Мадоннаның «Блондин Амбициясы» әлемдік турнесі (1990)

Кіріспе

1990 жылғы Мадоннаның концерттік гастролі

The Blond Ambition World Tour (Blond Ambition World Tour 90) – американдық әнші Мадоннаның үшінші концерттік гастролі. Ол оның төртінші студиялық альбомы «Like a Prayer» (1989) және 1990 жылғы «Dick Tracy, I'm Breathless» фильмінің саундтрегін қолдады. 57 қосылыстан тұратын турне 1990 жылдың 13 сәуірінде Жапониядағы Чиба қаласындағы Чиба теңіз стадионында басталып, 1990 жылдың 5 тамызында Франциядағы Ницца қаласындағы Шарль Эрман стадионында аяқталды. Бұл Мадоннаның Швеция мен Испаниядағы алғашқы концерттері болды. Алғашқыда «Like a Prayer World Tour» деп жоспарланған бұл турнеге сусын өндіруші «Pepsi» компаниясы демеушілік етуі тиіс еді. Алайда, «Like a Prayer» музыкалық видеосына байланысты туған дау-дамайдан кейін компания келісімшартты бұзды. Концерт бес тақырыптық бөлімге бөлінді: 1927 жылғы неміс экспрессионистік фильмімен және «Express Yourself» музыкалық видеосымен шабыттанған «Метрополис»; католик тақырыптары бойынша «Діни»; сол аттас фильм мен кабаре әсерінен туған «Дик Трейси»; ерте Голливуд фильмдерінен шабыт алып, поляк суретшісі Тамара де Лемпичканың картиналарын ұсынған «Арт-деко»; және соңында, қосымша нөмірлер. Көркемдік жетекшісі Мадоннаның ағасы Кристофер Чикконе болды, ал костюмдерді француз сәнгері Жан Пол Готье жасады. Турне замандас сыншылардан жағымды пікірлер алды және коммерциялық сәттілікке жетті. «Pollstar Concert Industry Awards» сыйлығының лауреаты атанды, «Ең шығармашылық сахналық өндіріс» номинациясында жеңіске жетті және 62,7 миллион АҚШ долларынан астам табыс тапты (доллармен есептегенде миллион доллар). Мадонна сол кезде Майкл Джексоннан кейін екінші ең табысты жеке турнелік орындаушы деп танылды. Турде католик имиджін және жыныстық мазмұнды пайдаланғаны үшін дау туды. Рим папасы Иоанн Павел II жалпы жұртшылықты және христиан қауымын «адамзат тарихындағы ең зұлым шоулардың бірі» деп атаған бұл турнеге қатыспауға шақырды. Бұл наразылықтардың нәтижесінде Италиядағы бір шоу тоқтатылды. Торонтода полиция Мадоннаны «Like a Virgin» әнін орындағаны үшін, онда ол мастурбацияны имитациялағандығы үшін тұтқындаумен қорқытты. Бірақ Мадонна шоуды өзгеріссіз жалғастырды. Көптеген концерттер жазылып, көрсетілді, соның ішінде турдың Ниццадағы соңғы концерті HBO арнасында арнайы бағдарлама ретінде көрсетілді; кейін ол «Blond Ambition World Tour Live» деген атпен LaserDisc форматында шығарылды. Алек Кешисянның режиссерлігімен түсірілген «Madonna: Truth or Dare» (1991) – бұл турне туралы деректі фильм. «Blond Ambition» сыншылар мен авторлар тарапынан театрлық қойылымы мен сәні үшін мақталып, кейінгі поп-артистердің жұмысына үлкен әсер еткені айтылды.

The Blond Ambition World Tour (billed as Blond Ambition World Tour 90) was the third concert tour by American singer Madonna. It supported her fourth studio album Like a Prayer (1989), and the soundtrack album to the 1990 film Dick Tracy, I'm Breathless. The 57 show tour began on April 13, 1990, at the Chiba Marine Stadium in Chiba, Japan, and concluded on August 5, 1990, at the Stade Charles Ehrmann in Nice, France. Additionally, it marked Madonna's first concerts in Sweden and Spain. Originally planned as the Like a Prayer World Tour, it was supposed to be sponsored by soft drink manufacturer Pepsi. However, the company cancelled the contract following the controversy surrounding the music video of "Like a Prayer". The concert was divided into five thematic acts: Metropolis, inspired by the 1927 German Expressionist film of the same name and the "Express Yourself" music video; Religious, by Catholic themes; Dick Tracy, by the film of the same name and cabaret; Art Deco, inspired by early Hollywood movies and featuring paintings by Polish artist Tamara de Lempicka; and finally, an encore. The art direction was by Madonna's brother Christopher Ciccone, while the costumes were created by French fashion designer Jean Paul Gaultier. The tour garnered positive reviews from contemporary critics and was a commercial success. It received the "Most Creative Stage Production" award at the Pollstar Concert Industry Awards and grossed over US$62.7 million ($ million in dollars). Madonna was named the second most successful solo touring act at the time, behind Michael Jackson. The tour generated controversy due to its use of Catholic imagery and sexual content. Pope John Paul II urged the general public and the Christian community not to attend the tour, calling it "one of the most satanic shows in the history of humanity". The protests resulted in the cancelation of one Italian show. In Toronto, the police threatened to arrest Madonna over the performance of "Like a Virgin", which featured her simulating masturbation. Nevertheless, Madonna continued the show unaltered. A number of concerts were recorded and broadcast, including the tour's final show in Nice, which aired as a special on HBO; afterwards it was released exclusively on LaserDisc under the title Blond Ambition World Tour Live. Directed by Alek Keshishian, Madonna: Truth or Dare (1991) was a documentary film chronicling the tour. Blond Ambition has been noted by critics and authors for its theatricality and fashion, which have left its mark on the work of subsequent pop acts.

