Brooks Baxter conflict.

Клейтон әкімшілігі

Пауэлл Клейтон, Арканзас әйелге үйленгеннен кейін Арканзаста қалған 35 жастағы бұрынғы бригадалық генерал, 1868 жылғы сәуір айында республикашыл ретінде губернатор болып сайланды. Сайлау көптеген бұрмашылықтармен мазаланды. Мысалы, Пуласки округіндегі дауыстар тіркелген сайлаушылардың санын асып кетті. Сонымен қатар, бюллетеньдерді таратуды бақылаған тіркеушілер, егер жарамды тіркеу куәлігін көрсетсе, басқа округтерден келген сайлаушыларға да бюллетень бергендерін мойындады. Екі тарап та сайлауда алдаушылық пен сайлаушыларды қорқыту фактілерін мәлімдеді: сайлаушыларды сайлау учаскелеріне жақындатпау үшін жолдарға қарулы топтар орналастырылған. Арканзас штабын қамтитын әскери округтің қолбасшысы генерал Гиллем генерал Грантке, қай тараптың сайлауда көбірек алдаушылық жасағанын анықтау үшін бірнеше ай қажет екенін жазды. Брукс пен Клейтон арасындағы бәсекелестік 1868 жылғы сайлаудан бұрын басталған. Клейтон Бруксті өзінің ең күшті қарсыласы деп санайтын және оның партия жетекшілерімен тым жақын байланысқа түскенін қаламайтын. Брукс өзінің қабілеттері мен партияға сіңірген еңбегі бағаланбайтынын және мойындалмайтынын сезінді, сондықтан ол Клейтон сияқты басқа республикашылдарға ашуланып, ренжіді. Демократтар, өздерін «консерваторлар» деп атап, босатылған құлдарға дауыс беру құқығын беруге қарсы болды, оны 14-ші түзетудің шегінен асып түсетін нәрсе деп есептеді. Олардың қарсылығы саяси билік пен әлеуметтік тәртіпке төнген қауіптен туындады. Инфрақұрылымға салық төлеуге мәжбүр болғанымен, сайлау құқығынан айырылғандықтан, наразылық күшейді, бұл радикалды саясатқа қарсылықты күшейтті. Штат бойынша зорлық-зомбылық кеңіргенде, Клейтон 14 округте әскери жағдай режимін жариялады. Көптеген демократиялық газеттер Ку-клукс-кланның бар екенін жоққа шығарды, бірақ зорлық-зомбылық туралы хабарлады. 20-шы ғасырдың зерттеулері көрсеткендей, сол кездегі зорлық-зомбылықтың көп бөлігіне Клан жауапты болды. Зорлық-зомбылықты басу үшін штаттық милиция құрылды, бірақ олардың жабдықтары жеткіліксіз болды. Бірдей формалары мен қарулары болмағандықтан, милиция жиі қарақшылардың тобы болып жаңылыстырылды, бұл қысқа, бірақ ұзақ уақыт есте қалған «Милиция соғысын» тудырды және бүкіл штат бойынша үрейге себеп болды.

