Джеймс Фрэнсис Бернс: Американ саяхатшысы және мемлекеттік қайраткері

Кіріспе

Америкалық саясаткер (1882–1972)

Джеймс Фрэнсис Бёрнс (/US/'/b//ɝ//n//z/ BURNZ; 2 мамыр 1882 – 9 сәуір 1972) – Оңтүстік Каролина штатынан шыққан американдық судья және саясаткер. Демократиялық партия мүшесі, ол АҚШ Конгресінде және АҚШ Жоғарғы Сотында, сондай-ақ атқарушы билікте қызмет етті, ең бастысы президент Гарри С. Трумэн басқаруындағы 49-шы АҚШ Мемлекеттік хатшысы болды. Бёрнс сонымен қатар Оңтүстік Каролинаның 104-ші губернаторы болды, бұл оны американдық федералды үкіметтің үш тармағының ең жоғары деңгейінде қызмет еткен, сонымен қатар штаттық үкіметте де белсенді болған санаулы саясаткерлердің біріне айналдырды. Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында туып өскен Бёрнс өзінің туысы, губернатор Майлз Бенджамин Максуинидің көмегімен заңгерлік мансабын бастады. Бёрнс АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және 1911 жылдан 1925 жылға дейін қызмет етті. Ол президент Вудро Вильсонның жақын одақтасы және сенатор Бенджамин Тилманның қолдауында болды. 1924 жылы АҚШ Сенатына сайлануға тырысты, бірақ ақ нәсілшілдік террористік ұйым Ку-Клукс-Кланның қолдауымен Кольман Ливингстон Близге қарсы өткен екінші турда жеңіліске ұшырады. Содан кейін Бёрнс заңгерлік практикасын Оңтүстік Каролина штатының Спартанбург қаласына көшіріп, саяси оралысқа дайындалды. 1930 жылы Демократиялық партияның алғашқы сайлауында Блейзді аз айырымымен жеңіп, 1931 жылы Сенатқа өтті. Тарихшы Джордж Э. Моури Бёрнсті «Джон Калхун мен Линдон Джонсон арасындағы Конгрестің ең ықпалды оңтүстік мүшесі» деп атады. Сенатта Бёрнс өзінің көп жылдық досы, президент Франклин Д. Рузвельттің саясатын қолдады. Бёрнс «Жаңа мәміле» саясатын қолдап, Оңтүстік Каролинадағы су шаруашылығы жобаларына федералдық инвестициялар тартуға тырысты. Ол сондай-ақ Рузвельттің сыртқы саясатын қолдап, Осі державаларына қарсы қатаң шаралар қабылдауды талап етті. Бірақ ол Рузвельт ұсынған кейбір еңбек заңдарына, мысалы, штаттың өте төмен фабрикалық жалақысының бәсекеге қабілеттілігін жойған «Әділ еңбек стандарттары туралы» заңға қарсы болды. Рузвельт 1941 жылы Бёрнсті Жоғарғы Сотқа тағайындады, бірақ Америка Екінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін оны атқарушы билікке өтуді сұрады. Соғыс кезінде Бёрнс Экономикалық тұрақтандыру және Соғыс мобилизациялау кеңселерін басқарды. Ол 1944 жылғы сайлауда Генри А. Уоллестің орнына Рузвельттің вице-президенттікке үміткері болуға ниеттенді, бірақ оның орнына Гарри С. Трумэн 1944 жылғы Демократиялық ұлттық конвентте ұсынылды. Рузвельт қайтыс болғаннан кейін Бёрнс Трумэннің жақын кеңесшісі болды және 1945 жылдың шілдесінде АҚШ Мемлекеттік хатшысы болды. Осы қызметінде Бёрнс Потсдам конференциясына және 1947 жылғы Париж бейбітшілік келісімдеріне қатысты; алайда, Бёрнс пен Трумэн арасындағы қарым-қатынас суынып, Бёрнс 1947 жылдың қаңтарында министрлік қызметінен кетті. 1950 жылы Оңтүстік Каролинаның губернаторы болып сайлану арқылы саяси аренаға оралды. Губернатор ретінде ол «Браун мен Білім беру кеңесі» ісі бойынша Жоғарғы Соттың шешіміне қарсы болды және мектептерді жіктемеудің орнына «бөлек, бірақ тең» қағидасын енгізуге тырысты. Ол өзі демократ болғанымен, 1948 жылдан кейін республикашыл президенттік үміткерлерінің көпшілігін қолдады және 1964 жылы Стром Турмондтың республикашыл партияға өтуін қолдады.

