Әскери дабыл-бұрыш тобының тарихы мен эволюциясы

Кіріспе

Музыкалық ансамбльдер

Классикалық (немесе "Алтын ғасыр") барабан және керней корпустары – Бірінші дүниежүзілік соғыстан және одан кейінгі соғыстардан оралған әскери керней мен барабан бөлімшелерінен пайда болған музыкалық ансамбльдер. Дәстүрлі түрде барабан және керней корпустары Америка Азаматтық соғысына дейін сигнал беру бөлімшелері ретінде қызмет еткен, ал мұндай сигнал беру бөлімшелері ежелгі барабан мен флейта корпусынан туындаған. Радионың пайда болуымен керней арқылы сигнал беру ескірді, ал артық жабдықтар ардагерлер ұйымдарына (Шетелдік соғыс ардагерлері мен Америка легионы сияқты, классикалық барабан корпусының екі ірі ұйымдастырушысы) сатылды. Бұл ұйымдар азаматтар мен ардагерлерден барабан және керней корпустарын құрды, ал корпус қоғамдық шараларда және жергілікті тойларда өнер көрсетті. Уақыт өте келе, корпус арасында бәсекелестік пайда болды және барабан мен керней корпусының жарыс схемасы қалыптасты. Осы мақалада "классикалық" термині қазіргі заманғы барабан және керней корпусынан ажырату үшін қолданылады, екі типті барабан және керней корпусының тарихында Drum Corps International құрылған кезең шегініс нүктесі ретінде қарастырылады. Қазіргі заманғы барабан және керней корпусы, барлық жағдай бойынша, классикалық түрдің жалғасы болып табылады, олардың шығу тегі бірдей, бірақ "классикалық" үлгідегі кейбір корпус әлі де бар. Дәстүр бойынша барабан және керней корпусы алдыңғы бөлігіндегі қоңыраулы латунь кернейлерден, дала барабандарынан, түс қанатынан және құрмет қанатынан тұрады. Барабан және керней корпустары жиі марш-оркестрлермен шатастырылады, себебі екі топтың да мүйіздері мен барабандары бар; және олар екі жағдайда да музыканттардың маршпен жүретін тобы болып табылады. Олардың қызметтері ұйымдастыру жағынан (марш-оркестрлер көбінесе жоғары мектептер мен колледждермен байланысты, ал барабан корпустары дербес ұйымдар), жарыс және өнер көрсету (марш-оркестрлер күзде футбол ойындарында өнер көрсетеді, барабан корпустары көбінесе жазда жарысады) және аспаптар жиынтығы (барабан корпустары тек латунь кернейлер мен барабандарды қолданады, ал марш-оркестрлер ағаш үрмелі және басқа да аспаптарды қамтиды) жағынан өзгеше.

Classic (or "Golden Age") drum and bugle corps are musical ensembles that descended from military bugle and drum units returning from World War I and succeeding wars. Traditionally, drum and bugle corps served as signaling units as early as before the American Civil War, with these signaling units having descended in some fashion from ancient drum and fife corps. With the advent of the radio, bugle signaling units became obsolete and surplus equipment was sold to veteran organizations (such as the Veterans of Foreign Wars and American Legion, two major organizers for classic drum corps). These organizations formed drum and bugle corps of civilians and veterans, and the corps performed in community events and local celebrations. Over time, rivalries between corps emerged and the competitive drum and bugle corps circuit evolved. The term "classic" is used for the purposes of this article to differentiate it from modern drum and bugle corps, using the time period of the establishment of Drum Corps International as a dividing point in the timeline of the two types of drum and bugle corps. Modern drum and bugle corps are a continuation of the classic variety, for all intents and purposes, having the same origins, though some corps in the "classic" model do still exist. Traditionally, drum and bugle corps consisted of bell front brass horns, field drums, a color guard, and an honor guard. Drum and bugle corps have often been mistaken for marching bands, since there is a similarity to both groups having horns and drums; and they are both essentially bands of musicians that march. The activities are different in organization (marching bands usually associate with high schools and colleges while drum corps are freestanding organizations), competition and performance (marching bands perform in the fall at football games, drum corps usually compete during the summer), and instrumentation (drum corps use only brass bugles and drums, marching bands incorporate woodwinds and other alternative instruments).