Өмірбаян

1989 жылдың қаңтар айында Pepsi Cola компаниясы Мадоннамен 5 миллион АҚШ долларына келісім жасасқанын жариялады, оған сәйкес ол және оның жақын арада шығатын "Like a Prayer" әні телеарнадағы жарнамада көрсетіледі. Келісімге сондай-ақ Pepsi-дің Мадоннаның келесі концерттік турнесіне демеушілік жасауы кірді, ол сол кезде Like a Prayer World Tour деп жарияланды. Мадонна әнді шығаруға дейін осы жарнама арқылы әлемдік деңгейде таныстыруды қалады – бұл музыка индустриясында алғашқы рет жасалған нәрсе. Pepsi де өнімдерін Мадоннамен байланыстырып үлкен пайда көріп, оның имиджін пайдаланды. Келесі күні Мадонна MTV арнасында "Like a Prayer" әнінің музыкалық видеоклипін шығарды. Клипте шіркеу және католиктерге тән бейнелер, мысалы, стигмата, Ку-клукс-клан стиліндегі крест жағу және әншінің қара нәсілді киелі адамды сүюі бейнеленген. Әлемдік діни ұйымдар, оның ішінде Ватикан, христиандық бейнелерді құдайға қарсы деп қарастырып, наразылық білдірді және Pepsi мен PepsiCo-ның еншілес компанияларын бойкоттауға шақырды. Соның салдарынан Pepsi жарнаманы кері тартып алып, Мадоннамен жасасқан демеушілік келісім-шартын бұзды. Sire Records 1989 жылдың 16 қарашасында Blond Ambition World Tour турнесін ресми түрде жариялады; Мадоннаның MTV Video Music Awards сахнасында "Express Yourself" әнін орындауы "алдын ала көрсетілім" деп бағаланды. Ол турне туралы: «Бұл мен бұрын жасаған ешқандай шарадан әлдеқайда театрландырылған» деп сипаттады. «Мен ең жақсы әнші емеспінімді және ең жақсы биші емеспінімді білемін. Бірақ мен адамдардың сезімдерін қозғап, қалағанымша оларды әсерге түсіре аламын. Осы турненің мақсаты – ескірген, пайдасыз шектеулерді бұзу» деді. Турне Мадоннаның төртінші альбомы Like a Prayer және Dick Tracy фильміне жазылған I'm Breathless саундтрегін насихаттады.

Ұйғару және репетициялар

Жазушы Ж. Рэнди Тараборреллидің айтуынша, Мадонна "турдың барлық аспектілерін толыққанды бақылай алды". Әншінің інісі Кристофер Чикконе турдың көркемдік директоры болып таңдалды. Ол өзінің өмірбаянында "Менің әпкем Мадоннамен өмір сүруім" деп жазды, ол оған телефон шалып: "Мен гастрольге шығамын, және әрине, мені киіндіруіңді қалаймын, бірақ сахнаны да, көркемдік безендірілісін де жобалауың керек деп ойлаймын". Турдың труппасы жеті биші, екі қосалқы әнші және сегіз музыканттан құралған. Винсент Патерсон, Пепси жарнамасында және "Express Yourself" музыкалық бейнеклипінде әншімен бірге жұмыс істеген, ко-режиссер және хореограф болып тағайындалды. Бишілерге қатысты іріктеулер Нью-Йорк пен Лос-Анджелесте өтті. Хореограф Кароль Армитаж Daily Variety журналында жарнама жариялады, онда былай деп жазылған: "Труп стилін, бит-бой мен vogue білетін еркек бишілерге ашық іріктеу. Әлсіздер мен өзіне сенбеушілерге қатысудың қажеті жоқ!". Луис Камачо мен Хосе Гутиерез Кстраваганза, олар бұрын Мадоннамен бірге "Vogue" әнінің бейнеклипіне жұмыс істеген, алғашқы таңдалғандар болды. Әншіге видеотаспа жібергеннен кейін Мадонна екеуін Tracks түнгі клубына бейресми іріктеуге шақырды. Ол өзінің "өте сенімді адамдарды іздейтінін" атап өтті – "ең жақсыларының ішіндегі ең жақсыларын", сондықтан өзін қалай ұсынып тұрғанына ерекше назар салдым. Іріктеуден өткенімде, бұл үлкен мүмкіндік екенін білдім"; ол репетицияларды "жаттығу лагері сияқты" деп сипаттады. Қалған бишілер Оливер Крумз, Кевин Стия, Габриэль Трупин және Салим Гаулус болды. Билеу мен ән айту кезінде еркін қозғалу үшін ол қолдары бос радиожиілікті құлаққап микрофондарын қолданды, құлаққаптар құлақ үстіне немесе басына бекітілді, ал микрофон капсуласы ауызға дейін созылған икемді тіреуге орнатылды. Оның кеңінен қолданылуынан микрофон дизайны "Мадонна микрофоны" деп аталды. Басқа да қызметкерлердің арасында музыка директоры ретінде Джей Виндинг, тур менеджері ретінде Джон Дрейпер және өндіріс менеджері ретінде Крис Лэмб болды. Репетициялар Калифорния штатының Бурбанк қаласындағы Уолт Дисней студиясында өтті. Киім-кешек үшін әнші француз дизайнері Жан Пол Готьемен байланысты; ол дизайнердің "әдепсіздігі мен юморына" қызығушылық танытып, оған турдың костюмдерін жасауды сұраған қолмен жазылған хат жіберді. Готье қуана-қуана келісті. Ол Мадоннаның жанкүйері болған және "оның осылай танымал болмаған кезде өзі киім тіккеніне" – "көрінетін бюстгальтер, мөлдір маталар, зергерлік бұйымдар ретіндегі кресттер" – таң қалды. Турдың қосалқы әншісі және бишісі Ники Харис кейін "Мадоннамен әрқашан киім мен аяқ киімге мән беріледі" деп еске алды. Готье түсіндіргендей, идея алғаш рет бала кезінде әжесі оны көрмеге алып кеткенде келді, онда "корсетті көрдім. Маған оның түсі, лососьтің сатені, тігісі ұнады. Алтын конусты бюстгальтер осы идеяның жалғасы болды". Кез келген жағдайдың алдын алу үшін әр бөлік иілгіш жіптермен екі рет тігілді. Сахнаны құрылысы шамамен 2 миллион АҚШ долларына бағаланды. Сахнаның көлемі 80 x 70 фут болды, оны орнату үшін жүзден астам адам және оны тасымалдау үшін 18 жүк көлігі қажет болды. Бірінші бөлім, "Метрополис" және "Express Yourself" музыкалық бейнеклипінен шабыттандырылған, түтін шығаратын бірнеше түтікшелер, болат құбырлар, үстінен ілінген кабельдер және ортасында баспалдақтардан тұрды. Бұл бөлімнің соңында перде еденге түсіп, екінші бөлімге жол ашты, онда сахна жатын бөлмеге айналып, әншіні қызыл барқыт төсекте көрсетті.

