Шахмат журналының тарихы

Кіріспе

"Шахматшының хроникасы", Ховард Стаунтон құрған және 1841–56 және 1859–62 жылдары жарық көрген, әлемдегі ең алғашқы табысты ағылшын тіліндегі журнал болды. 1902 жылға дейін түрлі, бірақ байланыссыз, бір-біріне ұқсас немесе бірдей атаулары бар басылымдар шықты. Кез келген тілдегі ең алғашқы шахмат журналы – француздық "Le Palamède", ол 1836–39 және 1842–47 жылдары жарық көрді. 1837 жылы Джордж Уокер "шахмат және басқа да ғылыми ойындарға" арналған "Philidorian" атты ағылшын тіліндегі журналды ұсынды. Одан тек алты нөмір шықты және 1838 жылдың мамырында тоқтатылды. "Шахматшының хроникасы" ағылшын тіліндегі алғашқы табысты шахмат журналы болды. 1840 немесе 1841 жылы Стаунтон екі апта сайын шығатын "Британдық әртүрліліктері және Шахматшының хроникасы" журналын сатып алды. 1841 жылы ол "Шахматшының хроникасы" болып өзгерді. 1843 жылы "Шахматшының хроникасы" ай сайын шығатын, бір шиллингтік журналға айналды. Стаунтон "өзінің және сол кездегі басқа да жетекші ойыншылардың көптеген ойындарын журналға енгізуді ерекшелік етіп көрсетті". Ол журналды басқаларды сынау үшін де пайдаланды. Мысалы, ерте нөмірлердің бірінде ол "Тікелей сұрақтарға жауаптар" бөлімінде келесіні жазды:
"Барристер, Храм". – Г. Уокердің шахмат ережелеріне жасаған күлкілі өзгерісіне назар салып, «Лондон шахмат клубы мұндай абсурдтылықты мақұлдай ала ма?» деп сұрайды. Комитет Уокердің балағаттығына тек күліп қана жауап береді. Оның шахмат кітаптары төмен деңгейдегі ойыншылар үшін ғана авторитет болып табылады. Стаунтон 1850-ші жылдардың басына дейін журналдың иесі және редакторы болды, содан кейін оны Р. Б. Брайенге сатты. Брайен журналдың редакторы болды, бірақ оның табысын жалғастыра алмады және 1856 жылы қаржылық шығындар мен денсаулығының нашарлауына байланысты тоқтатып қойды. Содан кейін сол немесе осыған ұқсас атаумен бірнеше журналдар жарық көрді. Артур Скипворт, Уильям Уэйт және Чарльз Ранкеннің көмегімен "Шахматшылардың тоқсан сайынғы хроникасын" жазды, ол 1868 жылдың ақпанынан 1871 жылдың желтоқсанына дейін Йорк қаласында жарық көрді. Билсдейлден Тетфорд Ректорийіне көшкен Скипворт және Джон Вискер 1872 жылдың ақпан айында жаңа "Шахматшылар хроникасының" редакторлары болды. Иоганн Лёвентал 1873 жылы оған жазуды бастады. Журнал 1875 жылға дейін шықты. 1876 жылдың қаңтарында оның орнына "Шахматшы хроникасы" келді, оның бас редакторы Хеленсбургтен Дж. Дженкин болды. Оның редакциялық құрамына Дженкин, Скипворт, Ранкен, Уэйт және Глазгодан Эндрю Хантер кірді. «Аймақтық шахматтың ай сайынғы тізілімі» деп таныстырылған журнал Глазгода шығып, алты пенске сатылды. Оның үшінші және соңғы саны наурыз айында жарық көрді. Журнал 1877 жылдың қаңтарында қайтадан жарық көрді. Енді ол Ранкеннің редакторлығында болды, оған Дж. Крум, Г. Б. Фрейзер, Скипворт және Уэйт көмектесті. Бірінші нөмірде «кейбір көрнекті ойыншылардың абыройына зиян келтіретін белгілі бір жағымсыз мәлімдемелер мен ықпалдар үшін» кешірім сұралып, қазіргі редакцияның кейбір мүшелері 1875 жылы тек ойындар мен басқа да зиянсыз материалдарды ұсынғандығы түсіндірілді. 1881 жылы атауы "Шахматшының хроникасы және үй ішіндегі және сыртқы спорт түрлері журналы" болып ұзартылды, ал «жазба шахмат әлемінде бұрынғы маңызға ие болмады». Бұл журналдардың ешқайсысы Стаунтонның жетістіктерімен сапа жағынан салыстырылмады, ал ғасыр басындағы жоғары сапалы "Британдық шахмат журналының" табысы 1902 жылы атауға нүкте қойды.

The Chess Player's Chronicle, founded by Howard Staunton and extant in 1841–56 and 1859–62, was the world's first successful English language magazine devoted exclusively to chess. Various unrelated but identically or similarly named publications were published until 1902. The earliest chess magazine in any language was the French Le Palamède, published in 1836–39 and 1842–47. In 1837 George Walker introduced an English language magazine, the Philidorian, that was devoted to "chess and other scientific games". Only six issues of it were published, and it expired in May 1838. The Chess Player's Chronicle became the first successful English language chess magazine. In 1840 or 1841 Staunton bought the fortnightly magazine The British Miscellany and Chess Player's Chronicle. In 1841 it became the Chess Player's Chronicle. In 1843, the Chess Player's Chronicle became a shilling monthly magazine. Staunton "made the inclusion of a large number of games by himself and other leading players of the day a special feature" of the magazine. He also used the magazine as a forum for attacking others. For example, in an early issue, he included the following in "Notices to Correspondents":
A Barrister, Temple.—Calls our attention to the ridiculous alteration of the Laws of Chess, by G. Walker, in his New Treatise on Chess, and asks, "Is it possible such absurdities are sanctioned by the London Chess Club?" The only sanction give to Walker's puerilities by the Committee is to laugh at them. His books on Chess are no authority except among the lowest class of players. Staunton was the owner and editor of the magazine until the early 1850s, when he sold it to R. B. Brien. Brien became editor of the magazine, but was unable to continue its success and discontinued it in 1856 because of financial losses and his own illness. Thereafter, a number of magazines appeared with the same or similar name appeared. Arthur Skipworth, assisted by William Wayte and Charles Ranken, wrote The Chess Players' Quarterly Chronicle, which was published in York from February 1868 to December 1871. Skipworth, who had left Bilsdale for Tetford Rectory, and John Wisker became the editors of the new The Chess Players' Chronicle in February 1872. Johann Löwenthal began writing for it in 1873. The magazine ran until 1875. In January 1876, it was succeeded by The Chess Player's Chronicle, whose editor in chief was J. Jenkin of Helensburgh. Its editorial staff consisted of Jenkin, Skipworth, Ranken, Wayte, and Andrew Hunter of Glasgow. Billed as a "monthly record of provincial chess", it was published at Glasgow, costing sixpence. Its third and last issue was published in March. The magazine reappeared in January 1877. It was now under Ranken's editorship, assisted by J. Crum, G. B. Fraser, Skipworth, and Wayte. The first issue apologized for "certain offensive statements and insinuations, seriously affecting the honour of some eminent players", and explained that some members of the present editorial staff had only contributed games and other inoffensive material to it in 1875. In 1881, the title was enlarged to The Chess Player's Chronicle, and Journal of Indoor and Outdoor Sports, and "the magazine's importance in the chess world was no longer the same". None of these magazines compared in quality with what Staunton had achieved, and the success of the British Chess Magazine, by the turn of the century a superior publication, put an end to the title in 1902.