Эксперименттік музыка шебері Фред Фрит: Өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

Ағылшын музыканты және композиторы.

Ол Николас Хамберт пен Вернер Пензельдің 1990 жылғы «Шекарадан өту» атты деректі фильмінің негізгі тақырыбы. Фрит сондай-ақ канадтық «Құдайдың ісі» деректі фильмінде де пайда болады, ол найзағай шағып қалудың метафизикалық әсерлері туралы. Ол «New Musical Express» және «Trouser Press» сияқты көптеген музыкалық басылымдарға материалдар жазды, сонымен қатар әлем бойынша импровизациялық шеберлік сабақтарын өткізді. Оның мансабы төрт он жылдықтан астамды құрайды, ол 400-ден астам альбомда ойнаған, және бүгінгі күнге дейін әлемдік аренада белсенді өнер көрсетеді. Фрит 2008 жылы эксперименталды музыка саласындағы жетістіктері үшін Деметрио Стратос сыйлығымен марапатталды. Бұл сыйлық 1979 жылы қайтыс болған итальяндық «Area» тобының эксперименталды вокалисі Деметрио Стратостың құрметіне 2005 жылы тағайындалды. 2010 жылы Фрит Англияның Батыс Йоркширдегі Хаддерсфилд университетінен музыка өнеріне қосқан үлесі үшін құрметті доктор дәрежесін алды. Фрит 2018 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Калифорния штатының Окленд қаласындағы Миллс колледжінің музыка факультетінде композиция профессоры болып жұмыс істеді. Ол музыка сыншысы және әлеуметтанушы Саймон Фриттің, сондай-ақ Лондон университетінің психологы Крис Фриттің ағасы.

Музыкалық мансап

Фрит Англияның Шығыс Суссекс аймағындағы Хитфилд қаласында, музыкаға өмірдің ажырамас бөлігі ретінде қаралатын отбасында дүниеге келді. Мектепте ол мотоспортшы Фредди Фриттің құрметіне "Фред" деген лақап атқа ие болды. Фрит бес жасында скрипка сабақтарын бастады және мектеп оркестріне қатысты, бірақ 13 жасында сол кездегі танымал аспаптық топ – The Shadows-ты еліктеген бір топты көргеннен кейін гитараға ауысты. Ол гитарада ойнауды үйреніп, музыкалық топ құруға бел буды. Фрит гитара аккордтарының кітабынан өзіне-өзі гитара үйренді және көп ұзамай "Chaperones" деп аталатын мектептік топқа қосылды, олар The Shadows және The Beatles әндерін орындады. Алайда, ол Snooks Eaglin және Alexis Korner сияқты блюз музыкасын естігеннен кейін гитараға деген көзқарасы өзгерді, ал 15 жасқа келгенде Chaperones блюз тобына айналды. Фриттің алғашқы қоғамдық өнер нарықтары 1967 жылы Солтүстік Англиядағы фольклорлық клубтарда болды, онда ол дәстүрлі және блюз әндерін орындады. Блюзден басқа, Фрит гитарасы бар кез келген музыканы тыңдай бастады, соның ішінде фолк, классикалық, рэгтайм және фламенко. Ол сонымен қатар Үнді, Жапон және Бали музыкасын тыңдады, әсіресе Шығыс Еуропа музыкасына қызығушылық танытты, себебі Югославиялық мектеп досы оған өз үйінен халық әуендерін үйретті. Фрит 1967 жылы Кембридж университетіне түсті, онда Джон Кейдж пен Франк Заппаның рок музыкасын өңдеу философиясы оның музыкалық көкжиегін одан әрі кеңейтті. Фрит 1970 жылы Кембридждің Крайст колледжін ағылшын әдебиеті бойынша бакалавр дәрежесімен бітірді (Кембридж дәстүрі бойынша 1974 жылы формальды магистр дәрежесін алды), бірақ Кембриджтің оған деген нақты маңызы – сол жерде авангардты рок тобы Henry Cow құрылды.