According to author J. Randy Taraborrelli, Madonna had "complete control over virtually every aspect of the tour". The singer's brother Christopher Ciccone was selected as the tour's art director. He wrote in his autobiography Life with My Sister Madonna that she called him and said, "I'm going on tour, and of course I want you to dress me, but you think you ought to design the stage and art direct the show as well". The tour's troupe was made up of seven dancers, two backup singers and eight musicians. Vincent Paterson, who had worked with the singer on the Pepsi commercial and the "Express Yourself" music video, was appointed co director and choreographer. Auditions for dancers took place in New York City and Los Angeles. An advertisement was put on Daily Variety magazine by choreographer Karole Armitage, it read: "Open auditions for fierce male dancers who know the meaning of troop style, beat boy and vogue. Wimps and Wanna Bes need not apply!". Luis Camacho and Jose Gutierez Xtravaganza, who had previously worked with Madonna on the video for her single "Vogue", were the first to be selected. After sending a video tape to the singer, Madonna invited the pair to the Tracks nightclub for an informal audition. After his audition, dancer Carlton Wilborn was also asked by Madonna to meet her at a nightclub. He pointed out that she was "looking for very confident people – the best of the best – so I was acutely aware of how I was presenting myself. When I made the cut, I knew it was a huge opportunity"; he described the rehearsals as being "like boot camp". The rest of the dancers selected were Oliver Crumes, Kevin Stea, Gabriel Trupin and Salim Gauwloos. To allow greater movement while dancing and singing, she used a hands free radio frequency headset microphones, with the headset fastened over the ears or the top of the head, and the microphone capsule on a boom arm that extended to the mouth. Because of her prominent usage, the microphone design came to be known as the "Madonna mic". Other personnel included Jai Winding as the music director, John Draper as the tour's manager and Chris Lamb as the production manager. Rehearsals took place at the Walt Disney Studios in Burbank, California.|source=—Designer Jean Paul Gaultier, for The New York Times, talking about working with the singer on the tour. For the wardrobe, the singer contacted French designer Jean Paul Gaultier; she was attracted to the designer's "irreverence and humor" and sent him a handwritten letter asking him to design the tour's costumes. Gaultier happily accepted. He was already an admirer of Madonna and expressed admiration for the fact that "when she was not so famous, she made her clothes herself [ ] the visible bra, the transparencies, the crucifixes as jewelry". Tour backup singer and dancer Niki Haris later recalled that "with Madonna, it always comes down to clothes and shoes". Gaultier explained that the idea first came when, as a child, his grandmother took him to an exhibit where "they had a corset on display. I loved the flesh color, the salmon satin, the lace. The gold conical bra was just an extension of that idea". To avoid any incidents, every piece was double sewn with elastic threads. Construction for the stage cost approximately US$2 million. The stage was 80 x 70 feet long and needed over a hundred crew members to mount it and 18 trucks to haul it around. The first section, which was inspired by Metropolis and the "Express Yourself" music video, featured several funnels billowing smoke, steel piping, cables hanging above and a flight of stairs in the middle. At the end of this section ends, the curtain drops to the floor and gives way to the second one, where the stage became a boudoir and featured the singer on a red velvet bed.

Концерт резюмесі

Шоу бес бөлімге бөлінді: Метрополис, Діни, Дик Трейси, Арт-Деко және қосымша нөмір. Жеті жалаңаш еркек биші болат конструкцияның артынан шығып, сахнада хореографиялық нөмір орындады; соңына қарай Мадонна баспалдақ үстінде көтеріліп келетін платформада пайда болды. Ники Харис пен Донна Де Лоридің, оның екі қосалқы әншісі мен бишісінің сүйемелдеуімен, Мадонна әнді тікелей орындады және вог, дене қимылдары мен имитациялық мастурбацияны қамтитын әсем хореография көрсетті. Келесі "Open Your Heart" нөмірінде Мадонна кресломен хореографиялық би орындады, ал бұлжыған денелі биші оны қашықтан бақылады. "Causing a Commotion" әнінде әнші түрлі-түсті веложакет киіп, Харис пен Де Лоримен күресті. Содан кейін ол "Live to Tell" әнін дұға оқитын орындыққа отырып орындады. Әннің ортасында ол "Oh Father" әнін айта бастады, ал Карлтон Уилборн қара шапан киіп дін қызметкерінің рөлін ойнады. "Now I'm Following You" әнімен қоса, Мадонна Дик Трейси бишісімен бірге әннің жазылған нұсқасына би биледі, ал сары плащ киген алты биші бірқатар би орындады. Келесі орындалған ән "Cherish" болды. Онда Мадонна арфада ойнады, ал оның еркек бишілері суқұйрықша киінген. Бірінші қосымша нөмір, "Holiday", Мадонна ақ шалбардың түбінде сәйкес келген жиегі бар нүктелі блузка киіп келді.