James Francis Byrnes (/US/'/b//ɝ//n//z/ BURNZ; May 2, 1882 – April 9, 1972) was an American judge and politician from South Carolina. A member of the Democratic Party, he served in the U. S. Congress and on the U. S. Supreme Court, as well as in the executive branch, most prominently as the 49th U. S. Secretary of State under President Harry S. Truman. Byrnes was also the 104th governor of South Carolina, making him one of the very few politicians to have served in the highest levels of all three branches of the American federal government while also being active in state government. Born and raised in Charleston, South Carolina, Byrnes pursued a legal career with the help of his cousin, Governor Miles Benjamin McSweeney. Byrnes won election to the U. S. House of Representatives and served from 1911 to 1925. He became a close ally of President Woodrow Wilson and a protégé of Senator Benjamin Tillman. He sought election to the U. S. Senate in 1924 but narrowly lost a runoff election to Coleman Livingston Blease, who had the backing of the Ku Klux Klan, a white supremacist domestic terrorist organization. Byrnes then moved his law practice to Spartanburg, South Carolina and prepared for a political comeback. He narrowly defeated Blease in the 1930 Democratic primary and joined the Senate in 1931. Historian George E. Mowry called Byrnes "the most influential Southern member of Congress between John Calhoun and Lyndon Johnson". In the Senate, Byrnes supported the policies of his longtime friend, President Franklin D. Roosevelt. Byrnes championed the New Deal and sought federal investment in South Carolina water projects. He also supported Roosevelt's foreign policy, calling for a hard line against the Axis powers. He also opposed some of the labor laws proposed by Roosevelt, such as the Fair Labor Standards Act, which established a minimum wage that hurt his state's competitive advantage of very low factory wages. Roosevelt appointed Byrnes to the Supreme Court in 1941 but asked him to join the executive branch after America's entry into World War II. During the war, Byrnes led the Office of Economic Stabilization and the Office of War Mobilization. He was a candidate to replace Henry A. Wallace as Roosevelt's running mate in the 1944 election, but instead Harry S. Truman was nominated by the 1944 Democratic National Convention. After Roosevelt's death, Byrnes served as a close adviser to Truman and became U. S. Secretary of State in July 1945. In that capacity, Byrnes attended the Potsdam Conference and the Paris Peace Treaties, 1947; however, relations between Byrnes and Truman soured, and Byrnes resigned from the Cabinet in January 1947. He returned to elective politics in 1950 by winning election as the governor of South Carolina. As governor, he opposed the Supreme Court decision in Brown v. Board of Education and sought to establish "separate but equal" as a realistic alternative to the desegregation of schools. Though he remained a Democrat himself, he endorsed most Republican presidential nominees after 1948 and supported Strom Thurmond's switch to the Republican Party in 1964.

Ерте өмір және мансап

Байрнс Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында 538 Кинг-стрит мекенжайында дүниеге келді және Чарльстон қаласында өсті. Бёрнстің әкесі, Джеймс Фрэнсис Бёрнс, ол туылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Оның әкесі ағылшын, ирланд, уэльс және шотланд тегінен шыққан католик еді. Ол сэр Джон Стауэлл, Ральф Хоптон, 1-ші барон Хоптон және Уильям Кавендиш, 1-ші Ньюкасл герцогынан тараған, олардың барлығы ағылшын азаматтық соғысында маңызды рөл атқарды, сондай-ақ ирланд аристократтары Джеральд Фицджеральд, 8-ші Кильдар графы және Маргарет Батлер, Ормонд графесі де олардың арасында болды. Оның анасы, Элизабет Максуини Бёрнс, 1859 жылы туған тігінші болған. 1880 жылдары жесір әпкесі мен оның үш баласы олармен бірге тұруға келді; балалардың бірі – Франк Дж. Хоган, кейіннен Америка адвокаттар қауымдастығының президенті болды. 14 жасында Бёрнс Сент-Патрик католик мектебін тастап, заң кеңсесінде жұмыс істеді және сот стенографы болды. Айта кетерлігі, ол 1903 жылы Оңтүстік Каролинаның вице-губернаторы Джеймс Х. Тиллманның (сенатор және бұрынғы губернатор "Пичфорк Бен" Тиллманның немере інісі) газет редакторын өлтіру ісі бойынша сот процесін жазды. 1906 жылы ол Оңтүстік Каролина штатының Эйкен қаласының бұрынғы тұрғыны Мод Перкинс Бушқа үйленді; олардың балалары болмады. Ол Джеймс Кристофер Коннордың куәсі болды. Осы кезде Бёрнс католик шіркеуінен епископальдыққа көшті. 1900 жылы Бёрнстің туысы, губернатор Майлз Б. Максуини оны Эйкендегі судья Роберт Олдричтің клеркі етіп тағайындады. Бұл лауазымға орналасу үшін 21 жасқа толуы керек болғандықтан, Бёрнс, оның анасы және Максуини оның туған күнін үлкен әпкесі Леонораның туған күніне өзгертіп жіберді. Кейін ол заңгердің шәкірті болды, содан кейін заң оқыды және 1903 жылы адвокаттыққа қабылданды. 1908 жылы Оңтүстік Каролинаның екінші округінің прокуроры болып тағайындалды және 1910 жылға дейін қызмет етті. Бёрнс "Пичфорк Бен" Тиллманның қолдауында болды және көбінесе сегрегациялық саясатты ұстанатын сенаторға тежеу салатын күш болды. 1910 жылы ол Оңтүстік Каролинаның 2-ші сайлау округінен АҚШ өкілі үшін Демократиялық партияның ішкі сайлауында тар жеңіске жетті, бұл сайлауға тең болды. Ол ресми түрде жалпы сайлауда сайланды және 1911 жылдан 1925 жылға дейін алты рет қайта сайланды. Бёрнс өте талантты заң шығарушы екенін дәлелдеді, коалиция құру үшін жасырын жұмыс істеді және оңтүстік саясатының көп бөлігіне тән жоғары деңгейдегі сөз сөйлеуден аулақ болды. Ол АҚШ президенті Вудро Вильсонның жақын одақтасы болды, ол маңызды саяси тапсырмаларды тәжірибелі заң шығарушыларға емес, қабілетті жас өкілге жиі тапсыратын. 1920 жылдары ол "Жақсы жолдар қозғалысының" жақтаушысы болды, ол автомобильшілер мен саясаткерлерді ауқымды жол салу бағдарламаларына тартты.