Тарих

АҚШ-тың ішкі аймағында барабан және керней корпустарының тарихы Шетелдегі соғыс ардагерлерінің ("VFW") және Американдық легионның ("AL") көптеген жиналыс залдарына дейін жетеді. Онда Бірінші дүниежүзілік соғыс және испан-американ соғысының ардагерлері кездесіп, өздерінің қауымдастықтарын көңілдіру үшін музыкалық ансамбльдер құрды. Олардың кейбіреулері қарулы күштердегі (Армия, Теңіз жаяу әскерлері және Әскери-теңіз флоты) барабан және керней / дала керней ансамбльдерінің ардагерлері болды. Бұл әскери ансамбльдердің дәстүрі 1880 жылдары азаматтық топтар тарапынан қабылданып, Джон Филип Соуза олардың әлеуетін таныды. Ол осы құрылымдар үшін өзінің алғашқы кітабын – "Труба және барабан" атты еңбегін жазды, онда осындай құрылымдарға арналған өзінің шығармаларына орын берді. VFW және AL демеушілігімен басқа да барабан корпустары құрылды, мысалы, Американың скауттары жасақтары (қазіргі заманғы корпус: Расин скауттары, Кавалерлер және Мэдисон скауттары), Елкс ложалары, YMCA, Католик жастар ұйымы, Полиция спорт лигалары (мысалы, "Bluecoats" корпусын құрған), өрт сөндірушілер ұйымдары, жергілікті кәсіпорындар, сондай-ақ шіркеулер, бастауыш мектептер, жоғары мектептер мен колледждер. Шығыс жағалау штаттарында шіркеулердің демеушілігімен құрылған ұйымдар барабан корпусының схемаларында басымдық құрды. Сонымен қатар, сол кезде Солтүстік Америкадағы осындай топтардың ізашары болған Канада армиясының негізгі резервіндегі Канаданың Королеваның жеке мылтық әскерінің барабан және керней тобының гастрольдік концерттері де 1910 және 1920 жылдары алғашқы әскери және азаматтық корпустардың құрылуына ықпал етті. 1934 жылы қазіргі АҚШ Теңізшілерінің барабан және керней корпусы құрылды. Корпустар арасындағы бәсекелестік жарысқа ұласты, ал AL және VFW 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында табысты жарыс схемаларын өткізді. 1960 жылдары ұлттық көлік инфрақұрылымының жақсаруына байланысты барабан және керней корпустарының саны артып, Солтүстік Америкада жаңа және қалыптасқан корпустардың көптеген түрлері пайда болды, көптеген жарыстар өткізілді және стадиондардағы көрермендер саны өсті. Алайда, сол кезде кейбір директорлар мен нұсқаушылар мемлекеттік және ұлттық чемпионаттардағы жарыстарды басқаратын және санкциялайтын ардагерлер ұйымдарының бәсекелестік ережелері жөніндегі комитеттерін сынады. Шоуларға төлем жүйесі ең жоғары нәтиже көрсеткен корпустарға ең көп сыйлық ақшаны беруге бағытталған. Үлкен қашықтықтан келген, бірақ нашар нәтиже көрсеткен корпустар кейде қаржылық шығындарға ұшырады, ал кейбір корпустар барлық қатысушылар үшін тұрақты төлем жүйесін іздеді. Екінші маңызды себеп – кейбір корпустардың өздерінің бәсекеге қабілеттілігін бақылауға алуға деген ниеті болды. Мысалы, Вьетнам соғысының қақпасында 1971 жылы Гарфилд кадеттерінің шоуы VFW ұйымдастырушыларынан сынға ұшырады, себебі корпус үлкен бейбітшілік белгісін құрады, бұл корпустың қызметкерлерін "көркемдік еркіндік" жоғалтуына ашуландырды. "Combine" және Drum Corps International екі ұйым да корпустардың өздері ереже шығару шешімдерін бақылауға тиіс деп талап етті. VFW және Американдық легион ережелері біршама ерекшеленді (дегенмен Американдық легион ережелері барлық жарыстарда басым болды), сондай-ақ ортақ сот жүйесін табуға қысым артты. Байқау ұйымдастырушыларының демеушілер мен төрешілерді таңдау құқығына қатысты алаңдаушылықтар туды, сондай-ақ жарыс схемаларының өзін-өзі басқаруының жоқтығына қатысты шағымдар көтерілді. Сондай-ақ, тәуелсіз емес жарыстардың санының артуына қатысты наразылық білдірілді. Кейбір корпус менеджерлері, директорлар мен нұсқаушылар 1969 жылы VFW ұлттық ережелері комитетінің отырысынан шығып кетті, өйткені олардың ережелерді өзгерту туралы өтініші қабылданбады. Кейбір наразылық білдірген қатысушылар 1971 жылы тек шақыру арқылы (және қысқа өмір сүрген) Midwest Combine құрды. 1972 жылы Drum Corps International құрылды, ол жас барабан және керней корпусы үшін (жиырма бір жасқа дейінгі мүшелер) біркелкі, корпуспен басқарылатын жарыс схемасын құруға бағытталған. DCI өзінің басқарушы органы мен мүшелік жарнасын құрды, бұл жаңадан құрылған барабан корпусы мен кәсіби бөлімшелер арасындағы айырмашылықты күшейтті. Бұл маңызды оқиға қазіргі заманғы барабан корпусының басталуын белгіледі. Солтүстік Американың көптеген бәсекелестік корпустары жаңа басшылық астындағы өзгерістерге қосылды, ал 1970 жылдардың ортасына қарай бұрын белгісіз болған жаңашылдықтардың (алаңдағы билер, шығармашылық костюмдер, жаңа эффектілер және ерекше аспаптар) бәсекеге қабілетті барабан және керней корпусына кеңінен енгізілуі және таралуы "Классикалық" бәсекелестік дәуірінің аяқталуын білдірді.