Сыни қабылдау

Турне сыншылар тарапынан көбінесе жағымды баға алды. Ж. Рэнди Тараборрелли өзінің "Мадонна: Интимді биография" кітабында "батыл жыныстық билер мен діни суреттер тез темпте, мұқият хореографияланған, естен кетпес қойылымда үйлесіп кетті" деп жазды. Los Angeles Times газеті бұл "Мадоннаның репертуары жылдар бойы қаншалықты дамығанын" көрсетті. Сол басылымнан Роберт Хилберн: "Мадоннаның "Блондинка Амбиция" шоуы стильді жандар мен жай ғана қызығушылық танытқан жанкүйерлердің арасындағы ең жоғары талаптарды қанағаттандыру үшін жоғары деңгейдегі хореография мен сахна дизайнымен жабдықталған". Pittsburgh Press газетінен Рон Миллер оны "үлкен, жарқыраған, әртүрлі өндіріс номерлері мен костюм алмасуларға толы" деп сипаттады. Сондай-ақ, The Pittsburgh Press газетінен Дэвид Хинкли оны "Бродвейдің жарқын, жоғары энергетикалық қойылымымен" салыстырды. 1990 жылдың 7 мамырында Даллас Реюнион Аренасында өткен шоу туралы Том Маурстад: "Бұл концерт емес, музыкалық экстраваганза, әр ән өздігінен жеке өндіріс ретінде танылады" деп жазды, бірақ әншінің Даласты Хьюстонмен шатастырғанына сын айтты. "Рок туралы толық нұсқаулық" кітабының авторы Питер Бакли қойылымды мақтап, "стадиондағы концертті сахналаудың шығармашылық көрінісі" деді. People журналынан Монтгомери Брауэр мен Тод Голд оны "105 минуттық, қозғалысқа толы, жанжалдарға толы керемет қойылым" деп атады. Gay Times журналының Скотт Андерсон үшін "сахнада не болып жатса да, ол концерт сияқты сезілді, ал хореографияның шеберлігіне қарамастан, оған біршама табиғилық пен спонтандылық тән, ол ойнақы және еркін сезілді". Newsday газетінен Фрэнк ДеКаро "бір жарым сағаттан астам уақыт ішінде [Мадонна] бір айлық халықаралық журналдардың мұқабаларындағыдай көптеген бейнелерді ұсынды" деп атап өтті, соңында "Блондинка Амбициясы - бұл Рокси, Пирамида және Studio 54-тің өркендеген кезеңдерінің біріне бірі қосылған түні" деді. Сол басылымнан Джон ЛеЛэнд: "алдын ала болжамдар бойынша, ол шоқтықты және ашық әрекетті болды [ ] Бірақ дүйсенбі күні кешке Нассау Колизейінде жиналған көпшілікті біріктірген нәрсе - біз шоқтықпадық. Көңіл көтерілді, қызықтырды, қоздырды немесе әсер етті, мүмкін, бірақ шоқтықпадық не ашуланбадық". The Baltimore Sun газетінен Сужата Масси "күшті" орындауларды, Мадоннаның киімдерін және "секси" әңгімелерді атап өтті. Chicago Tribune газетінен Грег Кот "музыка, әрине, біраз қозғалысқа шақырып, қуантты, бірақ кешті есте қаларлық еткен Мадонна - орындаушы, биші, философиялық ойшыл және өткір тілді комик болды" деп ойлады. Ол әншінің сахналық бейнесін мақтап, "Like a Virgin" әнінің "тартымды әрі күлкілі" екенін айтты. The New York Times газетінен Жон Парелес аралас пікір білдірді: "Мадонна табуларды сынап жатқан шығар, бірақ ол рок театрында жаңа жол ашпайды", сондай-ақ, тіл үйлесімділігін сынға алды; "ол қате нота қаупінен гөрі тіл үйлесімділігін қалайды. Бұл концертті ауасыз және жағымсыз етеді". Үш жылдан кейін сол автор "Блондинка Амбициясымен ол поптың ең аз флирт жасайтын секс-символы болды" деп мәлімдеді және оны "мақтан тұтатын, жағымпаздықтан аулақ" деп бағалады. Гетеборгте өткен шоу туралы El País газетінен Луис Идальго: "басты сұрақ - Мадонна тікелей эфирде ән салады ма, жоқ әлде толығымен емес пе [ ] Табиғи дем алудың және толқыған тыныстың болмауы бұл гипотезаны нығайтады, бұл ұйым қатты жоққа шығарады". Blond Ambition 1990 жылғы Pollstar Concert Industry Awards жүлдесінде "Ең шығармашылық сахналық өндіріс" номинациясын жеңіп алды және сонымен қатар "Жылдың ірі гастролі" номинациясына ие болды.

