Британ армиясының резервтік күштері

Кіріспе

Британдық армияның бір бөлігі

Армия резерві – Британ армиясының толық бейімді, ерікті резервтік күштері. Ол, тұрақты резервтен өзгеше, мүшелері қызмет етуге заңдық міндеттемесі бар бұрынғы тұрақты әскери қызметшілерден құралмайды. Армия резерві 1908 жылдан 1921 жылға дейін Аумақтық күш, 1921 жылдан 1967 жылға дейін Аумақтық армия (АА), 1967 жылдан 1979 жылға дейін Аумақтық және армия ерікті резервтері (ААЕР), ал 1979 жылдан 2014 жылға дейін қайтадан Аумақтық армия (АА) деп аталды. Армия резервін 1908 жылы әскери министр Ричард Холдейн 1907 жылғы Аумақтық және резервтік күштер туралы заң арқылы құрды. Бұл заң бұрын азаматтық басқарудағы ерікті күштерді, сондай-ақ атты жасақтарды (милиция сол кезде Арнайы резервке айналды) біріктірді. Холдейн Регламенттік армияның негізгі бөлігі болып табылатын Экспедициялық күштің алты дивизиясына екінші деңгейде қолдау көрсету үшін ерікті "Аумақтық күшті" жоспарлады. Аумақтық күш он төрт жаяу әскер дивизиясынан, он төрт атты бригададан, сондай-ақ артиллерия, инженерлік бөлімдер, жабдықтау және медициналық қолдау сияқты шетелдегі соғысқа қажетті барлық қолдаушы күштер мен қызметтерден тұруы тиіс болды. Жаңа Арнайы резерв Регламенттік армияның кеңейтілген резерві ретінде милицияның әскери базаларын қабылдауға тиіс болды. Холдейн көптеген саяси қысымдарға ықпал етуімен, Аумақтық және резервтік күштер туралы заңында Аумақтық күштің мақсатын соңғы сәтте елді қорғауға бағыттап өзгертті, бірақ жоспарланған құрылымын өзгертпеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1915 жылдың сәуір айының соңына дейін алты толық Аумақтық дивизия соғысқа жөнелтілді. Соғыс аралық кезеңде Аумақтық армия (қазіргі атауымен) болашақ соғыстарда кеңеюдің жалғыз құралы ретінде қайта құрылды, бірақ ол бұрынғыдан кішірек және нашар жабдықталған болды. Дегенмен Францияның құлауына дейін сегіз АА дивизиясы орналастырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АА он дивизиямен қайта құрылды, бірақ 1970 жылы қайта құру басталғанға дейін біртіндеп қысқартылды, оның саны шамамен 73 000-ға жетті. Кейін Ирак және Ауғанстандағы операцияларда маңызды рөл атқарғанына қарамастан, ол қайтадан азайды, шамамен 14 000-ға дейін төмендеді. 2011 жылдан бастап бұл тенденция өзгертілді және 30 000 жаттығудан өткен әскери қызметкерлерді даярлауға, жабдықтауға және жақсы жабдықталған бөлімдер мен бөлімшелерге басымдық беруге ресурстар бөлінді. Толыққанды соғыс кезінде Армия резерві патшалық құқықтар арқылы әскери заңның бір кодексі бойынша тұрақты қызметке қосылады, бұл әрекеттердің аяқталуына немесе деактивация шешімі қабылданғанға дейін сақталады. Мысалы, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Территориялық армия (сол кездегі атауымен) 1947 жылға дейін демобилизацияланбады. Армия резервіндегілер әдетте толық жұмыс күнімен азаматтық жұмыспен немесе мансаппен айналысады, бұл кейбір жағдайларда мамандандырылған әскери рөлге тікелей ауыстырылатын дағдылар мен тәжірибелерді ұсынады, мысалы, Армия медициналық қызметінің бөлімшелерінде қызмет ететін Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің (NHS) қызметкерлері. Армия резервіндегі барлық қызметкерлердің азаматтық жұмысы мәжбүрлі түрде жұмылдырылған жағдайда заңмен шектеулі түрде қорғалады. Алайда, Армия резервінің мүшесі болу үшін жұмысқа орналасуда кемсітушілікке қарсы заңдық қорғау қарастырылмаған (яғни жұмылдырылмаған кезде).

The Army Reserve is the active duty volunteer reserve force of the British Army. It is separate from the Regular Reserve whose members are ex Regular personnel who retain a statutory liability for service. The Army Reserve was known as the Territorial Force from 1908 to 1921, the Territorial Army (TA) from 1921 to 1967, the Territorial and Army Volunteer Reserve (TAVR) from 1967 to 1979, and again the Territorial Army (TA) from 1979 to 2014. The Army Reserve was created as the Territorial Force in 1908 by the Secretary of State for War, Richard Haldane, when the Territorial and Reserve Forces Act 1907 combined the previously civilian administered Volunteer Force, with the mounted Yeomanry (at the same time the Militia was renamed the Special Reserve). Haldane planned a volunteer "Territorial Force", to provide a second line for the six divisions of the Expeditionary Force which he was establishing as the centerpiece of the Regular Army. The Territorial Force was to be composed of fourteen divisions of infantry and fourteen brigades of cavalry, together with all the supporting arms and services needed for overseas war, including artillery, engineers commissariat and medical support. The new Special Reserve was to take over the depots of the militia, as an expanded reserve for the Regular Army. Under multiple political pressures, Haldane altered the public purpose of the Territorial Force in his Territorial and Reserve Forces Act to home defence, at the last moment but did not alter the planned structure. During the First World War, by the end of April 1915, six full Territorial divisions had been deployed into the fight. Between the wars the Territorial Army (as it was now called) was re established to be the sole means of expansion in future wars, but it was smaller than before and poorly resourced. Yet eight TA divisions were deployed before the fall of France. After the Second World War, the TA was reconstituted with ten divisions, but then successively cut until rebuilding began in 1970, with numbers peaking at nearly 73,000. It was then run down again despite a major role in the Iraq and Afghanistan operations, bottoming at an estimated 14,000. From 2011 that trend was reversed and a new target of 30,000 trained manpower set with resourcing for training, equipment and the emphasis restored to roles for formed units and sub units. During periods of total war, the Army Reserve is incorporated by the royal prerogative into Regular Service under one code of Military Law for the duration of hostilities or until de activation is decided upon. After the Second World War, for example, the Territorial Army, as it was known then, was not demobilised until 1947. Army Reservists normally have a full time civilian job or career, which in some cases provides skills and expertise that are directly transferable to a specialist military role, such as NHS employees serving in Reservist Army Medical Services units. All Army Reserve personnel have their civilian jobs protected to a limited extent by law should they be compulsorily mobilised. There is, however, no legal protection against discrimination in employment for membership of the Army Reserve in the normal course of events (i. e. when not mobilised).