Powell Clayton, a 35 year old former brigadier general in the Union army who remained in Arkansas after marrying an Arkansas woman, was elected governor as a Republican in April, 1868. The election was scarred with irregularities. For example, the return of votes in Pulaski County exceeded the number of registered voters. Also, the registrars, who controlled the distribution of ballots, admitted that they had given ballots to voters from other counties if they could show a valid registration certificate. Both sides claimed election fraud and voter intimidation: armed parties had been stationed on roads to keep voters away from the polls. General Gillem, commander of the military district that included Arkansas, wrote to General Grant that it would take months to sort out which side had committed the greater election fraud. Rivalry between Brooks and Clayton predated the 1868 election. Clayton saw Brooks as his strongest competitor for preference and distinction and did not want him to become too entrenched with the party leadership. Brooks felt that his ability and service to the party were not being recognized or appreciated, and he grew bitter and resentful of the other Republicans, including Clayton. Democrats, calling themselves "Conservatives," strongly opposed granting freedmen voting rights, viewing it as an overreach of the 14th Amendment. Their resistance stemmed from a perceived threat to political power and social order. Frustration grew as they had to pay taxes for infrastructure while still being disenfranchised, fueling opposition to Radical policies. As more violence spread throughout the state, Clayton declared martial law in 14 counties. Many Democratic newspapers denied the existence of the secretive Ku Klux Klan while still reporting on the violence. 20th century research shows the Klan was responsible for most of the violence in the state at this time. A state militia was organized to put down the violence, although it was poorly equipped. With no uniforms and irregular weapons and mounts, the militia was often mistaken for wandering bands of plunderers, sparking a brief but long remembered "Militia War", and causing terror throughout the state.