Генри Коу

Фрит 1968 жылы Кембридж университетінің блюз клубында студент әріптесі Тим Ходжкинсонмен танысты. "Бұрын ешқашан кездеспегенбіз, ол альт-саксфонымен келді, ал мен скрипкамды алып келдім, жарты сағатқа жуық қорқынышты, даусы шығарып, импровизация жасадық". Бірден түйсініп, олардың музыкаға деген ашық көзқарасын байқаған Фрит пен Ходжкинсон сол жерде бірден топ құрды. Олар оны "Генри Коу" деп атады және 1978 жылы топ тарағанға дейін олар бірге болды. 1970-ші жылдардың басында Фредтің сұр "Morris Minor" көлігінде топтың геральдикалық логотипі болды, бұл оның әкесі директор болып жұмыс істейтін Йорк қаласындағы грамматикалық мектептің оқушыларын қатты қыдырды. Фрит топтың ең танымал шығармаларының бірнешеуін жазды, олардың ішінде "Nirvana for Mice" және "Ruins" бар. Гитара оның басты аспабы болғанымен, ол скрипкада (классикалық біліміне сүйене отырып), бас-гитарада, фортепианода және ксилофонда да ойнады. 1973 жылдың қараша айында Фрит (және "Henry Cow" тобының басқа мүшелері) Майк Олдфилдтің "Tubular Bells" атты туындысын BBC үшін студияда тікелей орындауға қатысты. Бұл жазба Олдфилдтің "Elements" DVD-сінде бар.

Гитара сололары

Генри Коудың алғашқы альбомынан кейін Фрит 1974 жылы «Guitar Solos» атты өзінің алғашқы жеке альбомын шығарды, бұл оның гитарамен айналысқан жұмысына бір көрініс болды. Альбомда дайындықтан өткен гитараларда ойналған, сүйемелдемесіз және импровизацияланған сегіз трек болды. Ол төрт күн ішінде Лондонның Камден Таун қаласындағы Kaleidophon студиясында, ешқандай қосымша жазбасыз жазылды. «Guitar Solos» альбомы шыққан кезде, гитарада ойнаудың инновациялық және эксперименттік тәсілі үшін маңызды альбом деп есептелді. 1983 жылғы қаңтардағы DownBeat журналында «Guitar Solos» туралы «сол кездегі тыңдаушыларды таң қалдырған болуы керек. Бүгінгі күнге дейін бұл альбом бірегей жаңашылдық пен даусыз батылдыққа ие» делінген. Ол сондай-ақ Брайан Ино сияқты бірнеше «танымал» музыканттардың назарын тартып, Фриттің Иноның «Before and After Science» (1977) және «Music for Films» (1978) альбомдарында гитара ойнауына әкелді. 1974 жылдың қазан және желтоқсан айлары аралығында Фрит британдық апталық музыкалық газет «New Musical Express»-ке «Біздің заманымыздың ұлы рок-сололары» атты он мақаладан тұратын серия жариялады. Онда ол сол кездегі көрнекті рок-гитаристерді, соның ішінде Джими Хендрикс, Эрик Клэптон және Франк Заппаны талдап, рок-гитараның дамуына олардың қосқан үлесін қарастырды.

Генриден кейінгі сиыр

Генри Коудың соңғы альбомын жазған кезде топ мүшелері арасында альбомның мазмұны бойынша даулар туды. Фрит пен Крис Катлер әнге негіделген материалды жақтаса, Ходжкинсон мен Линдси Купер таза аспаптық туындыларды қалаған. Келісімге келгендерінің нәтижесінде Фрит пен Катлер 1978 жылдың басында жазған әндерін Дагмар Крауземен бірге Art Bears деген атпен Hopes and Fears альбомы ретінде шығаруға келісті. Генри Коу сол жылдың соңында аспаптық материалды Western Culture альбомында жазды, одан кейін топ тарады. The Art Bears триосы 1981 жылға дейін тек студиялық топ ретінде жұмыс істеді, 1979 жылы Winter Songs және 1981 жылы The World as It Is Today деген екі альбом шығарды. Осы кезеңде Фрит 1980 жылы Gravity атты екінші жеке альбомын шығарды, ол Швецияның Упсала қаласындағы Норргарден Нивлада шведтік Samla Mammas Manna тобымен, ал Мэриленд штатының Роквилл қаласындағы Catch a Buzz студиясында американдық The Muffins тобымен жазылған. Бұл Фриттің Генри Коудың күрделі және оркестрленген музыкасынан арылып, халық және би музыкасымен тәжірибе жасағанын көрсетті. "Norrgården Nyvla" альбомындағы бір тректің атауы болды және Фриттің ең танымал пьесаларының бірі саналады.