Шығу тегі

Аумақтық күш құрылғанға дейін үш "қосалқы күш" болды: милиция, йоманри және еріктілер. 19 жастан асқан барлық милиция қызметкерлері милиция резервіне қосыла алады, соғыс жағдайында шақырылған жағдайда, Регулярлы армиямен бірге шетелде қызмет етуге міндетті болады. Қосалқы күштердің екінші құрамы – 38 ерікті атты әскер полкі, олар тарихи тұрғыдан ішкі қауіпсіздік полициясының бір түрі ретінде қолданылған. Үшінші күш – еріктілер, олардың құрамында 213 атқыштар корпусы және 66 артиллерия корпусы болды, бірақ соңғыларының көп бөлігі жағалау артиллериясы немесе стационарлық "позициялық батареялар" болды және олар ұйымдасқан дала күшін құрамайтын. Инженерлік және медициналық бөлімшелер болды, бірақ қызметтік корпус болған жоқ. 18 ғасырдағы йомендер атты әскер негізінде құрылған, олар көтерілістерді басу үшін жиі пайдаланылған (Питерлоо қырғынын қараңыз). Қазіргі Армия резервінің құрамына кіретін бірнеше бөлімше "милиция" атауын иеленеді.

Оңтүстік Африка соғысы, Территориалды күш реформасының қажеттілігі және құрылуы

1899 жылы Оңтүстік Африка соғысының басталуымен британдық армия 1850 жылдан бері алғашқы ірі ауқымды шетелдік әскер орналастыруын бастады. 1868–1872 жылдарғы Кардуэлл реформалары тұрақты армияға қабылдау жүйесін реформалады, соның салдарынан жаңадан келгендер алты жыл түспен қызмет ететін болды, содан кейін резервтік міндеттеме бойынша тағы алты жыл Регулярлы резервте болады. Армияның әкімшілік құрылымы полктік округтер құру арқылы нығайтылды, онда тұрақты жаяу әскер полктері бір депоны бөлісу үшін жұптастырылды және жергілікті милиция мен еріктілер бөлімшелерімен байланысты болды. Реформалар Ұлыбританияда экспедициялық күш ретінде қызмет ететін тұрақты әскерлердің жеткілікті күшін қамтамасыз етті. Алайда, Оңтүстік Африка соғысына корпус көлеміндегі далалық күш жіберу туралы шешім қабылданғаннан кейін жүйе күшін көрсетуге бастады. 1900 жылдың қаңтар айының соңына қарай, тұрақты және милиция резервінен жеті тұрақты дивизия, олардың жартысы, елде тұрақты әскерлердің жоқтығына себеп болды. Бұл жоспарланған жұмылдырудың соңы болды; соғысқа дейін милицияны, йоманриді немесе еріктілерді шетелдік қызметке арналған бөлімдер ретінде жұмылдыру туралы еш ой жоқ еді. 16 желтоқсанда Оңтүстік Африкадан қосымша әскерлер туралы алғашқы сұраныс жіберілді және «көптеген милициялық және таңдаулы йоманри және еріктілер» жіберуге міндеттеме берілді. Алғашқы жіберілген еріктілер бөлімі – Лондонның әртүрлі бөлімдерінен шақырылған жаяу әскерлерден және 1900 жылдың қаңтар айының басында құрылған Қалалық Империялық еріктілер артиллерия компаниясының далалық батареясынан тұратын 1300 адамнан тұратын батальон тобы болды. Олар Оңтүстік Африкада алты апталық оқудан кейін соғысқа жіберілді, онда Лорд Робертс оларды «өте жақсы» деп сипаттады және қазан айында үйге оралды. Сонымен қатар, еріктілер бөлімдерінен бірқатар қызметтік роталар құрылды, олар өздерінің бауырлас тұрақты батальондарының құрамдас роталары ретінде жұмыс істеді және далада жақсы бағаланды. Желтоқсанның соңында жаңа күш құру туралы шешім қабылданды, ол атты жаяу әскерден тұратын Императорлық йоманри болды. Йоманри көптеген офицерлерді және сержанттарды ұсынғанмен, кіші шендердің аз бөлігі ғана ескі йоманри полктерінен келді, ал қалғаны еріктілер корпусынан келді. Бөлімдер жақсы жұмыс істеді, бірақ жұмысқа алу тоқталып-тоқталып жүрді – жұмысқа алу мамыр айында тоқтатылып, тек 1901 жылдың басында қайта басталды – сондықтан жеткілікті әскер әрқашан қолда болмады. Алпыс милиция батальоны, шамамен 46 000 адам, сондай-ақ ерікті түрде Оңтүстік Африкаға жіберілді. Олар негізінен коммуникация желілерінде жұмыс істеді және сапасы төмен екінші сап әскерлері ретінде қарастырылды; бұл таңқаларлық емес, өйткені олар офицерлердің жетіспеушілігіне ұшырады, көбінесе Регулярлы армия үшін тым жас деп саналатын 18 және 19 жастағы адамдардан құралған, ал олардың көптеген ең жақсы және тәжірибелі адамдары Регулярлы бөлімдермен милиция резервінің мүшелері ретінде орналастырылған. Доминиондар мен колониялар 57 контингент ұсынды, олардың басым көпшілігі еріктілерден тұрды, өйткені олардың ешқайсысында толық уақытты күш болған жоқ; тек Канададан келгендердің саны 7 400-ге жуық болды. Барлығы, Ұлыбритания және оның империясы шамамен жарты миллион әскерді орналастырды. Оңтүстік Африка соғысынан кейін консервативті үкімет барлық қосымша күштерге кері әсерін тигізген реорганизациялар сериясын бастады. Милиция жетіспеушілікке ұшырады және ұйымдастырылмады, ал еріктілерге жаңадан келгендердің саны азайып, көптеген еріктілер корпусының қаржылық құлдырауына ұшырайтыны анық болды, егер шаралар қабылданбаса. Территориялық күш Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы Ричард Бердон Холдейнмен құрылды, 1907 жылғы Территориялық және резервтік күштер туралы заңның күшіне енуінен кейін ол ескі ерікті күштерді йоманримен біріктірді және қайта ұйымдастырды. Осы үдеріс аясында қалған милиция бөлімдері Арнайы резервке айналдырылды. Көптеген ерікті жаяу әскер бөлімдері бірегей болғанымен, оларды қайта ұйымдастыру кезінде жоғалтып, Регулярлы армияның жаяу әскер полкінің территориялық батальондарына айналды. Тек бір жаяу әскер бөлімі, Лондон полкі, жеке жеке басын сақтап қалды. TF 1908 жылдың 1 сәуірінде құрылды және он төрт жаяу әскер дивизиясы мен он төрт атты йоманри бригадасын қамтыды. Оның жалпы саны шамамен 269 000 адамды құрады. Холдейн оны Регулярлы армияның негізгі бөлігі ретінде қалыптастырған экспедициялық күштің алты дивизиясы үшін әлдеқайда үлкен екінші желіні қамтамасыз ету үшін жобалады. Көптеген саяси қысымдардың нәтижесінде Холдейн өзінің Территориялық және резервтік күштер туралы заңында Территориялық күштің мақсатын соңғы сәтте үйді қорғауға өзгертті.