The tour received generally positive reviews from critics. In his book Madonna: An Intimate Biography, J. Randy Taraborrelli wrote that, "brazenly sexual dance numbers and religious imagery commingled in a fast paced, tightly choreographed unforgettable extravaganza". The Los Angeles Times said it highlighted "just how deep Madonna's repertoire has become over the years". From the same publication, Robert Hilburn opined that, "Madonna's Blond Ambition show comes equipped with enough high concept, Broadway like choreography and stage design to satisfy the most demanding stargazer in a crowd equally populated by style conscious wanna be's and simply curious mainstream fans". The Pittsburgh Presss Ron Miller called it "big, glitzy and full of elaborate production numbers and costume changes". Also from The Pittsburgh Press, David Hinckley compared it to a "flashy, high energy Broadway production". In his review of the show on May 7, 1990, at Dallas' Reunion Arena, Tom Maurstad felt that, "it wasn't so much a concert as it was a musical extravaganza, with each song functioning more as its own production"; however, he criticized the singer for mixing up Dallas with Houston when addressing the crowd. Peter Buckley, author of The Rough Guide to Rock, praised the production and said it was "an imaginative take of the staging of a stadium gig". Montgomery Brower and Todd Gold, from People, called it a "105 minute hullabaloo amazing for its breadth of controversy". For Gay Times magazine's Scott Anderson, "despite all that's happening on the stage it still felt like a concert, and despite the precession of the choreography, it had a certain rawness to it, it felt playful and spontaneous". Newsdays Frank DeCaro noted that, "in just over an hour and a half, [Madonna] juggles as many looks as she does a month's worth of international magazine covers", concluding that, "Blond Ambition is a night at the Roxy, the Pyramid and Studio 54 in its heyday, all rolled into one". From the same publication, John LeLand said that "the advance word was that it was shocking and outrageous [ ] But what brought most of the crowd together at Nassau Coliseum Monday night, was that we weren't shocked. Amused, tickled, stimulated or diverted, maybe, but not shocked or outraged". Sujata Massey from The Baltimore Sun highlighted the "passionate" performances, Madonna's outfits and the "sexy" chatter. Greg Kot from the Chicago Tribune felt that, "though the music certainly offered a few shake your booty thrills, it was Madonna the performer, dancer, rogue philosopher and smart mouthed comic who made the evening memorable". He praised the singer's stage presence and pointed out the performance of "Like a Virgin" for being "both seductive and hilarious". In a mixed review, Jon Pareles from The New York Times wrote: "Madonna might be testing taboos, but she's hardly breaking new ground in rock theatrics", also criticizing the use of lip sync; "she would clearly rather lip sync than risk a wrong note. It makes the concert airless and off putting". Three years later, the same author said that, "with Blond Ambition she was pop's least flirtatious sex symbol", and deemed it "proudly uningratiating". In his review of the show in Gothenburg, Luis Hidalgo from El País expressed that, "the big question is knowing if Madonna sings live or not completely [ ] The non existence of natural gasping and agitated breaths reinforces this hypothesis, strongly denied by the organization". Blond Ambition won the award for Most Creative Stage Production at the 1990 Pollstar Concert Industry Awards, and was also nominated in the Major Tour of the Year category.

Коммерциялық өнімділік

Турнеге әлем бойынша 800 000 адам қатысты, алғашқы есептер бойынша 19 миллион АҚШ доллары табыс әкелді. Жапонияның Чиба марин стадионындағы алғашқы үш концерттің әрқайсысына 35 000 адам қатысып, 4,5 миллион АҚШ доллары жиналды. Оның жапондық концерттерінің барлығы билеттер сатылымға шыққаннан кейін бірнеше күн ішінде сатылып кетті, бұл турдың жапондық бөлімінен жұлдызға 37 миллион АҚШ доллары табыс әкелді. Солтүстік Америкада алдын ала сату кезінде алғашқы екі сағат ішінде 482 832 билет сатылып, 14 миллион АҚШ доллары жиналды. Алғашқы төрт концерттен шамамен 1,5 миллион АҚШ доллары табыс болды. Лос-Анджелесте турне Мемориал спорт аренасында рекорд орнатты; алғашқы үш концерттің билеттері 45 минутта сатылып, 456 720 АҚШ доллары жинады, бұл арена тарихындағы ең табысты музыкалық шара болды. Нью-Джерсидегі соңғы американдық концерттен түскен 300 000 АҚШ долларынан астам сома amfAR коммерциялық емес ұйымына сыйлық ретінде берілді; бұл шоу Мадоннаның АИТС-тен қайтыс болған досы Кит Харингке арналған еді. Мадридтегі Висенте Кальдерон стадионындағы жалғыз концертке 50 000 жанкүйер келсе, Вигода 40 000 билеттің тек 23 000-ы сатылды. Тур аяқталғаннан кейін 57 концерттен барлығы 62,7 миллион АҚШ доллары (доллармен есептегенде миллион доллар) табыс әкелгені хабарланды. Billboard басылымы хабарлағандай, билеттерден түскен табыстың бір бөлігі Cities In Schools қайырымдылық ұйымына берілді, ол мектептен шығып кеткен жасөспірімдерді қолдайтын бағдарлама. Мадонна сол кездегі екінші ең табысты жеке турнелік орындаушы деп аталды, ол тек Майкл Джексоннан кейін ғана тұрды.

