Ирландия Активістері және Әлеуметтік Фигуралар

Солтүстік Ирландиялық бейбітшілік белсендесі Меред Мэгуайр

Ирландиялық бейбітшілік белсендісі Мэреад Магуайр (1944 ж.т.), Нобель сыйлығының лауреаты. Солтүстік Ирландиядағы қақтығыстарды бейбіт жолмен шешуге атсалысқан.

25 мин оқу

100%

Дереккөз: Mairead Maguire — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Солтүстік Ирландиялық бейбітшілік белсендісі (1944 жылы туған)

Майред Магуайр (1944 жылдың 27 қаңтарында туған), сондай-ақ Майред Корриган Магуайр және бұрын Майред Корриган деп белгілі, Солтүстік Ирландиядан шыққан бейбітшілік белсендісі. Ол Бетти Уильямс пен Сиаран Маккеоунмен бірге "Бейбітшілік үшін әйелдер" ұйымын құрды, кейіннен ол Солтүстік Ирландиядағы қақтығыстарды бейбіт жолмен шешуге арналған "Бейбітшілік үшін халық қауымдастығы" болып өзгерді. Магуайр мен Уильямс 1976 жылғы Нобель бейбіт сыйлығының иегерлері атанды.

Ерте өмір (1944-1976)

Магуайр Солтүстік Ирландияның Белфаст қаласындағы католик қауымдастығында дүниеге келді. Оның ата-анасы Эндрю мен Маргарет Корриган. Ол 14 жасқа дейін жеке католик мектебі – Сент-Винсент бастауыш мектебінде оқыды, содан кейін отбасысы оның оқу ақысын төлей алмай қалды. Бір кезде католик қоғамдық орталығында бала күтіміші болып жұмыс істегеннен кейін, ол Мисс Гордонның коммерциялық колледжінде бір жылдық бизнес курстарына қатысу үшін жеткілікті ақша жинады. 16 жасында ол жергілікті зауытта есепші-қызметкер болып жұмысқа орналасты. Ол Мария Легионында тұрақты түрде ерікті болып, кештері мен демалыс күндерін балалармен жұмыс істеуге және Лонг Кеш түрмесіндегі сотталғандарды көруге арнады. 21 жасында ол Гиннес сыра зауытында хатшы болып жұмыс істей бастады және 1976 жылдың желтоқсанына дейін сол қызметте болды. Магуайр 2013 жылы The Progressive журналына берген сұхбатында өзінің ерте кезеңдегі католик тұлғаларына Дороти Дэй мен Берриган ағайындыларын жатқызғанын айтты.

Солтүстік Ирландияның бейбітшілік қозғалысы (1976-1980 жж.)

Магуайр Солтүстік Ирландиядағы бейбітшілік қозғалысына өзінің апасы Энн Магуайрдың үш баласын Дэнни Леннон басқарған көлік қағып өлтіргеннен кейін белсенді түрде қатысты. Дэнни Леннон – Уақытша Ирландия Республикалық Армиясының (ИРА) іздеп жүрген қылмыскері болатын. Дэнни Леннон 1976 жылдың сәуір айында ИРА-ға қатысы бар деген күдікпен үш жыл түрмеде отырғаннан кейін босатылды. 10 тамызда Леннон және оның серігі Джон Чилингворт Белфаст қаласының Андерсонстаун ауданында Armalite мылтығын тасымалдап бара жатқанда, британдық әскерлер өздеріне мылтық нұсқағанын көргендерін айтып, көлікке оқ ашты. Оқтан Леннон сол жерде қаза танып, Чилингворт ауыр жарақат алды. Леннон басқарған көлік бақылаудан шығып, Финаги Роуд Норт көшесіндегі тротуарға шығып, Энн Магуайр мен оның үш баласына соқтығысты. Джоан (8 жас) мен Эндрю (6 апталық) оқиға орнында көз жұмды, ал Джон Магуайр (2 жас) ертесі күні ауруханада алған жарақатынан қайтыс болды. Андерсонстаун тұрғыны Бетти Уильямс оқиға орнынан өтіп бара жатып, трагедияға куә болды және ИРА-ны британдық патрульге оқ атып, оқиғаны қаузады деп айыптады. Осыдан кейін ол протестанттар мен католиктерден бейбітшілік петициясына қол жинады және Белфаста бейбітшілік үшін шеруге шамамен 200 әйелді жинады. Шеру Магуайрдің (сол кезде Майрид Корриган) үйінің жанынан өтті, ол да оған қосылды. Осылайша Уильямс пен Магуайр «көпшілік қозғалыстың дерлік спонтанды түрде пайда болған бірлескен көшбасшыларына» айналды. Үш Магуайр баласының жерленген жеріне жасалған келесі шеруге 10 000 протестант және католик әйелдері жиналды. Магуайр мен Уильямс сияқты шерушілер ИРА мүшелерінен физикалық шабуылдарға ұшырады. Айдың соңына дейін Магуайр мен Уильямс республикалық және лоялистік топтар арасындағы бейбітшілікке шақырып, 35 000 адамды Белфаст көшелеріне шығарды. Қозғалыс бастапқыда «Бейбітшілік үшін әйелдер» деп аталды, бірақ Ирландия баспасөздерінің тілшісі Сиаран МакЭоун қосылғаннан кейін гендерлік бейтараптығын сақтап, «Бейбітшілік адамдарының қауымдастығы» немесе жай ғана «Бейбітшілік адамдары» деп өзгертілді. Сол кездегі ахуалмен салыстырғанда, Магуайр зорлық-зомбылықты тоқтатудың ең тиімді жолы – зорлық-зомбылық емес, қайта тәрбиелеу екеніне сенді. Ұйым екі аптада бір рет «Бейбітшілікпен бейбітшілік» газетін шығарып, түрмедегілердің отбасыларына Белфаст түрмелеріне барып-келу үшін автобуспен қызмет көрсетті. 1977 жылы ол Бетти Уильямспен бірге 1976 жылғы Нобель бейбітшілік сыйлығын алды.

Maguire became active with the Northern Ireland peace movement after three children of her sister, Anne Maguire, were run over and killed by a car driven by Danny Lennon, a Provisional Irish Republican Army (IRA) fugitive who had been fatally shot by British troops while trying to make a getaway. Danny Lennon had been released from prison in April 1976 after serving three years for suspected involvement in the IRA. On 10 August, Lennon and accomplice John Chillingworth were transporting an Armalite rifle through Andersonstown, Belfast, when British troops, claiming to have seen a rifle pointed at them, opened fire on the vehicle, instantly killing Lennon and critically wounding Chillingworth. The car Lennon drove went out of control and mounted a pavement on Finaghy Road North, colliding with Anne Maguire and three of her children who were out shopping. Joanne (8) and Andrew (6 weeks) died at the scene; John Maguire (2) succumbed to his injuries at a hospital the following day. Betty Williams, a resident of Andersonstown who happened to be driving by, witnessed the tragedy and accused the IRA of firing at the British patrol and provoking the incident. In the days that followed she began gathering signatures for a peace petition from Protestants and Catholics and was able to assemble some 200 women to march for peace in Belfast. The march passed near the home of Maguire (then Mairead Corrigan) who joined it. She and Williams thus became "the joint leaders of a virtually spontaneous mass movement." The next march, to the burial sites of the three Maguire children, brought 10,000 Protestant and Catholic women together. The marchers, including Maguire and Williams, were physically attacked by IRA members. By the end of the month Maguire and Williams had brought 35,000 people onto the streets of Belfast petitioning for peace between the republican and loyalist factions. Initially adopting the name "Women for Peace," the movement changed its name to the gender neutral "Community of Peace People," or simply "Peace People," when Irish Press correspondent Ciaran McKeown joined. In contrast with the prevailing climate at the time, Maguire was convinced that the most effective way to end the violence was not through violence but through re education. The organization published a biweekly paper, Peace by Peace, and provided for families of prisoners a bus service to and from Belfast's jails. In 1977, she and Betty Williams received the 1976 Nobel Peace Prize for their efforts.