Byrnes was born at 538 King Street in Charleston, South Carolina, and was reared in Charleston. Byrnes's father, James Francis Byrnes, died shortly after Byrnes was born. His father was Catholic of English, Irish, Welsh and Scottish ancestry. He was descended from Sir John Stawell, Ralph Hopton, 1st Baron Hopton and William Cavendish, 1st Duke of Newcastle, who all played significant roles in the English civil war as well as the Irish aristocrats Gerald FitzGerald, 8th Earl of Kildare and Margaret Butler, Countess of Ormond. His mother, Elizabeth McSweeney Byrnes, was a dressmaker who was born in 1859. In the 1880s, a widowed aunt and her three children came to live with them; one of the children was Frank J. Hogan, later president of the American Bar Association. At 14, Byrnes left St. Patrick's Catholic School to work in a law office, and became a court stenographer. Notably, he transcribed the 1903 trial of South Carolina Lieutenant Governor James H. Tillman (nephew of Senator and former governor "Pitchfork Ben" Tillman), for murdering a newspaper editor. In 1906, he married the former Maude Perkins Busch of Aiken, South Carolina; they had no children. He was the godparent of James Christopher Connor. At this time, Byrnes converted from the Catholic Church to Episcopalianism. In 1900, Byrnes's cousin, Governor Miles B. McSweeney, appointed him as a clerk for Judge Robert Aldrich of Aiken. As he needed to be 21 to take this position, Byrnes, his mother, and McSweeney changed his date of birth to that of his older sister, Leonora. He later apprenticed to a lawyer, then a common practice, read for the law, and was admitted to the bar in 1903. In 1908, he was appointed solicitor for the second circuit of South Carolina and served until 1910. Byrnes was a protégé of "Pitchfork Ben" Tillman and often had a moderating influence on the fiery segregationist Senator. In 1910, he narrowly won the Democratic primary for US Representative from South Carolina's 2nd congressional district, which was then tantamount to election. He was formally elected in the general election, and was re elected six times, serving from 1911 to 1925. Byrnes proved a brilliant legislator, working behind the scenes to form coalitions, and avoiding the high profile oratory that characterized much of Southern politics. He became a close ally of US President Woodrow Wilson, who often entrusted important political tasks to the capable young Representative, rather than to more experienced lawmakers. In the 1920s, he was a champion of the "Good Roads Movement", which attracted motorists and politicians to large scale road building programs.

