Бенджамин Силлиман – америкалық химик, ғалым, Yale колледжіндегі алғашқы ғылым профессоры. Фракциялық дистилляцияны алғаш рет қолданған, «American Journal of Science» журналын құрған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық химик және ғылым оқытушысы (1779 – 1864)
American chemist and science educator (1779 – 1864)
Бенджамин Силлиман (8 тамыз, 1779 – 24 қараша, 1864) – американдық химик және ғылым оқытушысы. Ол Йель колледжіндегі алғашқы ғылым профессорларының бірі болды, сондай-ақ Америкада фракциялық дистилляция процесін алғаш рет қолданған адам. Ол Америка Құрама Штаттарындағы ең көне, үздіксіз жарияланып келе жатқан ғылыми журнал – «American Journal of Science» журналының негізін қалаушы еді.
Benjamin Silliman (August 8, 1779 – November 24, 1864) was an American chemist and science educator. He was one of the first American professors of science, at Yale College, the first person to use the process of fractional distillation in America. He was a founder of the American Journal of Science, the oldest continuously published scientific journal in the United States.
Ерте өмір
Силлиман Солтүстік Стратфордтағы тавернада, қазіргі Коннектикут штатының Трумбулл қаласында Мэри (Фиш) Силлиманның (Джон Нойстің жесірі) және генерал Голд Селек Силлиманның отбасында дүниеге келді. Ол 1779 жылғы тамызда, британдық әскерлер оның әкесін тұтқынға алғаннан кейін бірнеше ай өткен соң туылды. Оның анасы Фэрфилд қаласын өртеген 2000 британдық әскерден қашып, Коннектикут штатындағы үйінен қашып кетті. Силлиман Йельде білім алып, 1796 жылы бакалавр (B.A.) және 1799 жылы магистр (M.A.) дәрежесін алды. 1798 жылдан 1799 жылға дейін Симеон Болдуиннің заң сабағын оқыды және 1799 жылдан 1802 жылға дейін Йельде оқытушы болып жұмыс істеді. 1802 жылы ол адвокаттық куәлік алды. Сол жылы Йель университетінің президенті Тимоти Дуайт IV оны химия және табиғаттану профессоры қызметіне тағайындады. Химияны бұрын ешқашан оқымаған Силлиман Филадельфиядағы Пенсильвания университетінің профессоры Джеймс Вудхауспен химияны оқып, жұмысына дайындалды. 1804 жылы ол химиядан алғашқы лекцияларын оқыды, бұл Йельде берілген алғашқы ғылыми лекциялар болды. 1805 жылы ол оқуын жалғастыру үшін Эдинбург университетіне сапар шекті.
Silliman was born in a tavern in North Stratford, now Trumbull, Connecticut, to Mary (Fish) Silliman (widow of John Noyes) and General Gold Selleck Silliman. He was born in August 1779, several months after British forces took his father prisoner and his mother had fled their home in Fairfield, Connecticut, to escape 2,000 British troops who burned Fairfield center to the ground. Silliman was educated at Yale, receiving a B. A. degree in 1796 and a M. A. in 1799. He studied law with Simeon Baldwin from 1798 to 1799 and became a tutor at Yale from 1799 to 1802. He was admitted to the bar in 1802. That same year he was hired by Yale President Timothy Dwight IV as a professor of chemistry and natural history. Silliman, who had never studied chemistry, prepared for the job by studying chemistry with Professor James Woodhouse at the University of Pennsylvania in Philadelphia. In 1804, he delivered his first lectures in chemistry, which were also the first science lectures ever given at Yale. In 1805, he traveled to University of Edinburgh for further study.
