Роберт Ла Фолетт кіші: Американ саяхатшысы (1895-1953)

Кіріспе

Американдық саясаткер (1895–1953)

Роберт Марион Ла Фоллетт-младший (6 ақпан 1895 – 24 ақпан 1953) – 1925 жылдан 1947 жылға дейін Висконсин штатынан АҚШ сенаторы болып қызмет еткен американдық саясаткер. Ла Фоллетт отбасының мүшесі, ол әкесі Роберт М. "Жауынгерлік Боб" Ла Фоллетттен өзгешелік үшін жиі "Жас Боб" деп аталатын, ол АҚШ сенаторы және Висконсин губернаторы қызметтерін атқарған. Роберт-младший ағасы Филип Ла Фоллеттпен бірге әкесінің прогрессивтік саясатын жалғастырып, Висконсин прогрессивтік партиясын құрды. Роберт-младший АҚШ Сенатындағы соңғы маңызды прогрессивтік партия саясаткері болды, ол 1946 жылы партия таратылғанда аяқталды. Ла Фоллетт 1946 жылғы Республикалық партияның Сенаттағы алғашқы сайлауында Джозеф Маккартиден жеңілді. Оның ұлы Бронсон Ла Фоллетт Висконсин штатының 36-шы және 39-шы бас прокуроры болып қызмет еткен көрнекті саясаткер болды.

Өмірбаян

Ла Фоллетт Висконсин штатының Мэдисон қаласында Роберт М. "Жекпе-жек Боб" Ла Фоллетт пен оның әйелі Белл Кейс Ла Фоллетттің отбасында дүниеге келді. Оның үш бауыры болды, олардың ішінде Филип Ла Фоллетт және Фола Ла Фоллетт есімділері бар. Ла Фоллетт 1913 жылдан 1917 жылға дейін Висконсин университетінде (Мэдисон) оқыды, бірақ ауыр стрептококк инфекциясының салдарынан бітіре алмады. 1938 жылы Висконсин университетінен құрметті заң ғылымы докторы (LL. D.) дәрежесін алды. Сол ауру оны Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қызметке қабылдаудан алды.

Мансап

Ла Фоллетт 1919 және 1925 жылдар аралығында әкесінің жеке хатшысы болып жұмыс істеді.

Республикалық

1925 жылы 29 қыркүйекте Ла Фоллетт әкесінің қайтысынан босаған орынды толтыру үшін республикашыл ретінде АҚШ Сенатына сайланды. "Жас Боб" деп аталған ол ұйымдасқан еңбекшілердің қорғаушысы болды. 1936-1940 жылдары Сенаттың арнайы тергеу комитетінің төрағасы ретінде ұлттық даңққа ие болды, бұл комитет Ла Фоллетт азаматтық бостандықтар комитеті деп белгілі болды және ірі жұмыс берушілердің жұмыскерлерді ұйымдастырудан алдын алу үшін қолданған бақылау, физикалық қысым және басқа да тәсілдерді жариялады. Ол 71-ші және 72-ші Конгресстерде Өндіріс комитетінің төрағасы болды. Ол президент Франклин Д. Рузвельтті және 1938 жылғы теңіз күштерін кеңейту туралы заң қабылданғанға дейін Нью-Дилдің көптеген заңдарын қолдады. Ол 1928 жылы республикашыл, ал 1934 және 1940 жылдары прогрессивті партиядан қайта сайланды.

Прогрессивті, оқшаулаушы

Ол ағасы Филиппен бірге 1934 жылы Висконсин прогрессивті партиясын құрды, және біраз уақыт бойы партия Висконсинде үстемдік құрды. Ол 1934 және 1940 жылдары прогрессивті партиядан қайта сайланды. Сенаттағы маңызды изоляционистердің бірі Ла Фоллетт 1940 жылы «Америка үшін бірінші» комитетінің құрылуына көмектесті. 1943 жылдың сәуір айында британдық Сыртқы істер министрлігі үшін ағылшын зерттеушісі Исайя Берлин жасаған құпия талдауда Ла Фоллетт туралы былай делінген: ол атақты губернатордың ұлы және сол штаттың бұрынғы губернаторы Филип Ла Фоллетттің інісі. Висконсиннің ерекше «прогрессивті» саяси ұйымымен тығыз байланысты, ол бастапқыда оқшауланған «Жаңа курс» саясатын қолдаушы болды, бірақ көбінесе әкімшілікке қарсы ұлтшылға айналды. Ол өте ерекше және болжауға қиын саяси тұлға, ол ішкі мәселелерде радикалды, ал сыртқы саясатта көңілсіздік танытады. Оның айтуынша, Ұлыбритания өткен қателіктерін одан да көп азаптармен өтегеннен кейін оны мақұлдауға дайын. Ол бизнес мүдделері мен қысым топтарына тәуелсіз, ал оның күші Висконсиндегі отбасының беделді орнынан туындайды. Жалпы алғанда, изоляционистердің жақтасы.