Жаңа инфрақұрылымның ақысын төлеу

Губернатор Клейтон инфрақұрылымды қайта жаңартудың өте қажеттігіне тап болды. Оның әртүрлі күш-жігеріне салықтарды күрт өсіру, несиелерді қалпына келтіру үшін облигациялар шығару және тіпті мемлекеттік "скриптерді" басып шығару кірді. Бұл шараларға қарамастан, 1873 жылға қарай инфляцияның өсуі, экономикалық қиындықтар және Арканзастың қарызының үш есеге өсуі осы кезеңді қаржылық күрес пен саяси наразылықпен белгіледі. Көптеген облигациялар ешқашан салынбаған немесе салынғаннан кейін бұзылып, басқа бағытта қайта салынған жолдар мен теміржолдарға жұмсалды. Кейбір жобалар тіпті әртүрлі облигациялардан бірдей қаржыландырылды, мысалы, теміржолдар үшін салынған насиптер, ал жолдар басқа облигациямен қаржыландырылды. Жеңіліске ұшыраған үміткерлер сотқа шағымданып, штаттық Жоғарғы сот кеңсе қызметкерін дауыстарды растауға мәжбүр етті. Нәтижесінде Пуласки округінің Бринделл құйрықтық делегаттары штаттық үйден қуылды. С.У. Мэллори басқарған заң шығару комитеті Пуласки округінің кейбір қалашықтарындағы сайлауды жарамсыз деп жариялауды ұсынды. Сенат оны қолдап, Джозеф Бруксті қуылды және оның қарсыласын орынбасары етті. Клейтон алаяқтыққа сеніп, Эдвардсты сайлаудың жеңімпазы деп жариялады, бірақ Мемлекеттік хатшы Боулстың 10 314 дауыспен 8 210 дауысқа қарсы Боулстың жеңісін растады. Кейін Клейтонға бірінші күштету актісін бұзғаны үшін айып тағылды. Оның әрекеттері заңсыз емес екені анықталды, ол Конгреске ешқандай байланысы жоқ және сол кездегі федералды заң бойынша штат губернаторлары сайлау шенеуніктері болып саналмайды. Боулс конгрессмен болды. Клейтонды штаттағы істерден алшақтату үшін Бринделл құйрықтықтары мен демократтар оны АҚШ Сенатына сайлаудың жалғыз жолы екенін шешті. Алайда, ол бірауыздан жеңіп шықса да, өз орнына отырудан бас тартты, бұл Джонсонның губернатор болуына мүмкіндік беруді білдіреді. 1871 жылы штаттық өкілдер палатасы Клейтонға қарсы импичмент туралы баптарды дайындады, оған Джонсонды және басқа бірнеше штаттық лауазымды тұлғаларды олар әділ сайланған лауазымдарынан айыру, штаттық лауазымды адамдар мен судьяларды олар әділ сайланған лауазымдарынан шығару, алаяқтық сайлауға көмектесу, штаттық теміржол облигациялары үшін пара алу және басқа да түрлі қылмыстар мен құқық бұзушылықтар сияқты импичментке ұшыратуға болатын әртүрлі әрекеттер кірді. Палата мүшелері кейін Клейтонды губернаторлық міндеттерінен күшпен шеттетуге тырысты. Олар тіпті оны кеңсесіне кіргізіп, есігін шегелеген. Алайда Клейтон олардың штаттық конституция бойынша оны лауазымынан айыруға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Сонымен қатар, палата Бас судья Джон МакКлюрге қарсы импичмент айыптарын да қойды, өйткені ол Джонсонға вице-губернатор лауазымының артықшылықтарын жоққа шығаруға тырысты. Екі рет жүргізілген тергеу Клейтонға қарсы дәлелдерді таба алмады. Заң шығарушы орган жалғастырудан бас тартты, барлық айыптар алынып тасталды және Клейтон ақталды. Шындығында, ол губернатор болып тұрғанда ешқандай құқық бұзушылық жасаған жоқ. Ақырында келісімге қол жеткізілді. Джонсон, қазір импичмент процесінен саяси жағынан қатты зардап шеккен және кез келген лауазымды қабылдауға дайын болды, вице-губернатор лауазымынан кетіп, Мемлекеттік хатшы болып тағайындалды және оған билік пен беделін жоғалтқаны үшін бірнеше мың доллар өтемақы төленді, өйткені ол губернатор болмайды. Клейтонның адал жақтасы О.А. Хэдли сол кезде вице-губернатор болып тағайындалды. Үш күннен кейін Клейтон штаттан Вашингтонға, АҚШ Сенатына қатысу үшін кетіп, Хэдли оны губернатор етіп алмастырды. Клейтон енді штаттық лауазымды адам болмаса да, штаттық республикашылардың көшбасшысы болып қалды және қазір штаттағы тағайындауларды ғана емес, сонымен қатар федералды ақша мен лауазымдардың ағынын да бақылап отырды. Ол Бринделл құйрықтықтарын федералды кеңседен, соның ішінде осы уақытта Ішкі кіріс бағалаушысы болған Джозеф Брукстен тазарта бастады. Партиялық съезде "Минстрельдер" фракциясы Элиша Бакстерді өздерінің үміткері етіп ұсынды. Бакстер Солтүстік Каролинадан шыққан, Бейтсвиллге қоныс аударған заңгер, саясаткер және саудагер болды. Өмір бойы виг болған ол 1853 жылы Бейтсвилл қаласының әкімі болып сайланды және 1858 жылы штаттық заң шығарушы органға сайланды. Америка Азамат соғысының басында Бакстер Конфедерация үшін күресуден бас тартып, Миссуриге қашуға тырысты. Ол тұтқындалып, елге опасыздық жасағаны үшін сотталды. Ол солтүстікке қашып, 4-ші Арканзас атты жаяу әскеріне (Одақ) қосылды, полк полковнигі болып қызмет етті. 1864 жылы Арканзас Одақ әскерлерімен басылып алынғаннан кейін Бакстер Арканзас Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындалды, бірақ ол бұл лауазымда қызмет етпеді. Ол және Уильям Мид Фишбэк 1864 жылдың мамырында жаңа заң шығарушы органмен Арканзастан АҚШ Сенаторлары болып таңдалды, бірақ 1865 жылдың ақпанында олардың қабылдануына конгресс республикашылары келіспеді, өйткені Линкольн Оңтүстік өкілдігін Конгресте осылай оңай қалпына келтіруге тырысқан. 1865 жылдың ортасында Бакстер Литл-Рок қаласында болашақ АҚШ конгрессмені және одақтас Юнионист Джеймс М. Хиндспен бірге заң фирмасын құрды. "Мистральдар", сонымен қатар ресми республикалық партия, Бакстерді таңдады, өйткені ол штаттың көп жылдық тұрғыны және бұрынғы құл иесі болғандықтан, ол штаттық республикашылар мен демократтарға бірдей ұнайды деп сенді. Брукстің екі жақты республикашылар мен демократтардың екеуі де жек көретінін айтуға болады, шындығында Клейтон өзінің естеліктерінде Джозеф Брукстен басқа Арканзас штатында ең жек көрілетін адам екенін айтқан. Алайда, кейіннен Пауэлл Клейтон Бруксті Ку-Клукс Клан достары Дендридж МакРэй мен Джейкоб Фроличпен жасасқан кең ауқымды саяси келісімге айыптады, олар Альберт Х. Паркерді өлтірген және қашқан адамдар еді. Келісім бойынша демократтар 1872 жылғы сайлауға штаттық билетті ұсынбауға және оның орнына Брукс пен оның жақтастарын штаттық лауазымдарға қолдау көрсетуге келісті. Демократтардың қолдауының орнына Брукс пен оның фракциясы Уайт округының түрмесіндегі тұтқындарды ақтауға көмектесуге міндеттенді. Бұл одақ Гораций Грилидің Либералды Ұлттық билетін қолдауға да бағытталған. Келісімге МакРэй, Фролич және басқа да тұтқындарды ақтау жоспарлары кірді, соның ішінде сот процесін манипуляциялау, олардың ісіне жайлы сотты сайлау және куәгерлерді тарату, олардың куәлігін болдырмау. 1872 жылдың 6 қарашасында, жалпы сайлаудан кейін бір күн өткен соң, "Gazette" газеті былай деп хабарлады: "Бұл сайлау Литл-Рокте біз көрген ең тыныш сайлаулардың бірі болды". Күні кешкісінде кім жеңіске жеткенін анық айтуға жеткілікті дауыс болмады және газетте алаяқтық туралы хабарлар тарады. Көптеген округтерде тіркеу мерзімі сайлауды басқарушылардың қажеттіліктеріне сәйкес қысқартылғаны немесе ұзартылғаны туралы әңгімелер тарады. Келесі дүйсенбіде "Gazette" газеті әртүрлі округтерден жиналған толық емес мәліметтерді жариялады, Бакстердің шағын көпшілігін көрсетті. Олар сонымен қатар жасалған алаяқтық әрекеттері туралы хабарлады. Кейбір ресми емес сайлау учаскелері құрылған, бірақ тек ресми сайлау учаскелерінде берілген дауыстар ғана расталды. 15 қарашаға қарай "Gazette" газеті Брукс жеңіске жеткенін мәлімдеді.

