Николас Хит: Йорк архиепископы және Лорд-канцлер

Кіріспе

Йорк архиепискобы және лорд-канцлер Николас Хит (шамамен 1501–1578) – Йорк архиепискобы және лорд-канцлер лауазымындағы соңғы римдік католик. Бұрын ол Вустер епискобы болған.

Өмір

Хит Лондонда дүниеге келіп, 1519 жылы Оксфордта бакалавр дәрежесін алды. Кейін Кембридждегі Крайст колледжіне көшіп барды, онда 1520 жылы бакалавр, 1522 жылы магистр дәрежесін алды және 1524 жылы стипендиат болып сайланды. Шағын лауазымдарды иеленгеннен кейін 1534 жылы Стаффордтың архидиаконы болып тағайындалды және 1535 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Содан кейін ол Херефорд епископы Эдвард Фокспен бірге Германияның лютеран князьдерімен теологиялық және саяси келісімге қол жеткізу үшін сапарға шықты. Бұл міндетке оның таңдалуы Хиттің реформа жолымен белгілі бір қашықтыққа жүруге дайын екенін көрсетеді; бірақ лютерандармен болған келіссөздері бұл бейімділігін растамады, ал Хиттің кейінгі мансабы Рим католицизмімен тығыз байланысты болды. 1539 жылы ол Рочестер епископы болды, ал 1543 жылы Ворстерде Джон Беллдің орнын басып алды. Дегенмен, оның католицизмі Гардинер мен Боннерге қарағанда кем қатаң болды; ол елдегі шетелдік ықпалға, мейлі діни, мейлі әлеуметтік болсын, қарсылықтың күшін сезінді және сенім мәселесінде ұлттық бірлікке мүмкіндік болғанша ұмтылды. Ол Эдуард VI-ның алғашқы реформаларын жүзеге асыруда еш қиындық көрмеді және Лордтар палатасы католиктік бағытта өзгертіп жібергеннен кейін алғашқы Ортақ дұғалар кітабын қабылдады. Оның Англия реформациясымен нақты келіспеушілігі төрт ғасырдан кейін Лео XIII Англиялық діни қызметкерлерінің жарамсыздығын жариялаған негізде болды. Сұрақ 1550 жылғы жаңа тәртіпке қатысты. Хит оны қабылдаудан бас тартты, түрмеге қамалды және 1551 жылы епископтық лауазымынан шеттетілді. Мэри таққа отырған кезде ол босатылып, қалпына келтірілді және Уэльс және Марш кеңесінің төрағасы болды. 1555 жылы ол Йорк архиепископы болып тағайындалды, оны байытуға көп еңбек етті; ол Лондонның Странд қаласында Йорк үйін салды. Гардинер қайтыс болғаннан кейін ол лорд-канцлер болып тағайындалды, мүмкін кардинал Реджинальд Поулдың ұсынысы бойынша; өйткені Хит, Поул сияқты, Англиядағы испандық партияны ұнатпады. Алайда, Полден айырмашылығы, ол Марияның билігінің қатал жақтарына қарсы болған сияқты, және оның епархиясында ешқандай протестант өртелінбеді. Дегенмен, ол Марияның діни және мемлекеттік саясатына көп ықпал етпеді. Мэри қайтыс болғаннан кейін Хит бірден Елизаветаны канцлер деп жариялады. Сэр Томас Мор сияқты, ол таққа мұрагерлік мәселесін шешу құқығы парламенттің өкілі болып табылатын ұлттық мемлекетке тиесілі деп санайтын. Елизавета оның лорд-канцлер лауазымын жаңартпағанымен, ол екі ай бойы патшалық кеңесінде отырып, үкімет Рим-католик шіркеуімен толық ажырасуға бел буғанша қызметін жалғастырды. 1559 жылдың сәуірінде ол Вестминстер конференциясын ұйымдастыруға көмектесіп, үкіметке қолдау көрсетті. Алайда ол Елизаветаны таққа отырғызудан бас тартты, өйткені ол таққа отырғызу рәсімін Хостияны көтерумен бірге өткізбейді; ал Хиттің пікірінше, шіркеу рәсімдері мен ілімдерін кез келген ұлттық билік өзгерте алмайды немесе жоя алмайды. Сондықтан ол 1534 және 1549 жылдардағы актілерге келіскенімен, Елизаветаның үстемдік және біркелкілік актілеріне қарсы тұрды. Генрихтің басқа епископтары сияқты, ол Эдуард VI билік еткен жылдардағы оқиғалар арқылы Томас Мордың дұрыс екенін, ал Генрих VIII папалықтың және Рим-католик шіркеуінің талаптарына қатысты қате болғанын түсінді. Сондықтан ол 1559 жылы архиепископтық лауазымынан айырылды, бірақ ол Елизаветаға адал болды; және уақытша тұтқындалғаннан кейін, ол қалған он тоғыз жыл өмірін тыныштықта өткізді, ешқашан қоғамдық ғибадатқа қатыспады және кейде жеке түрде месса тыңдады. Патшайым оған Суррейдегі Кобамдағы үйіне бірнеше рет барды; ол 1578 жылдың соңында қайтыс болып, сол жерде жерленді.