Республикалық

Висконсин прогрессивті партиясы тараған кезде, Ла Фоллетт 1946 жылы Республикашыл партияға қайта оралды. Ол Конгрестегі заң шығару процесін жаңғыртып, 1946 жылғы Заңнамалық қайта ұйымдастыру заңының жобасын дайындауға және қабылдануына көмектесті.

Жеңіліске ұшырау

Ла Фоллетт 1946 жылы республикашыл партиядан қайта сайлануға үміткер болды. Ол Біріккен Ұлттар Ұйымына қарсы оқшауланушылық науқанын жүргізді және Кеңес диктаторы Иосиф Сталинді сынады; республикалық алғашқы сайлауда ол Джозеф Маккартиге 207,935 дауысқа қарсы 202,557 дауыспен жеңілді. Ла Фоллетт бастапқыда сауалнамаларда үлкен артықшылыққа ие болғанмен, бұл артықшылық біртіндеп азайды, ал алғашқы сайлау күні соңғы округтен түскен нәтижелер Маккартидің пайдасына таразыны бұрды. Ла Фоллетт Маккартиге "Құттықтауым" деген бір сөзді телеграмма жіберді. Ла Фоллетт өзінің алғашқы сайлау кампаниясына зиян келтіретін бірнеше шешім қабылдады. Прогрессивтік партияны таратып, сол жылы республикашыл тізімінен сайлауға түсу оған бұрынғы партияның көптеген жақтастарының қолдауын қағып тастады, ал консервативті республикашылар да Ла Фоллеттке күдікпен қарады, себебі ол бұрын оларға қарсы үгіт жүргізген еді. Жеңіске сенімді болған ол Висконсинге қайтып, қайта сайлану үшін үгіт-насихат жүргізудің орнына, 1946 жылғы Заңнамалық ұйымдастыру туралы заңның жобасын дайындау және қабылдануын қамтамасыз ету үшін Вашингтонда қалды, бұл оның мүмкіндіктерін одан әрі азайтты. Ла Фоллетт Маккартидің агрессивті науқанына тап болды және оның көптеген айыптамаларын жоққа шығара алмады, олардың кейбіреуі жалған еді. Маккарти Ла Фоллеттті соғыс кезінде әскери қызметке тұрудан бас тартқаны үшін сынады, бірақ Ла Фоллетт Перл-Харборға шабуыл болған кезде 46 жаста болды және қабылдануға тым егде жас болған болар еді. Маккарти өзінің соғыс жылдардағы қызметін мақтан тұтып, "Тойлы пулеметші Джо" деген лақап атын және "Конгресске құйрық пулеметшісі керек" деген ұранды пайдаланды. Маккарти сондай-ақ, ол ел үшін соғысып жүрген кезде Ла Фоллетт инвестициялардан үлкен пайда тапқанын мәлімдеді; Ла Фоллетт соғысқа байланысты пайда табуға кінәлі деген айыптама оған ауыр соққы берді. (Шындығында, Маккарти соғыс кезінде өзі қор нарығына инвестиция салып, 1943 жылы 42 000 доллар пайда тапқан. Ла Фоллетттің инвестициялары радиостанциядағы үлестік қатысудан тұрды, ол оған екі жыл ішінде 47 000 доллар пайда әкелді.) Арнольд Бейхман кейіннен Маккартидің "Коммунистер бақылауындағы Біріккен электр, радио және машина жасаушылар кәсіподағының (CIO) қолдауымен Сенатқа алғаш рет сайланғанын" айтты, ол антикоммунист Роберт М. Ла Фоллеттке қарағанда Маккартиді артық көреді. Алайда, бұл айыптама ешқашан дәлелденген жоқ. Маккартиден жеңілгеннен кейін Ла Фоллетт Трумэн әкімшілігіндегі шетелдік көмек жөніндегі кеңесші болды. 1947 жылғы 8 ақпандағы "Collier's Weekly" журналында Ла Фоллетт Конгресс комитеттеріне коммунистердің еніп жатқанын хабарлады. Ол былай деп жазды: "Мен өз тәжірибемнен коммунистердің Вашингтондағы Капитолийдегі комитеттерге кіріп жатқанын білемін". Ол өзінің бұрынғы кіші комитетіне, сондай-ақ соғыс жұмылдыру жөніндегі Килгор кіші комитетіне және шағын бизнес жөніндегі Мюррей әлеуметтік комитетіне сілтеме жасады. Ол жарты ондаған CIO филиалдарын ашық түрде коммунистік деп атады: Біріккен электр, радио және машина жасаушылар (UE), Халықаралық тері және былғары жұмысшылары одағы (IFLWU), Американың Біріккен қоғамдық жұмысшылары (UPWA), Көлік жұмысшылары одағы, Кен, металлургия және балқыту жұмысшылары (MMSW), ауыл шаруашылығы жабдықтары және металл жұмысшылары, Американың Біріккен жиһаз жұмысшылары (UFW) және Америка байланыс қауымдастығы. Ол сондай-ақ, қиын адамдар "ашық коммунистер" емес, "бірлескендер" екенін айтты, себебі "Осы адамдарды анықтау үшін лакмус қағазы жоқ". Ол тек кәсіподақ басшыларының есімдерін атады: UPWA-ның Абрам Флэксері, MMSW-нің Рид Робинсон, Фурриерлердің Бен Голды, TWU-ның Майкл Квилл және IL-дің Джозеф Райан. 1947 жылдың тамызында Вашингтондағы бағанашы Маркиз Чайлдс Ла Фоллетттің "Вашингтондағы өзінің кеңселерінде бірнеше ірі корпорациялардың экономикалық кеңесшісі ретінде жайлы орналасқанын" хабарлады.