Governor Clayton faced a desperate need for infrastructure rebuilding. His diverse efforts included hefty tax hikes, bond issues to restore credit, and even printing state issued "scrip." Despite these measures, soaring inflation, economic hardship, and a tripling of Arkansas's debt by 1873 marked this period of financial struggle and political discontent. Many bonds were issued for roads and railroads that were never built, or were constructed and then torn up and rebuilt in another direction. Some projects even received the same amount of funding from different bonds, such as embankments built for railroads where roads were funded to be built by a different bond. The defeated candidates sued, and the State Supreme Court forced the clerk to certify the votes. As a result, the Brindle tail delegates of Pulaski County were expelled from the state house. A legislature committee headed by S. W. Mallory recommended that the elections of certain townships in Pulaski County be declared void. The senate followed and expelled Joseph Brooks and seated his opponent. Clayton, convinced of fraud, declared Edwards as the winner of the election despite the Secretary of State already certifying Boles’ victory of 10,314 Boles to 8,210 Edwards. Clayton was then indicted by the federal circuit court of violating the first enforcement act. It was found that his actions were not illegal, he was in no way binding to the Congress and under federal law of the time, state governors were not considered election officials. Boles became a congressman. To sequester Clayton from the affairs in the state, the Brindle tails and the Democrats decided the only thing they could do was elect him to the U. S. Senate. However, even though he won unanimously, he refused to take his seat, which would mean letting Johnson become governor. In 1871, the state House of Representatives drafted articles of impeachment against Clayton, charging him with a wide variety of impeachable actions, including depriving Johnson and several other state officials of offices to which they had been fairly elected, removing state officials and judges from offices to which they had been fairly elected, aiding in fraudulent elections, taking bribes for state railroad bonds, and various other high crimes and misdemeanors. The members of the House then tried to suspend Clayton from his duties as governor by force. They even apparently tried locking him in his office and nailing the door shut. However, Clayton responded that they had no right by the state constitution to deprive him of his office. At the same time, the House also brought impeachment charges against Chief Justice John McClure for his part in trying to deny Johnson the privileges of his office of lieutenant governor. Two successive inquiries failed to find evidence against Clayton. The legislature refused to continue, all charges were dropped, and Clayton was exonerated. In fact, he was never found guilty of any wrongdoing while governor. Finally a deal was reached. Johnson, now politically badly damaged by his impeachment ordeal and willing to take any position he could get, resigned as lieutenant governor, was appointed Secretary of State, and was given a compensation of several thousand dollars for his loss of power and prestige, since he would not become governor. A staunch Clayton supporter, O. A. Hadley, was then appointed lieutenant governor. Three days later, Clayton left the state for Washington, D. C., to join the U. S. Senate, and Hadley succeeded him as governor.</blockquote>