Heath was born in London and graduated BA at Oxford in 1519. He then migrated to Christ's College, Cambridge, where he graduated BA in 1520, MA in 1522, and was elected fellow in 1524. After holding minor preferments he was appointed archdeacon of Stafford in 1534 and graduated DD in 1535. He then accompanied Edward Fox, bishop of Hereford, on his mission to promote a theological and political understanding with the Lutheran princes of Germany. His selection for this duty implies a readiness on Heath's part to proceed some distance along the path of reform; but his dealings with the Lutherans did not confirm this tendency, and Heath's subsequent career was closely associated with adherence to Roman Catholicism. In 1539, the year of the Six Articles, he was made bishop of Rochester, and in 1543 he succeeded John Bell at Worcester. His Catholicism, however, was arguably of a less rigid type than Gardiner's and Bonner's; he felt something of the force in some quarters of the national antipathy to foreign influence, whether ecclesiastical or secular, and was always impressed by the necessity of national unity, so far as was possible, in matters of faith. Apparently he made no difficulty about carrying out the earlier reforms of Edward VI, and he accepted the first Book of Common Prayer after it had been modified by the House of Lords in a Catholic direction. His definite breach with the English Reformation occurred on the grounds, on which four centuries later Leo XIII would claim that the Anglican priesthood was not valid. The question was over the 1550 ordinal. Heath refused to accept it, was imprisoned, and in 1551 deprived of his bishopric. On Mary's accession he was released and restored, and made president of the Council of Wales and the Marches. In 1555 he was promoted to the archbishopric of York, which he did much to enrich; he built York House on Strand, London. After Gardiner's death he was appointed lord chancellor, probably on Cardinal Reginald Pole's recommendation; for Heath, like Pole himself, disliked the Spanish party in England. Unlike Pole, however, he seems to have been averse to the harsher aspects of Mary's reign, and no Protestants were burnt in his diocese. He exercised, however, little influence on Mary's secular or ecclesiastical policy. On Mary's death Heath as chancellor at once proclaimed Elizabeth. Like Sir Thomas More he held that it was entirely within the competence of the national state, represented by parliament, to determine questions of the succession to the throne; and although Elizabeth did not renew his commission as lord chancellor, he continued to sit in the privy council for two months until the government had determined to complete the breach with the Roman Catholic Church; and as late as April 1559 he assisted the government by helping to arrange the Westminster Conference, and attempting to establish some common ground between his co religionists and the emerging Elizabethan settlement. He refused to crown Elizabeth, however, because she would not have the coronation service accompanied with the elevation of the Host; and ecclesiastical ceremonies and doctrine could not, in Heath's view, be altered or abrogated by any mere national authority. Hence he steadily resisted Elizabeth's acts of supremacy and uniformity, although he had acquiesced in the acts of 1534 and 1549. Like others of Henry's bishops, he had been convinced by the events of Edward VI's reign that Sir Thomas More was right and Henry VIII was wrong in their attitude towards the claims of the papacy and the Roman Catholic Church. He was therefore necessarily deprived of his archbishopric in 1559, but he remained loyal to Elizabeth; and after a temporary confinement he was suffered to pass the remaining nineteen years of his life in peace and quiet, never attending public worship and sometimes hearing mass in private. The queen visited him more than once at his house at Chobham, Surrey; he died and was buried there at the end of 1578.