Нобель сыйлығынан кейін (1980 жылдан бастап)

Бетти Уильямс 1980 жылы «Бейбітшілік адамдары» ұйымынан кеткенімен, Магуайр осы күнге дейін ұйымдағы қызметін жалғастырып, топтың құрметті президенті қызметін атқарып келеді. Бір жарым жыл өткен соң, 1981 жылдың қыркүйегінде Мейрид қайтыс болған әпкесінің күйеуі Жэки Магуайрға үйленді. Оның үш өгей баласы және екі өз баласы бар: Джон Фрэнсис (1982 ж.т.) және Люк (1984 ж.т.). Ол абортқа, өлім жазасына және эвтаназияға қарсы тұратын «Тұрақты өмір этикасы» тобының мүшесі. Магуайр әлемдегі саяси тұтқындардың құқығы үшін бірнеше науқандарға қатысқан. 1993 жылы ол және тағы алты Нобель бейбіт сыйлығының лауреаттары Мьянмаға Тайландтан оппозиция жетекшісі Аун Сан Су Чжидің ұзақ мерзімге қамауда ұсталуына наразылық білдіру үшін кіруге тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 2008 жылы ол Түркияны күрд көшбасшысы Абдулла Өжаланға жасалған қысымды тоқтатуға шақыратын петицияға бірінші болып қол қойды. 2010 жылдың қазан айында ол Нобель бейбіт сыйлығының лауреаты Лю Сяобоны үй қамауынан босатуға шақыратын петицияға қол қойды. 2003 жылы Магуайр христиан Реноу басқаратын ұлттық және халықаралық ұйымдардың коалициясы – «Халықаралық онжылдық коалициясының» құрметті кеңесіне мүше болып сайланды. Коалицияның мақсаты – Біріккен Ұлттар Ұйымының 1998 жылғы ХХІ ғасырдың бірінші онжылдығын әлем балалары үшін бейбітшілік және зорлық-зомбылыққа қарсы мәдениетті дамыту жөніндегі халықаралық онжылдық ретінде насихаттау. 2006 жылы Магуайр Нобель бейбіт сыйлығының лауреаттары Бетти Уильямс, Ширин Эбади, Вангари Маатай, Джоди Уильямс және Ригоберта Менчу Туммен бірге «Нобель әйелдер бастамасын» құрды. Бұл бастама өзін Солтүстік және Оңтүстік Америка, Еуропа, Таяу Шығыс және Африканы білдіретін алты әйел ретінде сипаттайды. Олар «әділдік пен теңдікпен бейбітшілік орнату үшін біріккен күш-жігердегі ерекше тәжірибелерін» біріктіруге және «әлемде әйелдердің құқықтарын қолдау үшін атқарылып жатқан жұмысты күшейтуге» шешім қабылдады. Магуайр «Occupy» қозғалысын қолдады және WikiLeaks негізін қалаушы Джулиан Ассанжды «өте батыл» деп сипаттады. Ол сондай-ақ Челси Мэннингті де жоғары бағалады. «Менің ойымша, олар шындықты айтуда өте батыл болды», - деді ол, сондай-ақ «Америка үкіметі мен НАТО Ирак пен Ауғанстанды қиратты. Олардың келесі нысаналары Сирия мен Иран болады» деді. Магуайр Дублиндегі Тринити колледжінің Ирландиялық экуменикалық мектебінде білім алған. Ол түрлі конфессияаралық және дінаралық ұйымдармен жұмыс істейді және Халықаралық бейбітшілік кеңесінің кеңесшісі болып табылады. Ол сондай-ақ Методисттік теологиялық колледжінің және Солтүстік Ирландияның біртұтас білім беру кеңесінің қамқоршысы. 2019 жылдың сәуір айында Магуайр сол кезде Ұлыбританияда тұтқындалған Джулиан Ассанж атынан журналистер, хабарландырушылар және ақпарат алу құқығын қорғаушылар үшін 2019 жылғы GUE/NGL сыйлығын қабылдады.

Though Betty Williams resigned from the Peace People in 1980, Maguire has continued her involvement in the organization to this day and has served as the group's honorary president. A year and a half later, in September 1981, Mairead married Jackie Maguire, who was her late sister's widower. She has three stepchildren and two children of her own, John Francis (b. 1982) and Luke (b. 1984). She is a member of the anti abortion group Consistent Life Ethic, which is against abortion, capital punishment and euthanasia. Maguire has been involved in a number of campaigns on behalf of political prisoners around the world. In 1993 she and six other Nobel Peace Prize laureates tried unsuccessfully to enter Myanmar from Thailand to protest the protracted detention of opposition leader Aung San Suu Kyi. She was a first signatory on a 2008 petition calling on Turkey to end its torture of Kurdish leader Abdullah Öcalan. In October 2010, she signed a petition calling on China to release Nobel Peace Prize laureate Liu Xiaobo from house arrest. Maguire was selected in 2003 to serve on the honorary board of the International Coalition for the Decade, a coalition of national and international groups, presided over by Christian Renoux, whose aim was to promote the United Nations' 1998 vision of the first decade of the twenty first century as the International Decade for the Promotion of a Culture of Peace and Non Violence for the Children of the World. In 2006, Maguire was one of the founders of the Nobel Women's Initiative along with fellow Peace Prize laureates Betty Williams, Shirin Ebadi, Wangari Maathai, Jody Williams, and Rigoberta Menchú Tum. The Initiative describes itself as six women representing North and South America, Europe, the Middle East, and Africa who decided to bring together their "extraordinary experiences in a united effort for peace with justice and equality" and "to help strengthen work being done in support of women's rights around the world". Maguire supported the Occupy movement and has described WikiLeaks founder Julian Assange as "very courageous". She has also praised Chelsea Manning. "I think they've been tremendously courageous in telling the truth", she has said, adding that "the American government and NATO have destroyed Iraq and Afghanistan. Their next targets will be Syria and Iran". Maguire has also earned a degree from the Irish School of Ecumenics at Trinity College Dublin. She works with various interchurch and interfaith organizations and is a councilor with the International Peace Council. She is also a Patron of the Methodist Theological College, and of the Northern Ireland Council for Integrated Education. In April 2019 Maguire collected the 2019 GUE/NGL Award for Journalists, Whistleblowers & Defenders of the Right to Information on behalf of Julian Assange who was at the time imprisoned by the United Kingdom.

Америка Құрама Штаттары

Магуайр АҚШ және Ұлыбританияның Таяу Шығыстағы саясатын, әсіресе Ирак пен Ауғанстандағы саясатын ашық сынап келеді. Ол сондай-ақ АҚШ президенті Барак Обаманың басшылығын жеке түрде сынға алды. АҚШ-тағы оның белсенді қызметі кейде заңмен қақтығысқа алып келді. 2012 жылы Чикагода өтетін Нобель саммитіне шақырылғаннан кейін бастапқыда келісімін бергенімен, ол шешімін өзгертті, себебі шараны АҚШ Мемлекеттік департаменті ұйымдастырды. "Менің ойымша, Нобель бейбіт сыйлығының лауреаттары соғысты жалғастырып, азаматтық бостандықтарды, адам құқықтарын және халықаралық заңды бұзып, содан кейін жастарға бейбітшілік туралы айтуға лайық емес. Бұл – екі жүзділік" деді ол. Магуайр 2013 жылғы сұхбатында 2003 жылы Ақ үйдің алдында 40 күндік аштықтан кейін тұтқындалғанын айтып, "Америкаға келген сайын, менің кім екенімді, менің өмірімді сұрайды" деді.