Нью-Йорк

1979 жылдың соңында Фрит Нью-Йоркке көшіп келді, онда ол бірден жергілікті авангардтық/қалалық музыка ортасымен байланысты. Бұл оған күш берді: «Нью-Йорк маған терең бостандық сыйлады; алғаш рет өзімді өзім сезіне бастадым және адамдар мен туралы не ойлайтынын қаперге алмадым». Фрит көптеген музыканттармен және топтармен танысып, бірлесіп жұмыс істеді, олардың ішінде Генри Кайзер («With Friends Like These, Who Needs Enemies? »), Боб Остертаг («Getting a Head», «Voice of America»), Том Кора, Юджин Чадборн, Зина Паркинс, Икуэ Мори, The Residents, Material, The Golden Palominos және Curlew болды. Ол Нью-Йоркте 14 жылдай өмір сүрді, осы кезеңде Джон Зорнның «Naked City» тобына (онда Фрит бас-гитарада ойнады) және French Frith Kaiser Thompson (Джон Френч, Фрит, Генри Кайзер және Ричард Томпсоннан құралған) сияқты бірнеше топқа қосылды. Фрит өзі үш топ құрды: Massacre, Skeleton Crew және Keep the Dog. Massacre 1980 жылы бас-гитарист Билл Ласвелл мен барабаншы Фред Махермен құрылды. Бұл жоғары энергиялы эксперименталды рок-тобы, олар 1980 және 1981 жылдары АҚШ және Еуропа бойынша гастрольде болды және «Killing Time» (1981) альбомын шығарды, ол кейін тарихи Бруклиндегі Мартин Бисидің студиясында жазылған. Massacre 1981 жылы Махер кеткен соң тарады, бірақ 1998 жылы барабаншы Чарльз Хейвард қосылғаннан кейін қайта құрылды. Жаңа Massacre тағы үш альбом шығарды. Skeleton Crew, Том Корамен 1982-1986 жылдар аралығында бірлесіп жұмыс істеген топ, Фрит (гитара, скрипка, клавишалар, барабан) және Кора (виолончель, бас-гитара, қолдан жасалған барабан мен аспаптар) бірнеше аспапта бір уақытта орындаған тікелей импровизацияларымен ерекшеленді. Олар Еуропа, Солтүстік Америка және Жапонияда көптеген концерттер берді және 1984 жылы «Learn to Talk» альбомын шығарды. 1984 жылы Зина Паркинс (электрлі арфа және клавишалар) қосылды, ал трио 1986 жылы «The Country of Blinds» альбомын шығарды. 1983 жылдың қазан айында Skeleton Crew Берлин джаз фестивалінің тапсырысы бойынша Duck and Cover тобына қосылды, одан кейін 1984 жылдың ақпанында Шығыс Берлинде тағы бір концерт берді. Фрит 1989 жылы Keep the Dog тобын құрды, ол алдыңғы 15 жылдағы өзінің көптеген шығармаларынан үзінділерді орындайтын секстет және шолу тобы болды. Топ құрамына Фрит (гитара, скрипка, бас-гитара), Рене Луссиер (гитара, бас-гитара), Жан Дером (желді аспаптар), Зина Паркинс (пиано, синтезатор, арфа, аккордеон), Боб Остертаг (семплдерді қолданатын клавишалар) және Кевин Нортон (барабан, соққы аспаптар) кірді. Кейін Нортонның орнына барабаншы Чарльз Хейвард келді. Топ 1991 жылдың ортасына дейін өмір сүрді, Еуропа, Солтүстік Америка және бұрынғы Кеңес Одағында концерттер берді. 1991 жылдың мамыр және маусым айларында Австрия, Германия және Италиядағы соңғы концерттерінен алынған «That House We Lived In» атты қос диск 2003 жылы шығарылды.

