Кіріспе
Қаңырап қалған канадалық әуе компаниясы (1952–1989)
Wardair Canada – 1952 жылы Макс Уорд құрған, бастапқыда Wardair Ltd деп аталған, ал 1976 жылы ресми түрде "Wardair Canada" деп өзгертілген жеке канадалық әуе компаниясы. 1989 жылы бұл әуе компаниясы Canadian Airlines компаниясымен біріктіріліп, оның құрамына енді.
Тарих
1946 жылы Максвелл Уорд Йеллоунайф қаласында Polaris Charter Company компаниясын құрды. 1952 жылы авиакомпания Wardair болып құрылды және 1953 жылғы 6 маусымда бір қозғалтқышты de Havilland Canada Otter ұшағын пайдалану арқылы операциялар басталды. 1962 жылы ол Атлантикалық мұхит арқылы чартерлік рейстер нарығына еніп, Wardair Canada Ltd деп атауын өзгертті. 1976 жылғы 1 қаңтарда атауы Wardair Canada (1975) Ltd болып, ал 1977 жылғы 10 маусымда Wardair International Ltd болып өзгертілді. Wardair Квебек, Манитоба, Онтарио, Британдық Колумбия және Альберта штаттарында ішкі рейстерді, сондай-ақ Еуропа, АҚШ, Кариб теңізі және Оңтүстік Американың бірнеше елдеріне халықаралық рейстерді жүзеге асырды. 1989 жылғы 31 наурызда Канаданың көлік агенттігі Wardair-ді Canadian Airlines International компаниясына сатуға келісім берді. Wardair Yukon және Солтүстік-Батыс территорияларындағы әуе чартер бизнесінен бастау алды. 1940 жылдардың ортасында Polaris Charter Company ретінде шағын бастамамен, De Havilland DH.83 Fox Moth сияқты екі қозғалтқышты ұшақтарды пайдаланды. Жолаушылар мен жүк тасымалы бойынша чартерлік компания ретінде қызмет көрсету арқылы авиакомпания Канаданың тығыз қоныстанған аймақтарына кеңейді. 1962 жылдан бастап ол демалыс күндеріне арналған чартерлік авиакомпанияға айналды. Wardair арзан бағалы авиакомпания емес, жақсы қызмет көрсететін, орташа бағадан төмен бағамен қызмет ететін авиакомпания болды. Олар жоғары сапалы тағамдарымен және мейірімді қызметкерлерімен танымал болды. "Стейк пен шампан" рейстері 1980 жылдары танымал жарнамалық слоган болды және қызметтері үшін журналдардан түрлі марапаттар алды (Holiday Which? журналының 1985 жылғы чартерлік әуе компаниясы, 1986 және 1987 жылдардың жоспарлы тасымалдаушысы). Ұшу қызметтерінде жолаушыларға арналған үстелге Wardair брендінің Royal Doulton қытайлық ыдыстарында тағам ұсынылды. Орындықтары кең болатын. 1950 жылдардың басында Эдмонтон, Альберта және Йеллоунайф, ТМТ қалаларындағы шағын аймақтық рейстер жүзеге асырылды. Wardair-дің алғашқы ірі ұшағы 1962 жылдың жазында жалға алынған төрт қозғалтқышты Douglas DC 6B ұшағы болды, ол авиакомпанияның жазда Еуропаға, ал қыста Мексикаға, Калифорнияға және басқа да елдерге чартерлік рейстерін бастауын қамтамасыз етті. 1966 жылы авиакомпания өзінің алғашқы реактивті ұшағын, Боинг 727 100-ді пайдалануды бастады (Канаданың алғашқы Боинг 727 ұшағы), ол Еуропаға және одан жанармай құю аялдамасымен рейстерді жүзеге асырды. Боинг триджетінен кейін 1968 жылы алғашқы континентаралық Боинг 707 (Еуропаға тоқтамай ұшуға мүмкіндік берді) және 1973 жылы алғашқы Боинг 747 джамбо-джеті пайда болды. Бастапқыда Эдмонтонға бағытталған, көптеген алыс қашықтықтағы рейстер Ванкувер мен Торонтоға негізгі бағыттар ретінде шоғырлану үшін ауыстырылды, ал Эдмонтон басқа да ірі қалаларды жалғастыра берді. Дегенмен, Эдмонтон Wardair үшін ірі трансатлантикалық хаб ретінде жұмыс істей берді, Прествик, Лондон Гатвик, Амстердам Схипхол және Франкфуртқа рейстер орындалды. Гавайидегі Гонолулу қысқы маңызды бағытқа айналды, ал Лондон Гатвик Ванкуверден, Эдмонтоннан, Калгариден, Виннипегтен, Оттавадан және Торонтодан тікелей рейстермен жазғы маңызды бағытқа айналды. 1970 жылы негізгі флот екі 707 және бір 727 ұшағынан тұрды. 1980 жылы флотта төрт Боинг-747 және екі континентаралық McDonnell Douglas DC 10 30 кең корпусты ұшағы болды. Wardair кішкентай, бірақ тұрақты өсіп келе жатқан компания болды. 1987 жылы жеті ұшақтан тұратын флотқа негізделген Wardair ірі кеңейтуді жүзеге асырды, 38 реактивті ұшаққа тапсырыс берді, соның ішінде 14 Airbus A310, 12 McDonnell Douglas MD 88 және 12 Fokker 100, бұл операциялардың экспоненциалды өсуін білдірді, бірақ ақыр соңында қаржылық тұрғыдан орнықты емес екені дәлелденді. MD 80 және 100 ұшақтары ешқашан жеткізілмеді немесе авиакомпаниямен пайдаланылмады. Тек алғашқы 12 Airbus A310 жеткізілді, қалған A310 және барлық MD 88 және 100 жеткізілімдері сатып алудан кейін тоқтатылды. Авиакомпания 1986 жылы чартерлік рейстеріне жолаушылар тасымалын қосты. Жедел кеңейу, компьютерлік брондау жүйесімен проблемалар және бәсекелес авиакомпаниялардың жиі ұшатын бағдарламаларына адалдығын дамытқан бизнес-клиенттерді тартудағы сәтсіздік авиакомпанияны қаржылық қиындықтарға ұшыратты, нәтижесінде 1989 жылы Wardair Canada Canadian Airlines (Canadian Airlines International) компаниясына сатылды.