In 1899, with the outbreak of the South African War, the British Army was committed to its first large scale overseas deployment since the 1850s. The Cardwell Reforms of 1868–1872 had reformed the system of enlistment for the Regular Army so that recruits now served for six years with the colours and then a further six years liable for reserve service, with the Regular Reserve. The administrative structure of the Army had been further reinforced by the creation of regimental districts, where regular infantry regiments were paired together to share a depot and linked to the local militia and volunteer units. The reforms had ensured that a sizable force of regular troops was based in the United Kingdom for service as an expeditionary force, over and above the troops already stationed overseas. However, once the decision was taken to send a corps size field force to fight in the South African War, the system began to show a strain. By the end of January 1900, seven regular divisions, roughly half of their manpower from the Regular and Militia Reserves, had been dispatched leaving the country virtually empty of regular troops. This was the end of the planned mobilisation; no thought had been given pre war to mobilising the Militia, Yeomanry or Volunteers as formed units for foreign service. On 16 December, the first request was sent from South Africa for auxiliary troops, and a commitment was made to send a "considerable force of militia and picked yeomanry and volunteers". The first Volunteer unit to be sent out was a 1,300 man composite battalion group, composed of infantry recruited from across London units and a field battery from the Honourable Artillery Company, the City Imperial Volunteers, which was raised in early January 1900; it was sent into combat after six weeks of training in South Africa, where Lord Roberts described it as "quite excellent", and was returned home in October. At the same time, a number of service companies were raised from volunteer units, employed as integral companies of their sister regular battalions, and were well regarded in the field. The decision was taken in late December to form a new force, the Imperial Yeomanry, to consist of mounted infantry. Whilst the Yeomanry provided many of the officers and NCOs, only a small number of the junior ranks came from existing Yeomanry regiments, with some more from Volunteer corps. The units performed well, but recruiting proceeded in fits and starts—recruitment stopped in May, and was only resumed in early 1901—and so an adequate supply of manpower was not always available. Sixty militia battalions, around 46,000 men, also volunteered and were eventually sent to South Africa. They were employed mainly on lines of communication, and regarded as second line troops of low quality; this was unsurprising, as they were strongly deficient in officers, heavily composed of men of 18 and 19, who were regarded as too young by the Regular Army, with many of their best and most experienced men already deployed with regular units as members of the Militia Reserve. The dominions and colonies provided 57 contingents, overwhelmingly of volunteer forces as none had a substantial full time force; those from Canada alone numbered some 7,400 Altogether, Britain and her empire deployed some half a million soldiers. After the South African War, the Conservative government embarked on a series of reorganisations which had a negative impact on all the auxiliary forces. The Militia was heavily understrength and disorganised, whilst the number of recruits for the Volunteers was falling off and it was becoming apparent that many Volunteer Corps were headed towards financial collapse unless some action was taken. The Territorial Force was created by the Secretary of State for War, Richard Burdon Haldane, following the enactment of the Territorial and Reserve Forces Act 1907 which combined and re organised the old Volunteer Force with the Yeomanry. As part of the same process, the remaining units of militia were converted to the Special Reserve. Most Volunteer infantry units had unique identities, but lost these in the reorganisation, becoming Territorial battalions of Regular Army infantry regiments. Only one infantry unit, the London Regiment, has maintained a separate identity. The TF was formed on 1 April 1908 and contained fourteen infantry divisions, and fourteen mounted yeomanry brigades. It had an overall strength of approximately 269,000. Haldane designed it to provide a much larger second line for the six divisions of the Expeditionary Force which he was establishing as the centerpiece of the Regular Army. Under multiple political pressures, Haldane altered the public purpose of the Territorial Force in his Territorial and Reserve Forces Act to home defence, at the last moment.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылғы 4 тамызда Ұлыбритания Германияға соғыс жариялады. Келесі күні генерал, кейіннен фельдмаршал Хейг, Холдейннің реформаларының орталық тұлғасы болған және сол кезде Бірінші корпусты басқарған ол, өзінің күнделігіне фельдмаршал Китченердің «Территориялық күштердің тиімділікке жетудегі прогресін бағаламағанын» жазды. 6-сы күні Китченер Әскери хатшы лауазымына кірісіп, сол күні таңертең «Ол тек қана жай әскерлерге ғана назар аудара алатынын» мәлімдеді. Ол Территориялық күшті «орта жастағы кәсіби мамандық иелері басқаратын бірнеше жүз мың жас жігіттер» деп сынап, оларға әскери форма киюге және әскер ойнауға рұқсат берілгенін айтты. Дегенмен, 9 тамызға дейін Армия кеңесі, Китченердің басшылығымен, шетелдегі қызметке ерікті түрде келген TF бөлімшелерін Францияға жіберуге келісті. Китченер параллельді түрде Территориялық күшті кеңейтумен қатар, «Жаңа армияны» құру жұмысын қолға алды, бұл армия кейіннен Китченерлік бөлімшелер деп аталды. Жаңа армияның бұл бөлімшелеріне қару-жарақ, сарбаздарды жинау және оқыту бойынша Территориялықтарға қарағанда басымдық берілді. Китченер соғыстың алғашқы айларында мұны Территориялық күштердің негізгі назарын ішкі қорғанысқа аударуы керек деп түсіндірді. 9 тамызда шетелдегі қызметке шақырудан кейінгі алғашқы күндері көптеген TF бөлімшелерінің нәтижесі күмәнді болды, кейбір бөлімшелерде еріктілер саны шамамен 50% ғана болды. Себебі отбасысы бар адамдар жақсы жалақылы жұмыстан кетуге құлшынбады, әсіресе Германияның отанға басып кіруі мүмкін деген қауіп болғанда. Бірақ жағдай тез өзгерді және екі апта ішінде 70 жаяу әскер батальоны мен көптеген басқа бөлімшелер Францияға ерікті түрде баруға келісті. Бастапқыда TF бөлімшелері тұрақты бригадаларға қосылды немесе байланыс жолдарын күзету сияқты қосалқы міндеттерге тартылды. Бірақ 1915 жылдың сәуір айының соңына дейін алты толық Территориялық дивизия соғысқа жөнелтілді. Осылайша Территориялықтардың келуі, алдымен күшейту ретінде, содан кейін толық дивизиялармен, маңызды сәтте болды, өйткені Жаңа армия әлі де қалыптасып, оқып жатқан болатын. Көптеген Территориялық бөлімшелер дереу ауыр шығындарға ұшырады. 1915 жылдың 20 сәуір күні түнінде Королева Виктория атты атқыштар полкінің екінші лейтенанты Джеффри Вулли Бірінші дүниежүзілік соғыста Территориялықтар жеңген 71 «Виктория кресінен» біріншісін жеңіп алды. BEF-тің Бас офицері генерал сэр Джон Френч кейіннен: «1914 жылдың қазаны мен 1915 жылдың маусымы аралығында Территориялықтардың көрсеткен көмегі болмаса, Франция мен Бельгиядағы шекараны ұстап тұру мүмкін болмас еді» деп жазды. Басқа Территориялық құрамалар Мысырға, Британдық Үндістанға және Гибралтар сияқты басқа да империялық гарнизондарға жіберілді, осылайша Францияда қызмет ету үшін тұрақты бөлімшелерді босатып, 1915 жылдың басында қосымша бес тұрақты армия дивизиясын құруға мүмкіндік берді. Территориялық дивизиялар Франция мен Бельгиядағы соғыстың барлық ірі шайқастарында және Галлиполиді қоса алғанда, одан да алыс жерлердегі бірнеше науқандарда күресті. (Толық мақала үшін «Территориялық күштер» деген тақырыпты қараңыз). 1916 жылдан бастап, соғыс өркендеп, қазалар көбейген сайын, Территориялық бөлімшелердің ерекше сипаты сарбаздарды жинау және Жаңа армиядан келген сарбаздардың қосылуымен жұмсалды. Соғыс тоқтатылғаннан кейін Территориялық күштердің барлық бөлімшелері біртіндеп таратылды.

