Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшында туған ирланд актері және продюсері Хилтон Эдвардс (2 ақпан 1903 – 18 қараша 1982) – ағылшында туған ирланд актері, жарық дизайнері және театр продюсері. Ол өзінің серіктесі Мишеал Мак Лиаммор және тағы екеуімен бірге Gate театрын құрды, және оны ирланд театрының негізін қалаушы деп есептейді. Ол 20 ғасырдағы Ирландия өнеріндегі ең танымал тұлғалардың бірі болды.
English born Irish actor and producer
Hilton Edwards (2 February 1903 – 18 November 1982) was an English born Irish actor, lighting designer, and theatrical producer. He co founded the Gate Theatre with his partner Micheál Mac Liammóir and two others, and has been referred to as the founder of Irish theatre. He was one of the most recognisable figures in the arts in 20th century Ireland.
Ерте өмір
Эдвардс Лондон қаласында Томас Джордж Сесил Эдвардс пен Эмили Эдвардс (Мерфи) отбасында дүниеге келді.
Edwards was born in London, the son of Thomas George Cecil Edwards and Emily Edwards ( Murphy).
Мансап
Эдвардс өзінің актерлік карьерасын 1920 жылы Виндзордағы Чарльз Доран Шекспир компаниясымен бастады, содан кейін Лондондағы «Олд Викке» қосылды. Бірнеше жылдан кейін компанияны тастамас бұрын Шекспирдің барлық пьесаларының екі-ақ пьесасында ойнамады. Музыка білімі болғандықтан, ол «Олд Вик Опера» компаниясында баритон рөлдерін де орындады. Актер ретінде ол «Peer Gynt», «Cyrano de Bergerac» және «Macbeth» пьесаларындағы, сондай-ақ «The Man Who Came To Dinner» пьесасындағы Sheridan Whiteside рөліндегі басты рөлдерді ойнады. 1966 жылы Бродвейде ол Брайан Фрильдің «Philadelphia, Here I Come!» және «The Loves of Cass McGuire» пьесаларын қойды. Ұлыбритания мен Оңтүстік Африкадағы әртүрлі труппалармен гастрольде болғаннан кейін, 1927 жылы ол Anew McMaster труппасымен бір маусымға Ирландияға барды және мистер Макмастердің інісі Мишеал Мак Лиаммормен танысты. Ол бір сұхбатта айтқандай, екеуі де өз театрын құруды қалаған; МакЛиаммор оны Ирландияда болғанын қаласа, Эдвардсқа ол жерінің маңызды еместігін айтты. «Мені ұлтшылдық қызықтырмайды, мені театр қызықтырады», деді ол.
Edwards began his career acting with the Charles Doran Shakespeare Company in 1920 in Windsor and then joined the Old Vic in London, playing in all but two of Shakespeare's plays before leaving the company a few years later. Trained in music, he also sang baritone roles with the Old Vic Opera company. As an actor he played leading parts, including the title roles in Peer Gynt, Cyrano de Bergerac and Macbeth and Sheridan Whiteside in The Man Who Came To Dinner. On Broadway in 1966, he directed Brian Friel's Philadelphia, Here I Come! and The Loves of Cass McGuire. After touring with various companies in Britain and South Africa, he went to Ireland in 1927 for a season with Anew McMaster's company and met Mr. McMaster's brother in law, Micheál Mac Liammóir. As he told an interviewer once, both men wanted a theatre of their own; MacLiammóir wanted it to be in Ireland and Edwards did not care. I don't care about nationalism, I care about the theatre, he said.
Фильм
Эдвардс 15 фильмде ойнады, оның ішінде «Отелло» (1952), «Капитан Лайтфут» (1955), «Давид пен Голиат» (1960), «Жәбірленуші» (1961) және «Жарты алты пенс» (1967) фильмдері бар. Ол сонымен қатар Орсон Уэллстің «Гленнаскалға қайту» (1951) фильмін жазып, режиссерлік етті. Дегенмен, ол көбінесе театр жұмысымен танымал болды; ол 1966 жылы «Филадельфия, міне мен келдім!» драмасының ең үздік режиссурасы үшін «Тони» сыйлығына ие болды.
