Кіріспе

Чарльз Спенсер, 3-ші Сандерленд графы (1675–1722)

Чарльз Спенсер, 3-ші Сандерленд графы, КГ, ПК (23 сәуір 1675 – 19 сәуір 1722), 1688 жылдан 1702 жылға дейін Спенсер лорды ретінде танымал, Спенсер әулетінен шыққан ағылшын мемлекет қайраткері және ақсүйек. Ол Ирландияның Лорд-лейтенанты (1714–1717), Құпия кеңес мүшесі (1715–1716), Кеңес Лорд-президенті (1718–1719) және Қазыналықтың бірінші лорды (1718–1721) қызметтерін атқарды. Ол Уинстон Черчилль мен Уэльс ханшайымы Диананың, сондай-ақ олардың арқылы Ұлыбритания монархиясының қазіргі мұрагері, Уэльс ханзадасы Уильямның атасы.

Ерте өмір

Ол Роберт Спенсердің, 2-ші Сандерленд графының және Джордж Дигбидің қызы Энн Дигбидің екінші ұлы болды. 1688 жылы қыркүйекте Парижде ағасы Роберт қайтыс болғаннан кейін, ол теңдестікке мұрагер атанды. Джон Эвелин оны "ерекше үміттерге толы жас" деп сипаттады, ол білімін Утрехтада аяқтады және 1695 жылы Тивертон округінен Парламентке депутат болып сайланды. Сол жылы ол Ньюкаслдің 2-ші герцогы Генри Кавендиштің қызы Арабеллаға үйленді; ол 1698 жылы қайтыс болды, ал 1700 жылы Джон Черчилльдің, 1-ші герцог Марлбороның және Марлборо герцогинясы Сара Черчилльдің қызы Энн Черчилльге үйленді. Бұл Сандерленд пен оның ұрпақтары үшін маңызды одақ болды; осы арқылы ол саяси өмірге қадам басты, ал кейін Марлборо герцогтігі Спенсерлерге көшті. 1698 жылы ол отбасын үлкен дауға ұшыратты, өйткені оның сіңілісі Доног Маккарти, 4-ші Кланкарти графы, Джеймс II-ді қолдағандығы үшін Лондон мұнарасына қамалып, кейін қашып кеткен еді. Ол ұзақ жылдар бойы ажырасып жүрген әйелімен, Чарльздың қарындасы Елизаветамен қайта табысып, олардың некесі толыққанды болды. Чарльз әкесінің қызметшілері ескерткеннен кейін, Кланкартиді Елизаветамен бірге жатқанда тұтқындатты. Бұл оқиға олардың ата-аналарына үлкен ұят келтірді. Вильгельм III бұл мәселені маңызды деп санамады, кездескен әркімнің оны "сол кішкентай отты Кланкарти" туралы мазақтағанын таңғалды және оларға Гамбургтегі Алтона қаласына қоныстануға рұқсат берді. 1704 жылы Гамбургте қайтыс болған Елизавета енді ата-анасы мен ағасын көрмеді. Әкесінің өмірбаянын жазған автор бұл оқиға Чарльзды жақсы жарықтан көрсете қоймағанын, оның әрі ер адам, әрі бауыр ретінде беделіне нұқсан келтіргенін айтады.

Мансап

1702 жылы пэрлікке ие болғаннан кейін, Сандерленд Англия мен Шотландия арасындағы одақ комиссарларының бірі болды, ал 1705 жылы ол Венаға ерекше өкіл ретінде жіберілді. Ол республикалық идеяларға бейім болғанмен, күйеуі, принц Джорджқа үсыныс беруге қарсы шығып, Анна патшайымға жағымсыз болды. Бірақ Марлбороның ықпалымен Оңтүстік департаментінің Мемлекеттік хатшысы ретінде министрлікке тағайындалды, 1706 жылдың желтоқсанында қызметке кірді. 1708 жылдан 1710 жылға дейін ол үкіметті бақылаған, бірақ көптеген жауы болған, патшайым оны әлі де ұнатпаған және 1710 жылдың маусымында қызметтен босатылды. Анна оған жылына 3000 фунт зейнетақы ұсынды, бірақ ол "егер елге қызмет ету құрметіне ие болмаса, оны тонамаймын" деп бас тартты. Сандерленд қоғамдық өмірге қатысуын жалғастырды және патшайымның өлімі жақындап келе жатқандықтан, Ханновер сарайымен байланыс жасап, қабылдануы тиіс шаралар туралы белсенді түрде ақпарат алмасты. 1706 жылы Джордж I-мен танысты, бірақ сайлаушы патша болғаннан кейін Сандерленд Ирландияның Лорд-лейтенанты лауазымын ғана алды. 1715 жылдың тамызында ол Лорд Приви Сил ретінде кабинетке қосылды. 1717 жылдың сәуірінде Георг I-ге барып қайтқаннан кейін, Солтүстік департаментінің Мемлекеттік хатшысы лауазымын иеленді. Ол 1718 жылдың наурызына дейін осы лауазымды сақтап, содан кейін Қазынашылықтың бірінші лорды болды, сонымен қатар Кеңестің лорд-президенті лауазымын да атқарды. Ол тиімді түрде премьер-министр болды. Сандерленд Лордтар палатасының мүшелерінің санын шектеуге бағытталған Пэрлік туралы заң жобасына ерекше қызығушылық танытты, бірақ бұл заң жобасы Сэр Роберт Уолполдың қарсылығына байланысты қабылданбады. Оңтүстік теңіз көпіршігінің жарылуы оның саяси құлдырауына әкелді. Ол 1720 жылғы жобаны іске қосуға қатысқандықтан, қоғамдық пікір оған қарсы болды және бұл мәселе тергелгенде, Уолполдың күш-жігерінің арқасында ғана ол Палаталар палатасында ақталды. 1721 жылдың сәуірінде ол лауазымынан кетті, бірақ 1722 жылдың 19 сәуірінде қайтыс болғанға дейін Георг I-ге ықпалын сақтап қалды. Сандерленд қаласы, Массачусетс, 1718 жылдың қарашасында, ол Кеңес Лорды Президенті болғаннан кейін, оның құрметіне аталды.