Within the mainland United States drum and bugle corps can trace their origins to the many Veterans of Foreign Wars ("VFW") and American Legion ("AL") meeting halls, where First World War and Spanish–American War veterans met and formed musical ensembles to entertain their communities, some of them being veterans of drum and bugle/field trumpet ensembles within the armed forces (Army, Marine Corps and Navy). The tradition of these military ensembles would later be adopted by civilian groups beginning in the 1880s, and no less than John Philip Sousa saw their potential, for these formations he wrote his first book, Trumpet and Drum, which included his own compositions for such formations. In addition to VFW and AL sponsored corps, other drum corps were founded by Boy Scouts of America troops (such as the corps that would become the modern day corps: the Racine Scouts, The Cavaliers and the Madison Scouts), Elks lodges, YMCAs, the Catholic Youth Organization, Police Athletic Leagues (such as would found the Bluecoats), fire fighter organizations, and local businesses, as well as Churches, grammar schools, high schools and colleges. By far, Church sponsored organizations predominated the drum corp circuits in the eastern coast states. In addition, the touring concerts of the drum and bugle band of the Queen's Own Rifles of Canada regiment of the Canadian Army Primary Reserve, which by then was among the pioneer bands of that type in North America, would also be an inspiration for the formation of early military and civil corps in the 1910s and 1920s, spurred on with the 1934 formation of what is now today the United States Marine Drum and Bugle Corps. Rivalries between corps led to a shift towards competition and the AL and VFW both ran successful competition circuits through the late 1960s and early 1970s. With improved national transportation trends by the 1960s, drum and bugle corps proliferated, both in the sheer numbers of both new and established corps across North America, in the many competitions held then, and in the stadium attendance counts. At this time, however, there was unrest among some directors and instructors who were critical of the competition rules committees of the veterans' organizations which governed and sanctioned state and national championship competitions. The payment structure for shows was weighted so that the corps with the highest placement got the most prize money; corps who attended shows from great distances but placed poorly were at times left with financial losses, and some corps sought a fixed payment structure for all participating corps. The second major reason was the desire by the some corps to have more control over their competitive performances. As an example, at the height of the Vietnam War a 1971 show by the Garfield Cadets drew criticisms from VFW organizers over a formation where the corps formed a large peace sign, which angered the staff of that corps over its loss of "artistic freedom". Both the Combine and Drum Corps International demanded that corps themselves should control rulemaking decisions. The VFW and American Legion rules differed to a degree (although American Legion rules predominated in nearly every contest) and pressure increased to find a common judging system. Concerns were also voiced over contest promoters' rights in choosing sponsors and judges, and complaints arose regarding the lack of self governance of competition circuits. The dissenters also expressed reservations about the increasing numbers of independent non corps sponsored competitions. Some corps managers, directors and instructors walked out of the 1969 VFW national rules committee meeting after their requests for major rules changes were not approved, and some of the protesting participants then formed the by invitation only (and short lived) Midwest Combine in 1971. In 1972, Drum Corps International was founded, and was designed to create one uniform, corps governed competitive circuit for junior drum and bugle corps (members aged twenty one or less). DCI formed its own rules governing body and enacted membership fees causing further disparity between startup drum corps and more professional units. This milestone event marked the beginning of the modern drum corps era. Most of the still numerous North American competitive corps joined in the movement of change under new leadership, and by the mid 1970s the rapid introduction and proliferation into competitive drum and bugle corps of previously unfamiliar innovations (on field dancing, creative costuming, novelty effects and unusual instrumentation) effectively ended the Classic competitive era.