АҚШ Сенаты мен Жоғарғы Соты

1924 жылы Бёрнс Палатаға қайта сайланудан бас тарды және оның орнына Сенатқа үміткерлікке түсуді көздеді. Ол кезде екеуі де қазір қайтыс болған "Пичфорк Бен" Тиллменнің бұрынғы одақтастары еді. Тиллменге қарсы және өте радикалды нәсілшіл демагог Коулман Близ, 1918 жылы Диалға қарсы үміткер болған, қайтадан сайлауға түсті. Близ бірінші кезеңде 42 пайыз дауыспен жеңіске жетті. Бёрнс 34 пайызбен екінші орынды алды, ал Диал 22 пайызбен үшінші орынға шұғылданды. Ку-клукс-клан Блейзге жақын болғандықтан, Бёрнске қарсы шықты. Бёрнс католик дінінде тәрбиеленген, ал Клан оның әлі де құпия католик екені туралы қауесет таратып, жала жапты. Бёрнс епископтық шіркеудің рухани қызметкерлерінің қолдауына сілтеме жасап, оған қарсы тұрды. Сайлаудан үш күн бұрын, Бёрнспен бірге алтарьда қызмет атқарған 20 католик оны қолдайтындарын жариялады. Бұл топтың жетекшісі Близдің одақтасы болды, ал "қолдау" католиктерге қарсы аймақтарда таралды. Близ екінші турда 51 пайыз дауыспен жеңіске жетті, ал Бёрнс 49 пайыз дауысқа ие болды. Сенаттағы қызмет кезеңінде Бёрнс Джон Кэлхуннан кейінгі ең беделді Оңтүстік Каролиналық саясаткер деп есептелді. Ол 1932 жылы демократтардың үміткері ретінде қолдаған Франклин Рузвельтпен ұзақ жылдар бойы дос болды және Сенаттағы жаңа саясаттың маңызды заңдарын қабылдауға бағыттап, Рузвельттің өкілі болды. 1936 жылы ол оңай қайта сайланды және былай деп уәде берді: «Мен Жаңа саясаттың жақтасы екенімді мойындаймын, егер [Жаңа саясат] елді басқарып келген аздаған байлардың қалтасынан ақшаны алып, оны қара халыққа қайтарып берсе, мен Вашингтонға барып, президентке Оңтүстік Каролина және ел халқы үшін жұмыс істеуге көмектесемін». Оңтүстік Каролина саясаткерлері колониялық дәуірден бері сауданы дамытуға және су тасқынын бақылауға көмектесетін ішкі су жолдары жүйесін құру армандайтын. 1930 жылдары Бёрнс Санти Купер деп аталатын ірі бөгет салу жобасын қолға алды, ол осы міндеттерді орындаудан бөлек, штатты гидроэлектр қуатымен қамтамасыз ететін еді. Ұлы депрессиядан зардап шеккен Оңтүстік Каролина үшін Бёрнс федералдық үкіметтен жобаны қаржыландыру үшін несие алуға рұқсат алды. Жоба 1942 жылдың ақпан айында аяқталып, пайдалануға берілді. Кейіннен несие толық пайызбен федералдық үкіметке қайтарылды және Оңтүстік Каролина салық төлеушілеріне ешқандай шығын келтірмеді. Santee Cooper бүкіл әлемде мемлекеттік электрмен жабдықтау компаниялары үшін үлгі болып табылады. 1937 жылы Бёрнс Рузвельттің сотты қайта құру жоспарына қолдау көрсетті, бірақ 1938 жылғы Әділ еңбек ақы туралы заңға қарсы дауыс берді, себебі ең төменгі жалақы штаттың тоқыма фабрикаларын бәсекеге қабілетсіз етуі мүмкін еді. Ол 1938 жылғы алғашқы сайлауда консервативті демократтарды тазалауға бағытталған Рузвельттің әрекеттеріне қарсы болды. Сыртқы саясатта Бёрнс 1939-1941 жылдары Ұлыбританияға нацистік Германияға қарсы көмек көрсету және Жапонияға қатысты қатаң дипломатиялық саясатты ұстану тұрғысынан Рузвельттің ұстанымдарын қолдады. Осыған байланысты ол оқшауланған Чарльз Линдбергті бірнеше рет сынады. Бёрнс линчтерге қарсы заңнаманы, атап айтқанда 1935 жылғы Кастиган-Вагнер заң жобасын және 1937 жылғы Гаваган заң жобасын тоқтатуда маңызды рөл атқарды. Бёрнс «Америкадағы линчтердің көпшілігіне тікелей және жанама түрде зорлау себепті» деді. Бёрнс өзінің Оңтүстік Каролинадағы әріптесі «Коттон Эд» Смиттен жиренді, ол Жаңа саясатқа қарсы болды. Ол 1938 жылғы Сенаттың алғашқы сайлауында Смиттен жеңіске жету үшін Чарльстонның сол кездегі мэрі болған досы Бернет Р. Мейбанкке жеке көмек көрсетуге тырысты. Алайда, алғашқы сайлау кезінде губернатор ретінде бір мерзімге ғана шектелген Олин Джонстон Сенатқа үміткер болуға шешім қабылдады. Джонстон да Рузвельттің Жаңа саясатын қолдағандықтан, бірақ Бёрнстің қолдауы шектеулі болды. Бёрнстің кеңесімен Мейбэнк губернаторлыққа үміткер болуға шешім қабылдады, ал Бёрнс Смитті қолдау туралы шешім қабылдады. 1941 жылдың 12 маусымында Рузвельт Бёрнсті АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы етіп тағайындады және ол сол күні бекітілді. Ол 1941 жылдың 8 шілдесінен 1942 жылдың 3 қазанына дейін, яғни 15 ай ғана сотта қызмет етті.

In 1924, Byrnes declined renomination to the House and instead sought nomination for the Senate seat held by incumbent Nathaniel B. Dial though both were former allies of the now deceased "Pitchfork Ben" Tillman. Anti Tillmanite and extreme racist demagogue Coleman Blease, who had challenged Dial in 1918, also ran again. Blease led the primary with 42 percent. Byrnes was second with 34 percent. Dial finished third with 22 percent. Byrnes was opposed by the Ku Klux Klan, which preferred Blease. Byrnes had been raised as a Roman Catholic, and the Klan spread rumors that he was still a secret Catholic. Byrnes countered by citing his support by Episcopal clergy. Three days before the run off vote, 20 Catholics who said that they had been altar boys with Byrnes published a professed endorsement of him. That group's leader was a Blease ally, and the "endorsement" was circulated in anti Catholic areas. Blease won the runoff 51% to 49%. During his time in the Senate, Byrnes was regarded as the most influential South Carolinian since John C. Calhoun. He had long been friends with Franklin Roosevelt, whom he supported for the Democratic nomination in 1932, and made himself Roosevelt's spokesman on the Senate floor, where he guided much of the early New Deal legislation to passage. He won an easy re election in 1936, promising:

