Кіріспе

Аргентиналық журналист және романист Гектор Герман Остерхелд (/ɒ//s//t//ər//h//ɛ//l//d/), сонымен қатар оның жиі қолданылатын аббревиатурасы HGO (туған 23 шілде 1919; 1977 жылы жоғалып кетті, қаза тапқан деп есептеледі), – аргентиналық журналист, комикстер редакторы және графикалық романдар мен комикстер авторы. Ол өз саласының шебері және аргентиналық заманауи комикстің пионерлерінің бірі ретінде кеңінен танымал. Остерхелд өз комикстері арқылы 1955-1983 жылдар аралығында елді мазалаған көптеген әскери диктатураларды, сондай-ақ капитализмнің, колониализмнің және империализмнің түрлі жақтарын сынады. 1950-жылдар мен 1960-жылдардың басындағы ерте комикстерінде ол нәзік сынға көшкен, ал 1967 жылы Че Гевараның өлімінен кейін және одан соңғы жұмыстарында күштірек және тікелей тәсілді қолданды. 1968 жылы ол Че Гевараның өмірбаяндық комиксін жазды, ол кейіннен тыйым салынды және жойылды, бірақ 2008 жылы қайта жарияланды (алғаш рет толық нұсқада) биліктегі әскери диктатура, өзін «Аргентина революциясы» (1966–1973) деп атады. Аргентинаның соңғы әскери диктатурасының (1976–1983) басталуына аз уақыт қалғанда, Остерхелд пен оның қыздары солшыл (және бұрынғы перонист) партизандық топ – Монтонеросқа қосылды, ол әскери хунтаға бірден қарсы тұрды. HGO құпия жерлерде жасырынып, жұмыстарын жасырын түрде жариялауды жалғастырды, бірақ 1977 жылы ұрланып, жоғалып кетті. Оның қыздары мен күйеулері де тұтқындалып, жоғалып кетті. Тек HGO-ның әйелі, Эльза Санчес де Остерхелд отбасының трагедиялық тағдырынан құтылды. Демократия елге оралғаннан кейін, жылдар өте келе Остерхелдтің мұрасы зор болды және әдебиет және комикстер саласындағы бірнеше жаңа суретшілер буынына әсер етті.

Өмірбаян

Остерхелд 1919 жылғы 23 шілдеде Буэнос-Айресте неміс әкесі мен испан баск анасынан дүниеге келді. Оның алғашқы оқулары геология саласында болды, және оның ғылыми фантастика жазушысы ретіндегі қабілетіне осының әсер еткені айтылады. Ол журналистік қызметін 1940 жылдардың басында бастады. Оның алғашқы жұмыстары күнделікті шығатын La Prensa газетінде жарияланып, содан кейін Codex баспасында басылды. Аргентиналық журналист Жакобо Тиммерман өзінің тұтқындық туралы естеліктерінде, "Аты жоқ тұтқын, нөмірі жоқ камера" (1981) кітабында, 1977 жылы түрмеде Остерхелдті көргенін еске алады. Адамдардың жоғалып кетуі жөніндегі Аргентина Ұлттық Комиссиясының 1984 жылы жарияланған "Nunca Más" атты есебінде Эдуардо Ариас 1977 жылдың қарашасы мен 1978 жылдың қаңтары аралығында Остерхелдті көргенін айтады. Ол адамның денсаулығының өте нашар болғанын және оның "Эль-Везубио" құпия ұстау орталығында екенін, ал тұтқындар бұл орынды сарказммен "Шератон" деп атағандарын мәлімдеді.

Мұра

Остерхелд Хьюго Пратт, Альберто Бречча, Франсиско Солано Лопес, Иво Павоне, Дино Батталья, сондай-ақ Хорасио Альтуна, Хосе Массароли, Эухенио Зоппи, Пол Кампани, Густаво Триго, Хулио Шиаффино сияқты және тағы да басқа суретшілермен жұмыс істеді.