Ирак пен Ауғанстан

Магуайр БҰҰ-ның Иракқа қарсы санкцияларына қатысты күшті қарсылық білдірді, олардың кейбір деректерге сәйкес, жүздеген мың бейбіт азаматтың қазасына әкелгенін айтты. Оларды "әділетсіз және адамдықтан шетін", "жаңа түрдегі бомба" және "қарудан да қатыгез" деп сипаттады. 1999 жылдың наурызында аргентиналық әріптесі Адольфо Перес Эскивельмен бірге Бағдатқа барған Магуайр сол кездегі АҚШ президенті Билл Клинтон мен британ премьер-министрі Тони Блэрден Иракты бомбалауды тоқтатуға және БҰҰ санкцияларын жоюға шақырды. "Мен аналарының қасында, ештеңе істей алмай жатқан балаларды көрдім", - деді Магуайр. "Олар солдат емес". 2001 жылдың қыркүйегінде әл-Қаиданың АҚШ-қа жасаған шабуылдарынан кейін, АҚШ-тың қарсы шаралар қабылдап, Ауғанстанға әскер жіберетіні анық болғанда, Магуайр алдағы соғысқа қарсы күреске шықты. Үндістанда ол "жүз мыңдаған үнді халқымен бірге бейбітшілік үшін шеруге қатыстым" деді. Нью-Йоркте Магуайр 10 мың наразылық білдірушімен бірге шеру жасады, олардың арасында 11 қыркүйек құрбандарының отбасылары да болды деп хабарланды, АҚШ әскери ұшақтары Ауғанстандағы Талибан нысандарына шабуыл жасауға ұшып кеткен кезде. 2003 жылдың наурызында Иракқа басуға дейін Магуайр күтілетін жауынгерлік әрекеттерге қарсы белсенді түрде науқан жүргізді. 2002 жылдың тамызында Дублинде өткен 23-ші Халықаралық соғысқа қарсылық білдірушілер конференциясында сөйлеген сөзінде Магуайр Ирландия үкіметін "өздері қатысқан барлық еуропалық және әлемдік форумдарда" Ирак соғысына қарсы шығуға шақырды. 2003 жылдың 17 наурызында, Әулие Патрик күнінде Магуайр Біріккен Ұлттар Ұйымының штаб-пәтерінің алдында Фрида Берриган және басқа да белсенділермен бірге соғысқа қарсы наразылық акциясын өткізді. 19 наурызда Магуайр Сиракузадағы Ле Мойн колледжінің шіркеуінде 300 адам жиналған тыңдаушылар алдында сөз сөйледі. "Армиялар жаппай қырып-жоятын қару-жарақтарымен, ештеңесі жоқ ирак халқына қарсы тұр", - деді ол жиналғандарға. "Бұл әділ емес". Осы уақытта Магуайр 30 күндік күзетке тұрып, Ақ үйдің алдында 40 күндік сұйық диета ұстады, оған Pax Christi USA мүшелері мен христиан шіркеулерінің жетекшілері қосылды. Соғыс басталғанда Магуайр шабуылды "жалғасып жатқан және ұятты қырғын" деп сипаттады. "Біз күн сайын Ирактағы мұсылман бауырларымызбен ынтымақтастықта Меккеге қарап отырып, Алладан кешірім тілейміз", - деді ол 31 наурызда баспасөз мәлімдемесінде. Кейін Магуайр АҚШ БАҚ Ирактан келген жаңалықтарды бұрмалап көрсеткенін және Ирак соғысы Американың "экономикалық және әскери мүдделерін" қамтамасыз ету үшін жүргізілгенін айтты. 2006 жылдың ақпанында ол Джордж Буш пен Тони Блэр "дүниежүзіне заңсыз түрде соғыс бастағаны және адамзатқа қарсы соғыс қылмыстары үшін жауапкершілікке тартылуы керек" деген пікірін білдірді.

Maguire voiced strong opposition to the U. N. sanctions against Iraq, which is alleged by some to have resulted in hundreds of thousands of civilian deaths, calling them "unjust and inhuman", "a new kind of bomb", and "even more cruel than weapons". During a visit to Baghdad with Argentinian colleague Adolfo Pérez Esquivel in March 1999, Maguire urged then U. S. President Bill Clinton and British Prime Minister Tony Blair to end the bombing of Iraq and to permit the lifting of U. N. sanction. "I have seen children dying with their mothers next to them and not being able to do anything", Maguire said. "They are not soldiers". In the aftermath of al Qaeda's attacks on the U. S. in September 2001, as it became clear that the U. S. would retaliate and deploy troops in Afghanistan, Maguire campaigned against the impending war. In India she claimed to have marched with "hundreds of thousands of Indian people walking for peace". In New York, Maguire was reported to have marched with 10,000 protesters, purportedly including families of 9/11 victims, as U. S. war planes were already en route to strike Taliban targets in Afghanistan. In the period leading up to the March 2003 invasion of Iraq, Maguire campaigned vigorously against the anticipated hostilities. Speaking at the 23rd War Resisters' International Conference in Dublin, Ireland in August 2002, Maguire called on the Irish government to oppose the Iraq War "in every European and world forum of which they are a part". On 17 March 2003, St. Patrick's Day, Maguire protested the war outside the United Nations Headquarters with, among other activists, Frida Berrigan. On 19 March, Maguire addressed an audience of 300 people in a chapel at Le Moyne College in Syracuse, N. Y. "Armies with all their advanced weapons of mass destruction are facing the Iraqi people who have nothing", she told the crowd. "In anybody's language, it's not fair". Around this time, Maguire held a 30 day vigil and began a 40 day liquid fast outside the White House, joined by members of Pax Christi USA and Christian church leaders. As the war got under way in the days that followed, Maguire described the invasion as an "ongoing and shameful slaughter". "Daily we sit, facing Mecca in solidarity with our Muslim brothers and sisters in Iraq, and we ask Allah for forgiveness", she said in a statement to the press on 31 March. Maguire would later remark that the media in the U. S. distorted news from Iraq and that the Iraq War was carried out in pursuit of American "economic and military interests". In February 2006 she expressed her belief that George W. Bush and Tony Blair "should be made accountable for illegally taking the world to war and for war crimes against humanity".

Президент Барак Обаманы сынға алу

Магуайр АҚШ президенті Барак Обаманың 2009 жылғы Нобель сыйлығының иегері атанғанына көңілі толмады. "Олар бұл оның халықаралық дипломатияны күшейту және халықтар арасындағы ынтымақтастықты дамытудағы ерекше еңбегі үшін берілгенін айтады", - деді ол, - "бірақ ол барлық даулы тараптармен диалог және келіссөздер жүргізудің орнына, Әфғанстанды әскерилендіру және оккупациялау саясатын жалғастыруда. [ ] Әлемдегі ең әскерилендірілген елдің басшысына, адамзатты өз еркіне қарсы соғысқа сүйреген басшыға осы сыйлықты беруді көптеген адамдар оның елдің агрессиясы мен гегемониясы үшін сыйақы деп дұрыс бағалайды". 2008 жылы АҚШ-қа келген сапары барысында Далай-ламамен кездесуден бас тартқаннан кейін, Обама 2009 жылы да Тибеттің қуғындағы рухани көшбасшысымен кездесуден қайта бас тартты. Магуайр Обаманың Далай-ламамен кездесуден әдейі бас тартуын "үрейлі" деп бағалады. 2010 жылдың желтоқсанында Берлинде Карл фон Оссиетцки медалінің табысталу салтанатында сөйлеген сөзінде Магуайр президент Обаманы халықаралық құқықты бұзғаны үшін қылмыстық жауапкершілікке тартуды ұсынды. "Президент Обама ядролық қарусыз әлемді көргісі келетінін айтса да, Иранның ядролық қаруға ұмтылуына қатысты "барлық мүмкіндіктер қарастырылып жатыр" деуі, бұл Иранға қарсы ядролық қару қолдану туралы нақты қауіп-қорқыту болып табылады, және бұл халықаралық соттың кеңесші пікіріне сәйкес қылмыстық құқық бұзушылық болып есептеледі. 1945 жылғы 8 тамыздағы Нюрнберг хартасында ядролық қаруды қолдану немесе қолдану туралы қауіп-қорқыту жасау қылмыс деп жазылған, сондықтан ядролық қаруға ие болған тоғыз мемлекеттің лауазымды тұлғалары ядролық қатерді сақтап, оны қорқыту құралы ретінде пайдалану арқылы қылмыс жасап, халықаралық заңды бұзуда".

Заңмен бетпе-бет келу

Магуайр АҚШ-та екі рет тұтқындалды. 2003 жылдың 17 наурызында ол Нью-Йорктегі Біріккен Ұлттар Ұйымының штаб-пәтерінің жанында Ирак соғысына қарсы наразылық көрсету кезінде тұтқындалды. Сол айдың 27 наурызында ол 65 соғысқа қарсы наразылық білдірушінің бірі болды, Ақ үйге жақын қауіпсіздік кедергісін бұзғаннан кейін полиция оларды қысқа мерзімге ұстады. 2009 жылдың мамыр айында Гватемалаға сапардан оралғаннан кейін Техас штатындағы Хьюстон әуежайындағы иммиграциялық қызметкерлер Магуайрді бірнеше сағатқа тоқтатты, осы уақыт ішінде оны тексерді, саусақ іздерін алып, суретке түсірді, нәтижесінде ол Солтүстік Ирландияға баратын рейсін жіберіп алды. "Иммиграциялық формадағы қылмыстық қызметтерге қатысқандығымды мойындау туралы тілекшені толтыруымды талап етті", - деді ол. Сол жылдың шілде айының соңында Магуайр тағы да иммиграциялық қызметкерлермен ұсталды, бұл жолы Вирджиния штатындағы Дулес халықаралық әуежайында, Ирландиядан Нью-Мексикоға әріптесі Джоди Уильямспен кездесу үшін бара жатқанда. Мамыр айындағыдай, кешігу салдарынан Магуайр жалғау рейсін өткізіп алды.

