Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мейсон Боги локомотивтері (сондай-ақ Мейсон Фэрли локомотивтері деп те аталады) – Америка Құрама Штаттарындағы тары теміржолдарда кеңінен қолданылған, өткір бұрылыстар мен тегіс емес рельстерге бейімделген, буыны бар танк локомотивтерінің бір түрі. Бұл конструкция Single Fairlie локомотивінің жетілдірілген нұсқасы болып табылады.
Mason Bogie locomotives (also known as Mason Fairlie locomotives) are a type of articulated tank locomotive suited for sharp curves and uneven track, once commonly used on narrow gauge railways in the United States. The design is a development of the Single Fairlie locomotive.
Тұжырымдама және дамуы
Fairlie Patent паровозының американдық лицензиары Уильям Мейсон фирмасы болды, ол Массачусетс штатының Таунтон қаласында орналасқан. Мейсонның алғашқы Fairlie локомотиві 1871 жылы салынған Janus Double Fairlie болды. Janus коммерциялық тұрғыдан сәтті болмады және қайталанбады, сондықтан Мейсон басқа конструкциямен тәжірибе жүргізді. 1869 жылы Александр МакДоннелл Ирландиядағы Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолы үшін бір Fairlie локомотивін жобалап, жасады. Онда бір қазандық болды, оның астында бір қозғалтқыш доңғалақты тіреу және кабина мен бункердің астында екінші, қозғалтқышсыз доңғалақты тіреу орналасқан. Мейсон осы конструкцияға негізделген, буды жеткізудің өңделген жүйелерімен стандартты жоспарлар жиынтығын әзірледі. Onward локомотиві жақсы нәтижелер көрсетті, бірақ кейбір конструкциялық элементтері қиындық тудырды. Бұрандалар босап, орталық құймалар тым жеңіл болды, ал бу құбырлары мен тығыздағыштар жеткіліксіз болды. Мейсон сондай-ақ жылжымалы цилиндрдің сабынан түтін жинағышқа шығатын газдарға арналған жылжымалы тығыздағышты да жасады. Мейсонның жақсартулары жақсырақ болғанымен, олар қозғалтқыш доңғалақтары арасында қажетті кеңістікті алып, Мейсонды сыртқы клапандық механизмді (әдетте Валсхаертс клапандық механизмін) пайдалануға мәжбүр етті. Сонымен қатар, кері айналу білігі қазандықтың үстіне орнатылуы керек болды, ал радиус тағанға дейін төмен түсетін ұзын көтергіш буын, бұралатын доңғалақты тіреу және тар кеңістіктерге байланысты Мейсон богилеріне тән ерекшелік болды. Бұл фирманың осы кезеңдегі локомотивтердің жалпы өндірісінің шамамен жартысын құрады. Негізгі сатып алушылардың қатарында Бостон, Ревире Бич және Линн темір жолы (32 локомотивке ие болған қала маңындағы тасымалдаушы), Денвер, Саут Парк және Тынық мұхиты темір жолы (23 локомотивке ие болған Колорадоның жалпы тасымалдаушы темір жолы), 17 локомотивке ие болған Нью-Йорк және Манхэттен Бич темір жолы және 16 локомотивпен ең ірі стандартты калибрлі клиент болған Уилин және Эри көлі кірді. Ең танымал Мейсон богилері Денвер, Саут Парк және Пасифик богилері болды, олар тар калибрге арналған ең үлкен локомотивтер еді. DSP&P-нің ең үлкен локомотивтерінің көшірмелері Denver, Utah & Pacific үшін жасалды, олар оларды Айова штатындағы CB&Q еншілес компаниясы Берлингтон және Солтүстік-Батыс темір жолына сатты. DSP&P локомотивтері Ютада көп пайдаланылды және барлығы 1894 жылға дейін, біреуін қоспағанда, жойылды, ол бірнеше иегерлер тізбегі арқылы 1942 жылға дейін сақталды. Бостон, Ревире Бич және Линн темір жолы Mason Bogies-ті басымдықпен пайдаланды және 1890 жылы Мейсон локомотив өндірісін тоқтатқаннан кейін боги типтерін тапсырыс беруді жалғастырды. Көшірмелерді алдымен Таунтон локомотив өндіру компаниясы, содан кейін Манчестер локомотив жұмыстары және ақырында Американдық локомотив компаниясы жасады. Олар 1928 жылы электрлендіру аяқталғаннан кейін қызметтен шығарылды, бірақ екі локомотив қардан тазарту және жұмыс пойыздары үшін сақталды. Қарға қарсы күрес Мейсон богилерінің маңызды артықшылығы болды. Бёрлингтон мен Ламоиллдің Ф. Г. Брауннеллдің айтуынша, олардың Мансфилді "кабинадан жоғары" қардан еш қиындықсыз шыға алды.