Britain declared war on Germany on 4 August 1914. The next day, General later Field Marshal Haig, who had been central to Haldane's reforms and was then commanding First Corps, recorded in his diary that Field Marshal Kitchener did 'not appreciate the progress made by the Territorial Force towards efficiency', The subsequent day, the 6th, Kitchener took up his post as Secretary of State for War announcing that morning 'He could take no account of anything but regular soldiers'. He went on to denounce the Territorial Force as 'a few hundred thousand young men, officered by middle aged professional men who were allowed to put on uniform and play at soldiers.' Nevertheless, by 9 August, the Army Council, under Kitchener's direction, agreed that TF units volunteering en bloc for overseas service should be sent to France, while Kitchener set in hand the machinery for the recruiting of an entirely separate 'New Army' of what came to be known as Kitchener units, in parallel with the expansion of the Territorial Force. These New Army units were given priority for equipment, recruits and training over the Territorials for the bulk of the war. Kitchener justified this, during the first few months of the war, on the grounds that the Territorial Force should focus mostly on home defence. In the first few days after the call for overseas service on 9 August, the result in many TF units was hesitant, with some units only recording around 50% volunteering, partly because men with families were reluctant to leave well paid jobs especially while there was talk of a German invasion of the homeland, but the pace rapidly accelerated and, within a fortnight, 70 infantry battalions and many other units had collectively volunteered for France. initially TF units were either fed into regular brigades or used for secondary tasks, such as guarding lines of communication but, by the end of April 1915, six full Territorial divisions had been deployed into the fight. So the arrival of the Territorials, first as reinforcements and then in whole divisions came at a critical juncture, while the New Army was still forming and training. Many of the Territorial units suffered immediate heavy casualties and on the night of 20 April 1915 Second Lieutenant Geoffrey Woolley of the Queen Victoria Rifles, secured the first of the 71 Victoria Crosses won by Territorials in the First World War. General Sir John French, General Officer Commanding the BEF, later wrote 'Without the assistance which the Territorials afforded between October 1914 and June 1915, it would have been impossible to hold the line in France and Belgium. Other Territorial formations were dispatched to Egypt and British India and other imperial garrisons, such as Gibraltar, thereby releasing regular units for service in France and enabling the formation of an additional five regular army divisions by early 1915. Territorial divisions went on to fight in all the major battles of the war in France and Belgium and several campaigns further afield including Gallipoli. (See main article Territorial Force). From 1916, as the war progressed, and casualties mounted, the distinctive character of territorial units was diluted by the inclusion of conscript and New Army drafts. Following the Armistice all units of the Territorial Force were gradually disbanded.

Соғыс аралығындағы қайта құру және 1939 жылғы жұмылдыру

Территориялық күш (TF) 1921 жылы Территориялық армия және милиция туралы 1921 жылғы заңмен ресми түрде қайта құрылды және қазан айында Территориялық армия (TA) деп қайта аталды. Бірінші шептегі дивизиялар (1907 немесе 1908 жылы құрылған) сол жылы қайта құрылды. ТА-ның басты міндеті – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қолданылған түрлі әдістермен салыстырғанда, Ұлыбритания қарулы күштерін кеңейтудің жалғыз жолы болу еді, оның ішінде Киченер армиясын құру да бар еді. Барлық ТА-ға қабылданып алынғандар міндетті түрде жалпы әскери міндеттемеге қол қоюға тиіс болды: егер Ұлыбритания үкіметі шешім қабылдаса, аумақтық әскерлер соғыс үшін шетелге жөнелтілуі мүмкін, бұл ТФ-тың тудырған қиындықтарынан сақтады, себебі ТФ-тың мүшелері шетелге қызметке ерікті түрде жазылмаса, Ұлыбританияны тастамайтын еді. Дивизиялардың құрамы өзгертілді, қажетті жаяу әскер батальондарының саны азайтылды. Сондай-ақ, атты әскерге деген қажеттілік те азайды, 55 еоманри полкінің ішінде тек 14 ең тәжірибелісі ғана жылқыларын сақтап қалды. Қалған еоманри полктері артиллерия немесе бронетехникалық бөлімдерге айналдырылды немесе таратылды. 1921 жылғы қазан айында 40 жаяу әскер батальонын біріктіру туралы хабарланды. Соғыстан кейінгі «Геддес балтасы» аясындағы қаржылық кесімдерге байланысты ТА 1922 жылы тағы да қысқартылды: артиллериялық батареялар алты зеңбірінің екеуінен айырылды, жаяу әскер батальондарының штаттық саны қысқартылды, ал медициналық, ветеринариялық, байланыс және Корольдік армиялық қызмет корпусы бөлімдерінің саны азайтылды немесе таратылды. Бонустың да мөлшері төмендетілді – жаттығудан өткендерге 3 фунт стерлинг, ал жаңа келгендерге 2 фунт 10 шиллинг 0 пенни. Бұл армияның жалпы үнемдеуінен 1,175,000 фунт стерлинг табуға мүмкіндік берді. 1922 жылғы жаңалық – Лондонды әуе шабуылынан қорғау үшін екі әуе қорғаныс бригадасын құру болды. Бұл екі бригада тез арада 26-шы және 27-ші әуе қорғаныс бригадаларына айналды. 1930 жылдары Германия мен Ұлыбритания және оның одақтастары арасындағы шиеленіс күшейді. 1937 жылдың соңында және 1938 жыл бойы Германияның Чехословакиядағы Судет аймағын аннексиялау талабы халықаралық дағдарысқа әкелді. Соғыстан сақтану үшін Ұлыбритания премьер-министрі Невилл Чемберлен қыркүйек айында Германия канцлері Адольф Гитлермен кездесіп, Мюнхен келісімін жасасты. Келісім соғыстың алдын алды және Германияға Судет аймағын аннексиялауға мүмкіндік берді. Чемберлен келісімнің мәселені бейбіт жолмен шешуге көмектесетініне үміттенсе де, екі елдің қарым-қатынасы тез нашарлады. 1939 жылдың 15 наурызында Германия келісім шарттарын бұзып, Чехияның қалған бөлігін басып алды. 29 наурызда соғыс министрі Лесли Хоре Белиша ТА-ны 130 000-нан 340 000 адамға дейін көбейту және ТА дивизияларының санын екі есеге арттыру жоспарларын жариялады. Жоспарға сәйкес, қазіргі ТА бөлімдері штаттарын асырып алуға (аумақтықтардың жалақысын арттыру, жұмысқа орналасуға кедергі келтіретін жоғарылау шектеулерін алып тастау, жақсы казармалар салу және кешкі ас мөлшерін арттыру арқылы) қосымша әскер жинауға көмектесетін еді. ТА-ның жалпы саны 440 000 адамға жетеді: Территориялық армияның далалық күші 130 000-нан 340 000-ға дейін өседі, 26 дивизияға біріктіріледі, ал тағы 100 000 сарбаз әуе шабуылына қарсы бөлімді құрайды. Жаңа құрылатын бөлімдерге өздері қалағандай нөмірлеуге және атау беруге рұқсат берілді, кейбіреулері Бірінші дүниежүзілік соғыстан алынған атаулар мен нөмірлерді пайдаланды, мысалы, 1939 жылы құрылған 50-ші (Нортумбрия) жаяу әскер дивизиясы. Бұл хабарламаға жауап ретінде сәуір айының соңына дейін 88 000 адам қабылданып алынды, жаппай жұмылдыру өтті. Лондондық атқыштар бригадасы 24 сағат ішінде екінші батальонды құрды. 26 сәуірде шектеулі міндетті әскери қызмет енгізілді. Нәтижесінде 34 500 жиырма жастағы жауынгерлер тұрақты армияға шақырылды, бастапқыда олар алты айлық оқудан өткеннен кейін құрылып жатқан екінші саптық бөлімдерге жіберілетін еді. Сонымен қатар, Территориялық армияға әскер ағылып жатты, бірақ нұсқаушылар мен жабдықтар жетіспеді. Бұл процесс екі есеге көбейіп, қажетті әскер санын жинау алты айдан аспайды деп күтілді. Бірақ шындығында, қазіргі ТА бөлімдері өздерінің толық дайындықтан бұрын көптеген офицерлері мен сержанттарын жаңа бөлімдерді құру және оқыту үшін жұмсады. Нәтижесінде, кейбір ТА дивизиялары Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін аз жетістікке жетті, ал мықты позициядан бастағандары бұл жұмысты бірнеше апта ішінде аяқтай алды.