Израиль

Магуайр алғаш рет 1984 жылы 40 жасында Израильге сапар шекті. Ол сол кезде Исаның атынан христиандардың яһудилерді жылдар бойы қуғындауы үшін кешірім сұраған дінаралық бастаманың бір бөлігі ретінде келді. Оның екінші сапары 2000 жылдың маусым айында болды, бұл жолы Адам құқықтары үшін раввиндер мен Израильдің үйлерді бұзуға қарсы комитетінің шақыруымен жасалды. Екі ұйым Ахмет Шамаснехті Батыс жағалаудағы Катана қаласында үйін заңсыз салғаны үшін Израильдің әскери сотында қорғауға кірісті, ал Магуайр сот отырысын бақылау және Шамаснех отбасына қолдау көрсету үшін Израильге барды. 2013 жылғы сұхбатында ол 1984 жылғы Израильге жасаған сапары туралы ештеңе айтпай, "Мен алғаш рет Адам құқықтары үшін раввиндер мен Израильдің үйлерді бұзуға қарсы комитетінің шақыруымен Израиль/Палестинаға бардым" және "Палестиналықтардың өмірлік жағдайына қатты қайғырдым" деді. Ол сол сапардан кейін "тұрақты түрде бара бастады", себебі "Израиль/Палестинадағы әділетсіздікке шешім табылатынына үміттенді". Солтүстік Ирландияда адамдар шешім болмайды дегенді айтқан. Бірақ адамдар саяси ерік-жігерге ие болып, үкіметтерді келісімге отыруға мәжбүрлесе, бұл мүмкін болады. Ол Израиль үкіметін "Шығыс Иерусалимде палестиналықтарға қарсы этникалық тазалау саясатын жүргізуде" деп айыптады және Израилға қарсы бойкот және инвестицияларды тоқтату туралы бастамаларды қолдайды. Сонымен қатар, Магуайр Израильді жақсы көретінін және "еврей халқы үшін Израильде өмір сүру – жанкешті бомбалар мен Кассам ракеталарынан қорқып өмір сүру" екенін айтты. 2013 жылы The Progressive журналында жарияланған Магуайрдің өмірбаянында "ол әлі де құмарлығын жоғалтпаған" және "соңғы жылдары Палестинаның Израиль тарапынан оккупациясы оның назарын көп бөлігін алды" делінген. Магуайр 2004 жылдың сәуір айында Вануну босатылған кезде оны қарсы алу үшін Израильге ұшып келді және содан бері Израильде онымен бірнеше рет кездесті. 2010 жылдың шілде айында Израиль халқына жолданған ашық хатында, Вануну шарттарын бұзғаны үшін қайта түрмеге қамалғаннан кейін, Магуайр Израильдегі еврейлерді Ванунудың босатылуы үшін үкіметке өтініш жасауға шақырды. Ол Ванунуды "бейбітшілік адамы", "үлкен көреген", "нағыз Ганди рухы" деп мақтады және оның іс-әрекеттерін Альфред Нобельдің іс-әрекеттерімен салыстырды.

Maguire first visited Israel at age 40 in 1984. She came then as part of an interfaith initiative seeking forgiveness from Jews for years of persecution by Christians in Jesus' name. Her second visit was in June 2000, this time in response to invitations from Rabbis for Human Rights and the Israeli Committee Against House Demolitions. The two groups had taken upon themselves to defend Ahmed Shamasneh in an Israeli military court against charges of illegally constructing his home in the West Bank town of Qatanna, and Maguire traveled to Israel to observe the court proceedings and support the Shamasneh family. In a 2013 interview, she omitted any mention of her 1984 trip to Israel, saying that "I first went to Israel/Palestine at the invitation of Rabbis for Human Rights and the Israeli Committee against House Demolitions" and "was absolutely horrified" at Palestinians' living conditions. It was after that visit that she "started going on a regular basis" because she was "very hopeful that there is a solution to the Israeli/Palestinian injustice. In Northern Ireland, people said there would never be a solution. But once people begin to have the political will and force their governments to sit down, it can happen". She has accused the Israeli government of "carrying out a policy of ethnic cleansing against Palestinians in east Jerusalem" and supports boycott and divestment initiatives against Israel. Concomitantly, Maguire has also said that she loves Israel and that "to live in Israel for Jewish people, is to live in fear of suicide bombs and Kassam rockets". A 2013 profile of Maguire in The Progressive noted that "she hasn't lost her passion yet" and that "it is the Israeli occupation of Palestine that has occupied much of her attention in recent years". Maguire flew to Israel in April 2004 to greet Vanunu upon his release and has since flown to meet with him in Israel on several occasions. In an open letter addressed to the Israeli people in July 2010, after Vanunu was returned to prison for violating the terms of his parole, Maguire urged Jews in Israel to petition their government for Vanunu's release and freedom. She praised Vanunu as "a man of peace", "a great visionary", "a true Gandhian spirit" and compared his actions to those of Alfred Nobel.

Холокост туралы мәлімет

2004 жылдың желтоқсан айында Иерусалимде Мордехай Ванунумен бірлескен баспасөз конференциясында Магуайр Израильдің ядролық қаруын Аушвицтегі нацистік газ камераларымен салыстырды. «Ядролық қару туралы ойлағанда, мен Аушвиц концлагерінде болдым», – деді ол. Одан әрі: «Ядролық қару – газ камераларының жетілдірілген түрі ғана. Газ камераларының не екенін білетін халыққа, қалай оларды жасай беру туралы ой келеді?» 2006 жылдың қаңтар айында Холокост құрбандарын еске алу күніне жақын, Магуайр Мордехай Ванунуды Холокост кезінде қаза болған яһудилермен бірге еске алуға шақырды. «Біз, қайғы мен күйінішпен Холокост құрбандарын еске алғанда, қауіпке қарсы тұрып, үнсіз қалмаған және еврей ағайын-әпкелерін қорғау үшін бостандықтары мен өмірін құрбан еткен жанұялы адамдарды да еске аламыз. Сондай-ақ, өз елінде жалғыз қалған израильдік тұтқын, Мордехай Ванунуды еске аламыз, ол үнсіздікке көнбеді». 2006 жылдың ақпанында Калифорния штатының Санта-Барбара қаласындағы Ядролық дәуір бейбітшілік қоры алдында сөйлеген сөзінде Магуайр ядролық қару мен нацистерді тағы да салыстырды. «Өткен сәуір айында біздің кейбіреуіміз Израильдегі Димона ядролық кешенінің алдында наразылық танытып, оны БҰҰ инспекциясына ашуды және бомбаларды жоюды талап еттік. Израильдің әскери ұшақтары үстінен ұшып өтті, ал бір пойыз Димона ядролық полигонына кірді. Бұл мені Аушвиц концлагеріне барған кездегі естеліктерге қайтарды – сол жердегі рельстер, пойыз, қирату және өлімді көріп, қатты әсерлендім». 2010 жылдың қараша айында «Леди Глобус» журналының тілшісі Тал Шнайдермен сұхбатында Магуайр Израильді нацистік Германиямен салыстырғанын жоққа шығарды. «Мен көп жылдар бойы ядролық қаруға қарсы сөйлеп келемін. Ұлыбританияда да, АҚШ-та да, Израильде де, кез келген елде ядролық қаруға қарсымын, себебі ядролық қару – адамзаттың толық құрылуына нұқсан келтіретін соңғы құрал. Бірақ мен ешқашан Израильді нацистік Германиямен теңестірген емеспін және неге мені Израильде осылай цитаталайтындарын түсінбеймін. Сондай-ақ, мен Газаны жойқын лагерьмен салыстырған емеспін. Мен Нобель сыйлығының лауреаты Эли Визельмен бірге Австриядағы өлім лагерьлерінде болдым, және еврей халқының геноцидін тоқтатуға ешкім тырыспағаны қорқынышты деп санаймын».