Даулар

Турне жыныстық және католиктік суреттерге байланысты дау тудырды. Италияда рим-католиктерінің жекелеген бірлестігі Рим мен Туриндегі қойылымдарды бойкоттауға шақырды; Папа Иоанн Павел II жалпы жұртшылықты және христиан қауымын концертке бармауға үндеді, оны "адамзат тарихындағы ең шайтандық шоулардың бірі" деп атады. Ватиканның газеті "L'Osservatore Romano" оны "күнәлі, құдайға қарсы" және "толық ұят" деп сипаттады, ал консервативті католиктердің жекелеген бірлестігі "Famiglia Domani" оның эротизмін сынап, "арсыз" деп атады. Мадонна Римдегі Леонардо да Винчи–Фьюмичино әуежайында баспасөз мәслихатын өткізіп, өзін және турнесін қорғады: "Мен итальян-американдықпын және оған мақтанамын. Турне ешкімнің де сезімін ренжітпейді. Ол ашық ойлы адамдарға арналған және оларды сексуалдыққа басқаша қарауға итермелейді. Өздерінің де, басқалардың да [ ] Театр сияқты, [Blond Ambition] сұрақтар қояды, ойландырады және жақсылық пен жамандық, нұр мен қараңғылық, қуаныш пен қайғы, кешірім мен құтқаруды бейнелейтін эмоционалды сапарға алып шығады". Рим газеті "Il Messaggero" дауды салқын пікірмен жоққа шығарды; "Ешнәрсеге көп шу" деп жазылған бас мақаласында. Торонтода турненің ашық мазмұны да проблема тудырды. 27 мамыр күні қаланың SkyDome-ындағы алғашқы қойылым кезінде жергілікті полиция экипажы әншіні "әдепсіз және ұятсыз көрсеткені" үшін, атап айтқанда "Like a Virgin" өнері кезіндегі мастурбация көрінісі үшін қамауға алумен қорқытты. Алайда, "Rolling Stone" журналының хабарлауынша, турне менеджері полицияға: "Шоуды тоқтатыңыз, сонда 30 000 адамға неліктен тоқтатып отырғаныңызды түсіндіруге тура келеді" деген ультиматум бергеннен кейін, ешқандай айып тағылмады. Мадонна концерттің басында көпшіліктен: "Сіздер өнер мен сөз бостандығына сенесіздер ме?" деп сұрады және өзін суретші ретінде білдіру еркіндігін қорғау үшін қамауға алуға дайын екенін мәлімдеді. Ол кезде Торонто полициясының офицері болған Фрэнк Берген бұл талаптарды зейнеткер полиция офицері мен мемлекеттік прокурордың Мадонна мен турнеге қарсы "күшті ұстаным" білдіргенінен бастау алғанын еске алды. Ол сондай-ақ, полиция "Мадонна: Шындық немесе Батырлық" деректі фильмінде "нағыз түймелер" ретінде бейнеленгеніне қарамастан, олардың осылай әрекет етпегенін сезінді. Бишілердің бірі Кевин Стия труппаның қойылым үшін қамауға алуға дайын екенін айтып, оны "Мадоннамен бірге сезінген ең күшті сәт" деп атады. "Біз команда ретінде біргеміз". Бұл трансляция HBO арнасына сол кездегі ең жоғары рейтингті түпнұсқа бағдарламаны әкелді; шамамен 4,5 миллион адам көріп қалды. Ол теледидар үшін тым ашық деп саналды, концерт кезінде Мадонна камераларға: "Мен Америкаға не айтарымды білесіздер ме? Күлкіге қабілетті болыңыздар, жарай ма?" деді. Йокогамадағы қойылымдардың бірі де жазылып, Жапонияда ғана "Blond Ambition – Japan Tour 90" деген атпен шығарылды. Осы шығарылымдардан басқа, испандық телеарнасы TVE Барселонадағы концертті жазып алып, 30 елде көрсетті. Англияда BBC Radio 1 Уэмбли стадионынан толық қойылымды эфирге шығарды, бұл Мадоннаның тікелей эфирде қолданған дөрекі сөздеріне байланысты дау тудырды. Турне туралы деректі фильм, "Мадонна: Шындық немесе Батырлық" (Солтүстік Америкадан тыс жерлерде "In Bed with Madonna" деп аталады), Алек Кешисянның режиссерлігімен 1991 жылдың 10 мамырында кинотеатрларда көрсетілді және 15 миллион АҚШ долларынан астам табыс әкелді. Әнші Кешисянға өзі және турне туралы HBO арнаулы бағдарламасын түсіруді ұсынды; режиссер сахна артындағы ортаны "Феллинидің дисфункционалды отбасысы" деп тапқандықтан, әншіні осыған бағытталған нақты фильм түсіруге көндірді, кейбір қойылымдардың аралас кадрларымен. Ол жалпы оң пікірлер алды; "Rolling Stone" журналынан Питер Траверс: "Сіз "Шындық немесе Батырлық" фильмін сүйіп кетпеуіңіз мүмкін, бірақ сіз оны табиғат күші ретінде құрметтейсіз" деп жазды. 2018 жылы "The Guardian" оны барлық уақыттағы ең ұлы музыкалық деректі фильмі деп атады, Райан Гилби "[Алек] Кешисян Мадоннаның камерасына осы уақытта бұрынғыдан да жақсы бағытталмауы мүмкін емес" деп мәлімдеді. Алайда, Мадонна фильмдегі рөлі үшін "Ең нашар актриса" номинациясына Razzie Award сыйлығын алды. Ол 1991 жылдың 9 қазанында LIVE Entertainment компаниясымен видеоға шығарылды. 2016 жылы шыққан "Strike a Pose" деректі фильмінде турне аяқталғаннан кейін алты бишінің өмірі баяндалған.