The Territorial Force (TF) was officially reconstituted in 1921 by the Territorial Army and Militia Act 1921 and renamed in October as the Territorial Army (TA). The First Line divisions (that were created in 1907 or 1908) were reconstituted in that year. The TA's intended role was to be the sole method of expanding the size of the British Armed Forces, when compared to the varied methods used during the First World War including the creation of Kitchener's Army. All TA recruits were required to take the general service obligation: if the British Government decided, territorial soldiers could be deployed overseas for combat that avoided the complications of the TF, whose members were not required to leave Britain unless they volunteered for overseas service. The composition of the divisions was altered, with a reduction in the number of infantry battalions required. There was also a reduced need for cavalry, and of the 55 yeomanry regiments, only the 14 most senior retained their horses. The remaining yeomanry was converted to artillery or armored car units or disbanded. The amalgamation of 40 pairs of infantry battalions was announced in October 1921. As part of the post war "Geddes Axe" financial cuts, the TA was further reduced in size in 1922: artillery batteries lost two of their six guns, the established size of infantry battalions was cut and ancillary medical, veterinary, signals and Royal Army Service Corps units were either reduced in size or abolished. The bounty was also reduced to £3 for trained men and £2.10s 0d for recruits, which resulted in finding £1,175,000 of the total savings required from the army as a whole. An innovation in 1922 was the creation of two Air Defence Brigades to provide anti aircraft defence for London. It appears that these two brigade relatively quickly became 26th and 27th Air Defence Brigades. During the 1930s, tensions increased between Germany and the United Kingdom and its allies. In late 1937 and throughout 1938, German demands for the annexation of Sudetenland in Czechoslovakia led to an international crisis. To avoid war, the British Prime Minister Neville Chamberlain met with German Chancellor Adolf Hitler in September and brokered the Munich Agreement. The agreement averted a war and allowed Germany to annex the Sudetenland. Although Chamberlain had intended the agreement to lead to a further peaceful resolution of issues, relations between both countries soon deteriorated. On 15 March 1939, Germany breached the terms of the agreement by invading and occupying the remnants of the Czech state. On 29 March, Secretary of State for War Leslie Hore Belisha announced plans to increase the TA from 130,000 to 340,000 men and double the number of TA divisions. The plan was for existing TA units to recruit over their establishments (aided by an increase in pay for Territorials, the removal of restrictions on promotion which had hindered recruiting, construction of better quality barracks and an increase in supper rations) and then form second line divisions from cadres that could be increased. The total strength of the TA was to be 440,000: the field force of the Territorial Army was to rise from 130,000 to 340,000, organized in 26 divisions, while an additional 100,000 all ranks would form the anti aircraft section. The forming Second Line formations were given liberty to be numbered and named as they saw fit, with some using related names and numbers from the First World War e. g. 50th (Northumbrian) Infantry Division formed in 1939. The immediate response to this announcement was a vast surge in recruiting with 88,000 men enlisted by the end of April. The London Rifle Brigade raised a second battalion in 24 hours. On 26 April, limited conscription was introduced. This resulted in 34,500 twenty year old militiamen being conscripted into the regular army, initially to be trained for six months before deployment to the forming second line units. In parallel, recruits continued to surge into the Territorial Army but there were grave shortages of instructors and equipment. It was envisioned that the duplicating process and recruiting the required numbers of men would take no more than six months. In practice, existing TA units found themselves stripped of regular training staffs and often many of their own officers and NCOs to form and train the new units, long before their own units were fully trained. As a result, some TA divisions had made little progress by the time the Second World War began; others, who had started from a stronger position, were able to complete this work within a matter of weeks.