At a joint press conference with Mordechai Vanunu in Jerusalem in December 2004, Maguire compared Israel's nuclear weapons to the Nazi gas chambers in Auschwitz. "When I think about nuclear weapons, I've been to Auschwitz concentration camp". She added, "Nuclear weapons are only gas chambers perfected and for a people who already know what gas chambers are, how can you even think of building perfect gas chambers". In January 2006, close to Holocaust Memorial Day, Maguire asked that Mordechai Vanunu be remembered together with the Jews that perished in the Holocaust. "As we, with sorrow and sadness, remember the Holocaust Victims, we remember too those individuals of conscience who refused to be silenced in the face of danger and paid with their freedom and lives in defending their Jewish brothers and sisters, and we remember our brother Mordechai Vanunu – the lonely Israeli prisoner in his own country, who refused to be silent". In a speech delivered in February 2006 to the Nuclear Age Peace Foundation in Santa Barbara, California, Maguire again made a comparison between nuclear weapons and the Nazis. "Last April some of us protested at Dimona Nuclear Plant, in Israel, calling for it to be open to UN Inspection, and bombs to be destroyed. Israeli Jets flew overhead, and a train passed into the Dimona nuclear site. This brought back to me vivid memories of my visit to Auschwitz concentration camp, with its rail tracks, trains, destruction and death". Maguire firmly denied comparing Israel to Nazi Germany in an interview with Tal Schneider of Lady Globes in November 2010. "I have for years been speaking out against nuclear weapons. I am actively opposed to nuclear weapons in Britain, in the United States, in Israel, in any country, because nuclear weapons are the ultimate destruction of humankind. But I have never said that Israel is like Nazi Germany, and I don't know why I am quoted like that in Israel. I also never compared Gaza to an extermination camp. I visited the death camps in Austria, with Nobel Prize laureate Elie Wiesel, and I think it is terrible that people did not try to stop the genocide of the Jewish people".

Палестиналық белсенділік

Магуайр 2007 жылы сөйлеген сөзінде Израильдің бөлгіш қабырғасы "қорқыныш пен сәтсіз саясаттың ескерткіші" екенін және "көптеген палестиналықтар үшін күнделікті өмір өте қиын, бұл шын мәнінде қарсылық көрсету әрекеті" деді. Ол "Халықаралық ынтымақтастық қозғалысының шабыттандыратын жұмысын" мақтап, "Израильдік әскердің палестиналық үйлерді қиратуына наразылық білдіріп, өмірін құрбан еткен Рейчел Коридің" естелігін құрметпен еске алды, сондай-ақ "осы әлемнің Рейчелдері бізді бір-бірімізге жауапты екенімізді және бізді құпия рухани және әдемі байланыспен байланыстыратынын" айтты. 2007 жылдың 20 сәуірінде Магуайр Палестинаның Билин ауылының сыртында Израильдің бөлгіш бөгетінің құрылысына қарсы наразылық акциясына қатысты. Наразылық әскери аймаққа кіруге тыйым салынған жерде өтті. Израиль әскерлері наразылық білдіргендерді таратуға тырысқанда, көз жасыңдыратын газ гранаталары мен резеңкеленген оқтарды қолданды, ал наразылық білдірушілер Израиль әскерлеріне тас лақтырып, екі шекара күзетшісін жарақаттады. Бір резеңке оқ Магуайрдың аяғына тиді, содан кейін ол Израиль ауруханасына емделу үшін жеткізілді. Ол сонымен қатар көп мөлшерде жауынгерлік газды жұтып алған. 2008 жылдың қазанында Магуайр "Дигнити" кемесімен Газаға келді. Израиль яхтаға Газаға жақындауға рұқсат берілмейтінін талап еткенмен, премьер-министр Эхуд Олмерт ақыры мойынсынып, кемеге баратын жеріне апатсыз жетуге рұқсат берді. Газада болған кезінде Магуайр ХАМАС көшбасшысы Исмаил Ханиямен кездесті. Ол Израиль мен оның басып алған аумақтарына жапқан Палестина туын бейнелейтін құрметті алтын табақты қабылдап жатқан кезде суретке түседі. 2009 жылдың наурыз айында Магуайр ХАМАС-ты Еуропалық Одақтың тыйым салынған террористік ұйымдар тізімінен дереу және шартсыз алып тастау жөніндегі науқанға қосылды. 2009 жылдың 30 маусымында Магуайр Израиль әскерімен бірге тағы жиырма адамды, соның ішінде АҚШ-тың бұрынғы конгрессмені Синтия МакКинниді қамауға алды. Ол Газаға гуманитарлық көмек алып бара жатқан "МВ Spirit of Humanity" (бұрынғы "Арион") атты шағын паромның бортында болған, Израиль қайықты Газа жағалауында тоқтатып алды. Израиль түрмесінен ол Democracy Now! бағдарламасына ұзақ сұхбат берді және 2009 жылдың 7 шілдесінде Дублинге депортацияланды. Сұхбатта ол Газаға көмек еркін жеткізіледі деген Израиль билігінің мәлімдемесін жоққа шығарды, "Газа – бұл үлкен түрме, бір жарым миллион адам тұратын үлкен оккупацияланған аумақ, олар Израиль үкіметі тарапынан ұжымдық жазаға ұшырады" деді. Ол сондай-ақ "трагедияның мәні – АҚШ үкіметінің, БҰҰ-ның және Еуропаның палестиналықтардың адам құқықтарын, мысалы, бостандықты бұзуға қарсы үнсіздік танытуы" деп атап өтті. Ол сонымен қатар, өзінің қайығына халықаралық суларда Израиль әскери кемелері жақындағанда, "біздің өлімімізге қауіп төнді, бұл кезде біз өте қауіпті жағдайда болдық. Бізді Израиль әскері қарумен ұстап алып, сөзбе-сөз ұрлап кетті" деді. 2010 жылдың мамыр-маусым айларында Магуайр Газаның азаттық флотилиясының құрамына кіретін жеті кемелердің бірі болған MV Rachel Corrie кемесіндегі жолаушы болды. Бұл флотилия Газа секторындағы Израильдің Египет блокадасын бұзуға тырысқан палестиналық белсенділердің флотилиясы еді. Теңізде жүргенде BBC Radio Ulster радиосына берген сұхбатында Магуайр блокаданы "адамгершіліксіз, заңсыз қоршау" деп атады. Механикалық проблемаларға байланысты кешіктірілген "Рейчел Корри" флотилиямен бірге жүзбеді және Газа жағалауына негізгі флотилиядан бірнеше күннен кейін ғана жақындады. Алғашқы алты кеме келген кездегі зорлық-зомбылықтан айырмашылығы, Израильдің "Рейчел Корри" кемесін басып алуы тек бейтарап қарсылықпен ғана кездесті. Израиль теңіз әскері тіпті жолаушылардан палубаға көтерілу үшін баспалдақ түсірді. Оқиғадан кейін Магуайр өзінің өміріне қауіп төніп тұрғанын сезінбеді, өйткені кеме капитаны Дерек Грэм Израиль теңіз күштерімен байланыс жасап, оларға күш қолданбайтынын айтты. 2010 жылдың 28 қыркүйегінде Магуайр Нобель әйелдер бастамасының делегациясының құрамында Израильге келді. Оған Израиль билігі екі рет Газаға қатысты Израильдің әскери-теңіз эмбаргосын орындауға тырысқаны және оған 10 жылға тыйым салу туралы бұйрық қолданылып жүргені үшін виза беруден бас тартты. Ол Израильдегі палестиналықтардың құқықтарын қорғауға арналған үкіметтік емес ұйым Adalah көмегімен депортацияға қарсы күресті. "Адала" компаниясының адвокаты Фатмех Эль Ажу: "Біздің ойымызша, Магуайр ханымның елге кіруінен бас тарту шешімі заңсыз, маңызды емес және кездейсоқ саяси ұйғарымдарға негізделген" деді. Оның заңгерлер тобы Магуайр атынан Орталық округтік сотқа бұйрыққа қарсы шағымдама берді, бірақ сот депортация бұйрығының заңды екенін жариялады. Магуайр содан кейін Израильдің Жоғарғы сотына шағым түсірді. Бастапқыда Сот Магуайр депортация бұйрығына қарамастан, бірнеше күнге кепілдікпен елде қалуға рұқсат беруді ұсынды; алайда, мемлекет бұл ұсыныстан бас тартты, Магуайр Израильге кіруге тыйым салынғанын алдын ала білгенін және оның мінез-құлқы заңды өзіне алумен тең екенін мәлімдеді. Үш судьядан тұратын комиссия мемлекеттің ұстанымын қабылдады және Орталық округтік соттың шешімін күшінде қалдырды. Отырыс кезінде бір сәтте Магуайр сөз сөйлеп, Израиль "апартеид саясатын және Газаға қатысты қоршауды" тоқтатуы керек деді. Соның салдарынан судьялардың бірі оны сөзін кесіп, "Бұл пропаганда үшін орын емес" деді. Корриган Магуайр келесі күні, 5 қазан 2010 жылы Ұлыбританияға бағытталған рейспен депортацияланды. 2011 жылдың жазында екінші Газа флотилиясына дайындық жұмыстары басталғанда, ирландтық MV Saoirse-нің қатысуы күтілуде, Магуайр науқанды қолдады және Израильден флотилия жолаушыларына қауіпсіз өтуге рұқсат беруге шақырды. 2011 жылдың желтоқсан айындағы сұхбатында Магуайр "ХАМАС сайланған партия және барлығы оны осылай тануы керек. Ол демократиялық дауыс алды және оны тануы керек" деді. Ол 2008 жылы Газаға жасаған сапарында "ХАМАС парламентіне сөз сөйлеуге шақырылғанын" атап өтті. 2014 жылдың наурыз айында Магуайр Египет арқылы Газаға баруға тырысты, бұл американдық соғысқа қарсы белсенді Медея Бенджамин де бар белсенділер тобының бір бөлігі болды. Топ мүшелері Каирде қамауға алынып, сұраққа алынып, депортацияланды. 2016 жылы Магуайр Газа секторының Израильдің теңіз блокадасын бұзуға тырысты, 13 басқа белсендімен бірге "Газаға әйелдер кемесінде" болды, бірақ олар Израиль теңіз күштерімен шамамен жағалаудан тыс жерде тоқтатылды. Кеме Эшдод портына эскортталды. Израиль әскері ұстау қысқа және жарақатсыз болғанын мәлімдеді. Магуайр және белсенділер "халықаралық суларда қарулы түрде ұсталғанын және біздің тілегімізге қарсы Израильге әкелінгенін" айтты.