The American licensee of the Fairlie Patent steam locomotive was the firm of William Mason, located in Taunton, Massachusetts. Mason's first Fairlie locomotive was the Janus, an Double Fairlie built in 1871. Janus was not commercially successful and was not repeated, so Mason experimented with a different design. In 1869, a Single Fairlie locomotive had been designed and constructed by Alexander McDonnell for the Great Southern and Western Railway in Ireland. This had a single boiler with one articulated, powered truck beneath it and a second, unpowered truck beneath the cab and bunker. Mason developed a set of standard plans based on this design with modified steam delivery systems. Onward was a largely successful engine, but certain design elements proved troublesome. Bolts worked loose, center castings were too light, and the steam pipes and gaskets were insufficient. Mason also developed a sliding seal for the exhaust from the moving cylinder saddle into the smoke box. Although better, Mason's improvements took up much needed space between the driving wheels, forcing Mason to use an outside valve gear (generally the Walschaerts valve gear). Additionally, the reversing shaft had to be mounted on top of the boiler, with a long lifting link dropping down to the radius rod, a feature unique to Mason Bogies due to the rotating truck and tight clearances. This was about half the firm's total output of locomotives during this period. Major buyers included the Boston, Revere Beach and Lynn Railroad, a suburban carrier which owned 32, the Denver, South Park and Pacific Railroad, a Colorado common carrier railroad which owned 23, the New York and Manhattan Beach Railroad which owned 17, and the Wheeling and Lake Erie which was the largest standard gauge customer with 16 locomotives. The best known Mason Bogies were those of the Denver, South Park and Pacific, which were the largest built for narrow gauge. Copies of the DSP&P's biggest engines were built for the Denver, Utah & Pacific, which sold them to the Burlington and Northwestern Railway, a CB&Q subsidiary in Iowa. The DSP&P engines were hard used in Utah and all gone by 1894 except for one, which survived through a chain of owners until 1942. The Boston, Revere Beach and Lynn Railroad almost exclusively used Mason Bogies and continued to order bogie types after Mason ceased locomotive production in 1890. Copies were built first by the Taunton Locomotive Manufacturing Company, then by Manchester Locomotive Works and finally by the American Locomotive Company. These were taken out of service when electrification was complete in 1928, except for two engines which were retained for snowfighting and work trains. Snowfighting was found a considerable strength for Mason Bogies. F. G. Brownell of the Burlington & Lamoille found that their Mansfield could free itself from snowdrifts "higher than the cab" with minimal issue.
Тірі қалу
Тек бір Мейсон Боги локомотиві, Торч Лейк, Гринфилд Виллиджде (Генри Форд мұражайының бөлігі) Дирборн, Мичиган қаласында сақталған. Ол 1873 жылы салынған және жаз айларында жолаушыларды тасымалдауды жалғастыруда.
Only one Mason Bogie, Torch Lake, survives, at Greenfield Village (part of The Henry Ford) in Dearborn, Michigan, a standard gauge It was built in 1873 and still hauls passengers during the summer months.
Ұқсас үлгілер
Мейсон Богиге сырттай ұқсас тағы бір конструкция – Форни локомотиві. Мейсон Боги сияқты, Форни локомотивінің де қазандықтың астында қуатты осьтері орналасқан, ал артқы бункердің астында жүк арбасы және кабинаның артында су бакі бар. Дегенмен, Форни локомотивінің жетек дөңгелектері біліктің ішінде бекітілген, бөлінетін емес. Олар, әсіресе көтерілген теміржолдарда кеңінен таралған.
Superficially similar to the Mason Bogie is another design, the Forney locomotive. Like the Mason Bogie, the Forney has powered axles under the boiler and a trailing truck under the rear bunker and tank behind the cab. However, the Forney's driving wheels are fixed in the frame, rather than articulated. They were reasonably popular, particularly on elevated railroads.