Екінші дүниежүзілік соғыс

ТА-ның соғысқа қатысу жоспары дивизиялардың, жабдықтар қолжетімді болған сайын, Еуропаға жіберілген Британ экспедициялық корпусын (БЭК) күшейту үшін толқындар бойынша орналасуын көздеді. ТА өздерінің жаттығуларын аяқтағаннан кейін, тұрақты армия дивизияларымен бірігеді. 1938 жылы жұмылдырудан бастап кем дегенде сегіз ай қажет болады деп есептелді. Бірақ шындығында, 1939 жылдың қыркүйегінде жұмылдыру басталғанда, алғашқы үш ТА дивизиясы 1940 жылдың ақпанына дейін фронтқа жетіп, өз орнын басты: 48-ші (Оңтүстік Мидленд) дивизиясы, 50-ші (Нортумбриан) дивизиясы және 51-ші (Гайленд) дивизиясы. Сәуір айында оларға тағы бес дивизия қосылды: 12-ші (Шығыс) дивизиясы, 23-ші (2-ші Нортумбриан) дивизиясы, 42-ші (Шығыс Ланкашир) дивизиясы, 44-ші (Үй округтері) дивизиясы және 46-шы (Солтүстік Мидленд) дивизиясы. Бұл, британдық дивизиялардың сегізін құрады, алайда үш дивизия – 12-ші, 23-ші және 46-шы – инфрақұрылымдық жұмыстарға арналған «қазба дивизиялары» ретінде, көптеген жабдықтарынсыз орналастырылды. Іс жүзінде, барлық дивизиялар қаһарлы шайқастарға қатысты. 42-ші, 44-ші және 48-ші дивизиялар Эскаут өзеніндегі қорғанысқа қатысты. 50-ші, 42-ші және 46-шы дивизиялар Дюнкерк периметріндегі соңғы тұруға таңдалды, тіпті 46-шы дивизияда да танкіге қарсы қарулар мен артиллерия бөлімдері жеткіліксіз болды. Лондондық ТА батальоны, Королева Викторияның мылтық әскері, Каледе орналасып, екі тұрақты бауырлас батальон келгенге дейін неміс барлаушы күштеріне қарсы тұрды, олар қаланы екі маңызды күн бойы ұстап, Дюнкерк эвакуациясын қорғады. Оңтүстікте 51-ші дивизия Сомма бойындағы, негізінен француз күштерімен бірлесіп, артқы саптық шайқас жүргізді. Сонымен қатар, Кент бекінісінің Корольдік инженерлері соғыстың алғашқы ірі коммандос операцияларын – XD операцияларын жүргізді, Франция мен төменгі елдердің жағалауында 2 миллион тонна шикі және тазартылған мұнайды жойды. Дайындығы мен үйлесімділігі жеткіліксіз бөлімдер де, дайындықтарына қарамастан, шетелге жіберілді. Нарвик операциясына қатысқан ТА бөлімдерінің көпшілігі жаттығусыз болды және кеңейту мен қайта ұйымдастыру салдарынан үйлесімділіктері жоқ еді. Осы науқандағы басшылықтың, үйлестірудің және орындаудың сәтсіздігі үкіметке сенімсіздік білдіруге және оның әрекеттерін сынауға әкелді. Нарвиктен алынған сабақтардың нәтижесінде, Территориялық армияға Командостардың құрамында 10 элиталық тәуелсіз рота құруға бұйрық берілді, оларға (сол кездегі) подполковник Колин Губбинс басшылық етті. Соғыс дамыған сайын, аумақтық бөлімдер барлық маңызды театрларда шайқасты. Жапондықтардың Азиядағы алғашқы үлкен жеңілісіне ұшыраған Кохимаға алғашқы күшейтілген бөлім – 4-ші батальон, Корольдіктің өз Корольдік Батыс Кент полкі болды. Олар соғыстың ең ауыр шайқастарында Теннис кортын ұстады. Кейіннен 14-ші армияның қолбасшысы, оның құрамында олар болды, фельдмаршал Слим, өзі Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын аумақтық болған, Императордың Бас штабының бастығы және ТА-ны ынталандырушы болды, қазірге дейін қолданылып келе жатқан «Территориалдықтар – екі есе азамат» деген сөзді айтты. Соғысқа дейінгі гвардиялық резервте болған (сол кездегі) майор Дэвид Стирлинг Солтүстік Африкада Арнайы әуе күштерін құрды, ол бірнеше басқа арнайы күштердің, соның ішінде Арнайы қайық күштерінің туындысы болды. 1945 жылдың тамызындағы Жеңіс күнінен кейін, Территориялық армия қысқартылып, қайта құрылды.

The TA's war deployment plan envisioned the divisions being deployed, as equipment became available, in waves to reinforce the British Expeditionary Force (BEF) that had already been dispatched to Europe. The TA would join regular army divisions when they had completed their training. In 1938, it was envisaged that this would take at least eight months from mobilisation. In fact, with mobilisation in September 1939, the first three TA divisions arrived to take their places in the front line by February 1940: the 48th (South Midland) Division, 50th (Northumbrian) Division and 51st (Highland) Division. In April, they were joined by five more, 12th (Eastern) Division, 23rd (2nd Northumbrian) Division, 42nd (East Lancashire) Division, 44th (Home Counties) Division and 46th (North Midland) Division, making eight of the thirteen British divisions deployed, although three, 12th, 23rd, and 46th, were deployed, minus much of their equipment, as so called 'digging divisions' to be used for infrastructure work. In practice, all of the divisions were heavily engaged in the fighting. The 42nd, 44th, and 48th took part in the stand on the River Escaut, The 50th, 42nd, and 46th were chosen for the final stand at the perimeter of Dunkirk, despite the 46th being one of the digging" divisions with few anti tank guns and artillery pieces. A London TA battalion, the Queen Victoria's Rifles deployed at Calais and fought off German reconnaissance forces before the arrival of the two regular sister battalions with whom they held the town for two crucial days shielding the Dunkirk evacuation. Further south, The 51st fought in a rearguard action with the largely French forces along the Somme. At the same time, a small TA unit, the Kent Fortress Royal Engineers, carried out the first major commando style operations of the war the XD Operations, destroying 2 million tons of crude and refined oil, along the coastline of France and the low countries. Meanwhile, units with little training and cohesion were also sent abroad, despite their lack of preparation; the TA units which formed a majority of those which took part in the Narvik operation were untrained and had been subject to such turbulence, through expansion and reorganisation that many lacked cohesion. The failures of command, coordination and execution in that campaign led to a debate on its conduct with a no confidence vote in the government. Partially as a result of lessons from Narvik, the Territorial Army was ordered to form 10 elite Independent Companies, forerunners of the Commandos. under the command of (then) Lt Colonel Colin Gubbins. As the war developed Territorial units fought in every major theatre. The first reinforcing unit into Kohima, where the Japanese suffered their first major defeat in mainland Asia, was a TA unit, 4th Battalion, Queen's Own Royal West Kent Regiment who went on to hold the Tennis Court in some of the hardest fighting of the battle. Later the commander of the 14th Army, of which they were part, Field Marshal Slim, himself a pre First World War Territorial became Chief of the Imperial General Staff and a strong promoter of the TA, coining the expression still in use today that Territorials are 'twice a citizen'. One pre war Guards reservist, (then) Major David Stirling set up the Special Air Service, in North Africa, which fathered several other special forces units, including the Special Boat Service. After VJ Day in August 1945, the Territorial Army was reduced and re structured.

1966 жылғы Ақ кітап: ірі қысқартулар және жаңа атау

Мұнан кейін 1966 жылғы қорғаныс ақ кітабында жарияланған және 1967 жылдың 1 сәуірінен бастап күшке енген үлкен қысқарту және толық қайта ұйымдастыру жүргізілді, осымен аумақтық және армия ерікті резерві (TAVR) атағы қабылданды. Бұл ТА-ның бұрынғы дивизиялық құрылымын жойды. TAVR саны 107 000-нан 50 000-ға дейін, жаяу әскер 86-дан 13 батальонға дейін, ал еоманрия (қоршауланған бөлімшелер) 20-дан бірге дейін азайтылуы тиіс болды. Жаңа TAVR-дағы бөлімшелер әртүрлі санаттарға бөлінді:

TAVR I – Арнайы армия ерікті резерві немесе «Ерқашан дайын», бұл ТАЭР-дің бұрынғы лақап атымен байланысты, Регулярлы армияны соғыс штатына жеткізіп, жарақат алғандарды ауыстыруға бағытталды. Оларға қосымша оқыту мен жабдықтар берілуі керек еді және енді оларды соғысқа дайындалу кезінде патшалық жарлығының емес, патшаның бұйрығымен шақыруға болады.

