Микеаль Мак Лиаммойр: Ирланд суретші, актер және драматург
Micheál Mac Liammóir
Ирландияның 20 ғасырлық актер, драматург, жазушысы Михеал Мак Лиаммойр туралы ақпарат. Өмірі, шығармашылығы, «The Importance of Being Oscar» спектаклі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
20 ғасырдағы ирланд актері, драматург, жазушы және суретші
20th century Irish actor, playwright, writer, and artist
Мишеал Мак Лиаммор (шын аты Альфред Ли Уиллмор; 25 қазан 1899 – 6 наурыз 1978) – 20 ғасырдағы Ирландияның актері, суретші-қоюшы, драматург, жазушы және кәсіпкер. Лондон қаласында ирландтық байланысы жоқ ағылшын отбасында дүниеге келгенімен, ересек шағында Ирландияға көшіп, атын өзгертті, ирланд тегін ойлап тапты және өмірінің соңына дейін сол жерде тұрып, Корк қаласында туған ирландтық екенін сәтті жасырды. Серігі Хилтон Эдвардс және тағы екеуімен бірге Дублинде Gate Theatre театрын құрды және 20 ғасырдағы Ирландияның ең танымал өнер қайраткерлерінің біріне айналды. Gate театрында және халықаралық аренада актерлік талантын көрсеткеннен басқа, ол көптеген қойылымдардың дизайнын жасады, он бір пьеса жазды және ирланд және ағылшын тілдерінде әңгімелер, өлеңдер мен саяхат кітаптарын жариялады. Ол үш бір актерлік көрсетіс жазып, оларда өнер көрсетті, соның ішінде "Оскар болудың маңызы" (1960) ең танымал болды, ол 1300-ден астам қойылымда ойналды.
Micheál Mac Liammóir (born Alfred Lee Willmore; 25 October 1899 – 6 March 1978) was an actor, designer, dramatist, writer, and impresario in 20th century Ireland. Though born in London to an English family with no Irish connections, he emigrated to Ireland in early adulthood, changed his name, invented an Irish ancestry, and remained based there for the rest of his life, successfully maintaining a fabricated identity as a native Irishman born in Cork. With his partner, Hilton Edwards, and two others, Mac Liammóir founded the Gate Theatre in Dublin, and became one of the most recognisable figures in the arts in twentieth century Ireland. As well as acting at the Gate and internationally, he designed numerous productions, wrote eleven plays, and published stories, verse and travel books in Irish and English. He wrote and appeared in three one man shows, of which The Importance of Being Oscar (1960) was the most celebrated, achieving more than 1,300 performances.
Алғашқы жылдар
Мак Лиаммор ирландтық байланысы жоқ отбасында, Лондондағы Уиллесден қаласында Альфред Ли Уиллмор ретінде дүниеге келді. Ол отбасының ең кіші баласы және жалғыз ұлы, Альфред Джордж Уиллмордың (1863–1934), Бейсвотердегі Уитни фирмасы үшін азық-түлік сатып алушысы, және оның әйелі Мэри Лидің (1867–1918) баласы еді. Ол Уиллесдендегі бастауыш мектепте оқыды, содан кейін Лила Филд басқаратын балалар театр академиясына қатысты. Ол он екі жасында кәсіби актер болды; оның қарындасы Марджори оның жалпы біліміне жауапты болды және Ирландия мен Ұлыбританиядағы өнер орындарына сапарларда оның жетекшісі болды. Ол 1911 жылы Филдтің "Алтын балық" пьесасында "Алтын балық" патшасы рөлінде дебют жасады. Кейін ол былай деді: "Мен Лила Филдтен сахнаға қалай көтеріліп, қалай түсуге болатынын, өзіңді ұятқа қалдырмайтын ең негізгі нәрсені үйрендім; мен түйіннің мағынасын, майлы бояудың не екенін, уақыттың маңыздылығын және сол қорқынышты нәрсені – балалық шармақты пайдалануды үйрендім". Сол жылдың қыркүйек айында ол алғаш рет сэр Герберт Триге жұмыс істеді, "Макбет" пьесасында Макдаффтың ұлын ойнады. Ол 1915–16 жылдары Уиллесден политехникалық институтында және кейін Слейд өнер мектебінде сурет салуды оқыды. Екеуі де ирланд әдеби жаңаруына қызығушылық танытты. Келесі айда ол О'Киф пен оның анасымен бірге Ирландияға барды, біріншісі туберкулезге шалдығып, "таза ауа" алуға кеңес берілді, ал екіншісі Цеппелиннің шабуылдарынан қашуға тырысты. Фиц Саймонның пікірінше, Мак Лиаммордың мақсаты Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңдерінде әскерге шақырудан қашу болды. Мэри О'Киф 1927 жылы қайтыс болды. Мак Лиаммор, енді сол атпен таныс болған, қайтадан театрға оралды. Оның қарындасы Марджори актер және режиссер Анеу Макмастерге үйленді, ал Мак Лиаммор оның гастрольдік труппасына қосылды.