I admit I am a New Dealer, and if [the New Deal] takes money from the few who have controlled the country and gives it back to the average man, I am going to Washington to help the President work for the people of South Carolina and the country. Since the colonial era, South Carolina's politicians had dreamed of an inland waterway system that would not only aid commerce but also control flooding. By the 1930s, Byrnes took up the cause for a massive dam building project, Santee Cooper, that would not only accomplish those tasks but also electrify the entire state with hydroelectric power. With South Carolina financially strapped by the Great Depression, Byrnes managed to get the federal government to authorize a loan for the entire project, which was completed and put into operation in February 1942. The loan was later paid back to the federal government with full interest and at no cost to South Carolina taxpayers. Santee Cooper has continued to be a model for public owned electrical utilities worldwide. In 1937, Byrnes supported Roosevelt on the highly controversial court packing plan, but he voted against the 1938 Fair Labor Standards Act, as a minimum wage would potentially make the textile mills in his state uncompetitive. He opposed Roosevelt's efforts to purge conservative Democrats in the 1938 primary elections. On foreign policy, Byrnes was a champion of Roosevelt's positions of helping the United Kingdom against Nazi Germany in 1939 to 1941 and of maintaining a hard diplomatic line against Japan. In this context he denounced isolationist Charles Lindbergh on several occasions. Byrnes played a key role in blocking anti lynching legislation, notably the Castigan Wagner bill of 1935 and the Gavagan bill of 1937. Byrnes said that "rape is responsible, directly and indirectly, for most of the lynching in America." Byrnes despised his fellow South Carolina Senator "Cotton Ed" Smith, who strongly opposed the New Deal. He privately sought to help his friend Burnet R. Maybank, then the Mayor of Charleston, defeat Smith in the 1938 Senate primary. During the primary, however, Olin Johnston, who was limited to one term as governor, decided to run for the Senate. Because Johnston was also a pro Roosevelt New Dealer, but Byrnes's support was limited, Taking advice from Byrnes, Maybank decided to run for governor instead, and Byrnes made the reluctant decision to support Smith. On June 12, 1941, Roosevelt nominated Byrnes as an associate justice of the United States Supreme Court, and he was confirmed that same day. He served on the Court for only 15 months, from July 8, 1941, until October 3, 1942.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Бернс Жоғарғы Соттан шығып, Рузвельттің баға мен салық мәселелерін шешетін Экономикалық тұрақтандыру кеңсесін басқарды. Бернстің басшылығымен бағдарлама ел бойынша жаңа салынған зауыттарды басқарды, олар шикізатты пайдаланды, азаматтық және әскери өндіріспен айналысты, сондай-ақ АҚШ Қарулы Күштерінің қызметкерлерін тасымалдады. Бұл жұмыс Ұлы депрессияны ресми түрде аяқтауға қажетті жұмыспен қамтамасыз етті. Саяси тәжірибесі, өткір зиялы қабілеті, Рузвельтпен жақын достығы және жеке сүйкімділігінің арқасында Бернс көп ұзамай соғыс күш-жігерінің көптеген салаларына, тікелей оның ведомстволық құзырына кірмейтін мәселелерге де ықпал етті. Конгресс пен баспасөз өкілдері Бернсті "Президенттің көмекшісі" деп атауды бастады. Көптеген адамдар Бернстің 1944 жылы Франклин Д. Рузвельттің қайта сайлану науқанында вице-президенттікке Демократиялық партияның үміткері болады деп күтті. Бірақ Рузвельт Уоллестен басқа ешкімді қолдамады, тіпті АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Уильям О. Дугласты да артық көретін. Бернс Рузвельттің тізімінде болғанмен, бірінші таңдауы болмады. Шілдеде Ақ үйde өткен кездесуде партия басшылары Миссури штатының сенаторы Гарри С. Трумэнды қолдауға қысым жасады, ал Рузвельт Трумэн немесе Дугласты қолдайтынын мәлімдеді. Бернс ұйымдасқан еңбекшілер үшін тым консервативті саналды, ал кейбір ірі қала басшылары оның бұрынғы католик болғанын, бұл католиктерді ренжіте алатынын айтты. Сондай-ақ, қара нәсілділер оның нәсілдік интеграцияға қарсылығынан сақтанды. 1945 жылы Бернс Соғыс мобилизациясы кеңсесіндегі еңбегі үшін Президент Трумэннен "Құрмет көрсету медалін" алды.