TAVR II – «Еріктілер» деп аталатын күштер, олар үшін бұрынғы шақыру шаралары сақталды. Бұл санат әрі қарай TAVR IIA (Тәуелсіз), мысалы: 51-ші Хайленд еріктілері және TAVR IIB (Демеушілік), мысалы: Корольдік артиллерияның Орталық ерікті штабы болып бөлінді. Парламенттегі қызу тартысқа және округтік қауымдастықтар бастаған халықтың наразылығына қарамастан, үкімет 87 «жеңіл қаруланған» жаяу әскер бөлімшесінде және TAVR III деп аталатын санатқа кіретін бірнеше байланыс бөлімшелерінде қосымша 28 000 адамды сақтап қалуға келісті, бірақ бірнеше айдан кейін, 1968 жылдың қаңтарында олардың барлығы таратылып, 90 адам сегіз адамнан тұратын «кадрларға» айналды. Сол жылдың қараша айында TAVR II бөлімшелерін шақыру тәртібі TAVR I-ге сәйкес келтірілді. 1979 жылы жаңа үкімет тағы да кеңейтуді жоспарлады. 1982 жылғы Резервтік күштер туралы заңда Территориялық армия атағы қайта жаңартылды, ал келесі жылдары оның саны жаңа жабдықтармен және қосымша оқытумен бірге қайтадан артты, 1990 жылға қарай мақсат 86 000 адамды құрады. Кейбір бригадалар қайта құрылды, олардың көпшілігі TA бөлімшелерінен, оның ішінде Рейндегі британ армиясының (BAOR) жаңа резервтік дивизиясының үш бригадасының екеуінен тұрды. Сонымен қатар, жаңа ұйым құрылды – Үй қызметі күштері, негізгі нүктелерді күзету үшін 4500 адамнан тұратын, ескі тұрақты және аумақтық құрамнан тұратын жеке мақсатпен. Салқын соғыс күшейген сайын, ТА-ның соғыс рөлдеріне қатысатын оқу-жаттығулардың ауқымы мен қарқыны артты. Екі ірі жаттығу өткізілді, олар BAOR-ді күшейту үшін армияның қабілетін сынады: 1980 жылы Crusader және 1984 жылы Lionheart. Соңғысында 131 000 британдық әскери қызметші, оның ішінде 35 000 аумақтық, сондай-ақ АҚШ, Голландия және Германия қызметкерлері қатысты. Бұл 1945 жылдан бері теңіз және әуе арқылы жасалған ең ірі британдық әскер қозғалысы жаттығуы болды, оған 290 ұшу және 150 паромдық жүзу қатысты. Ұлыбританиядағы бөлімшелердің көпшілігі 48 сағат ішінде өздерінің әскери орындарына жетті. 1985 жылы «Батыр қорғаушы» жаттығуы Ұлыбританияның ішкі қорғанысын сынады, оған 65 000 тұрақты және аумақтық қатысушылар қатысты. 1991 жылғы Шығанақ соғысында 205 Шотландияның бас ауруханасы Сауд Арабиясының Эр-Рияд қаласында орналасқан бөлімше ретінде жұмылдырылды, ал TA штабының бірқатар офицерлері мен басқалары ерікті болып қызмет етті және қақтығыс кезінде Германияда немесе 1 (Ұлыбритания) Қарулы дивизиясында қызмет етті. 1991 жылдың желтоқсанында Options for Change-ті қысқарту аясында TA-ның құрамы 63 000-ға дейін қысқартылатындығы және HSF элементі таратылатындығы туралы хабарланды. 1994 жылдың шілдесінде бұл сан 59 000-ға дейін төмендетілді. 1996 жылғы мамырдағы Резервтік күштер туралы заң маңызды реформа болды, ол Мемлекеттік хатшының тапсырмасы бойынша Резервтің кез-келген элементін «жан мен мүлікті қорғау» сияқты көптеген мақсаттар үшін шақыруды жеңілдетті, бұл Король ордені үшін талаптарға сай емес (мысалы, «үлкен төтенше жағдай», «жақын ұлттық қауіп»). Сонымен қатар, ол жұмылдырылған жағдайда мүшелердің азаматтық жұмыстарына еңбек құқығымен қорғауды қамтамасыз етті. Бұл Армия резервінің теңіздегі тұрақты армияға үнемі қолдау көрсетуіне әкелді, оның ішінде тұрақты бөлімшелерді тұрақты міндеттемелерден босату үшін құрама бөлімшелерді жеткізу; Босния, Косово, Кипр және Фолкленд аралдары. 1995-1998 жылдары 2800 ТА қызметкері еріктілер ретінде Резолют операциясына қатысып, сол операцияны атқарды. Бұл құрама бірліктер мен жеке тұлғалардың араласқан түрі. 1998 жылғы Тони Блэрдің Стратегиялық қорғаныс шолуында ТА-ның саны 41 200-ге дейін қысқарды. 2003 жылы 9,500 резервтік сарбаз Иракқа шабуылға TELIC операциясына қатысу үшін жұмылдырылды. Резервшілер құрамадағы және жеке құрамдағы құрамда орналастырылды. Мысалы, 131 командос эскадрильясының Корольдік инженерлер жасағының құрамында құрылған бөлімше Басраға шабуыл кезінде Аль-Фау түбегінде жағалауға қону нүктесін ашты, содан кейін келесі су арналарында танктер үшін екі қосымша өткелдер ашты. Корольдік еоманрия RHQ және екі бөлімшені TELIC операциясы үшін АҚШ-тың химиялық, радиологиялық, биологиялық және ядролық қарсы шараларын жеткізу үшін жұмылдырды. Ауғанстанда да көптеген резервшілер құрама бірліктерде және жеке тұлғалар ретінде жұмылдырылды, 2009 жылға дейін, тек тұрақты бөлімшелерге күш түйреу үшін жеке тұлғаларды ғана жұмылдыру туралы шешім қабылданды. Жыл сайын шамамен 1200 Армия резервінің мүшелері Ирактағы, Ауғанстандағы HERRICK операциясында және басқа жерлердегі міндеттемелерге аттанды, әдетте алты айлық кезеңдерде. Медициналық қызметкерлер Ирактағы операциялар басталғаннан бері құрама бірліктер ретінде және жеке күшейту ретінде үнемі жұмылдырылды және 2003 жылдан бері резервшілер Ауғанстандағы операциялар үшін ауруханалардағы қызметкерлердің 40% -ын құрады және операциялық турлардың 50% -ы үшін «жетекші бірлік» болды. 2011 жылға қарай Ирак пен Ауғанстанда көптеген резервшілер марапатталды және 27 адам өмірін қаза тапты. Үкімет 18 шілдеде 10 жыл ішінде 1,5 миллиард фунт стерлингтік қаржыландыру туралы есеп жариялады. 2012 жылдың қазанында Қорғаныс министрлігі Территориялық армияның жаңа атын, қазіргі атамын – Армия резервін жариялады. Комиссияның ұсыныстарының көп бөлігі 2013 жылғы шілдедегі Ақ кітапта қабылданды, оның ішінде құрама және бөлімшелер үшін операциялық және оқу мүмкіндіктерін ұсынудың маңыздылығы ерекше атап өтілді. Кейбір аспектілер заңнаманы қажет етті және 2014 жылғы Қорғаныс реформасы заңында енгізілді. Бұлар атаудың өзгеруін, жұмылдыру шараларындағы және жұмыс берушілердің өтемақысындағы реформаларды қамтыды. Олар сонымен қатар Резервтік күштер мен жас сарбаздар қауымдастығына ерікті резервтің жағдайы туралы Парламентке жылдық есеп беруге құқық берді (Корольдік теңіз резерві, Корольдік морской пехоты резерві, Армия резерві және Корольдік қосымша әуе күштері). 2021 жылдың қаңтарында Армия резервінің оқытылған күші 26 820 адамды құрады. (Бұл сан 1 кезеңінің оқуын өткізіп жатқан жалдамалы әскерлерді және әртүрлі жұмылдыруға жарамсыз санаттарды қамтымайды). 2020 жылы екі резервтік жаяу әскер батальоны, 6 және 7 Rifles Кипрдегі бейбіт сақтау үшін батальондық базаны қамтамасыз етті, ал 20/21 жылғы қыста Корольдік еоманрия Эстониядағы британдық алдыңғы қатарлық күштерінің бір бөлігі ретінде алты айлық турға зы брондалған эскадрильяны қамтамасыз етті. Армия резервінің сарбаздары жылына кемінде 27 оқу күніне немесе кейбір ұлттық бөлімшелер үшін 19 күндік міндеттемеге ие. Бұл кезең әдетте Армия резерві бөлімшесі, курстарда немесе тұрақты бөлімшеге қосылғанда екі апталық үздіріссіз оқуды қамтиды. Армия резервінің сарбаздары әскери қызметпен айналысқанда тұрақты әріқтастарымен шамамен бірдей жалақы алады.