Барабан желілері

1950 және 1960 жылдардағы классикалық корпустық барабандық топтар экзотикалық соққы аспаптарын аз қолданды, оның орнына стадионды толтыруға қабілетті дәстүрлі құрамды (немесе "батерияны") пайдаланды. Бұл құрам алты немесе сегіз қос кернеулі шағын және тенор барабандарынан, сондай-ақ екі немесе кейде үш бас барабанынан тұрды. Бас барабандардың қабықтары жылтыр немесе ірісқан бояумен жабылған қатты пластиктен жасалған әшекейлі қабықшамен жабылған болатын. 1965 жылға дейін далалық корпуста көбінесе бір ғана сымбалист қолданылды, бірақ екі немесе тіпті үш сымбалист та жиі кездесетін, әсіресе шерулерде. 1963 жылға дейін бас барабаншылар бір таяқ немесе соқпақпен ойнайтын және батареядағы негізгі нотаны қамтамасыз ететін. Бірақ сол жылы ел бойынша барабан оқытушылары екі таяқтың көмегімен ойналатын бас барабанды өздерінің барабандық құрамына енгізді. Бұл стиль флейта мен барабан корпусынан алынған тарихи әдіс еді. Екі таяқты бас барабаншылардың рөлі артқанмен, бір таяқты бас барабаншылар көбінесе "негізгі бас" немесе "түзу бас" (сондай-ақ стандартты бас) барабаншылары ретінде қалды. (1930 және 1940 жылдары екі соқпақты қолданатын бас барабаншыларды "шотланд бас барабаншылары" деп атаған.) 1965 жылға дейін кейбір корпустарда бір тенорлы барабан жиі қолданылды. Британдық барабан корпусының дәстүрінде 2 жұмсақ немесе қатты соқпақпен ойналатын бір тенорлы барабан шағын барабан сияқты рөл атқарды, бірақ төменгі тұзақтары болмады. Соқпақтарды соғу әрекеті британдық, голландтық немесе АҚШ Теңіз корпусының практикасына сәйкес болды, онда тенор барабаншылары өз барабандарын британдық үлгідегі әсем тенорлар немесе шағын барабандарға ұқсас ырғақты тенорлар ретінде ойнады. Бірінші көп тенорлы барабандар 1966 жылы пайда болды және кейінірек көптеген корпустарда қолданысқа енді. Кейбір корпустар тіпті соққы аспаптарының құрамына тік қоңырау лирасы түрінде глакеншпиль орнатты. 1940 жылдары көптеген корпустар қолданған ескі типті, арзан және жеңіл бір кернеулі барабандар көбінесе жаңадан бастаған және "кадет" корпустары үшін тапсырыс берілді. 1956 жылға дейін барабанның қапталдары туылмаған бұзау терісінен жасалған, бірақ 1957 жылдан бастап Ludwig Drum Company милар барабан қапталдарын енгізді, олар өткір дыбыс шығарды және ылғалды ауа-райына төзімді болды. Классикалық корпустардағы бағыт – барабандардың Алтын ғасырдың ерекше дыбысын сақтап қалу.