Бэрнс, Екінші дүниежүзілік соғыс және атом бомбасы

Соғыс уақытындағы Соғыс мобилизациясы кеңсесінің басшысы ретінде Бэрнс Манхэттен жобасына басымдық беріп, материалдық және қаржылық ресурстармен қамтамасыз етті. Бёрнс соғыс кезінде және одан кейін атом бомбасын қолдану туралы ұсынымдар жасаған Уақытша комитетте жұмыс істеді. Комитетке Соғыс министрі Генри Л. Стимсон төрағалық етті, оның құрамында Бёрнс, Ванневар Буш, Джеймс Конант, Карл Т. Комптон, Әскери-теңіз күштерінің орынбасары Ральф Остин Бард және Мемлекеттік хатшының көмекшісі Уильям Л. Клейтон болды. Комитеттің ғылыми тобына Ж. Роберт Оппенгеймер, Артур Комптон, Энрико Ферми және Эрнест Лоуренс кірді. Комитеттің бизнес-жетекшілері тобында Уолтер С. Карпентер кіші және Джеймс А. Раффэрти болды. Джордж Маршалл комитетте АҚШ әскери өкілі болды. Чикаго университетінің Металлургиялық зертханасы құрған Атом бомбасының әлеуметтік және саяси салдары жөніндегі комитет қосымша ақпарат берді, оған Джеймс Франк, Лео Силард және Глен Т. Сиборг төрағалық етті. Атом бомбасы жобасы туралы ақпаратты жаңа президентпен бөліскен Бёрнс болды (оған дейін Трумэн Манхэттен жобасы туралы ештеңе білмеген). Шындығында, Бёрнс президенттігінің алғашқы күні Трумэннің алғашқы көрген адамдарының бірі болды. Трумэн Вашингтонда Рузвельттің табынына келгенде, ол Бёрнсті және бұрынғы вице-президент Уоллесті, Рузвельттің орнын басатын тағы екі адамды, вокзалға өзімен бірге келуге шақырды. Хирохитоны сақтап қалуға кепілдік беруге қарсы болғанына қарамастан, Бёрнс 10 тамызда Жапонияның капитуляция ұсынысына жауаптың жобасында бұл мәселеде бейтараптылық сақтады. Мемлекеттік хатшы ретінде ол президенттікке бірінші болып келді (1947 жылғы мұрагерлік туралы заң қабылданғанға дейін), өйткені Трумэннің алғашқы мерзімінде вице-президент болмады. Ол Потсдам конференциясында, Париж бейбітшілік конференциясында және соғыстан кейінгі басқа да маңызды конференцияларда маңызды рөл атқарды. Тарихшы Роберт Хью Ферреллдің айтуынша, Бёрнс Труманнан сыртқы қатынастар туралы көп білмеген. Ол шешімдерді Дональд С. Расселл және Бенджамин В. Коэн сияқты бірнеше кеңесшілермен ақылдасып қабылдады. Бёрнс пен оның кішігірім тобы Мемлекеттік департамент сарапшыларына көп көңіл бөлмеді және Трумэнды да елемеді. Бёрнс Ялтадағы АҚШ делегациясының құрамында болғандықтан, Трумэн оның оқиғаны нақты білетінін болжады. Бірақ Трумэн оның дұрыс емес екенін білгенге дейін бірнеше ай өтті. Дегенмен, Бёрнс кеңестердің Ялта келісімін бұзатынын және Трумэн олармен қатаң және келісімсіз болуы керектігін айтты. Бёрнс пен британдық сыртқы істер министрі Эрнест Бевин бірлескен мәлімдеме жасап, АҚШ-тың Германия аймағы мен Ұлыбританияның Германия аймағын біріктіріп, "Батыс Германия" деп аталатын жаңа аумақ құрайтынын жариялады. 1944 жылы Бёрнстің жақын көмекшісі болған генерал Люциус Д. Клей 1946 жылдың қыркүйегінде Германияның Штутгарт қаласында Бёрнстің танымал сөйлеуіне үлкен әсер етті. "Германия саясатын қайта қарау" деген сөйлеу, Моргентау жоспарынан экономикалық құлдыраудан экономикалық жаңаруға АҚШ саясатының ресми өтуін белгіледі. Трумэн Шығыс Еуропа мен Ирандағы кеңестік ниеттерге қатысты қатал ұстанымға көшуде, бірақ Бёрнс көбінесе келісімге келуге бейім болды. Олардың арасы алшақтады және жеке достық байланыстары әлсіреп кетті. 1945 жылдың соңында Бёрнс кеңестік сыртқы істер министрі Вячеслав Молотовпен Болгария мен Румынияға жасалған кеңестік қысым туралы пікір таластырды. Бёрнс либералды журналист Марк Этриджді тергеуге жіберді, Этридж жағдайдың нашар екенін анықтады. Этридж айыптау баяндамасын жазды, бірақ Бёрнс оны елемеді, оның орнына кеңестік ұсынысты мақұлдады. Трумэн Этриджтің баяндамасын оқып, Бёрнстің жұмсақ ұстанымы сәтсіз болды және АҚШ Кремльге қарсы тұруы керек деп шешті. Екі адамның арасындағы қарым-қатынас шиеленісті, әсіресе Трумэн Бёрнстің сыртқы саясатты өзі анықтап, кейін ғана президентке хабарлауға тырысатынын сезгенде. Осының мысалы 1945 жылдың желтоқсан айында Мәскеу конференциясы болды. Трумэн конференцияның "жетістіктерін" "нақты емес" деп санады және Бёрнстің Иранды қорғауға сәтсіздігін қатты сынға алды, бұл соңғы коммюникеде көрсетілмеген. "Мен Мәскеу конференциясы туралы ештеңе білмедім", - деді Трумэн Бёрнске тікелей. Бёрнске жазған келесі хатында Трумэн Иранға қатысты қатал ұстанымға келді: "АҚШ-тың берген осы көмегі болмаса, Ресей жеңіліске ұшырар еді... Бірақ қазір Ресей Ирандағы өзінің досы мен одақтасының жерінде көтеріліс тудырып, әскерін сақтап отыр. Егер Ресейге темірдей қаталдықпен және күшті тілмен қарсы тұрғызылмаса, тағы бір соғыс болады. Олар тек бір тілді түсінеді. Мен енді келісімге келуге тырыспаймын. Мен кеңестіктермен ойнаудан шаршадым". Бұл 1946 жылғы Иран дағдарысына әкелді, онда Бёрнс Сталинге қарсы қатал ұстанымды қабылдады, 1946 жылдың 6 қыркүйегінде Германиядағы сөйлеуімен аяқталды. "Германия саясатын қайта қарау" сонымен қатар "Үміт сөйлеуі" деп белгілі болды, Моргентау жоспарын, Германияны тұрақты түрде деиндустриализациялайтын экономикалық бағдарламаны жоққа шығару арқылы болашақ АҚШ саясатының тонын белгіледі. Бёрнс TIME журналының "Жыл адамы" атанды. Трумэн және басқалар Бёрнс Рузвельттің кандидаттығына және мұрагеріне ашуланғандықтан Трумэнге наразылық білдіргенін сенді. Бұл шындық болса да, Бёрнс 1947 жылы ашумен Кабинеттен кетіп қалды.

