Немец саксофонисі Петер Брётцман: Өмір және шығармашылық жолы
Peter Brötzmann
Неміс джаз музыканты Петер Брётцман (1941-2023) – Еуропалық еркін джаздың іргесін қалаушы, саксофоншы, 50-ден астам альбом авторы. «Machine Gun» альбомымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс джаз музыканты (1941–2023)
German jazz musician (1941–2023)
Питер Бротзманн (6 наурыз 1941 – 22 маусым 2023) – неміс джаз саксофонисі және кларнетисі, еуропалық еркін джаздың маңызды және жаңашыл тұлғасы. Өмірі бойында ол топ жетекшісі ретінде елуден астам альбом шығарды. Оның көптеген әріптестерінің арасында Дерек Бейли, Энтони Бракстон және Сесил Тейлор сияқты еркін джаздың көрнекті өкілдері, сондай-ақ Кейджи Хайно және Чарльз Хейвард сияқты экспериментатор музыканттар болды. 1968 жылы жарық көрген Machine Gun альбомы "20 ғасырдың фри-джазындағы маңызды туындылардың бірі" атанды. Ол Вупперталда сурет өнерін оқыды және Fluxus қозғалысына қатысты, бірақ өнер галереялары мен көрмелерге көңілі толмады. Ол мектеп оқушысы кезінде Вупперталда американдық джаз музыканты Сидни Бешенің концертін тамашалап, үлкен әсер алды. Сонымен қатар, Майлс Дэвис пен Джон Колтрейннің музыкасы оған шабыт берді.
Peter Brötzmann (6 March 1941 – 22 June 2023) was a German jazz saxophonist and clarinetist regarded as a central and pioneering figure in European free jazz. Throughout his career, he released over fifty albums as a bandleader. Amongst his many collaborators were key figures in free jazz, including Derek Bailey, Anthony Braxton and Cecil Taylor, as well as experimental musicians such as Keiji Haino and Charles Hayward. His 1968 Machine Gun became "one of the landmark albums of 20th century free jazz". He studied painting in Wuppertal and was involved with the Fluxus movement but grew dissatisfied with art galleries and exhibitions. He experienced his first jazz concert when he saw American jazz musician Sidney Bechet while still in school at Wuppertal, and it made a lasting impression. He was also inspired by Miles Davis and John Coltrane.
Мансап
1969 жылы «Machine Gun» тобының көптеген музыканттарымен бірге «Nipples» альбомы жазылды, оның ішінде барабаншы Хан Беннинк, пианист Фред Ван Хоув, тенор саксофонист Эван Паркер және британдық гитарист Дерек Бейли болды. Бұл жазбалардың екінші жиынтығы, «More Nipples» деп аталды, одан да шулы. «Fuck de Boere» (Джонни Дьяниге арналған) – бұл ерте жылдардағы ақырын ойналатын сессиялардың тікелей альбомы, онда екі ұзақ импровизация, «Machine Gun» әнінің 1968 жылы тікелей орындалысы (студиялық нұсқасынан бұрын) және 1970 жылдан бастап ұзақ джем бар. Бротцманн Беннинктің «Instant Composers Pool» тобының мүшесі болды, бұл өздерінің жазбаларын шығарған музыканттардың ұжымы және ол 10 адамдық оркестрге дейін өсті. ICP тентетімен немесе оның октатымен гастрольдеудің қиындықтары Бротцманнның топты Хан Беннинк пен Фред Ван Ховпен үштікке дейін қысқартуына әкелді. Беннинк 1977 жылы Қара Орманның сыртында жазылған дуэттер альбомы «Schwarzwaldfahrt» жұмысында серіктес болды, онда Беннинк ағаштар мен орман ішіндегі басқа да заттарға барабан шалады. 1980 жылдары Бротцманнның музыкасына хэви металл және шулы рок әсер етті. Ол «Last Exit» тобының мүшесі болды және топтың бас гитарисі және продюсері Билл Ласвеллмен, сондай-ақ оның ұлы Каспар Бротцманмен бірге музыка жазды.
The album Nipples was recorded in 1969 with many of the Machine Gun musicians, including drummer Han Bennink, pianist Fred Van Hove, tenor saxophonist Evan Parker, and British guitarist Derek Bailey. The second set of takes from these sessions, called More Nipples, is more raucous. Fuck de Boere (dedicated to Johnny Dyani) is a live album of free sessions from these early years, containing two long improvisations, a 1968 recording of "Machine Gun" live (earlier than the studio version) and a longer jam from 1970. Brötzmann was a member of Bennink's Instant Composers Pool, a collective of musicians who released their own records and that grew into a 10 piece orchestra. The logistics of touring with the ICP tentet or his octet resulted in Brötzmann reducing the group to a trio with Han Bennink and Fred Van Hove. Bennink was a partner in Schwarzwaldfahrt, an album of duets recorded outside in the Black Forest in 1977, with Bennink drumming on trees and other objects in the woods. In the 1980s, Brötzmann's music was influenced by heavy metal and noise rock. He was a member of Last Exit and recorded music with the band's bass guitarist and producer Bill Laswell. and with Caspar Brötzmann, his son.
Марапаттар
Бротцман 2011 жылы Нью-Йорктегі Vision Festival фестивалінде өмір бойы жеткен жетістіктері үшін марапатталды. Сол жылы ол өмірінің жетістіктері үшін Германияның джаз сыйлығына ие болды. 2021 жылы Бротцман мен Нильс Петтер Молвер «Große Freiheit» тарихи драмасының музыкасы үшін Еуропалық кино сыйлығымен марапатталды. 2022 жылы ол Preis der deutschen Schallplattenkritik сыйлығын алды, қазылар алқасы оны «жеке жолын таңдап, тыңдау әдеттерін өзгертіп, авангардтық джазда жаңа стандарттар белгілеген» тұлға деп сипаттады ("die ihren individuellen Weg ging, Hörgewohnheiten veränderte und Maßstäbe setzte im Avantgarde Jazz").
Brötzmann received a Lifetime Achievement Award at the 2011 Vision Festival in New York City. The same year, he was bestowed the German Jazz Award for his life's achievements. In 2021, Brötzmann and Nils Petter Molvær were awarded the European Film Awards for their music for the history drama Große Freiheit. In 2022 he received the Preis der deutschen Schallplattenkritik, described by the jury as a personality "going on an individual path, change listening and set new standards in avantgarde jazz" ("die ihren individuellen Weg ging, Hörgewohnheiten veränderte und Maßstäbe setzte im Avantgarde Jazz").