Maguire said in a 2007 speech that Israel's separation wall "is a monument to fear and failed politics" and that "for many Palestinians daily living is so hard, it is indeed an act of resistance." She praised the "inspirational work of the International Solidarity Movement" and paid tribute to the memory of "Rachel Corrie, who gave her life protesting the demolition of Palestinian homes by Israeli military", saying that "it is the Rachels of this world who reminds us that we are responsible for each other, and we are interconnected in a mysteriously spiritual and beautiful way". On 20 April 2007, Maguire participated in a protest against the construction of Israel's separation barrier outside the Palestinian village of Bil'in. The protest was held in a no access military zone. Israeli forces used tear gas grenades and rubber coated bullets in an effort to disperse the protesters, while the protesters hurled rocks at the Israeli troops, injuring two Border Guard policemen. One rubber bullet hit Maguire in the leg, whereupon she was transferred to an Israeli hospital for treatment. She was also reported to have inhaled large quantities of tear gas. In October 2008, Maguire arrived in Gaza aboard the SS Dignity. Although Israel had insisted that the yacht would not be permitted to approach Gaza, then Prime Minister Ehud Olmert ultimately capitulated and allowed the ship to sail to its destination without incident. During her stay in Gaza, Maguire met with Hamas leader Ismail Haniyeh. She was photographed accepting an honorary golden plate depicting the Palestinian flag draped over all of Israel and the occupied territories. In March 2009, Maguire joined a campaign for the immediate and unconditional removal of Hamas from the European Union list of proscribed terrorist organisations. On 30 June 2009, Maguire was taken into custody by the Israeli military along with twenty others, including former U. S. Congresswoman Cynthia McKinney. She was on board a small ferry, the MV Spirit of Humanity (formerly the Arion), said to be carrying humanitarian aid to the Gaza Strip, when Israel intercepted the vessel off the coast of Gaza. From an Israeli prison, she gave a lengthy interview with Democracy Now! via cell phone, and was deported on 7 July 2009 to Dublin. on 2 July 2009. In the interview, she rejected Israeli authorities' claim that aid can pass freely into Gaza, charging that "Gaza is like a huge prison a huge occupied territory of one and a half million people who have been subjected to collective punishment by the Israeli government". She further said that "the tragedy is that the American government, the UN and Europe, they remain silent in the face of the abuse of Palestinian human rights, like freedom, and it's really tragic". In addition, she claimed that when her boat was approached by Israeli naval vessels in international waters, "we were in grave danger of actually being killed at that point really we were in a very, very dangerous position. So we were literally hijacked, taken at gunpoint by the Israeli military". In May–June 2010, Maguire was a passenger on board the MV Rachel Corrie, one of seven vessels that were part of the Gaza Freedom Flotilla, a flotilla of pro Palestinian activists that attempted to bust the Israeli Egyptian blockade of the Gaza Strip. In an interview with BBC Radio Ulster while still at sea, Maguire called the blockade an "inhumane, illegal siege." Having been delayed due to mechanical problems, the Rachel Corrie did not actually sail with the flotilla and only approached the Gazan coast several days after the main flotilla did. In contrast with the violence that characterised the arrival of the first six ships, Israel's takeover of the Rachel Corrie was met only with passive resistance. Israeli naval forces were even lowered a ladder by the passengers to assist their ascent onto the deck. After the incident, Maguire said she did not feel her life was in danger as the ship's captain, Derek Graham, had been in touch with the Israeli navy to assure them that there would be no violent resistance. On 28 September 2010, Maguire landed in Israel as part of a delegation of the Nobel Women's Initiative. She was refused an entry visa by Israeli authorities on the grounds that she had twice in the past tried to run Israel's naval embargo of the Gaza Strip and that a 10 year exclusion order was in effect against her. She fought her deportation with the help of Adalah, an NGO devoted to the rights of Palestinians in Israel. Fatmeh El Ajou, an attorney for Adalah noted, "We believe that the decision to refuse entry to Ms. Maguire is based on illegitimate, irrelevant, and arbitrary political considerations". Her legal team filed a petition against the order with the Central District Court on Maguire's behalf, but the court ruled pronounced that the deportation order was valid. Maguire then appealed to Israel's Supreme Court. Initially, the Court proposed that Maguire be allowed to remain in the country for a few days on bail despite the deportation order; however, the state rejected the proposal, arguing that Maguire had known prior to her arrival she was barred from entering Israel and that her conduct amounted to taking the law into her own hands. A three judge panel accepted the state's position and upheld the ruling of the Central District Court. At one point during the hearing, Maguire reportedly spoke up, saying that Israel must stop "its apartheid policy and the siege on Gaza". One of the judges scolded her saying, "This is no place for propaganda". Corrigan Maguire was deported on a flight to the UK the following morning, 5 October 2010. As preparations for a second Gaza flotilla got underway in the summer of 2011, with the Irish MV Saoirse expected to take part, Maguire expressed her support for the campaign and called on Israel to grant the flotilla passengers safe passage to Gaza. Maguire said in a December 2011 interview that "Hamas is an elected party and should be recognized as such by all. It has the democratic vote and should be recognised". She pointed out that on her 2008 Gaza trip she had been invited to speak "to the Hamas parliament". In March 2014, Maguire tried to arrive to Gaza through Egypt, as a part of activist delegation which also included the American anti war activist Medea Benjamin. The members of the delegation were arrested in Cairo, questioned and deported. In 2016, Maguire attempted to break Israel's naval blockade of the Gaza Strip along with 13 other activists on board the Women's Boat to Gaza, until they were stopped by the Israeli Navy approximately offshore. The boat was escorted to the port of Ashdod. The Israeli military said the interception was brief and without injuries. Maguire complained that she and the activists were "arrested, kidnapped, illegally, in international waters and taken against our wishes to Israel".