The tour was subject to controversy due to its sexual and Catholic imagery. In Italy, a private association of Roman Catholics called for a boycott of the shows in Rome and Turin; Pope John Paul II urged the general public and the Christian community not to attend the concert, calling it "one of the most satanic shows in the history of humanity". The Vatican's newspaper L'Osservatore Romano deemed it "sinful, blasphemous" and "a complete disgrace", while the Famiglia Domani, a private association of conservative Catholics, criticized its eroticism and called it "shameful". Madonna held a press conference in Rome's Leonardo da Vinci–Fiumicino Airport defending herself and the tour: "I am Italian American and proud of it The tour in no way hurts anybody's sentiments. It's for open minds and gets them to see sexuality in a different way. Their own and others [ ] Like theater, [Blond Ambition] asks questions, provokes thought and takes you on an emotional journey, portraying good and bad, light and dark, joy and sorrow, redemption and salvation". Roman newspaper Il Messaggero dismissed the controversy with a lukewarm review; "A lot of noise over nothing", read the headline. In Toronto, the tour's explicit overtone also caused problems. During the first show at the city's SkyDome on May 27, the crew received a visit from the local police who threatened to arrest the singer for "lewd and indecent display", specifically the masturbation scene during the performance of "Like a Virgin". However, according to Rolling Stone, no charges were made after the tour's manager gave the police an ultimatum: "Cancel the show, and you'll have to tell 30,000 people why." The show was unaltered and Madonna began the concert by asking the crowd "do you believe in artistic expression and freedom of speech? ", and later issued a statement saying she was willing to be arrested to protect her freedom to "express myself as an artist". Frank Bergen, a Toronto police officer at the time, recalled that the claims were led by a retired police officer and a crown attorney with a "strong position" against Madonna and the tour. He also said despite the police being depicted as "real knobs" on the Madonna: Truth or Dare documentary, he felt they weren't acting that way. Kevin Stea, one of the dancers, said the troupe was willing to be arrested over the performance, calling it "the most powerful moment I ever felt with Madonna. As a team we were all together". The transmission gave HBO a record for the highest ratings ever for an original program at the time; around 4.5 million people tuned in. It was considered too racy for television, and during the concert Madonna told the cameras: "You know what I have to say to America? Get a fucking sense of humor, okay?". One of the Yokohama dates was also recorded and released exclusively in Japan under the title Blond Ambition – Japan Tour 90. In addition to these releases, Spanish broadcaster TVE recorded the concert in Barcelona and aired it in 30 countries. In England, BBC Radio 1 broadcast the full show from Wembley Stadium, which led to controversy over the profanity Madonna used live on air. The documentary film which chronicled the tour, Madonna: Truth or Dare (known as In Bed with Madonna outside of North America), was directed by Alek Keshishian and released in theaters on May 10, 1991, grossing over US$15 million. The singer approached Keshishian about doing an HBO special on her and the tour; the director, who found the backstage scene to be "a Fellini esque dysfunctional family", persuaded the singer to do an actual film focused on that, with interspersed footage of some performances. It received generally positive reviews; Peter Travers from Rolling Stone wrote that "you may not leave Truth or Dare loving Madonna, but you'll respect her as a force of nature". In 2018, it was named by The Guardian as the greatest music documentary of all time, with Ryan Gilbey claiming that "[Alek] Keshishian couldn't have trained his cameras on Madonna at a better time". However, Madonna was nominated for a Razzie Award for Worst Actress for her role in the film. It was released on video by LIVE Entertainment on October 9, 1991. The 2016 documentary Strike a Pose chronicled the life of six of the dancers after the tour finished.

Басқа суретшілердің шығармаларында

Blond Ambition сол кездегі концерттерде сирек кездесетін театрлық қойылымы және сәнімен ерекшеленді. Кореограф-режиссер Винсент Паттерсон Мадоннаның мақсаты – «біз бұза алатын барлық ережені бұзу» болғанын айтты. Ол сексуалдық мәселелер, гендерлік бейтараптық және шіркеу туралы айқындамалар жасағысы келді. Ол да солай істеді. Скотт Андерсон «Blond Ambition Tour» турнесі әртістердің стадиондар мен ареналарда өнер көрсету әдісін өзгертіп жіберді деген қорытындыға келді. VH1 тілшісі Кристофер Роза бұл тур Мадоннаның «мәдени құбылыс және жаңашыл поп-артист» статусын бекітті деді. The Advocate журналының авторы Джина Вивинетто оны Мадоннаның ең жақсы туры деп атап, «Blond Ambition» пайда болғанға дейін тікелей концерттің қандай болатынын білмеппіз» деп жазды. The Odyssey тобынан Рокко Папа «[Blond Ambition] поп-шоуда бұрын-соңды көрінбеген театрлық деңгейді ұсынды» және «барлық келесі поп-концерттер үшін стандартты белгіледі» деді. Мадонна мен хореограф Винсент Паттерсон шексіздікке ұмтылған, жаңашылдық рухтағы қойылымдар жасады. Spin журналы оны соңғы 35 жылдағы ең үздік алтыншы концерт деп таныды. Илана Каплан «бұл жай ғана шок эффектісі емес: ол тікелей эфирдегі поп музыканы өзгертуге бағытталған» деп жазды, сондай-ақ Мадоннаға «таблоидтар оны қателікпен жамандыққа толы деп санаған кезде өзінің баяндамасын және күшін қайтаруға» көмектесті. Idolator тілшісі Майк Васс оны «қазіргі заманғы концерттердің жобасы» деп санады. «Поп королевасы хореографияға, костюмдерге және өндіріске ән айтумен бірдей көңіл бөлді, бұл жағдайды түбірінен өзгертті». The Guardian газетінде профессор Сара Черчвелл жазғандай, тур Мадоннаға «мегажұлдыздыққа қадам басып, музыка индустриясын қалыптастырып, өзін бүгінгі мультимедиалық концерттік қойылымдардың анасы» ретінде танытуға мүмкіндік берді. Rolling Stone журналы Мадоннаның «поп мегатурдың өзін жаңартқанын» атап өтті. 2017 жылы журнал Blond Ambition-ды «Соңғы 50 жылдың 50 ең үздік концерті» тізіміне қосты. Бұған ұқсас пікір білдірген Billboard тілшісі Джон О'Брайен «көрермендер енді поп-идолын жай ғана хиттерін орындаумен қанағаттанбайтынын» айтты. Көп ұзамай, әсем безендіру және күшті сюжеттік желі супержұлдыздық турдың ажырамас бөлігіне айналды. «Мадонна байланысы: репрезентациялық саясат, субмәдени жекеліктер және мәдени теория» кітабының авторлары Рамона Лиера Швихтенберг, Дейдре Прибрам, Дейв Тетзлафф және Рон Скотт турдың «американдық мәдениеттегі сексуалдық мәселелерге қатысты қарама-қайшылықтарды ашып көрсеткенін» және «орта таптың нәзік сексуалдық нормалары мен шекараларын» бұзғанын жазды. Ол сондай-ақ кейінгі поп-артистердің жұмысына да әсер етті. NME тілшісі Эл Хант былай деп жазды: «Рианнаның 'S&M', Ариана Грандедің 'Side to Side' және Мадоннадан кейін пайда болған көптеген поп-жұлдыздардың қамшылары мен тізбектерін ойлаңыз, олардың әр қимылында Blond Ambition-ның іздері бар». Кайли Миноугтың 1991 жылғы Let's Get to It турнесі Blond Ambition-ға ұқсастығы үшін сынға ұшырап, «пародия» деп аталды. Майкл Джексонның 1992–1993 жылдардағы Dangerous World Tour турнесі, сондай-ақ Пинк, Бейонсе, Леди Гага, Кэти Перри, Майли Сайрус, Мэрилин Мэнсон, Никки Минаж және Джастин Бибердің тікелей эфирдегі қойылымдарында да оның ықпалы байқалды. Актерлердің сөздерін жақыннан түсіру үшін Джеймс Кэмеронның «Аватар» (2009) фильмінде жұмыс істейтін режиссерлер оларға аузының алдына орналасқан кішкентай шаршы камералары бар қара құлаққаптар кигізді. Бұл Мадоннаның турлерінде қолданған микрофондарына ұқсас болды. Продюсер Джон Ландау «егер Мадонна микрофонмен секіріп, керемет өнер көрсетсе, біз «осы микрофонды бейнекамерамен алмастырайық» деп ойладық» деп түсіндірді.