Mac Liammóir was born Alfred Lee Willmore, in Willesden, in north west London, into a family with no Irish connections. He was the youngest child and only son of Alfred George Willmore (1863–1934), a forage buyer for the firm of Whitney's of Bayswater, and his wife, Mary, née Lee (1867–1918). He attended primary school in Willesden and then attended a children's theatre academy run by Lila Field. He became a professional actor at the age of twelve; his sister Marjorie took charge of his general education and was his chaperone on tours that included visits to venues in Ireland as well as Britain. He made his debut in 1911, as King Goldfish in Field's play The Goldfish, He later said, "I learned from Lila Field the absolute ABC of getting on and off the stage without disgracing oneself; I learned what a cue meant, what a stick of greasepaint was, the elements of timing, and that ghastly thing, the exploitation of childish charm". In September of that year he first worked for Sir Herbert Tree, playing Macduff's son in Macbeth. he studied painting at Willesden Polytechnic and then the Slade School of Art in 1915–16.|group=n Both students developed a keen interest in the Irish Literary Revival. The following month he went with O'Keefe and her mother to Ireland, the former having contracted tuberculosis and been prescribed "fresh air", the latter anxious to escape Zeppelin raids. Fitz Simon suggests that Mac Liammóir's motive was to escape conscription into the army in the latter stages of the First World War. Mary O'Keefe died in 1927. Mac Liammóir, now known by that name, returned to the theatre. His sister Marjorie had married the actor manager Anew McMaster whose touring company Mac Liammóir joined,
Қақпа театры
1928 жылы Мак Лиаммор Галвейдегі ирланд тіліндегі театрдың ашылуына арналған «Диармуид пен Грайнне» пьесасын жазды, режиссерлік етті, декорацияларын жасады және бас рөлде ойнады. Одан кейін ол онда жиырма пьеса қойды. және Героид О Лохлайн. Мак Лиаммор мен Эдвардс Дублин үшін театр жоспарларын қарастырып жатқанда, Баннард Когли (Мак Лиаммордың досы) мен О Лохлайн тұрақты театр ғимаратын табу мәселесін талқылап, 1928 жылдың көктемінде Баннард Коглидің Харкорт көшесіндегі 7-ші нөмірдегі клубында бірнеше ортақ достарымен бірге кездесті. Келеліс кездесулерден кейін төрттік «Peacock» театрын жалға алып, 1928 жылдың 14 қазанында «Gate Theatre Studio» ашты. Театр студиясы алғашқы жылдары 102 орындық «Peacock» театрында орналасып, «Peer Gynt» қойылымымен ашылды. Ал Мак Лиаммор кейіннен «Peacock» театрында және 1930 жылы компания өз үйіне, Cavendish Row-ға көшкеннен кейін 300-ге жуық қойылымда ойнады және декорацияларын жасады. Ол Шекспирдің («Ромео мен Отелло»), Ибсеннің («Адамдық жұлдыздардағы Освальд» және «Брэнд» пьесасының бас рөлі) және Юджин О’Ниллдің («Азаттыққа айналған Электрадағы Орин») пьесаларында, сондай-ақ жеңіл жанрлы туындыларда өнер көрсетті. Мак Лиаммор 1935 жылы «Gate» компаниясымен Вест-Эндке қайта оралды. Театрлық газет «The Era» оның «Гамлетін» соңғы жылдардағы ең жақсылардың бірі деп бағалады: «күшпен, интеллектімен, адамгершілікпен және драмалық сенімділікпен толы, үстем және көңілді актерлік шеберлік» десе, «Gate» компаниясы «Аббатхананы көлеңкеге түсіргендей» екенін айтты. Мак Лиаммор мен Эдвардстың «Gate» театрының космополиттік атмосферасы Аббатхананың шындыққа жақын кельт мәдениетімен қарама-қарсы қойылды, ал Дублиннің екі театры да бірқарағанда «Содом мен Бегора» деп аталды.
