Эдмонд Беккерель: Француз физигі және фотоэлектр эффектінің ашушысы
Edmond Becquerel
Эдмонд Беккерель – француз физигі, күн сәулесінің спектрі, магнетизм және оптиканы зерттеген. Фотоэлектр эффектін ашқан, күн батареясының негізін қалаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз физигі (1820–1891)
French physicist (1820–1891)
Александр Эдмонд Беккерель (алекса́ндр эдмо́н бэккрэ́ль; 24 наурыз 1820 – 11 мамыр 1891), Эдмо́н Беккерель деп танылған француз физигі, күн сәулесінің спектрін, магнетизмді, электр қуатын және оптиканы зерттеді. Ол 1839 жылы күн батареясының жұмыс істеу принципі – фотоэлектрлік эффекттің ашылуымен есімдері шықты. Сонымен қатар, ол люминесценция және фосфоресценция саласындағы еңбектерімен де белгілі. Ол Антуан Сезар Беккерельдің ұлы және радиоактивтілікті ашқан ғалымдардың бірі Анри Беккерельдің әкесі болды.
Alexandre Edmond Becquerel (alɛksɑ̃dʁ ɛdmɔ̃ bɛkʁɛl; 24 March 1820 – 11 May 1891), known as Edmond Becquerel, was a French physicist who studied the solar spectrum, magnetism, electricity and optics. He is credited with the discovery of the photovoltaic effect, the operating principle of the solar cell, in 1839. He is also known for his work in luminescence and phosphorescence. He was the son of Antoine César Becquerel and the father of Henri Becquerel, one of the discoverers of radioactivity.
Өмірбаян
Беккерель Парижде дүниеге келді және өз кезегінде әкесінің шәкірті, көмекшісі және оның ісін жалғастырушысы болды. Ол сондай-ақ 1849 жылы Версальдегі аз ғана уақытқа ғана жұмыс істеген Агрономиялық институтында профессор болып тағайындалды, ал 1853 жылы Өнеркәсіп және қолөнер консерваториясында физика кафедрасын иеленді. Ол көптеген жұмыстарда әкесімен бірге жұмыс істеді.
Becquerel was born in Paris and was in turn the pupil, assistant and successor of his father at the Muséum national d'Histoire naturelle. He was also appointed professor at the short lived Agronomic Institute at Versailles in 1849, and in 1853 received the chair of physics at the Conservatoire des Arts et Métiers. He was associated with his father in much of his work.
Бірінші фотоэлектр құрылғысы
1839 жылы, 19 жасында, әкесінің зертханасында тәжірибе жасап, Беккерель әлемдегі алғашқы фотовольтаикалық элементті жасады. Бұл тәжірибеде күміс хлориді немесе күміс бромиді платиналық электродтарды жабу үшін қолданылды; электродтар жарыққа түскен кезде кернеу және ток пайда болды. Осы жұмысының нәтижесінде фотовольтаикалық эффект "Беккерель эффектісі" деп те аталады.
In 1839, at age 19, experimenting in his father's laboratory, Becquerel created the world's first photovoltaic cell. In this experiment, silver chloride or silver bromide was used to coat the platinum electrodes; once the electrodes were illuminated, voltage and current were generated. Because of this work, the photovoltaic effect has also been known as the "Becquerel effect".
Фотографиялық жаңалықтар
Бекерел фотосурет өнерінде алғашқы тәжірибелер жасаған. 1840 жылы ол күміс галоидтарының қызыл және сары жарыққа табиғи түрде сезімтал болмаса, көк, күлгін және ультракүлгін жарыққа ұшырағанда сол спектрдің бөлігіне пропорционалды түрде сезімтал болатынын ашты. Бұл дагеротиптер мен басқа фотоматериалдарды күшті қызыл немесе сары жарыққа батыру арқылы, химиялық өңдеудің орнына дамытуға мүмкіндік берді. Бірақ бұл техника практикада сирек қолданылды. 1848 жылы ол күн спектрінің түсті фотосуреттерін, сондай-ақ камерадан алынған суреттерді жасады, бұл техника кейін Липпманның интерференциялық әдісіне ұқсас екені анықталды. Алайда, камераға қажетті экспозиция уақыты тым ұзақ болды және суреттерді тұрақтандыру мүмкін болмады, олардың түстері толық қараңғыда сақталса ғана сақталады. Дегенмен, бұл жұмыс 1810 жылға дейін жасалған И.Т. Зеебектың жаңалықтарына негізделген.