Classic corps drum lines of the 1950s and 1960s used fewer exotic percussion instruments and relied instead on the stadium filling power of a traditional line (or "battery") consisting of six or eight by double tension maple snare and tenor drum shells and two or occasionally three by bass drums with an ornamental shell covering of hard plastic in a glossy sparkle or pearlescent finish. Until 1965, usually only one cymbalist was used in the field corps although two or even three cymbalists were not uncommon, especially on parade. Until 1963, bass drummers used one stick or mallet and provided the foundation note in the battery. But in that year, drum instructors nationwide added two stick rudimental bass drumming to their drumlines, a historic style adopted from fife and drum corps. While rudimental bass drummers now had more to do, the one stick bass drummers were often kept on as "foundation bass" or "straight bass" (also as standard bass) drummers. (In the 1930s and 1940s, those corps bass drummers using two mallets were termed as scotch bass drummers.) Until 1965 single tenor drums were commonplace in some corps, the single tenor drum, beaten by 2 soft or hard mallets in the tradition of British corps of drums, served in the same role as the snare drums but without the snares below. The action of beating the mallets was following the British, Dutch or US Marine Corps practice, in which the tenor drummers played their drums as either flourishing tenors following British precedence or rhythm tenors similar to snares. The first multiple tenor drums appeared in 1966 and would be adopted by many corps in later years. A few corps even mounted glockenspiel in the vertical bell lyre form as part of their percussion unit. The older type, less expensive and lighter single tension drums, such as most corps used through the 1940s, were most often ordered for novice and feeder "cadet" corps. Until 1956, drum heads were of stretched unborn calfskin, but beginning in 1957 the Ludwig Drum Company introduced mylar drum heads that gave a crisper sound and were impervious to damp weather. The movement in classic corps is to drums which retain the Golden Age's unique sound.

Түсті күзетші және Құрмет күзетші / бұрғылау тобы

Түсті күзет және музыкалық емес маршылаған мүшелер барабан және керней корпустарында негізінен әскери құрмет күзетшілерінен пайда болды. Жылдар бойы кейбір корпустарда майорлар мен майорлар болды, бірақ көбінесе қосымша бөлімшелер биік тулар (8 футтық пикалар), мылтықтар (әскери мылтық жаттығу топтарынан дамыған) және семсер отрядтарынан тұрады. Барабан және керней корпусы әлі де құрмет отрядын сақтайды, ол корпустың елінің Ұлттық туынан және «қорғаушылардан» немесе «қосалқы қарулардан» тұрады. Көбінесе құрмет отрядында мылтық немесе семсер ұстаушылар немесе демеушілердің/бекеттердің туларын ұстаушылар болады. Кейде «қосалқы қару» мүшесі – жай ғана қару тартатын адам болады. 1960 жылдарға дейін түсті күзетшілер көбінесе шағын, бірнеше отрядтан тұратын. Көптеген ірі корпустар – қайтадан, ерекшеліктермен – көбінесе тек ерлерден құралғандықтан, көптеген түсті күзетшілер жас қыздарға марш жасау мүмкіндігін беру үшін толығымен әйелдерден құрылды. Дегенмен, барабан және керней корпусының тарихында қазіргі уақытқа дейін толығымен қыздардан және толығымен ұлдардан тұратын корпустар көп болды. Бірақ 1960 жылға дейін олардың саны көп болды, бұл оларды қалаған корпустарға бәсекелестік мүмкіндіктер берді, көбінесе бүгінгідей гастрольдік талаптарсыз. Ал кейбір бөлімшелер мен елдің аймақтарында ондаған жылдар бойы аралас жынысты корпустар жұмыс істеді. Қазіргі заманда, жыныс мәдени тұрғыдан азырақ бөлінгендіктен және корпус мүшелерінің әскери ардагерлер болу талабы (белгілі бір пайызға дейін) сирек кездесетіндіктен, бөлімдер жыныс бойынша сирек шектеледі. Көбінесе 1960 жылдардың соңында тулардың қатары ерекше кеңейді. Футбол алаңдарындағы сызықтар сирек кездесетін және міндетті емес болатын орындалу жаттығулары кезінде түсті күзетшілер көбінесе жаттығудың «киімін» (көзбен, аралықпен және бағытпен орналасу) құрайтын маңызды бөлік болды. Түсті күзетшілерден айырмашылығы, 1960 жылдардағы барабан және керней корпустарындағы жаттығу топтары немесе құрмет күзетшілері көбінесе ерлерден құралған, ал олар қолдан жасалған мылтықтар мен семсерлерді пайдаланған.

Барабандық майоры

Драм және керней корпусының далалық жетекшісі барабан майоры деп аталады. Кейбір корпустар бірнешеуін тағайындайды, бірақ көбінесе корпусты жүріс және музыкалық бағыттар бойынша жетектейтін бір бас барабан майоры болады. Дәстүрлі корпус барабан майоры – барлық жағдайларда корпусты басқаратын шебер шоумен. 20 ғасырдың басында командалар көбінесе жезөкше немесе таяқша арқылы, сондай-ақ сыбызғы сигналдарымен берілетін. Бірақ, кейін бұл дауыстық командалар мен қол сигналдарына ауысты, алайда әскери бөлімдер әлі де таяқша арқылы сигнал беру әдісін сақтап келеді.