Although no longer a state official, Clayton remained the leader of the state Republicans and was controlling now not only appointments within the state, but also the flow of federal money and positions. He began purging Brindle tails from federal office, including Joseph Brooks, who was at this point an Internal Revenue Assessor. At their party convention, the Minstrels faction nominated Elisha Baxter as their candidate. Baxter was a lawyer, politician, and merchant from North Carolina who had settled in Batesville. A lifelong Whig, he was elected Mayor of Batesville in 1853 and elected to the state legislature in 1858. At the start of the American Civil War, Baxter refused to fight for the Confederacy and attempted to flee to Missouri. He was captured and tried for treason. He escaped north and joined the 4th Arkansas Mounted Infantry (Union), serving as colonel of the regiment. In 1864, after Arkansas was occupied by Union troops, Baxter was appointed as Justice of the Arkansas Supreme Court, but he did not serve in that position. He and William Meade Fishback were chosen by the new legislature in May 1864 as the two U. S. senators from Arkansas, but in February 1865, their admission was denied by congressional Republicans displeased with Lincoln for trying to restore Southern representation in Congress so easily. In mid 1865, Baxter formed a law partnership in Little Rock with future U. S. Congressman and fellow Unionist James M. Hinds. The Mistrals, who were also the regular Republican party, chose Baxter believing since he was seen as a long time resident of the state, and was a former slave holder he would appeal to the nativests Republicans and Democrats alike. Brooks was thoroughly disliked by both nativists Republicans and Democrats, in fact Clayton would muse in his memoirs that besides himself Joseph Brooks was the most disliked person in the state of Arkansas. However, Powell Clayton would later accuse Brooks of a broader political deal with the friends of Ku Klux Klan members Dandridge McRae and Jacob Frolich, who were involved in the murder of Albert H. Parker and had become fugitives. The agreement entailed that the Democrats would not nominate a state ticket for the 1872 election and would instead support Brooks and his followers for state offices. In exchange for Democratic support, Brooks and his faction were to assist in acquitting the White County prisoners, who were associated with McRae and Frolich. This alliance was also aimed at supporting a Horace Greeley Liberal National ticket. The deal included plans for the acquittal of McRae, Frolich, and other prisoners, involving manipulation of the judicial process, such as the election of a special judge sympathetic to their cause and the scattering of witnesses to prevent their testimony.</blockquote>

On November 6, 1872, the day after the general election, the Gazette reported: "The election was one of the most quiet in Little Rock we ever witnessed." The returns on that day were too small to report with any certainty who had won, and the newspaper reported fraud. Rumors flew about claiming that registration had been cut short or extended in many counties to suit the needs of whoever controlled the polling places. The following Monday, the Gazette published incomplete tallies from the various counties, showing a small majority for Baxter. They also reported more forms of attempted fraud. Some unofficial polling places had apparently been set up, but only those votes cast at the regular polls had been certified. By November 15, the Gazette claimed victory for Brooks.]]