Towards the end of 1979, Frith relocated to New York City, where he immediately hooked up with the local avant garde/downtown music scene. The impact on him was uplifting: " New York was a profoundly liberating experience for me; for the first time I felt that I could be myself and not try to live up to what I imagined people were thinking about me." Frith met and began recording with a number of musicians and groups, including Henry Kaiser (With Friends Like These, Who Needs Enemies? ), Bob Ostertag (Getting a Head, Voice of America), Tom Cora, Eugene Chadbourne, Zeena Parkins, Ikue Mori, the Residents, Material, the Golden Palominos, and Curlew. He spent some 14 years in New York, during which time he joined a few bands, including John Zorn's Naked City (in which Frith played bass) and French Frith Kaiser Thompson (consisting of John French, Frith, Henry Kaiser and Richard Thompson). Frith also started three bands himself, namely Massacre, Skeleton Crew, and Keep the Dog. Massacre was formed in 1980 with bassist Bill Laswell and drummer Fred Maher. A high energy experimental rock band, they toured the United States and Europe in 1980 and 1981, and released one album, Killing Time (1981), recorded at Martin Bisi's later to be historic studio in Brooklyn. Massacre split in 1981 when Maher left, but later reformed again in 1998 when drummer Charles Hayward joined. The new Massacre released three more albums. Skeleton Crew, a collaboration with Tom Cora from 1982 to 1986, was an experimental group noted for its live improvisations where Frith (guitar, violin, keyboards, drums) and Cora (cello, bass guitar, homemade drums and contraptions) played a number of instruments simultaneously. They performed extensively across Europe, North America and Japan and released Learn to Talk in 1984. Zeena Parkins (electric harp and keyboards) joined in 1984 and the trio released The Country of Blinds in 1986. In October 1983 Skeleton Crew joined Duck and Cover, a commission from the Berlin Jazz Festival, for a performance in West Berlin, followed by another in February 1984 in East Berlin. Frith formed Keep the Dog in 1989, a sextet and review band for performing selections of his extensive repertoire of compositions from the previous 15 years. The lineup was Frith (guitar, violin, bass guitar), René Lussier (guitar, bass guitar), Jean Derome (winds), Zeena Parkins (piano, synthesizer, harp, accordion), Bob Ostertag (sampling keyboard), and Kevin Norton (drums, percussion). Later Charles Hayward replaced Norton on drums. The group existed until mid 1991, performing live in Europe, North America and the former Soviet Union. A double CD, That House We Lived In, from their final performances in Austria, Germany and Italy in May and June 1991, was released in 2003.

Басқа жобалар

1980 жылдары Фрит би, кино және театр үшін музыка жазуға кірісті. Осы кезеңдегі оның бірнеше жеке альбомдары осы жанрды көрсетеді, соның ішінде The Technology of Tears (And Other Music for Dance and Theatre) (1988), Middle of the Moment (1995), Allies (Music for Dance, Volume 2) (1996) және Rivers and Tides (2003). Композицияның жаңа формаларын зерттеген Фрит сонымен қатар кездейсоқ немесе ұйғарымсыз композициялармен тәжірибе жасады, көбінесе "табылған дыбыстар" мен далалық жазбалар негізінде музыка құрды. Мұндай мысалдарды Accidental (Music for Dance, Volume 3) (2002) және Prints: Snapshots, Postcards, Messages and Miniatures, 1987–2001 (2002) альбомдарынан табуға болады. Ол 1983 жылы джаз гитарасының импровизациясына арналған 'Crossing Bridges' музыкалық бағдарламасында қатысты, ол Channel 4 арнасында көрсетілді.