Өнер көрсету

Драм мен керней корпусының өнернамасы музыка орындаудан тұрады, көбінесе парадта жүріп, далалық формацияларда немесе тоқтаулы өнернамамен бірге қойылады. Бұл марш-оркестрге ұқсас, бірақ әскери салт-дәстүр мен мұрасына жақын. Сонымен қатар, орындаудың кемелдігі барабан мен керней корпусына көбірек тән. Марш-оркестр үй ішінде қолданылатын аспаптарды алып, оларды сыртқа шығарып, ашық ауадағы шараларға қатысады. Драм мен керней корпусы сыртта қолданылатын аспаптарды алып, көбінесе "тоқтаулы" концерттерге ғана ішке кіреді. Барабан мен керней корпусы – бұл (футбол) алаңының көлеміндегі музыкалық "шайқас" арқылы жауынгерлік досқабылдың дәстүрін жалғастырған музыкалық іс-әрекет. Дегенмен, төрешілдіктің эволюциясы мен "саясаты" көптеген "классикалық" корпусстарды тек көрмелік өнернамаларға көшуге мәжбүр етті, бұл төрешілердің пікірлері мен саясатын болдырмауға, сондай-ақ өнернаманы дайындау және орындау шығындарын азайтуға мүмкіндік берді. 1960 жылға дейін жарыс көрсетілімдері әдетте инспекциядан басталатын, себебі корпус әскери мұраға ие болғандықтан, алаңдағы барлық қатысушылардың жарысқа қабілетті екенін және формалары мен жабдықтарының стандарттарға сәйкес екенін қамтамасыз ету қажеттігі туындады. Музыка мен қозғалыстағы орындаушылықты және жалпы әсерді бағалайтын, округтік бекітілген төрешілер бағалау жүргізетін. Классикалық дәуірдегі барабан мен керней корпустары өз өнернамаларының кезеңдерін (басталуы, ортасы және аяқталуы) алаңдағы орналасуы арқылы көрсететін. Өнернама әдетте корпус "сызықтан шығумен" (стандартты американдық футбол алаңында сол қақпа сызығы) басталады. Корпус өз дайындығын көрермендерге және төрешілерге домбыра майорының салюті арқылы көрсетеді. Музыканың алғашқы қадамы немесе нотасы естілгенде, уақыт бақылаушысы тексеруден кейінгі төрешіліктің ресми басталуын белгілейтін уақыт табатынын атып шығарады. (Уақыт табатыны 11 минуттық ескерту ретінде де қолданылады, бұл далалық өнернамаға рұқсат етілген ең аз уақыттың аяқталғанын көрсетеді.) Корпус "ашылу фанфарын" орындауы мүмкін, содан кейін корпусты орта алаңға жеткізетін "сызықтан тыс" нөмір орындалады. Келесі дәстүрлі нөмір – "туды көрсету" немесе "туды алдын ала ұсыну" (мемлекеттік туды ту туралы ережелерге сәйкес көрсету). Туды көрсетуден кейін "концертке кіріс" немесе "тұрып, шулап тұру" шығармасы орындалады, ол корпусты концерттік формацияға жеткізеді (әдетте тұрып ойналады). Содан кейін "концерттен шығу" нөмірі қойылады. Алаңнан "шығу" бөлігі қарама-қарсы жақтан, содан кейін көбінесе тоқтаусыз ойналатын соңғы фанфар орындалады. Содан кейін корпус бір немесе екі қатарға қайта құрылып, "қадам басуға" кіріседі, көрермендердің оң жағынан сол жағына қарай, негізгі трибуналарға жақын бағандармен жүріп, салют жасап, барабан тобының ырғағымен сүйемелдейді. Сирек жағдайларда, кернейлер осы уақытта қосымша ән орындай алады. Корпус мүшелері соңғы корпус алаңға шыққанға дейін еркін болады, содан кейін барлық қатысушы корпус бірдей уақытта алаңға қайта кіретін "қайта жиналу" рәсіміне қатысу үшін қайтадан жиналады, әдетте әрқайсысы өз парадтық формациясында, өйткені бір корпус "оларды шығарып салады". Музыка мен қозғалыс тоқтаған кезде, алаңдағы жариялаушы корпустың басшы офицерлерін ортаға шақырады, құрмет көрсетіледі және соңында ұпайлар (егер бұл төрешілік жарыс болса) жарияланады. Содан кейін әр корпус өз музыкасымен жеке-жеке жүреді, ал жеңімпаз корпус көбінесе орындауын жалғастырады.