TAVR II forces called 'The Volunteers', for whom the old call out arrangements continued. This category was split further split into TAVR IIA (Independent), e. g.: 51st Highland Volunteers and TAVR IIB (Sponsored), e. g.: Central Volunteer Headquarters, Royal Artillery. In the face of a considerable Parliamentary battle, and a public outcry led by the County Associations, the government agreed to retain an additional 28,000 men in 87 'lightly armed' infantry units and a few signals units in a category called TAVR III, designed for home defence, but, months later in January 1968, these were all earmarked to be disbanded, with 90 becoming eight man "cadres". In November that year, the call out arrangements for TAVR II units were brought in line with TAVR I. In 1979, again, a new government planned further expansion. In the Reserve Forces Act of 1982, the Territorial Army title was restored, and, in the following years, its size was again increased, together with new equipment and extra training, the target being 86,000 by 1990. Some brigades were re formed which consisted mostly of TA units, including two out of three brigades for a new reserve division for the British Army of the Rhine (BAOR). In addition, a new organisation was established, the Home Service Force, with a separate target of 4,500, composed of older ex regulars and territorials to guard key points. As the Cold War intensified, the scale and pace of exercises involving the TA in its war roles increased. Two large scale exercises were mounted testing the Army's ability to reinforce BAOR, Crusader in 1980 and Lionheart in 1984. The latter involved 131,000 British service personnel, including 35,000 Territorials, together with US, Dutch and German personnel. This was the largest British troop movement exercise by sea and air since 1945, involving 290 flights and 150 ferry sailings. Most UK based units reached their wartime stations within 48 hours. In 1985, Exercise Brave Defender tested Britain's home defences, with 65,000 regulars and territorials involved. in the 1991 Gulf War 205 Scottish General Hospital was mobilised as a unit based in Riyadh, Saudi Arabia, and a number of TA staff officers and others volunteered and served during the conflict, either in supporting roles in Germany or within 1 (UK) Armoured Division in the Middle East. In December 1991, as part of the reductions in Options for Change, it was announced that the TA's establishment was to be reduced to 63,000, while the HSF element was to be disbanded. In July 1994, this was further reduced to 59,000. The Reserve Forces Act of May 1996 was a landmark reform, making it much easier to call out any element of the Reserves at the behest of the Secretary of State for a range of purposes including 'protection of life or property' well short of the criteria for Queen's Order (e. g. 'great emergency', 'imminent national danger'). It also provides protection in employment law for members' civilian jobs should they be mobilised. This has led to the Army Reserve increasingly providing routine support for the Regular Army overseas including the delivery of composite units to release regular units from standing liabilities; including Bosnia, Kosovo, Cyprus and the Falkland Islands. Some 2,800 TA personnel volunteered for and deployed on Op RESOLUTE from 1995 to 1998, the UK's contribution to the NATO mission to enforce peace in the Former Yugoslavia. These were a mixture of formed units and individuals. In Tony Blair's Strategic Defence Review of 1998, the TA's size was reduced to 41,200. In 2003, 9,500 reservists were mobilised to take part in Operation TELIC, the invasion of Iraq. Reservists were deployed in a mixture of formed bodies and as individuals. For example, a formed sub unit from 131 Commando Squadron Royal Engineers opened up a beach landing point on the Al Faw Peninsula and then two further crossing points on sequential watercourses for tanks in the attack on Basra. The Royal Yeomanry mobilised Regimental Headquarters (RHQ) and two sub units
to deliver the UK's Chemical, Radiological, Biological, and Nuclear counter measures for Operation TELIC. In Afghanistan too, large numbers of reservists deployed in a mixture of formed units and as individuals, until 2009 when the decision was taken to allow only individuals to deploy as reinforcements for regular units. Approximately 1,200 members of the Army Reserve deployed annually on tours of duty in Iraq, Operation HERRICK in Afghanistan and elsewhere, normally on six month long roulements. Medical personnel were routinely deployed as formed units and individual augmentees since the start of operations in Iraq and, since 2003, Reserves provided over 40% of the hospital based personnel for operations in Afghanistan and provided the 'lead unit' for 50% of the operational tours. By 2011, across Iraq and Afghanistan, a number of reservists had been decorated and 27 had given their lives. The government published the report on 18 July with an immediate promise of £1.5 Billion funding over ten years. In October 2012 MoD announced a new name for the Territorial Army, its current name, the Army Reserve. Most of the recommendations of the commission were adopted in the White Paper July 2013 including the critical importance of providing operational and training opportunities for formed units and sub units. Some aspects required legislation and were introduced in the Defence Reform Act (2014). These included the name change, reforms in mobilisation arrangements and in employer compensation. They also included giving the Reserve Forces and Cadets Associations the power to produce an annual report to Parliament on the state of the volunteer reserves (the Royal Naval Reserve, The Royal Marines Reserve, the Army Reserve and the Royal Auxiliary Air Force). In January 2021, the Army Reserve trained strength stood at 26,820. (This figure excludes recruits undergoing phase 1 training and various non deployable categories such as University Officer Training Corps). During 2020, two reserve infantry battalions, 6 and 7 Rifles, provided the framework battalion for peacekeeping in Cyprus and over the winter 20/21 the Royal Yeomanry provided a composite squadron for a six month tour on armoured reconnaissance as part of Britain's forward presence in Estonia. Army Reservists have a minimum commitment to serve 27 training days per year or 19 days for some national units. This period normally includes a two week period of continuous training either as an Army Reserve unit, on courses or attached to a Regular unit. Army Reserve soldiers are paid at a similar rate as their regular equivalents while engaged on military activities.