Becquerel was an early experimenter in photography. In 1840, he discovered that the silver halides, natively insensitive to red and yellow light, became sensitive to that part of the spectrum in proportion to their exposure to blue, violet and ultraviolet light, allowing daguerreotypes and other photographic materials to be developed by bathing in strong red or yellow light rather than by chemical treatment. In practice this technique was rarely used. In 1848 he produced color photographs of the solar spectrum, and also of camera images, by a technique later found to be akin to the Lippmann interference method, but the camera exposures required were impractically long and the images could not be stabilized, their colors persisting only if kept in total darkness, however this work is based on the discoveries of J. T. Seebeck prior to 1810.
Басқа зерттеулер
Беккерель жарықты зерттеуге ерекше көңіл бөлді, фотохимиялық әсерлерді, күн сәулесі мен электр доғасы жарығының спектроскопиялық қасиеттерін, сондай-ақ фосфоресценция құбылыстарын, әсіресе сульфидтер мен уран қосылыстарында байқалатынын зерттеді. Осы зерттеулермен байланысты ол фосфороскоп аппаратын ойлап тапты, ол жарық көзіне әсер ету мен оның нәтижесін байқау аралығын қалауынша өзгертуге және дәл өлшеуге мүмкіндік берді. Ол заттардың диамагниттік және парамагниттік қасиеттерін зерттеді және электрохимиялық ыдырау құбылыстарына қызығушылық танытты, Фарадейдің электролиз заңының пайдасына көптеген дәлелдер жинады және оның кейбір көзге көрінетін ерекшеліктерін қамту үшін оны өзгертілген түрінде ұсынды. 1853 жылы Беккерель термоиондық эмиссияны ашты.
Becquerel paid special attention to the study of light, investigating the photochemical effects and spectroscopic characters of solar radiation and the electric arc light, and the phenomena of phosphorescence, particularly as displayed by the sulfides and by compounds of uranium. It was in connection with these latter inquiries that he devised his phosphoroscope, an apparatus which enabled the interval between exposure to the source of light and observation of the resulting effects to be varied at will and accurately measured. He investigated the diamagnetic and paramagnetic properties of substances and was keenly interested in the phenomena of electrochemical decomposition, accumulating much evidence in favor of Faraday's law of electrolysis and proposing a modified statement of it which was intended to cover certain apparent exceptions. In 1853, Becquerel discovered thermionic emission.
Жарияланымдар
1867 және 1868 жылдары Беккерель "Жарық, оның себептері мен әсерлері" (La lumière, ses causes et ses effets) атты екі томдық еңбегін жариялады, ол стандартты оқулыққа айналды. Оның көптеген мақалалары мен түсіндірмелері француз ғылыми журналдарында, әсіресе француз ғылым академиясының кеңінен таралған Comptes Rendus журналында 1839 жылдан бастап, 1891 жылы қайтыс болғанға дейін жарияланды.
In 1867 and 1868 Becquerel published La lumière, ses causes et ses effets (Light, its Causes and Effects), a two volume treatise which became a standard text. His many papers and commentaries appeared in French scientific journals, mainly the French Academy of Science's widely distributed Comptes Rendus, from 1839 until shortly before his death in 1891.
Құрмет пен марапаттар
Бекерел 1886 жылы Швед Корольдік ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. "Фотовольтаика саласындағы көрнекті еңбегі үшін" Бекерел сыйлығы жыл сайын Еуропалық фотовольтаикалық күн энергиясы конференциясы мен көрмесінде (EU PVSEC) табыс етіледі.
Becquerel was elected a member of the Royal Swedish Academy of Sciences in 1886. The Becquerel Prize for "outstanding merit in photovoltaics" is awarded annually at the European Photovoltaic Solar Energy Conference and Exhibition (EU PVSEC).