Wardair provided domestic service in Quebec, Manitoba, Ontario, British Columbia, and Alberta, as well as international service to Europe, the United States, and several Caribbean and South American countries. On March 31, 1989, the Canadian Transportation Agency approved the sale of Wardair to Canadian Airlines International. Wardair had its roots in the air charter business in the Yukon and the Northwest Territories. From a modest start as Polaris Charter Company in the mid 1940s operating small bi planes such as the De Havilland DH.83 Fox Moth. With service as a passenger and cargo charter company, the airline expanded into the more populous regions of Canada. And from 1962 onward, was transformed into a holiday charter airline. Wardair was not a discount airline but an airline providing good service at lower than average prices. They were known for high quality meals and friendly staff. "Steak & Champagne" flights was a popular advertising tag line in the 1980s, and won various awards from magazines for their service (Holiday Which? magazine charter airline of the year 1985, and scheduled carrier of the years 1986 and 1987). Flight attendants served food on Wardair branded Royal Doulton china on tray table tablecloths on the passenger tray. The seats featured generous pitch. The operations from the early 1950s were small bush type runs based in Edmonton, Alberta, and Yellowknife, NWT. Wardair's first large aircraft was a four engine Douglas DC 6B propliner, leased in summer 1962, which started the airline's emphasis on charter flights — to Europe in summer and to Mexico, California, etc. in winter. In 1966, the airline began operating its first jet, a Boeing 727 100 — Canada's first Boeing 727 — used to operate flights to and from Europe with a refuelling stop en route. The Boeing trijet was followed by the first intercontinental Boeing 707 (thus allowing non stop flights to Europe) in 1968, and the first Boeing 747 jumbo jet in 1973. Although initially centred on Edmonton, many long haul flights were relocated to concentrate on Vancouver and Toronto as primary destinations, while Edmonton would continue to connect other major Canadian cities. Nonetheless, Edmonton continued to operate as a major transatlantic hub for Wardair, with flights to Prestwick, London Gatwick, Amsterdam Schiphol, and Frankfurt. Honolulu, Hawaii, became a significant winter destination, with London Gatwick becoming a major summertime destination with direct flights from Vancouver, Edmonton, Calgary, Winnipeg, Ottawa, and Toronto. In 1970, the mainline fleet consisted of two 707s and one 727. By 1980, the fleet had grown to include four Boeing 747s and two intercontinental McDonnell Douglas DC 10 30 wide body jetliners. Wardair was a small but steadily growing company. In 1987, building on a fleet of seven jets, Wardair undertook a major expansion, ordering 38 jet aircraft including 14 Airbus A310s, 12 McDonnell Douglas MD 88s, and 12 Fokker 100s which represented an exponential expansion of operations that would ultimately prove to be financially unsustainable. The MD 80 and 100 jetliners were never delivered or operated by the airline. Only the first 12 Airbus A310s had been delivered — the remaining A310s as well as all of the MD 88 and 100 deliveries were cancelled after the takeover. The airline added scheduled passenger service to its charter service flights in 1986. Rapid expansion, problems with their computer booking system, and failure to attract business customers, who had developed customer loyalty to frequent flier programs on competing airlines, led the airline into financial difficulties, ultimately resulting in Wardair Canada being sold to Canadian Airlines (which operated as Canadian Airlines International) in 1989.