Палестиналықтар мен исраилдіктерді салыстыру

Магуайр палестиналықтардың Израиль үкіметінен гөрі бейбітшілікке көбірек мүдделі екенін бірнеше рет айтқан. Ол 2011 жылғы сұхбатында 2008 жылы өзі мен бірнеше әріптесі Газадан шыққанда, "біз үмітпен толы едік, себебі палестиналықтардың бейбітшілікке деген шұғыласы зор еді, бірақ келесі аптада "Қорғасын құйылған операция" басталды. Бұл қорқынышты жағдай болды". Оның сөзінше, Израиль "тек отбасыларына тамақ табу үшін балық аулаған" палестиналық шаруалар мен балықшыларды өлтірді, осылайша "Израиль үкіметі бейбітшілікке мүдделі емес" екенін көрсетті. 2013 жылғы сұхбатында ол осы пікірін қайталап, 2008 жылы Газада Хамас пен Фатх жетекшілері "олар диалог пен бейбітшілікке ұмтылады" деді, бірақ бір аптадан кейін "Израиль Газаны бомбалады, соғыс қылмыстарын жасады", бұл "Израиль үкіметінде бейбітшілікке қатысты саяси ниет жоқ" екенін көрсетті. Расселл трибуналындағы жұмысын аяқтағаннан кейін Магуайр бұл тәжірибенің "барлық қатысушылардың ақыл-ойына нұр сыйлап, палестиналықтардың Израильдің блокадасы мен оккупациясы кезінде күнделікті басынан өткізіп жатқан әділетсіздіктің фактілерін түсінуді тереңдеткенін" айтты. RToP-тың қорытындылары мен ұсынымдары үкіметтер мен азаматтық қоғамды батылдықпен әрекет етуге, санкциялар, BDS және т.б. енгізуге шақырады, осылайша Израильдің халықаралық заңдарды бұзуына үнсіздік танытудан және оған қатысудан бас тартады. RToP өте тиімді, ақпаратты және шешімді болды, бізге барлық үкіметтердің де, сондай-ақ біздің халықтың да адам құқықтары мен халықаралық заңды қорғау үшін моральдық және заңдық жауапкершілігі бар екенін еске салды және ешкімге, кез келген жерде әділетсіздік орын алғанда үнсіздік сақтауға болмайды".

Рохинджа мәселесі

2018 жылдың наурыз айында Магуайр және екі Нобель бейбіт сыйлығының лауреаттары Ширин Эбади мен Таваккол Карман Кокс-Базардағы рохинджа лагерьлерін аралап, дағдарыс бойынша ойларын бөлісті. Дакаға оралған соң, олар Бангладеш азаматтық қоғамының өкілдерімен рохинджа дағдарысын талқылады.

Жеке философиясы мен көзқарасы

Ганди зорлық-зомбылықсыздық әрекетсіздік емес екенін үйретті. Жоқ, мүлдем жоқ. Бұл – ең батыл, шығармашылыққа толы және қайсар өмір сүру жолы, және біздің әлемнің жалғыз үміті. Зорлық-зомбылықсыздық – зорлық-зомбылық пен кісі өлтіруді үнемі жоққа шығаратын, керісінше, махаббат пен шындықтың күшін қолданып, қақтығыстарды және олардың түпкі себептерін өзгерту құралы болып табылатын белсенді өмір салты. Зорлық-зомбылықсыздық шығармашылықты қажет етеді. Ол диалог құруға ұмтылады, келісімге келуге тырысады, қарсыластарымыздың шындығын тыңдайды, милитаризмді жоққа шығарады және Құдайдың рухының бізді әлеуметтік және саяси тұрғыдан өзгертуіне мүмкіндік береді. Мейрид Магуайр зорлық-зомбылық – адамдар туғаннан әкелмейтін, бірақ өмір бойы дамытатын ауру деген сенімді қолдайды. Ол адамзат зорлық-зомбылық пен соғысқа бейімділікten арылып, зорлық-зомбылықсыздық пен махаббатқа жоғары санаға қарай дамуда деп сенеді. Осы тұрғыда ол рухани пайғамбарлар деп санайтын Иса, Ассизилік Франциск, Ганди, Хан Абдул Ғаффар Хан, Фр. Джон Л. Маккензи және Мартин Лютер Кинг сияқты тұлғаларды атайды.

Магуайр зорлық-зомбылықтың барлық түрлерін жоққа шығаратынын білдіреді. "Мен бейбітшіл адам ретінде зорлық-зомбылық ешқашан ақталмайды деп сенемін, күш қолдану мен күш қолдану қаупіне әрқашан балама жол бар. Бізге мұндай балама жоқ деп айтатын қоғамға қарсы тұруымыз керек. Өміріміздің барлық саласында – өмір салтымызда, білімімізде, сауда-саттығымызда, қорғанысымызда және басқаруымызда зорлық-зомбылықсыздыққа ұмтылуымыз керек."

Бейбітшілік туралы аян: Солтүстік Ирландиядағы сенім мен үміт

Магуайр "Бейбітшілік туралы көзқарас: Солтүстік Ирландиядағы сенім мен үміт" атты кітап жазды. 2010 жылы жарық көрген бұл кітап – очерктер мен хаттар жинағы, олардың көптегенінде ол өзінің саяси қызметі мен діні арасындағы байланыстарды талқылайды. Кітаптың басым бөлігі Солтүстік Ирландияға арналған, бірақ Магуайр Холокост, Үндістан, Шығыс Тимор және Югославия туралы да сөз етеді. Магуайр былай деп жазады: "Болашаққа деген үміт әрқайсымыздың жүрегімізге және санамызға зорлықсыздық қағидаларын сіңіруімізге және барлығы үшін зорлықсыз және өмірге жетелейтін жаңа, шығармашылық құрылымдарды дамытуымызға байланысты. Кейбіреулер мұны тым идеалистік деп санайды. Менің ойымша, бұл өте шынайы. Біз бүгін қуанышқа бөленіп, тойлауға лайықпыз, себебі біз тамаша дәуірде өмір сүріп жатырмыз. Барлығы өзгеріп, барлығы мүмкін."

Марапаттар мен құрметтер

Магуайр өзінің еңбегі үшін көптеген марапаттар мен құрметтер алды. Йель университеті Магуайрға 1977 жылы құрметті заң докторы дәрежесін берді. Сол жылы ол Америка жетістіктері академиясының Алтын тақта сыйлығын алды. Нью-Рошель колледжі де оған 1978 жылы құрметті диплом берді. 1998 жылы Магуайр Колорадо штатының Денвер қаласындағы иезуиттер институты – Регис университетінен құрметті диплом алды. Род-Айленд университеті 2000 жылы оған құрметті диплом табыс етті. 2006 жылы ол Альберт Швейцер халықаралық университетінің ғылым және бейбітшілік алтын медалімен марапатталды, себебі ол мәдениетті таратуға және әлемдік бейбітшілікті қорғауға маңызды үлес қосты. 1990 жылы ол Пасем-ин-Террис сыйлығымен марапатталды, бұл сыйлық 1963 жылы Папа Иоанн XXIII-нің барлық жақсы ниетті адамдарды барлық елдер арасында бейбітшілік орнатуға шақырған энцикликалық хатына орай аталған. Давенпорт қалалық католиктік нәсілдер аралық кеңесі Магуайрдың Солтүстік Ирландиядағы бейбітшілік жолындағы күш-жігерін және "дін атынан зорлық-зомбылыққа қарсы күрестегі әлемдік тұлға" болғанын жоғары бағалады. Pacem in terris латын тілінен аударғанда "Жер бетіндегі бейбітшілік" деген мағынаны білдіреді. Ядролық дәуір бейбітшілік қоры 1992 жылы Магуайрды "оның адамгершілік лидерлігі мен әлеуметтік әділдік және зорлық-зомбылыққа қарсы тұрудағы берік ұстанымы үшін" "Ерекше бейбітшілік көшбасшылығы сыйлығымен" марапаттады.

Нобель сыйлығының шешімі және Бейбітшілік халықтары қозғалысы

Магуайр мен Бетти Уильямсқа 1976 жылғы Нобель бейбітшілік сыйлығын беру туралы шешімге сілтеме жасай отырып, The Times газетінің журналисі Майкл Биньон: "Нобель комитеті бұрын да қырқысы бар сыйлықтар тартқан. Кейбіреулері жетістіктерге емес, үмітке сыйлық бергендей көрінеді" деді. Ол екі әйелдің Солтүстік Ирландияға бейбітшілік әкелуге салған үлесін "қанағаттандырмас" деп сипаттады. Синн Фейн партиясының өкілі Алекс Маски, соғыс кезінде "Бейбітшілік халықтары" қозғалысын британ үкіметінің қолға түсіріп, оны ирланд республикашылдығына қарсы қоғамдық пікірді бұру үшін пайдаланғанын айтты. "Мен үшін және басқалар үшін, "Бейбітшілік халықтары" мен олардың жақсы ниеттері тез ұсталып, британ мемлекеттік саясатына сіңірілді", - деді Маски. "The Guardian" газетінің Белфаст тілшісі Дерек Браун Магуайр мен Бетти Уильямстың "екілігінде де шешендік бар, және ең жақсысы, олар толығымен наив" деп жазды. Ол олардың халықтың еркіне жауап ретінде зорлық-зомбылықты тоқтату туралы шақыруын "керемет түрде іс жүзінде орындалмайтын талап" деп сипаттады. "Бейбітшілік халықтары" қозғалысын жан-жақты зерттеген Роб Фэрмайкл, "Бейбітшілік халықтарын" кейбіреулер "ИРА-ға қарағанда АУДА-ға қарсы" деп қарағанын, яғни республикашыл топтарға қарағанда лоялисттерге адал екенін анықтады. Фэрмайкл сондай-ақ "Бетти Уильямс пен Мейрид Корриган көп рет ұрып-сапалағандарын, ал кейде көшпенділер басшыларды қорқытқандарын" атап өтті. Фэрмайкл кейбір экстремалды жағымсыз реакциялардың мысалдары ретінде атап көрсетті.