As head of the wartime Office of War Mobilization, Byrnes provided oversight, material and financial resources for the high priority Manhattan Project. Byrnes served on an Interim committee making a recommendations on the use of the atomic bomb during and after the war. The committee, headed by War Secretary Henry L. Stimson, included Byrnes, Vannevar Bush, James Conant, Karl T. Compton, Under Secretary of the Navy Ralph Austin Bard, and Assistant Secretary of State William L. Clayton. The scientific panel of the committee consisted of J. Robert Oppenheimer, Arthur Compton, Enrico Fermi and Ernest Lawrence. A business leaders branch of the committee included Walter S. Carpenter Jr. and James A. Rafferty. George C. Marshall was the US Military voice on the committee. Additional feedback was provided by the Committee on the Social and Political Implications of the Atomic Bomb, formed by Metallurgical Laboratory of the University of Chicago, chaired by James Franck with Leo Szilard and Glenn T. Seaborg. It was Byrnes who shared information with the new president on the atomic bomb project (until then, Truman had known nothing about the Manhattan Project). Indeed, Byrnes was one of the first people seen by Truman on the first day of his presidency. When Truman met Roosevelt's coffin in Washington, he asked Byrnes and former Vice President Wallace, the two other men who might well have succeeded Roosevelt, to join him at the train station. Despite personally objecting to any guarantees of retaining Hirohito, Byrnes remained ambiguous on that point in a draft reply to Japan's offer of surrender of August 10. As Secretary of State, he was first in line to the presidency (until adoption of the 1947 succession act) since there was no Vice President during Truman's first term. He played a major role at the Potsdam Conference, the Paris Peace Conference, and other major postwar conferences. According to historian Robert Hugh Ferrell, Byrnes knew little more about foreign relations than Truman. He made decisions after consulting a few advisors, such as Donald S. Russell and Benjamin V. Cohen. Byrnes and his small group paid little attention to the State Department experts and similarly ignored Truman. Because Byrnes had been part of the US delegation at Yalta, Truman assumed that he had accurate knowledge of what had transpired. It would be many months before Truman discovered that not to be the case. Nevertheless, Byrnes advised that the Soviets were breaking the Yalta Agreement and that Truman needed to be resolute and uncompromising with them. Byrnes and British Foreign Secretary Ernest Bevin issued a joint statement announcing that they were combining the U. S. zone of Germany and the British zone of Germany into one new territory called "West Germany." General Lucius D. Clay, who had been a top aide to Byrnes in 1944, heavily influenced Byrnes' famous September 1946 speech in Stuttgart, Germany. The speech, "Restatement of Policy on Germany," marked the formal transition in American occupation policy away from the Morgenthau Plan of economic dismantlement to one of economic reconstruction. Truman was rapidly moving toward a hardline position on Soviet intentions in Eastern Europe and Iran, but Byrnes was much more conciliatory. The distance between them grew and ties of personal friendship weakened. In late 1945, Byrnes argued with Soviet Foreign Minister Viacheslav Molotov over Soviet pressures on Bulgaria and Romania. Byrnes sent Mark Ethridge, a liberal journalist, to investigate; Ethridge found conditions were indeed bad. Ethridge wrote a damning report, but Byrnes ignored it and instead endorsed a Soviet offer. Truman read Ethridge's report and decided that Byrnes's softline approach was a failure and that the US needed to stand up to the Kremlin. Personal relations between the two men grew strained, particularly when Truman felt that Byrnes was attempting to set foreign policy by himself and to inform the President only afterward. An early instance of the friction was the Moscow Conference in December 1945. Truman considered the "successes" of the conference to be "unreal" and was highly critical of Byrnes's failure to protect Iran, which was not mentioned in the final communiqué. "I had been left in the dark about the Moscow conference," Truman told Byrnes bluntly. In a subsequent letter to Byrnes, Truman took a harder line in reference to Iran: "Without these supplies furnished by the United States, Russia would have been ignominiously defeated. Yet now Russia stirs up rebellion and keeps troops on the soil of her friend and ally— Iran. Unless Russia is faced with an iron fist and strong language another war is in the making. Only one language do they understand I do not think we should play compromise any longer I am tired of babying the Soviets". That led to the Iran crisis of 1946 in which Byrnes took an increasingly hardline position in opposition to Stalin, culminating in a speech in Germany on September 6, 1946. The "Restatement of Policy on Germany," also known as the "Speech of Hope", set the tone of future US policy by repudiating the Morgenthau Plan, an economic program that would permanently deindustrialize Germany. Byrnes was named TIME Man of the Year. Truman and others believed that Byrnes had grown resentful that he had not been Roosevelt's running mate and successor and so was showing disrespect to Truman. Whether or not that was true, Byrnes felt compelled to resign from the Cabinet in 1947 with some feelings of bitterness.