Edwards appeared in 15 films, including Othello (1952), Captain Lightfoot (1955), David and Goliath (1960), Victim (1961) and Half a Sixpence (1967). He also wrote and directed Orson Welles's Return to Glennascaul (1951). However, he was primarily known for his theatre work; he was nominated for a Tony Award in 1966 for Best Director of a Drama for Philadelphia, Here I Come!
Өлім
Хилтон Эдвардс 79 жасында Ирландияның Дублин қаласында қайтыс болды. Эдвардс пен Мак Лиаммор Дублиннің Саттон қаласындағы Сент-Финтан зиратында қатар жерленген.
Hilton Edwards died in Dublin, Ireland, aged 79. Edwards and Mac Liammóir are buried alongside each other at St. Fintan's Cemetery, Sutton, Dublin
Қаражаты мен танылуы
Эдвардс пен Мак Лиаммор Кристофер Фиц Саймонның "Жігіттер" атты өмірбаянының тақырыбы болды. Ол Мак Лиаммоардың кітаптарында да кеңінен еске алынады. Фрэнк МакГиннестің "Алтын қақпалар" пьесасы Эдвардс пен Мак Лиамморға құрмет көрсету ретінде жазылған. 1973 жылы Эдвардс пен Мак Лиаммор Дублин қаласының құрметті азаматы атағын алды.
Edwards and Mac Liammóir were the subject of a biography, titled The Boys by Christopher Fitz Simon. He also features extensively in Mac Liammóir's books. Frank McGuinness's play Gates of Gold is a nod to Edwards and Mac Liammóir. In 1973, Edwards and Mac Liammóir were granted the Freedom of the City of Dublin.
Мак Лиаммаормен қарым-қатынасы және мұрасы
Университет колледжінің академигі Эйбар Уолше МакЛиаммор мен Эдвардстың өзін ешқашан гомосексуал деп мойындамағанын айтады, себебі "ирландтық мәдени дискурс гетеросексуалдық консенсустан тыс ешқандай ашық сексуалдық идентитіге мүмкіндік бермеді", сондай-ақ сол кездегі ирланд қоғамы лесбияндық және гомосексуалдық қауымдастықтар мен мәдениеттерді тек "полиция тізімдерінде, бір жынысты қатынас үшін қудалау істерінде немесе ерлер мен әйелдердің инверсия психикалық ауруымен институционалдық емделулерінің медициналық жазбаларында" ғана тіркеген. Дегенмен, олар Дублиннің қоғамдық өмірінде белгілі тұлғалар болды және Уолше басқа жерде атап өткендей, "МакЛиаммор мен оның серіктесі Эдвардс Ирландиядағы жалғыз көзге көрінетін гомосексуал жұп ретінде тірі қалды және тіпті өркендеді". Бұл жұп 4 Харкорт террасасында бірге тұрды. Уолше былай деп жалғастырады: "МакЛиаммор 1978 жылы қайтыс болғанда, оның қорымына Ирландия президенті, Таоиш және бірнеше министр қатысты, ал Хилтон Эдвардс бас аза тұрушы ретінде ашық түрде құрмет көрсетілді және оған көңіл жасылды". Халықаралық Дублин гей театр фестивалі оның есімімен "Шығарманың ең жақсы жағы" номинациясы бойынша жүлде табалады.
The academic Éibhear Walshe of University College Cork notes that MacLiammóir and Edwards did not ever identify themselves as gay as "Irish cultural discourse simply didn’t accommodate any public sexual identity outside the heterosexual consensus", noting that Irish society at the time only recorded lesbian and gay communities and cultures "in police records, prosecutions of men for same sex activities or medical records of institutional committals of men and women for the mental illness of inversion". They were, however, prominent features on the Dublin social scene and as Walshe notes elsewhere "MacLiammóir and his partner Edwards survived, and even flourished, as Ireland's only visible gay couple". The couple lived together at 4 Harcourt Terrace. Walshe goes on to say that "when MacLiammóir died in 1978, the president of Ireland attended his funeral, as did the taoiseach and several government ministers, while Hilton Edwards was openly deferred to and sympathised [with] as chief mourner". The International Dublin Gay Theatre Festival presents an award for "Best Aspect of Production" in his name.