Композитор ретінде Фрит 1980 жылдардың соңында басқа музыканттар мен топтар үшін шығармалар жаза бастады, олардың ішінде Rova Saxophone Quartet, Ensemble Modern және Arditti Quartet есімдері бар. 1990 жылдардың соңында Фрит өзінің Fred Frith Guitar Quartet тобын құрды, оған Фрит, René Lussier, Nick Didkovsky және Mark Stewart кірді. Олардың гитаралық музыкасы, "ұйқасты және әдемі, шулы, агрессивті және қиын" сипаттамаларымен ерекшеленеді, екі альбомда – Ayaya Moses (1997) және Upbeat (1999) – жарық көрді, екеуі де Lussier-дің Ambiances Magnétiques лейблінде шықты. Бұрынғы Henry Cow мүшелері әрқашан жақын байланыста болды және Фрит әлі де олардың көптегенімен, соның ішінде Chris Cutler және Tim Hodgkinsonмен ынтымақтастықпен жұмыс істейді. Cutler және Frith 1978 жылдан бері Еуропа, Азия және Америкада гастрольдік сапарлар жасап, ондаған дуэттік өнер көрсетулерін ұйымдастырды. Осы концерттердің бір бөлігі Recommended Records компаниясы арқылы үш альбом ретінде жарық көрді. 2006 жылдың желтоқсан айында Cutler, Frith және Hodgkinson Нью-Йорктегі The Stone клубында бірге өнер көрсетті, бұл 1978 жылы Henry Cow тобы тарағаннан кейінгі олардың алғашқы бірлескен концерті болды. 1995 жылы Фрит Германияның Штутгарт қаласына көшіп, әйелі, неміс фотографы Heike Liss және балалары Finn мен Luciaмен бірге тұра бастады. 1994-1996 жылдар аралығында Фрит Францияның Виллеурбанн қаласындағы L'Ecole Nationale de Musique мекемесінде композитор ретінде жұмыс істеді. 1997 жылы Фрит Калифорния штатының Окленд қаласындағы Mills College колледжінде Композитор резидентурасына (Composer in Residence) тағайындалып, АҚШ-қа көшіп келді. 1999 жылы ол Mills университетінің Музыка кафедрасында Композиция профессоры болып тағайындалды, онда композиция, қазіргі заманғы орындаушылық және импровизациядан сабақ берді. 2018 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін қазіргі уақытта ол Mills университетінің Музыка профессоры эмеритус атанды. Фрит жоғары оқу орнында музыкалық білім алмаған болса да, оның қырық жылдан астам тәжірибесі мен өзіндік ізденісі оған осы лауазымды әкелді. Дегенмен, ол "менің көптеген студенттерім композицияны оқытуға менің өзімнен де жақсы даяр" деп мәлімдеді және олар одан үйренгендей, ол да олардан көп нәрсе үйренеді. 1997 жылдың наурыз айында Фрит электроакустикалық импровизация және эксперименталды трио Maybe Monday құрамын Rova Saxophone Quartet саксофонисті Ларри Окс және котошы Мия Масаокамен бірге құрды. 1997-2008 жылдар аралығында олар АҚШ, Канада және Еуропа бойынша гастрольдік сапарлар жасап, үш альбом шығарды. 2008 жылдың наурыз айында Фрит эксперименталды рок және импровизациялық квинтет – Cosa Brava құрамын Skeleton Crew және Keep the Dog тобының Зина Паркинс, Sleepytime Gorilla Museum және Norman Conquest тобының Карла Кильштедт және Маттиас Боссимен бірге құрды. Олар 2008 жылдың сәуірінде Еуропаға гастрольдік сапар жасады және келесі айда Канаданың Квебек штатының Викториявилл қаласында өткен 25-ші Халықаралық Музыкалық Фестивальде (Festival International de Musique Actuelle de Victoriaville) өнер көрсетті. 2013 жылы Фрит Калифорнияның Окленд қаласында Fred Frith Trio тобын құрды, ол бассист Джейсон Хупс және барабаншы/перкуссионист Джордан Гленннен тұрады, екеуі де Оклендтің эксперименталдық Jack O' The Clock тобынан шыққан. Trio 2015 жылдың ақпанында Еуропаға гастрольдік сапар жасады, 2016 жылдың қаңтарында Another Day in Fucking Paradise студиялық альбомын жазды және 2017 жылдың ақпанында Еуропаны тағы да аралап шықты. Албом музыка сыншыларынан жоғары баға алды. 2018 жылдың қаңтарында трио екінші альбомын, Closer to the Ground жазды, ол 2018 жылдың қыркүйегінде жарық көрді. Фрит Мэтью Эдвардс және The Unfortunates тобының The Fates (2013) және Folklore (2017) альбомдарына гитарамен үн қосты. Фрит сонымен қатар Роберт Уайт, Лол Кокхилл, Ларс Холлмер және шотландтық саңырау перкуссионист Дам Эвелин Гленни сияқты көптеген танымал музыканттармен ынтымақтастықпен жұмыс істеді.