Ақшалай сыйлық туралы дау

Нобель сыйлығының лауреаттары көбінесе жүлде ақшаларын өздерінде сақтайды, бірақ жүлде иегерлерінің ақшаларын ғылыми, мәдени немесе гуманитарлық мақсаттарға қайырымдылыққа беруі де жиі кездеседі. Магуайр мен Уильямстың жүлде қорларын сақтап қалу туралы шешімі Солтүстік Ирландияда қырқыс дау тудырды. Бұл әрекет көптеген адамдарды, оның ішінде "Бейбітшілік Халықтары" мүшелерін ашуландырып, екі әйел туралы жағымсыз әңгімелерге орын берді. Роб Фейрмайкл "жүн пальто туралы қауесеттер" деп жазады және жүлде ақшасына байланысты дауды жұртшылық, "Бейбітшілік Халықтарының" ақыры құлдырауы аясында, ерекше мәселе деп қарады.

Израильдіктер мен Израиль жақтастарының реакциясы

2009 жылы Газа флотилиясынан кейін Израильдің «Маарив» газетінің танымал жазушысы Бен Дрор Йемини Магуайрдың Израильге құмарлығы бар екенін жазды. «Шри-Ланкада қаза тапқандар мен Тибетте қысымға ұшырағандар туралы ойланбайтын ақылсыз коалиция бар. Олар тек Израильдің «шайтанға» қарсы күресін көреді». Ол Магуайрдің еврей мемлекетін жоюға бағытталған ашық антисемиттік қозғалысты басқарған халықпен өзін теңегенін айтты. Израильдің Канададағы сыртқы істер миссиясының басшысының орынбасары Элиаз Луф Магуайрдің белсенділігі Газадағы Хамас және басқа да террористік ұйымдардың қолына қулық салады деп мәлімдеді. Канада-Израиль комитетінің Тынық мұхиты аймағының төрағасы Майкл Элтерман Магуайрдің әрекеттері, ниеті жақсы болса да, жеккөрушілікке толы, антисемиттік идеологияны таратуы мүмкін екенін ескертті. 2010 жылдың 4 қазанындағы «The disingenuous Nobel laureate» атты редакциондық мақаласында «Jerusalem Post» басылымы Магуайрдің Израильдің ядролық қаруын Освенцимнің газ камераларымен салыстыруын «атасылық» деп бағалады және «Израиль өзінің егемендігін Магуайр сияқты ізраилдік азаматтардың өмірін қауіпке тігуге тырысатын адамдарды тоқтату үшін пайдалана алады және міндетті» деді. «Post» Магуайрдің Израильден қуылғанына қуаныш білдірді, «2004 жылы Израильдің ядролық мүмкіндігін Освенцимнің газ камераларымен салыстырғаны үшін емес, сондай-ақ дүйсенбі күні сотта Израильді «палестиналықтарға қарсы этникалық тазалау» жасап жатқан «апартеидтік мемлекет» деп айыптағаны үшін емес, бірақ ол «Израильдің өзін қорғау қабілетін әлсірететін әрекеттер жасағаны үшін». «Post» егер Магуайр және оның жақтастары «Газалықтардың өмірін жақсартуды шын ниетпен қаласа, олар гуманитарлық көмекті Израильмен келісімде жіберуі керек», Хамасқа және Газа жолағын бақылайтын басқа да радикалды исламистерге «Израильдің қалалары мен ауылдарына, кибуцтар мен мошавтарға мағынасыз баллистикалық шабуылдарды тоқтатуға қысым көрсетуі керек» және «Хамас Газа азаматтарына адам құқықтары мен діни бостандықты құрметтейтін тұрақты және жауапты басшылықты қамтамасыз етуі керек, сондай-ақ еврей халқының тарихи отанында өзін-өзі анықтау және саяси егемендік құқығын мойындауын талап етуі керек» деді. Бірақ Магуайр «Израильдің террористік жауына көмектесуге» көбірек бейім көрінеді, Газадағы «гуманитарлық дағдарыс» туралы айыптауларды пайдаланып Хамас террористерін күшейтеді. Яһуди және израильдік пікірлердің барлығы да жағымсыз емес. 2010 жылдың маусымында Газа флотилиясына жасалған шабуылдан кейін Израиль премьер-министрі Биньямин Нетаньяху Магуайрдің «Рашель Кори» кемесіндегі зорлықсыз қарсыласуын, оны «біз келіспейтін, бірақ олардың басқа пікірге құқығы бар және біз оны құрметтейміз деген бейбіт белсенділердің флотилиясы» деп сипаттады, ал қалған алты кемедегі белсенділердің мінез-құлқын «зорлық-зомбылықты, терроризмді қолдайтын экстремистер ұйымдастырған жеккөрушілік флотилиясы» деп атады. Гидеон Леви 2010 жылдың қазан айында Израильдің «Haaretz» газетінде Магуайрді қорғап, Израиль оған елге кіруге рұқсат бермегеннен кейін және бірнеше күнге қамауда ұстағаннан кейін оны «мемлекеттік терроризмнің құрбаны» деп атады.

In the wake of the 2009 Gaza flotilla, Ben Dror Yemini, a popular columnist for the Israeli daily Ma'ariv, wrote that Maguire was obsessed with Israel. "There is a lunatic coalition that does not concern itself with the slaughtered in Sri Lanka or with the oppressed Tibetans. They see only the struggle against the Israeli Satan." He further charged that Maguire chose to identify with a population that elected an openly antisemitic movement to lead it – one whose raison d'etre is the destruction of the Jewish state. Eliaz Luf, the deputy head of the Israeli foreign mission to Canada, has argued that Maguire's activism plays into the hands of Hamas and other terrorist organisations in Gaza. Michael Elterman, Chairman of the Canada Israel Committee Pacific Region, warned that Maguire's actions, though probably well intentioned, have promoted a hateful, antisemitic agenda. In a 4 October 2010 editorial entitled "The disingenuous Nobel laureate," the Jerusalem Post called Maguire's comparison of Israel's nuclear weapons to the gas chambers of Auschwitz "outrageous" and maintained that "Israel can and must use its sovereignty to stop people like Maguire who are essentially seeking to endanger the lives of Israeli citizens." The Post applauded Maguire's expulsion from Israel, "not because of Maguire's outrageous comparison in 2004 of Israel's purported nuclear capability to Auschwitz's gas chambers, nor because of her absurd, reprehensible accusation made in court Monday that Israel is an "apartheid state" perpetrating "ethnic cleansing against Palestinians," but because she had taken "actions that undermine Israel's ability to protect itself."" The Post argued that if Maguire and others "truly desire to improve the lives of Gazans, they should send their humanitarian aid in coordination with Israel," pressure Hamas "and the other radical Islamists who control the Gaza Strip to stop senseless ballistic attacks on Israeli towns and villages, kibbutzim and moshavim," and "insist that Hamas provide Gaza's citizens with a stable, responsible leadership that respects human rights and religious freedom, as well as that it accept the UN recognized right of the Jewish people to self determination and political sovereignty in their historical homeland." But Maguire "seems more intent on enabling Israel's terrorist enemies," exploiting "charges of a 'humanitarian crisis' in Gaza in order to empower Hamas terrorists." Jewish and Israeli opinion is not all negative. Following the June 2010 Gaza flotilla raid, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu was careful to distinguish between Maguire's nonviolent resistance aboard the Rachel Corrie, which he referred to as "a flotilla of peace activists – with whom we disagree, but whose right to a different opinion we respect," and the conduct of the activists aboard the other six vessels, which he described as "a flotilla of hate, organized by violent, terrorism supporting extremists." Gideon Levy strongly defended Maguire in the Israeli newspaper Haaretz in October 2010, calling her "the victim of state terror" after Israel refused to allow her to enter the country and kept her detained for several days.