A drum and bugle corps performance consists of the playing of music, usually accompanied by marching on parade, in field drill formation(s) or in a standstill performance. It is similar to that of a marching band, but more in line with military presentation and heritage. Further, perfection of execution is more traditional to drum & bugle corps. A marching band takes instruments which are used indoors and takes them outside in order to participate in outdoor ceremonies. A drum & bugle corps took outdoor instruments and remained outdoors, occasionally going inside for "standstill" concerts. Drum and bugle corps is, traditionally, a musical activity which extended the camaraderie of combat to a musical "battle" on (football) sized fields. The evolution and perceived "politics" of judging, however, has led most "classic" corps to move to exhibition only performances which not only avoids judging preferences and politics but also cuts the costs of performing and of producing field presentations. Until the 1960s, competitive shows traditionally began with an inspection — owing to the corps' military heritage — to ensure all on the field were qualified to compete, and that the uniforms and equipment were presentable according to standards. Scoring was done by circuit approved judges which considered performance and overall effect in both music and movement. Classic era drum and bugle corps emphasized the stages of their presentations (beginning, middle and end) by their location on the field. A performance typically begins with the corps stepping "off the line" (the left goal line on a standard American football field). The corps signals its readiness to the audience and judges by a drum major's salute. At the first step or note of music, the timekeeper will fire a timing pistol to designate the official start of post inspection judging. (The timing pistol will be used again as an eleven minute warning to designate the end of the minimum time permitted for the field performance.) The corps might perform an "opening fanfare", followed by an "off the line" number which takes the corps to mid field. The next traditional number is a "color presentation" or "color pre" (presenting the national flag according to the flag code). Following the presentation of the colors is an "into concert" or "park and Bark" piece which takes the corps into a concert formation (usually played standing still). Then, an "out of concert number" follows. There is the "exit" piece off the field — the opposite sideline, followed by the final fanfare, often but not always played at a standstill. The corps then reconfigures into a single or double file and proceeds to "troop the stands" marching from the audience's right to its left in columns close to the main grandstands while saluting, to the accompaniment of the drumline. Rarely, the bugles may offer an encore tune at this time. The corps members then will be at liberty until the final corps is on the field, and then will again muster for the massed "retreat" ceremony at which all the participating corps re enter the field simultaneously, each usually in its own parade formation as only one corps "plays them on". As the music and motion halts, the field announcer summons the corps' commanding officers to center front, recognitions are made, and lastly the scores (if this was a judged contest) are announced. Each corps then marches off individually with its own music in order of placement, and the winning corps often remains, continuing to perform.