Брукстің заңдық күресі

Сайлау туралы алғашқы сотқа жүгінген судья Уильям М. Харрисон болды, ол Брукс тізімінде болған. Ол Литл-Роктегі АҚШ округтік сотына теңдік туралы арыз берді, бұл оның әділетсіз сайлау салдарынан Жоғарғы Сотта орын алуға құқығы бар екенін мәлімдеді. Брукс штабы да 1873 жылдың 7 қаңтарында округтік сотқа шағым түсірді. Судья Х.К. Колдуэлл Харрисонның ісін қарап, Федералдық соттың бұл мәселе бойынша құзыреті жоқ деп шешім шығарды және істің қаралуын тоқтатты. Харрисонның шешімі Брукс ісінің де тоқтатылуына әкелді. Осы кезде Брукс барлық заңдық шараларды қолданған сияқты көрінді, бірақ 1873 жылдың 16 маусымында ол Бакстерге қарсы тағы бір сот процесін бастады, бұл жолы Пуласки округінің аудандық сотында. Арканзас азаматтық кодексінің 525-бабына сәйкес, егер біреу өзіне тиесілі емес лауазымды немесе құқықты басып алса, мемлекет немесе осы лауазымға заңды түрде құқығы бар тарап оған қарсы сотқа шағымдануға құқылы. 1873 жылдың 8 қазанында Бакстер сотқа құзыретсіздік туралы өтініш білдірді, бірақ сот оған қарсы шешім шығаруы мүмкін деп сенді. Ол президент Грантке Арканзастағы жағдай туралы хабарлап, бейбітшілікті сақтауға көмектесу үшін федералды әскерлерді сұрады. Грант оның өтінішін қабылдамады.

Брукс жақтығынан айырылды

3 мамырда Бакстердің жақтастары атынан әрекет ететінін мәлімдеген адамдар Мемфис қаласынан (Теннеси штаты) пойызды басып алып, федералды сот судьялары Джон Э. Беннетт пен Эльханан Дж. Сэрлді тұтқындады, соттың судьялар кворумы болмағандықтан үкім шығара алмайтынын ойлап. Бакстер олардың өзінің тапсырмасымен әрекет еткенін жоққа шығарды. Судьялар Арканзас штатының Бентон қаласына жеткізілді. Бірнеше күн бойы олардың қайда екені жұртшылыққа белгісіз болды және федералды шенеуніктер судьяларды іздеуді бастады. Судья Беннетт капитан Роузға хат жолдап, Арканзас губернаторының оларды неге ұстап отырғанын сұрады. Хатты алғаннан кейін екі судьяны қайтару үшін Бентонға әскер жіберілді, бірақ олар 6 мамырға дейін қашып, Литтл-Рокке жетті. Вашингтонда Брукс саяси қолдау алды, бірақ Бакстер де оны лауазымынан демократиялық емес жолмен шеттетуі салдарынан қолдау тапты. Президент Грант Луизиана губернаторы сайлауының даулы нәтижесімен, Колфакс қырғынымен аяқталған жағдайды реттеген болатын, онда тәртіпті қалпына келтіру үшін федералды әскерлер жіберілді. Брукс пен Бакстер Вашингтонда қолдау іздеп жүргенде, Грант дауды Арканзаста шешуге ұсыныс жасады. Бакстер Бас Ассамблеяны кезектен тыс отырысқа шақыруды талап етті. Ол олардың қолдауына ие екенін білді, бірақ Брукс та білгендіктен, ол және оның адамдары ешкімге Капитолий ғимаратына кіруге жол бермеді. Брукс, керісінше, аудандық соттың қолдауына ие болды. 11 мамырда губернатор Бакстер Бас Ассамблеяны арнайы сессияда жиналуға шақырды, және олар жиналды. Олар, көрінетін болса, «Бакстердің желісінде» кездесті, бірақ оның нақты қайда екені белгісіз. Өкілдер палатасының спикері мен Сенаттың уақытша төрағасы екеуі де Брукс жақтастары болғандықтан, олар қатыспады және орнына басқалар сайланды. Ж. Г. Фриерсон Сенаттың уақытша төрағасы, ал Джеймс Х. Берри – Өкілдер палатасының спикері болып сайланды. Содан кейін олар конституциялық конвенция шақыру туралы акт қабылдады, оны губернатор Бакстер 18 мамырда бекітті. Акт маусымның соңғы күні сайлау өткізіліп, Арканзас округтерінен делегаттар тағайындалатынын белгіледі.