Мансап
Нью-Хейвенге оралған соң, ол геологияны зерттеді. Оның 1807 жылы Коннектикут штатының Уэстон қаласының жанында құлаған метеориттің химиялық талдауы американдық метеорит туралы алғашқы ғылыми есеп болды. Ол 1808 жылы Нью-Хейвенде көпшілік алдында дәріс оқыды және көптеген минералдардың құраушы элементтерінің көп бөлігін ашты. 1818 жыл шамасында Эфраим Лейн Трумбуллдағы Ескі кен парк археологиялық ескерткішінің бір бөлігі болып табылатын Саганавамп аймағында табылған тау жыныстарының үлгілерін Силлиманға анықтау үшін әкелді. Силлиман өзінің жаңа "Американдық ғылым журналында", барлық табиғи ғылымдарды қамтитын, бірақ геологияға ерекше назар аударатын басылымда, тау жыныстарында вольфрам, теллур, топаз және флюорит бар екенін хабарлады. Ол АҚШ-та табылған алғашқы қазылған балықтарды табуда маңызды рөл атқарды. 1837 жылы Америка Құрама Штаттарында алғашқы призмалық барит кені табылды. Силиманит минералы 1850 жылы Силлиманның құрметіне аталды. Медициналық мектеп құрылғаннан кейін ол ондағы алғашқы профессорлардың бірі ретінде сабақ берді. 1833 жылы ол Күн тоқырауының геологиясы мен Тек қана туралы айтылғандар арасындағы байланысты талқылады және 1840 жылы осы тақырыпта жазды. Силлиман Айви лигасының білім берудегі теңдігін ерте қолдаушысы болды. Йель университеті 100 жылдан кейін ғана әйелдерді студенттер ретінде қабылдады, бірақ ол жас әйелдерге өз дәрістеріне қатысуға рұқсат берді. Оның күш-жігері кейін Колумбия колледжінің президенті болған Фредерик Барнардты әйелдерді студенттер ретінде қабылдау қажеттігіне көндірді. "Ескі Силлиман, Йель колледжінде химия, геология және минералогия профессоры ретіндегі көрнекті мансабының барлық кезеңінде, жыл сайын Нью-Хейвен мектептерінен келген жас қыздардан дәріс курстарына қабылдауға әдеттенген. Осы мекемеде төменде қол қойған адам студент ретінде осы практиканың әсерін байқауға мүмкіндік алды, ол кейін Алабама штатында мұғалім ретінде өзі үшін жасады. Екі жағдайда да нәтижелер жақсы болды; және олар жас қыздардың колледжде болуы кездейсоқ емес, тұрақты болуы керек екенін анық көрсетуге жеткілікті болды, олар жақсы болар еді". Америкалық тарихшы Дэвид Маккалоу өзінің 19-ғасырдың басындағы Париждегі американдықтар туралы кітабында 1825 жылы Силлиман Еуропаға сапарлағанда, басқа ғалымдармен кеңескенде, бұрынғы Йель ғылым студенті Сэмюэл Морземен Луврде кездескенін айтады. Ол 1955 жылға дейін Йельде геология бойынша дәріс оқыды. Силлиман фракциялық дистилляция процесін алғаш қолданған адам болды, ал 1854 жылы оның ұлы Бенджамин Силлиман кіші дистилляция арқылы мұнайды фракциялаған алғашқы адам болды. 1864 жылы Силлиман Калифорния штатының Охай аймағында мұнайдың көзігіп жатқанын байқады. 1866 жылы Охай бассейнінде мұнайды барлау және өндіру басталды. Оның күйеу баласы Джеймс Дана сияқты, Силлиман да христиан болды. Америка геологтары қауымдастығы алдында сөйлеген сөзінде ол Ескі Жер жаратылысын қолдады, былай деді:
Көптеген адамдар Киелі кітаптардың уақыты біздің нәсіліміздің тарихына, Құдай осы Әлемге орналастырған жалғыз рухани жандарға ғана қатысты деп мойындайды; ал жаратылыста адамнан бұрынғының бәрі, уақыт бойынша кері, тек сол бастамамен шектеледі, оның күні тек шексіз Жаратушыға ғана белгілі және ол, әрине, адамның жаратылуына дейін көп ғасырлар бұрын болды. Осы ойдың желісімен, ол атеизм мен материализмге қарсы аргументтер келтірді.
Returning to New Haven, he studied its geology. His chemical analysis of a meteorite that fell in 1807 near Weston, Connecticut, was the first published scientific account of an American meteorite. He lectured publicly at New Haven in 1808 and came to discover many of the constituent elements of many minerals. Some time around 1818, Ephraim Lane took some samples of rocks he found at an area called Saganawamps, now a part of the Old Mine Park Archeological Site in Trumbull, to Silliman for identification. Silliman reported in his new American Journal of Science, a publication covering all the natural sciences but with an emphasis on geology, that he had identified tungsten, tellurium, topaz and fluorite in the rocks. He played a major role in the discoveries of the first fossil fishes found in the United States. In 1837, the first prismatic barite ore of tungsten in the United States was discovered at the mine. The mineral sillimanite was named after Silliman in 1850. Upon the founding of the medical school, he also taught there as one of the founding faculty members. In 1833 he discussed the relationship of Flood geology to the Genesis account and also wrote about this topic in 1840. Silliman was an early supporter of coeducation in the Ivy League. Although Yale would not admit women as students until over 100 years later, he allowed young women into his lecture classes. His efforts convinced Frederick Barnard, later president of Columbia College, that women ought to be admitted as students. "The elder Silliman, during the entire period of his distinguished career as a Professor of Chemistry, Geology and Mineralogy in Yale College, was accustomed every year to admit to his lecture courses classes of young women from the schools of New Haven. In that institution the undersigned had an opportunity to observe, as a student, the effect of the practice, similar to that which he afterward created for himself in Alabama, as a teacher. The results in both instances, so far as they went, were good; and they went far enough to make it evident that if the presence of young women in college, instead of being occasional, should be constant, they would be better." American historian David McCullough mentions in his book about early 19th century Americans in Paris that in 1825 Silliman, while on a tour of Europe conferring with other scientists, encountered his former Yale science student Samuel Morse in the Louvre. As professor emeritus, he delivered lectures at Yale on geology until 1855; Silliman had been the first person to use the process of fractional distillation, and, in 1854 his son Benjamin Silliman Jr became the first person to fractionate petroleum by distillation. In 1864 Silliman noted oil seeps in the Ojai, California, area. In 1866, this led to the start of oil exploration and development in the Ojai Basin. Like his son in law James Dana, Silliman was a Christian. In an address delivered before the Association of American Geologists he spoke in favor of old Earth creationism, stating:
It is already admitted by multitudes, that the chronology of the Scriptures is, in strictness, applied only to the history of our race, the sole moral beings whom God has placed in this World; while all that precedes man in the creation, is limited, in duration backwards, only by that beginning, whose date is known to no being but the infinite Creator, and which certainly precedes, by many ages, the creation of man.|Silliman, (1842)
In the same line of thought, he posed arguments against atheism and materialism.