As a composer, Frith began composing works for other musicians and groups in the late 1980s, including the Rova Saxophone Quartet, Ensemble Modern, and Arditti Quartet. In the late 1990s, Frith established his own Fred Frith Guitar Quartet consisting of Frith, René Lussier, Nick Didkovsky, and Mark Stewart. Their guitar music, varying from "tuneful and pretty, to noisy, aggressive and quite challenging", appears on two albums, Ayaya Moses (1997) and Upbeat (1999), both on Lussier's own Ambiances Magnétiques label. The ex Henry Cow members have always maintained close contact with each other and Frith still collaborates with many of them, including Chris Cutler and Tim Hodgkinson. Cutler and Frith have been touring Europe, Asia, and the Americas since 1978, and have given dozens of duo performances. Three albums from some of these concerts have been released by Recommended Records. In December 2006, Cutler, Frith, and Hodgkinson performed together at the Stone in New York City, their first concert performance since Henry Cow's demise in 1978. In 1995, Frith moved to Stuttgart in Germany to live with his wife, German photographer Heike Liss, and their children Finn and Lucia. Between 1994 and 1996, Frith was composer in residence at L'Ecole Nationale de Musique in Villeurbanne, France. Frith relocated to the United States in 1997 to become Composer in Residence at Mills College in Oakland, California. In 1999 he was appointed the Luther B. Marchant Professor of Composition in the Music Department at Mills, where he taught composition, contemporary performance and improvisation. He is currently Professor Emeritus of Music at Mills, after having retired in 2018. While Frith had never studied music in college, Frith's credentials of over forty years of continuous practice and self discovery got him the position. He has, however, maintained that "most of my students are better qualified to teach composition than I am," and that he learns as much from them as they learn from him. In March 1997 Frith formed the electro acoustic improvisation and experimental trio Maybe Monday with saxophonist Larry Ochs from Rova Saxophone Quartet and koto player Miya Masaoka. Between 1997 and 2008, they toured the United States, Canada, and Europe, and released three albums. In March 2008, Frith formed Cosa Brava, an experimental rock and improvisation quintet with Zeena Parkins from Skeleton Crew and Keep the Dog, Carla Kihlstedt and Matthias Bossi from Sleepytime Gorilla Museum, and the Norman Conquest. They toured Europe in April 2008, and performed at the 25th Festival International de Musique Actuelle de Victoriaville in Victoriaville, Quebec, Canada, the following month. In 2013, Frith formed the Fred Frith Trio in Oakland, California, an improvising group with bassist Jason Hoopes and drummer/percussionist Jordan Glenn, both from the Oakland experimental song group Jack O' The Clock. The Trio toured Europe in February 2015, recorded a studio album, Another Day in Fucking Paradise, in January 2016, and toured Europe again in February 2017. The album was well received by music critics. In January 2018 the trio recorded their second album, Closer to the Ground, which was released in September 2018. Frith supplied guitar to the albums The Fates (2013) and Folklore (2017) by Matthew Edwards and the Unfortunates. Frith has also collaborated with a number of prominent musicians, including Robert Wyatt, Lol Coxhill, Lars Hollmer, and the Scottish deaf percussionist Dame Evelyn Glennie.