In 1928 Mac Liammóir wrote, directed, designed and starred in Diarmuid and Gráinne for the opening of the Irish language theatre, An Taibhdhearc, in Galway. He subsequently produced twenty plays there. and Gearóid Ó Lochlainn. Mac Liammóir and Edwards had been considering theatrical plans for Dublin, while Bannard Cogley (a friend of Mac Liammóir) and Ó Lochlainn had been discussing finding a more permanent theatre space, and they met, along with some mutual friends, in Bannard Cogley's club at 7 Harcourt Street, in spring 1928. After further meetings, the quartet rented the Peacock Theatre and launched the Gate Theatre Studio there on 14 October 1928. The theatre studio spent its early years at the 102 seat Peacock Theatre and opened with a production of Peer Gynt, and Mac Liammóir subsequently acted in and designed nearly 300 productions at the Peacock and, after the company gained its own home in 1930, on Cavendish Row, at the Gate. He appeared in a wide range of plays, from Shakespeare (Romeo and Othello) to Ibsen (Oswald in Ghosts and the title role in Brand) and Eugene O'Neill (Orin in Mourning Becomes Electra), as well as lighter pieces.|group=n
Mac Liammóir returned to the West End in 1935, with the Gate company. The theatrical paper The Era rated his Hamlet one of the best in recent years: "charged with force, intelligence, humanity and dramatic certainty a dominating and moving piece of acting", and said that the Gate company "looks like putting the Abbey in the shade". The cosmopolitan atmosphere of Mac Liammóir and Edwards' Gate Theatre was contrasted with the earnest Celticism of the Abbey, and the two Dublin theatres were affectionately dubbed "Sodom and Begorrah".
Өмірбаяндар мен еске алулар
Мак Лиаммор туралы кітаптарға Мишеал Мак Лиаммор: Дизайндар мен суреттер 1917–1972, Ричард Пайн мен Орла Мерфи (1973); «Кейбір ойыншыларды кіргізіңіз: Эдвардс – МакЛиаммор және қақпа» 1928–1978, Питер Люк редакциялаған (1978); Мишеал О Аоданың «Мишеал болудың маңызы» (1990) және Кристофер Фиц Саймонның «The Boys: Екі өмірбаяны» (1996) кіреді. 1985 жылы Орсон Уэллс Мак Лиаммор мен Эдвардс туралы «Two People With One Pulse» деректі фильмінің баяндаушысы болды. 1999 жылы Мак Лиаммордың 100 жылдығын атап өту үшін BBC «Жақсы бала: Мишель Мак Лиаммордың тарихы» деректі фильмін түсірді, онда сирек кездесетін мұрағат кадрлары қосылды. Мак Лиаммор Джон Кейстің 1990 жылғы «Мишеал болудың маңызы» пьесасының тақырыбы; Франк МакГиннесстің 2008 жылғы «Алтын қақпалар» пьесасы Эдвардс пен Мак Лиамморға шабыттандырылды; ал Мак Лиаммор Антуан О Флатартаның 2023 жылғы «Wáltsáil Abhaile» пьесасының тақырыбы. Жыл сайынғы Дублин гей театр фестивалі «Ер адамның үздік ойыны үшін Мишель Мак Лиаммор сыйлығын» тартады.
Books about Mac Liammóir include Micheál Mac Liammóir: Designs & Illustrations 1917–1972, by Richard Pine and Orla Murphy (1973); Enter Certain Players: Edwards–MacLiammoir and the Gate 1928–1978, edited by Peter Luke (1978); a biography, The Importance of Being Micheál by Micheál Ó hAodha (1990) and The Boys: A Double Biography, by Christopher Fitz Simon (1996). In 1985, Orson Welles was the narrator for Two People With One Pulse, a documentary film about Mac Liammoir and Edwards. To mark Mac Liammóir's centenary in 1999 the BBC commissioned a documentary, Dear Boy: The Story of Michéal Mac Liammóir, which included rare archive footage. Mac Liammóir is the subject of the 1990 play The Importance of Being Micheál by John Keyes; Frank McGuinness's play 2008 Gates of Gold is inspired by Edwards and Mac Liammóir; and Mac Liammóir is the subject of Antoine Ó Flatharta's 2023 play Wáltsáil Abhaile. The annual Dublin Gay Theatre Festival presents the "Michéal Mac Liammóir Award for Outstanding performance by a male".