1807 метеориті
1807 жылғы 14 желтоқсанда таңертеңгі сағат 6:30-да Вермонт және Массачусетс штаттарында ерте тұрғандар көкте Айдың үштен екі бөлігідей көрінетін, жалындаған от шарын оңтүстікке қарай жылжып бара жатқанын көрді. Коннектикут штатының Уэстон қаласының үстінен үш қатты жарылыс естілді. Тас сынықтары кем дегенде 6 жерге түсті. Ең ірі және бүтін қалған тас, салмағы 36.5 фунт (16.5 килограмм) болды, Сіллиман мен Кингсли бірнеше нәтижесіз сағаттар іздегеннен кейін бірнеше күннен соң табылды. Иесі, Трамбулл фермері Илайджа Сили, жергілікті тұрғындар профессорлармен тергеу кезінде кездескендіктен, оны Йель университетіне беруге көндіруге тырысты, бірақ ол оны сатуға талап етті. Оны полковник Джордж Гиббс өзінің үлкен әрі танымал минералдар жинағы үшін сатып алды. 1825 жылы жинақ Йель университетіне өткен кезде, Сіллиман осы тасты алды; бұл тас бүгінгі күні Йель Пибоди мұражайының коллекциясындағы Уэстон метеоритінің жалғыз сақталған үлгісі болып табылады.
At 6:30 in the morning of December 14, 1807, a blazing fireball about two thirds the apparent size of the Moon in the sky, was seen traveling southwards by early risers in Vermont and Massachusetts. Three loud explosions were heard over Weston, Connecticut. Stone fragments fell in at least 6 places. The largest and only unbroken stone, which weighed 36.5 pounds (16.5 kilograms), was found some days after Silliman and Kingsley had spent several fruitless hours hunting for it. The owner, a Trumbull farmer named Elijah Seeley, was urged to present it to Yale by local people who had met the professors during their investigation, but he insisted on putting it up for sale. It was purchased by Colonel George Gibbs for his large and famous collection of minerals; when the collection became the property of Yale in 1825, Silliman finally acquired this stone; the only specimen of the Weston meteorite that remains in the Yale Peabody Museum collection today.
Жеке өмір
Оның алғашқы некесі 1809 жылдың 17 қыркүйегінде Гарриет Трамбуллмен болды. Гарриет Трамбулл мен оның қарындасы Мария Трамбулл 1800 жылдың қысын және 1801 жылдың көктемін Нью-Йорк қаласында өткізді, онда олар Нью-Йорк қоғамына араласты. Олар музыка, би және сурет салу сабақтарына қатысты. Олардың ата-аналарына жазған хаттары олардың сабақтар, кештер, қойылымдар және басқа да өмір туралы мәліметтер берді. Хаттар 1801 жылы "Нью-Йорктегі маусым" атты кітапта жарияланды. Бұл кітап 19 ғасырдағы қыздардың үлкен қаладағы өмірді қалай бастан өткергендері туралы ойларға шолу ұсынады. 1815 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының серіктес мүшесі атанды. Силлиман "American Journal of Science" журналын құрып, бас редакторы болды және АҚШ Конгресі оны Ұлттық ғылым академиясының корпоративтік мүшесі етіп тағайындады. Ол сондай-ақ Америка ғылымын дамыту қауымдастығының мүшесі болды. Йель университетінің жатақханаларының бірі Силлиман колледжі оның құрметіне аталған, сондай-ақ силлиманит минералы да оның есімімен байланысты. Секуоя ұлттық паркінде Силлиман тауы, Силлиман асуы, сонымен қатар таудың етегіндегі өзен және екі көл оның есімімен аталады.
His first marriage was on September 17, 1809, to Harriet Trumbull,efn|Trumbull and her sister Maria Trumbull spent the winter of 1800 and spring of 1801 in New York City where they came out to New York society. They had music, dancing, and drawing lessons. Their letters to their parents provided insight into their lives of lessons, parties, plays, and more. The letters were published in the book A season in New York, 1801. The book provides insight into the inner thoughts of 19th century girls as they experienced life in a big city. and an Associate Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1815. Silliman founded and edited the American Journal of Science, and was appointed one of the corporate members of the National Academy of Sciences by the United States Congress. He was also a member of the American Association for the Advancement of Science. Silliman College, one of Yale's residential colleges, is named for him, as is the mineral Sillimanite. In Sequoia National Park, Mount Silliman is named for him, as is Silliman Pass, a creek and two lakes below the summit of Mount Silliman.