Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық автор және журналист, ұлттық және ЕО омбудсмені.
Irish author and journalist, national and EU Ombudsman
Эмили О'Райли – автор, бұрынғы журналист және телехабаршы. 2003 жылы Кевин Мерфиден кейін Ирландияның тұңғыш әйел омбудсмені болды. 2013 жылдың 3 шілдесінде Еуропалық парламент оны Еуропалық омбудсмен деп сайлады. Ол 2014 және 2019 жылдары да қайта сайланды, әр жолы бес жылдық мерзімге. Ол Дублин университетінің колледжінде, Дублин Тринити колледжінде және Гарвард университетінде оқыды, онда журналистика саласында Ниман стипендиясын алды.
Emily O'Reilly is an author and former journalist and broadcaster who became Ireland's first female Ombudsman in 2003, succeeding Kevin Murphy. On 3 July 2013, she was voted European Ombudsman by the European Parliament. She was re elected in 2014 and in 2019, in each case for a mandate of five more years. She was educated at University College Dublin, Trinity College Dublin, and Harvard University, where she was awarded a Nieman Fellowship in journalism.
Журналистика
1970 жылдары журналист ретінде еңбек жолын бастады. Ол The Irish Press және Sunday Tribune газеттерінде жоғары лауазымдарды атқарды, сондай-ақ The Sunday Times газетінде саяси тілші және The Sunday Business Post газетінің саяси редакторы болып қызмет етті. 1991 жылы ол британдық теледидарлық талқылау бағдарламасы "After Dark" (Афтер Дарк) ішінде Патрик Косгрейв, Дж. П. Донливи, Дэвид Норрис және Фрэнсис Стюарт сияқтылармен бірге ұзақ уақыт бойы қатысты. 1998 жылы ол Magill журналының редакторы болды. 1999 жылдың қыркүйегінде журналдың туыс басылымы "In Dublin" (Ин Дублин) жезөкшелер үйлері мен проституция қызметтерін жарнамалағандығы үшін Публикацияларды цензуралау апелляциялық кеңесі тарапынан тыйым салынған кезде ол қызметінен кетті. О'Райли сонымен қатар RTÉ және Today FM радиостанцияларында хабар беруші болды. О'Райли үш кітаптың авторы: "Кандидат: Президенттік науқанның шындығы" (1991), Ирландия президенті Мэри Робинсон туралы; "Оңшылдардың шеберлері" (1992), Ирландиядағы саяси католицизм туралы; және "Вероника Гуэрин" (1998) – өмірбаяны. Журналистік мансабында ол екі сыйлыққа ие болды: "Жыл журналисі" және "Жыл әйел журналисі".
She began her career as a journalist in the 1970s. She held senior positions with The Irish Press and the Sunday Tribune, as well as serving as a political columnist at The Sunday Times and as the Political Editor of The Sunday Business Post. In 1991 she made an extended appearance on the British television discussion programme After Dark, alongside among others Patrick Cosgrave, J. P. Donleavy, David Norris and Francis Stuart. In 1998, she became the editor of Magill magazine. She resigned in September 1999 when the magazine's sister publication, In Dublin, was banned by the Censorship of Publications Appeal Board for advertising brothels and prostitution services. O'Reilly was also a broadcaster on RTÉ and Today FM. O'Reilly is the author of three books: Candidate: The Truth Behind the Presidential Campaign (1991), about President of Ireland Mary Robinson; Masterminds of the Right (1992) about political Catholicism in Ireland; and a biography, Veronica Guerin (1998). In the course of her journalistic career, she won two awards: Journalist of the Year and Woman Journalist of the Year.
Ирландияның омбудсмені және ақпарат комиссары
2003 жылдың сәуірінде ол Ирландияның Омбудсмені және Ақпарат комиссары лауазымына ұсынылды. 2003 жылдың 1 маусымында ол Ирландия Президенті Мэри МакАлизеден Áras an Uachtaráin-де тағайындалу туралы жарлығын алды. Өзінің лауазымдық атауы туралы ол: «Мен омбудсмен боламын, бірақ маған екі атаудың қайсысымен де обращение жасау қиын болмайды» деді. 2007 жылы Ақпарат комиссары ретінде, ол Қоршаған орта туралы ақпаратқа қол жеткізу ережелеріне сәйкес Қоршаған орта туралы ақпарат комиссарының қосымша лауазымына тағайындалды. Ол 2009 жылы екінші мерзімге тағайындалды. 2013 жылдың желтоқсанында ол бұл лауазымдардан қанағаттану себебімен кетіп, оның орнын Питер Тиндалл басты.
In April 2003, she was proposed as the Irish Ombudsman and Information Commissioner. On 1 June 2003, she received her warrant of appointment from the President of Ireland, Mary McAleese, at Áras an Uachtaráin. She said of her job title, "I will be an ombudswoman but will have no difficulty in being referred to as either". In 2007, as Information Commissioner, she was appointed to the additional position of Commissioner for Environmental Information under the Access to Information on the Environment Regulations. She was appointed for a second term in 2009. In December 2013, she resigned from these positions and was succeeded by Peter Tyndall.
Ирландияның мемлекеттік органдарының ашықтығы мен есеп беруі
Дублинде 2006 жылдың 20 маусымында Мемлекеттік басқару институтында сөйлеген сөзінде О'Райли "кейбір қызмет көрсетушілер, мемлекеттік де, жеке де" телефон орталықтары мен интернетті пайдалану арқылы халықпен тікелей байланыс жасаудан бас тартқаны үшін сынады. Ол осы ретте Ирландиялық Салық қызметін (Revenue Commissioners) атап өтті, осы органдардың көптеген клиенттерінің "интернетке қол жеткізу мүмкіндігі жоқ" екенін, сондықтан жеке байланыс деңгейінің жеткіліксіз екенін айтты. Ол заңға бұрын қолданылмаған бірнеше мемлекеттік органдарды, оның ішінде Ирландия полициясын (Garda Síochána), Ирландия Орталық банкін және Ұлттық активтерді басқару агенттігін қосу үшін заңды кеңейтуді және алымдардың да кедергі келтіретінін ұсынды.
In a speech delivered in Dublin on 20 June 2006 to the Institute of Public Administration, O'Reilly criticised "some service providers, both public and private" for retreating from dealing personally with the public through the use of call centres and the Internet. She mentioned the Irish Revenue Commissioners in this context, pointing out that a significant proportion of the clients of these bodies "do not have access to the web" and therefore the level of personal contact is inadequate as a consequence. She advised that the Act should be extended to include a number of public bodies previously exempted from the law, including the Garda Síochána, the Central Bank of Ireland and the National Asset Management Agency and that fees charged were a further inhibitor.