Шекарадан өту

"Шекарадан асып өту" – 1990 жылғы Фред Фрит туралы деректі фильм, сценарийін Николас Хамберт пен Вернер Пензель жазып, режиссерлік еткен. Фильм Германия мен Швейцарияда көрсетілді. Ол Жапонияда, Еуропада және АҚШ-та түсірілді, сондай-ақ Рене Луссиер, Ива Биттова, Том Кора, Тим Ходжкинсон, Боб Остертаг және Джон Зорн музыканттары да қатысты.

Фред рекордс

2002 жылы Фред Фрит өзінің Fred Records атты жеке тасбас таспасын құрды, ол Recommended Records тасбас таспасының бөлімшесі болып табылады. Ол бұл тасбас таспаны өзінің бұрынғы жазбаларын және жарияланбаған материалдарын қайта шығару үшін пайдаланды.

Жеке өмір

Генри Коудың алғашқы жылдары Фрит Кембридждегі мұғалім Лиза Уайтқа үйленген. Олар 1970 жылы үйленді, бірақ Фриттің топқа берілгендігі олардың жеке өмірін шектегендіктен 1974 жылы ажырасты. 1980 жылдардың басында Генри Коу тарап, Фрит Нью-Йоркке көшкен соң, ол музыкант және суретші Тина Курранға үйленді. Ол сол кезде Фриттің бірнеше альбомында бас-гитарада ойнады, сондай-ақ оның көптеген альбомдарының суреттері мен көркемдік безендіруін жасады. 1990 жылдардың басында Фрит неміс фотографы және перформанс суретшісі Хайке Лисске үйленді. Ол Фриттің көптеген альбомдарының көркемдік безендіруін жасады және бірнеше рет онымен бірге өнер көрсетті. Олар 1990 жылдардың ортасында Германияда тұрды, содан кейін Калифорнияға көшіп, Фрит 2018 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Миллс колледжінде оқытумен айналысты.

Гитаралар мен ойнау техникасы

Фред Фрит жылдар бойы әртүрлі гитараларды, соның ішінде өз қолымен жасаған аспаптарды, өнер шұғыласының түріне қарай пайдаланған. Ол көбірек құрылымдалған және нақты музыка үшін көбінесе Gibson ES 345 гитарасын қолданған, мысалы, оның Gravity жеке альбомында. Massacre сияқты ауыр "рок" дыбысы үшін ол британдық шебер Джим Бернс жасаған 1961 жылғы ескі, қатты корпусты Бернс гитарасын қолданды. Өзінің Guitar Solos альбомында Фрит 1936 жылғы модификацияланған Gibson K 11 гитарасын пайдаланды. Фриттің алғашқы құрылымдалмаған музыкасы үшін, Генри Кайзермен бірге "Сендер сияқты достармен" және оның алғашқы үстел үстіндегі гитара сололары үшін, ол досы Чарльз Флетчер жасаған өз қолымен жасалған алты және сегіз ішекті қос мойын гитарасын қолданды. Фрит 1983 жылы DownBeat журналына: "Бұл ол жасаған жалғыз гитара болды, ол оны негізінен менің басқа гитараларымның ескі бөліктерінен құрастырды, ал корпусы үшін, менің ойымша, ескі есікті пайдаланды" деді. Кейін ол сахнадағы жабдықтарына педальдармен басқарылатын тікелей үлгілегіш құрылғысын қосты. Үлгілегіш оған гитара дыбыстарын динамикалық түрде жазып алып, қайталап, содан кейін жаңа дыбыстарды жазып, оларды қайталап, осылайша қайта-қайта үлгілердің қабатын жасауға мүмкіндік берді, содан кейін ол осы үлгілердің үстінен өзінің жеке орындауын бастады.

Дискография

Фред Фрит 400-ден астам жазбада қатысқан: топтармен бірге, басқа музыканттармен ынтымақтастықта, жеке орындауларда, басқа топтар мен музыканттар үшін продюсерлік жасаған альбомдарда, сондай-ақ басқалар орындаған оның өзінің шығармалары бар альбомдарда.