On May 3, men claiming to be acting on behalf of Baxter supporters hijacked a train from Memphis, Tennessee, and arrested federal Court Justices John E. Bennett and Elhanan J. Searle, thinking that the Court would be unable to rule without a quorum of Judges. Baxter denied that they were acting under his direction. The Judges were taken to Benton, Arkansas. For several days, their whereabouts were unknown to the public and federal officials began a search for the Justices. Justice Bennett was able to send a letter to Captain Rose demanding to know why they were being held by the Governor of Arkansas. Upon receipt of the letter, troops were sent to Benton to retrieve the two Justices, but they had escaped by May 6 and made their way to Little Rock. In Washington, Brooks was supported politically, but Baxter also had support because of the undemocratic way he had been removed from office. President Grant had already dealt with the outcome of the contested election for Governor of Louisiana, the Colfax massacre, where federal troops had to be sent to restore order. As Brooks and Baxter scrambled for support in Washington, D. C., Grant pushed for the dispute to be settled in Arkansas. Baxter demanded the General Assembly be called into session. He knew he had their support, but so did Brooks, so he and his men would not allow anyone to enter the capitol building. Brooks, on the other hand, had the support of the district court. On May 11, Governor Baxter asked the General Assembly to meet in special session, which they did. Apparently, they met "behind Baxter lines" although where that was is not exactly clear. Since the Speaker of the House and President pro tempore of the Senate were both absent, being that they were both Brooks supporters, they were replaced. J. G. Frierson was elected President pro tempore of the Senate and James H. Berry Speaker of the House. They then passed an act calling for a constitutional convention, which Governor Baxter approved on May 18. The act scheduled an election for the last day of June and appointed delegates from the counties of Arkansas.

Польша комитеті

Польша комитеті – Брукс-Бакстер соғысынан кейін Арканзастағы жағдайды тергеу үшін АҚШ Өкілдер палатасы құрған конгресс комитеті. Комитетке Вермонт штатынан депутат Люк П. Польша төрағалық етті. Комитет үш республикашылдан (Польша, Нью-Йорк штатынан Генри Скаддер және Иллинойс штатынан Джаспер Д. Уорд) және екі демократтан (Огайо штатынан Милтон Сейлер және Алабама штатынан Джозеф Слос депутаттарынан) тұрды.

Комитетке Арканзастағы жағдайды зерттеп, АҚШ мойындауы тиіс республикалық үкімет формасы бар-жоғын анықтау міндеті жүктелді. Тергеу барысында комитет Вашингтон қаласында екі тыңдау өткізді. Уинтроп губернатор болды, ал оның ағасы Нельсон Нью-Йорк штатының губернаторы болғанда, Арканзаста Джонсонның және Луизианада Уильям М. Рейнахтың жеңілісі саясаттағы бұрынғы қуатты сегрегацияның соңына тиіс болды.