Оңтүстік Каролинаның губернаторы

Бірнс мемлекеттік қызметтен әлі бас тартуға дайын емес еді. 68 жасында ол 1950 жылғы губернаторлық сайлауда Оңтүстік Каролина штатының губернаторы болып сайланды және 1951 жылдан 1955 жылға дейін қызмет етті. Білім берудегі сегрегацияны қолдаған демократ губернатор өзінің инаугурациялық сөзінде былай деді:

Оңтүстік Каролина мектептеріндегі нәсілдерді бөлуді жалғастыру үшін қажет болса, оны штаттың ақ адамдары іске асырады. Бұл менің жеке азамат ретіндегі ұстанымым. Ол менің губернатор ретіндегі билігім болады. | Джеймс Ф. Бэрнс

Бэрнс бастапқыда нәсілдік мәселелерде салыстырмалы түрде умеренный (орташа) көзқарастас ретінде қарастырылды. Оңтүстік өзінің бекінген сегрегациялық саясатын ұзақ сақтай алмайтынын білгенімен, Конгресс Оңтүстікке ауқымды өзгерістер таңудан қорқып, іштен өзгерістер жасау жолын таңдады. Осы мақсатта ол Оңтүстік ұсынған «бөлек, бірақ тең» саясатын іске асыруға тырысты, бұл саясатты Жоғарғы Соттың азаматтық құқықтарға қатысты істерінде, әсіресе мемлекеттік білім беру саласында алға тартты. Бэрнс штат қаражатын қара мектептерді жақсартуға, жаңа оқулықтар мен автобустар сатып алуға, қосымша мұғалімдерді жұмысқа алуға жұмсады. Ол сондай-ақ Ку-Клукс-Кланның ықпалын шектеуге тырысты, Хэллоуиннен басқа күндері ересектерге жұрт алдында бетперде киюге тыйым салатын заң қабылдады. Ол көптеген клан мүшелерінің жария болудан қорқатынын және жүздері жасырылмаса, киімдерін жұрт алдында кимейтінін білді. Бэрнс Оңтүстік Каролинаны басқа оңтүстік штаттары үшін «Джим Кроу» саясатын өзгертуде үлгі ретінде көрсетуді үміттенеді. Дегенмен, NAACP Оңтүстік Каролинаны сотқа беріп, штатты мектептердегі нәсілдік бөліністі жоюға мәжбүр етті. Бэрнс Канзас штатынан, орталық батыстағы және мектептерде де сегрегация сақталатын штаттан, штаттың мектептерді бөлу құқығын қолдау үшін amicus curiae (үшінші тараптың пікірін білдіру) қағазын ұсынуын сұрады. Бұл NAACP адвокаты Тургуд Маршаллға істі Оңтүстік Каролинадан Канзасқа ауыстыру туралы ой келтірді, нәтижесінде «Браун против Білім беру кеңесі» ісі туды, Бэрнс бұл шешімді қатаң сынады. Оңтүстік Каролина Конституциясы губернаторларға бірден қайта сайлануға тыйым салды, сондықтан Бэрнс 1954 жылғы сайлаудан кейін белсенді саяси өмірден шықты.

Кейінгі саяси мансап

Кейінгі жылдары Бёрнс Американың оңтүстігі ұлттық саясатта маңызды рөл атқара алатынын болжады. Бұл дамуды жеделдету үшін ол аймақтың Демократиялық партияны дерлік автоматты түрде қолдауына нүкте қоюға тырысты, себебі Бёрнс партияның тым либералды болып кеткенін және сайлау кезінде "бірдауыс оңтүстік" деп есептегенін, бірақ қалған уақытта аймақ пен оның қажеттіліктерін назарға алмайтынын сенді. Бёрнс 1952 жылы Дуайт Эйзенхауэрді, 1956 жылы сегрегацияшыл кандидат Гарри Бердті, 1960 және 1968 жылдары Ричард Никсонды, ал 1964 жылы Барри Голдуотерді қолдады. Ол 1964 жылы Оңтүстік Каролина штатынан АҚШ сенаторы Стром Турмондқа Демократиялық партиядан шығып, өзін республикашыл деп жариялауға жеке келісімін берді, бірақ Бёрнс өзі демократ болып қалды. 1965 жылы Бёрнс Голдуотерді президенттікке қолдағандықтан, Конгресс Демократиялық фракциясымен өкілдік өкілеттігінен айырылған Оңтүстік Каролина штатының АҚШ өкілі Альберт Уотсонның "жазалануы" мен "қорлануына" қарсы шықты. Бёрнс Ватсонның 1965 жылы демократ Престон Каллисонға қарсы өткен қосымша сайлауда республикашыл ретінде Конгресте қалуын ашық қолдады. Ватсон 20 000 доллар және республикалық өкілдің қызметтерін алды, бұл оның демократиялық әріптестерінен алған қарым-қатынасына "қарсылық" екенін айтты. 89 жасында қайтыс болғаннан кейін Бёрнс Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласындағы Троица епископ шіркеуінің ауласына жерленді.

Негізгі дереккөздер

Бернс, Джеймс (1947). Ашық айтқанда. Бернс, Джеймс (1958). Өмір бойындағы барлығы.