Blond Ambition has been noted for its theatricality and fashion, something uncommon for concerts at the time. Co director/Choreographer Vincent Paterson recalled that Madonna's goal was to "break every rule we can. She wanted to make statements about sexuality, cross sexuality and the church. And she did". Scott Anderson concluded that the Blond Ambition Tour changed the way artists present and perform in stadiums and arenas. According to Christopher Rosa from VH1, the tour solidified Madonna's status as a "cultural tour de force and groundbreaking pop artist". Gina Vivinetto from The Advocate named it Madonna's best tour and wrote that, "until [Blond Ambition] came along, we had no idea what a live concert could be". For The Odyssey's Rocco Papa, "[Blond Ambition] offered a level of theatricality not previously seen in pop shows" and "set the standard for all pop concerts that followed. Madonna and choreographer Vincent Patterson put together routines that pushed boundaries". Spin deemed it the sixth greatest concert of the last 35 years. Ilana Kaplan wrote that it "was more than just shock factor: It was meant to transform live pop music", and also that it helped Madonna "reclaim her narrative and power as the tabloids (wrongfully) deemed her a villain". Idolators Mike Wass considered it the "blueprint for modern concerts [ ] The Queen of Pop really shook things up by giving choreography, costumes and production as much attention as the live vocals". Writing for The Guardian, professor Sarah Churchwell wrote that the tour allowed Madonna to "catapult[ed] herself into megastardom, shaping the music industry" and establishing herself as "the mother of today’s multimedia concert extravaganzas". Rolling Stone noted that Madonna had "reinvented the pop megatour itself"; in 2017, the magazine included Blond Ambition on their list of "The 50 Greatest Concerts of the Last 50 Years". On a similar note, Billboards Jon O'Brien commented that, "no longer were audiences content to watch their pop idol simply play the hits. Elaborate production values and strong narrative arcs soon became just as integral to the superstar tour as the music itself". Ramona Liera Schwichtenberg, Deidre Pribram, Dave Tetzlaff and Ron Scott, authors of The Madonna Connection: Representational Politics, Subcultural Identities, And Cultural Theory, wrote that the tour revealed the "underlying contradictory tensions within dominant American culture vis à vis sexuality", and that it violated too many "fragile, middle class sexual codes and boundaries". It has also left its mark on the work of subsequent pop acts; NMEs El Hunt wrote: "Think of the whips and chains of Rihanna's 'S&M', Ariana Grande's 'Side to Side' and countless other pop greats who emerged post Madonna, and traces of Blond Ambition linger in their every move". Kylie Minogue's 1991 Let's Get to It Tour was criticized for its similarities to Blond Ambition and branded a "parody". Further influence has been recognized by critics on Michael Jackson's 1992–93 Dangerous World Tour, as well as on the live performances of Pink, Beyoncé, Lady Gaga, Katy Perry, Miley Cyrus, Marilyn Manson, Nicki Minaj and Justin Bieber. In order to record the actors' expressions up close, filmmakers working on James Cameron's Avatar (2009) had them wear black headsets with small square cameras positioned in front of their mouths ―similar to the microphones used by Madonna on the tour; producer Jon Landau explained that, "if [Madonna] can be bouncing around with a microphone in her face and give a great performance [ ] we thought, 'Let’s replace that microphone with a video camera'".

Қызметкерлер

"Блонда Амбиция" 90 жылдық әлемдік турне бағдарламасынан бейімделген.