La Follette was an unsuccessful candidate for reelection as a Republican in 1946. He ran an isolationist campaign against the United Nations and was critical of Soviet dictator Joseph Stalin; he ended up narrowly losing to Joseph McCarthy in the Republican primary, by 207,935 votes to 202,557. While La Follette initially started with a large lead in the polls, that lead gradually dwindled, and on the primary election day, the results of the final county to report polls tipped the scales in McCarthy's favor. La Follette sent a one word telegram saying "Congratulations" to McCarthy. La Follette made several decisions that hurt his primary campaign. Disbanding the Progressive Party and seeking election on the Republican ticket that same year cost him the support of many progressive supporters that belonged to the former, while the more conservative Republicans were also suspicious of La Follette, for he had previously run against them. Being initially confident of victory, he further hurt his chances by staying on in Washington to draft and win passage of the Legislative Reorganization Act of 1946 rather than returning to Wisconsin to campaign for re election. La Follette faced an aggressive campaign by McCarthy and failed to refute the latter's charges, several of which were false. McCarthy attacked La Follette for not enlisting during the war, although La Follette had been 46 when Pearl Harbor was bombed and would have been too old to be accepted. McCarthy played up his own wartime service, using his wartime nickname "Tail Gunner Joe", and the slogan "Congress needs a tail gunner". McCarthy also claimed that while he had been away fighting for his country, La Follette had made huge profits from investments; the suggestion that La Follette had been guilty of war profiteering was deeply damaging. (In fact, McCarthy had invested in the stock market himself during the war, netting a profit of $42,000 in 1943. La Follette's investments consisted of partial interest in a radio station, which earned him a profit of $47,000 over two years.) Arnold Beichman later stated that McCarthy "was elected to his first term in the Senate with support from the Communist controlled United Electrical, Radio and Machine Workers, CIO", which preferred McCarthy to the anti communist Robert M. La Follette. This allegation, however, has never been proved. After his defeat by McCarthy, La Follette was a foreign aid advisor to the Truman administration. In a Collier's Weekly article of February 8, 1947, La Follette reported infiltration of Communists onto Congressional committee staffs. He wrote, "I know from firsthand experience that Communist sympathizers have infiltrated into committee staffs on Capitol Hill in Washington." He cited his own former subcommittee, as well as the Kilgore Subcommittee on War Mobilization and the Murray Social Committee on Small Business. He named some half dozen CIO affiliates as being openly pro Communist: United Electrical, Radio and Machine Workers (UE), International Fur & Leather Workers Union (IFLWU), United Public Workers of America (UPWA), Transport Workers Union, Mine, Mill and Smelter Workers (MMSW), the Farm Equipment and Metal Workers, the United Furniture Workers of America (UFW), and the American Communications Association. He also stated that the difficult people to deal with were not "avowed Communists" but "fellow travelers" because "There is no litmus paper test for these people." The only people he named were union leaders: Abram Flaxer of the UPWA, Reid Robinson of the MMSW, Ben Gold of the Furriers, Michael Quill of the TWU, and Joseph Ryan of the IL. In August 1947, Washington based columnist Marquis Childs reported that La Follette was "comfortably established in his own offices in Washington as an economic consultant to several large corporations."

Жеке өмір және өлім

1930 жылы Ла Фоллетт Рейчел Уилсон Янгқа үйленді. Олардың екі баласы болды: Джозеф Оден Ла Фоллетт және Бронсон Каттинг Ла Фоллетт. 1953 жылдың 24 ақпанында Ла Фоллетт Вашингтонда, 58 жасқа толғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, өзін-өзі атып өлтіргені анықталды. Ла Фоллетт Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Форест Хилл зиратында жерленді. Ол ұлдарынан – 1965 жылдан 1969 жылға дейін және 1975 жылдан 1987 жылға дейін Висконсин штатының бас прокуроры болған Бронсон Ла Фоллетттен және өмірін IBM компаниясында жұмыс істеуге арнаған Джозеф Оден Ла Фоллеттен аман қалды. 1953 жылдың 9 қыркүйегінде Джон Лотнер Маккартидің Тергеу жөніндегі тұрақты кіші комитеті алдында куәлік беріп, Ла Фоллетттің кіші комитетінің штаттарында коммунистер болғанын мәлімдеді. Кейбір тарихшылар Ла Фоллетт Маккарти тарапынан әшкереленуден қорқып, өзін-өзі өлтірді деп санайды, ал басқалары оның өмірінің көп бөлігінде мазалаған үлкен уайым мен депрессияға тап болғанын айтады.