"Классикалық" және "заманауи" корпустардың арасындағы үзіліс

Көптеген адамдар үшін 1960-шы жылдардың соңы американдық барабан корпусының қызметі мен қатысуының ең жоғалған нүктесі болды. 1970 жылы өткен кездесудің нәтижесінде, сол дәуірдегі бес корпус "Комбайн" деген жұмыс атауымен шақыру арқылы ғана құрылған кооперативтік ұйымды құру үшін бас қосты. "Комбайн" мүшелері 1971 жылғы жарыс маусымынан бастап, "Комбайн" корпустары қатысатын жарыстардың демеушілерінен белгілі бір, алдын ала айқындалған төлем талап етуге келісті, дәстүрлі жүлделерге қарағанда, олар жарыс нәтижелеріне байланысты болатын. 1971 жылғы жарыс көрермендері "Комбайн" корпустарының кейбіреулері "Тоталь бағдарламалар" деп аталатын нәрсені жасауға тырысқанын байқады – бұл костюмдер, шеру және музыкадағы батыл, көңілді тақырыптарға негізделген жаңашылдықтарды сипаттайтын сөз тіркесі. Олар сол кездегі стандартты нормалардан айқын түрде ерекшеленді және радикалдырақ болды. "Комбайннан" кейін ашық мүшелікке ие, құрылымдық тұрғыдан жақсы ұйымдастырылған Drum Corps International (DCI) пайда болды. Бірінші DCI ұлттық жарысы 1972 жылдың тамызында Висконсин штатының Уайтвотер қаласындағы Уорхок стадионында өтті. 1970-ші жылдардың басында көптеген корпус DCI немесе DCA ("қазіргі заманғы" барабан корпусы ұйымдары) мүшелері болуды таңдады, көбінесе олардың дәстүрлі қолдаушылар тобының немесе шіркеу демеушілерінің қолдауын жоюының нәтижесінде, бірақ осы кезде дәстүрлі демеушілер көп жағдайда қаржылық қиындықтарға байланысты осы қызметті қолдауын тоқтатып қойған болатын. DCI және DCA жарыстарына қатысу үшін уақыт және қаржы талаптарының артуы, басқа негізгі мақсаттары бар көптеген коммерциялық емес ұйымдар үшін қиындық тудырды. Жеткілікті қаржысы жоқ топтар тірі қала алмады. Көптеген басқа топтар дәстүрді немесе принципті келтіре отырып, жаңа стильге көшуден бас тартты. Осы кезде "классикалық" және "қазіргі заманғы" барабан және кернейлер корпусы екі өте әртүрлі қызметке айналды. 1980-ші жылдардың ортасынан бастап классикалық барабан корпусы қозғалысы өсіп келеді, қазіргі таңдағы американдық корпус саны шамамен қырыққа жетеді. Осы корпус сандарының бірнешеуі өздерінің атына "Түлектер" деген сөзді қосады, бірақ классикалық дәуір корпусының бұрынғы мүшелігі көбінесе талап етілмейді. Дегенмен, барлық Түлектер корпусы немесе Ересектер корпусы классикалық корпус емес; Бриджмендер Түлектер корпусы және Қорғаушылар Түлектер корпусы сияқты ұйымдар қазіргі корпус стиліне сәйкес келеді. Қазіргі классикалық корпус көпшілігі Алтын ғасырдың мұрасын құрметтеу және еске алу мақсатында құрылған. Дегенмен, олар әдетте әрқайсысы көрсететін жақын қаладан әлдеқайда үлкен аумақтан адамдардан тұрады. Негізгі Классикалық корпус ұйымы – Шығыс жағалаудағы Ұлы Альянс Ересектер (GAS). Жарысқа қатысудан бас тартып, GAS ұйымдасқан корпус репетиция жасау, әлеуметтену және парадтарда, тұрақтап және көрмелерде өнер көрсету үшін жиналады.

To many, the late 1960s marked a high point in American drum corps activity and participation. Based on a meeting in 1970, a group of five corps of that era met to organize a by invitation only cooperative group that took on the working title of "The Combine". The Combine's member corps all agreed to demand, starting in the 1971 competitive season, a fixed and predetermined appearance fee from contest sponsors where Combine corps would compete, rather than accept traditional prize money awards dependent on contest placements. Contest audiences of 1971 also noticed that some Combine corps were attempting "Total Programs" a phrase describing daring, controversial theme based competitive innovations in costuming, marching and music that were clearly different and more radical than the then standard norms. From the Combine soon evolved the more structured, open membership Drum Corps International (DCI). The first DCI National competition was held at Warhawk Stadium at Whitewater, Wisconsin in August 1972. Beginning in the early 1970s, many corps chose to become members of DCI or DCA (the "modern" drum corps organizations), often driven by the withdrawal of support by their traditional veterans group or church sponsors, although by this point in time the traditional sponsors were in many cases already withdrawing their support of the activity due to financial difficulties. The increased requirements of time and money to participate in DCI and DCA circuits proved prohibitive for many non profit organizations with other primary missions. Groups without adequate funding did not survive. Many other groups chose not to move to the new style, citing tradition or principle. It was at this point that "classic" and "modern" drum and bugle corps became two very different activities. Since the mid 1980s the classic drum corps movement has continued to grow with approximately forty such American corps currently active. Several of these corps incorporate the word "Alumni" into their name, though previous membership in a classic era corps is often not required. However, not all Alumni Corps or Senior Corps are classic corps; organizations such as the Bridgemen Alumni Corps and the Defenders Alumni Corps follow the modern corps style. Most current classic corps are intended to serve as tributes and to remember the heritage of the Golden Age. Even so, they still are usually made up of people from a much larger area than the immediate city each represents. The main Classic corps organization is the East coast based Great Alliance Seniors (GAS). Forsaking competitive judging, the GAS affiliated corps meet to rehearse, socialize, and perform to parade, standstill and field exhibition audiences.