Кіріспе
Ағылшын джаз-фьюжн гитарисі, Махавишну оркестрінің негізін қалаушы (1942 жылы туған). Джон Маклафлин (4 қаңтар 1942 жылы туған), сондай-ақ Махавишну деп белгілі, – ағылшын гитарисі, оркестр жетекшісі және композитор. Джаз-фьюжнның пионері, оның музыкасы джаз элементтерін рок, әлемдік музыка, батыс классикалық музыкасы, фламенко және блюзбен үйлестіреді. 1960-шы жылдардың басындағы бірнеше маңызды британдық топтарға үлес қосқаннан кейін, Маклафлин 1969 жылы оркестр жетекшісі ретінде алғашқы альбомын – Extrapolation-ді шығарды. Содан кейін ол АҚШ-қа көшіп, барабаншы Тони Уильямстың Lifetime тобында, одан кейін Майлз Дэвиспен бірге оның электрлік джаз-фьюжн альбомдарында ойнады: In a Silent Way, Bitches Brew, Jack Johnson, Live Evil және On the Corner. Оның 1970-ші жылдардағы электрлік тобы – Махавишну оркестрі, электрлік джаз бен рок пен үнділік музыкалық ықпалдың күрделі және виртуоздық үйлесімін орындады. Маклафлиннің Live at Ronnie Scott's альбомындағы "Miles Beyond" әніндегі солосы 2018 жылы «Үздік импровизациялық джаз солосы» номинациясында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. DownBeat және Guitar Player сияқты журналдардың оқырмандар сауалнамасы бойынша ол бірнеше рет «Жылдың гитарисі» және «Ең үздік джаз гитарисі» аталымдарында жеңіске жетті. 2003 жылы Rolling Stone журналы оны «Барлық уақыттың 100 ең үздік гитарисі» тізімінде 49-шы орынға қойды. 2009 жылы DownBeat Маклафлинды «75 Ұлы гитаристер» тізіміне «Заманауи джаз маэстролары» санатында енгізді. 2012 жылы Guitar World журналы оны топ 100 гитаристтер тізімінде 63-орынға орналастырды. 2010 жылы Джефф Бек Маклафлинды «қазіргі замандағы ең үздік гитарист» деп атады, ал Пат Метени оны әлемдегі ең ұлы гитарист деп сипаттады. 2017 жылы Маклафлинге Беркли музыкалық колледжінің құрметті музыка докторы атағы берілді.
John McLaughlin (born 4 January 1942), also known as Mahavishnu, is an English guitarist, bandleader, and composer. A pioneer of jazz fusion, his music combines elements of jazz with rock, world music, Western classical music, flamenco, and blues. After contributing to several key British groups of the early 1960s, McLaughlin made Extrapolation, his first album as a bandleader, in 1969. He then moved to the U. S., where he played with drummer Tony Williams's group Lifetime and then with Miles Davis on his electric jazz fusion albums In a Silent Way, Bitches Brew, Jack Johnson, Live Evil, and On the Corner. His 1970s electric band, the Mahavishnu Orchestra, performed a technically virtuosic and complex style of music that fused electric jazz and rock with Indian influences. McLaughlin's solo on "Miles Beyond" from his album Live at Ronnie Scott's won the 2018 Grammy Award for the Best Improvised Jazz Solo. He has been awarded multiple "Guitarist of the Year" and "Best Jazz Guitarist" awards from magazines such as DownBeat and Guitar Player based on reader polls. In 2003, he was ranked 49th in Rolling Stone magazine's list of the "100 Greatest Guitarists of All Time". In 2009, DownBeat included McLaughlin in its unranked list of "75 Great Guitarists", in the "Modern Jazz Maestros" category. In 2012, Guitar World magazine ranked him 63rd on its top 100 list. In 2010, Jeff Beck called McLaughlin "the best guitarist alive", and Pat Metheny has also described him as the world's greatest guitarist. In 2017, McLaughlin was awarded an honorary doctorate of music from Berklee College of Music.
1960 жылдар
Джон МакЛафлин 1942 жылғы 4 қаңтарда Англияның Оңтүстік Йоркшир графтығындағы Донкастер қаласында музыканттар отбасында (оның анасы концерттік скрипкашы болған) дүниеге келді. Ол алғашқыда «Marzipan Twisters» тобында, содан кейін «Georgie Fame and the Blue Flames», 1963 жылы «Graham Bond Quartet» және Брайан Аугермен бірге өнер көрсетті. 1960 жылдары ол көбінесе сессиялық жұмыспен айналысып, өзін қамтамасыз етті, бірақ бұл жұмыс оны толыққанды қанағаттандырмаса да, оның ойнау және нотадан оқу дағдыларын жетілдірді. Сонымен қатар, ол Джимми Пейджге гитара сабақтары берді. 1963 жылы Джек Брюс Бонд, Джинджер Бейкер және Джон МакЛафлинмен бірге «Graham Bond Quartet» тобын құрды. Олар бибоп, блюз және ритм сияқты әртүрлі музыка жанрларын орындады. 1969 жылдың қаңтар айында МакЛафлин Лондонда өзінің «Extrapolation» дебюттік альбомын жазды. Альбомда Джон Сурман саксофонда және Тони Оксли барабанда ерекше көзге түседі. МакЛафлин «Binky's Beam» шығармасын инновациялық бас-гитарист Бинки Маккензиге арнап жазды. Альбомның пост-боп стилі МакЛафлиннің кейінгі фьюжн туындыларынан едәуір өзгеше, бірақ 1970 жылдардың ортасына қарай сыншылар арасында жақсы пікірлерге ие болды. 1969 жылы МакЛафлин Тони Уильямстың «Lifetime» тобына қосылу үшін АҚШ-қа көшті. 1969 жылғы 25 наурызда Нью-Йорктегі «Record Plant» студиясында МакЛафлиннің Джими Хендрикстің қатысуымен джем-сессиясының жазбасы сақталған. МакЛафлин еске алады: «Біз бір түнді бірге ойнадық, жай ғана джем-сессия. Таңертеңгі сағат 2-ден 8-ге дейін тартылдық. Бұл керемет тәжірибе болды! Мен акустикалық гитарада ойнадым, ал Джими электр гитарада. Иә, қандай ғажайып уақыт! Егер ол бүгін тірі болса, ол қолынан келгеннің бәрін пайдаланатын болар еді, мен акустикалық гитара, синтезаторлар, оркестрлер, вокал және басқа да нәрселерді қолданатын болар еді!» Ол Майлз Дэвистің «In a Silent Way», «Bitches Brew» (оның ішінде оның атымен аталатын трек бар), «Live Evil», «On the Corner», «Big Fun» (онда ол «Go Ahead John» шығармасында жетекші солист ретінде ойнайды) және «A Tribute to Jack Johnson» альбомдарында ойнады. «Jack Johnson» альбомына жазған сыныптамасында Дэвис МакЛафлиннің ойнауын «алысқа бағытталған» деп сипаттады. МакЛафлин Дэвис тобына бір апталық клубтық концерттің бір түніне оралды, бұл ойналыс «Live Evil» альбомы мен «Cellar Door» жинағының бөлігі ретінде жазылып, шығарылды. Оның «алғашқы шақырылған» сессиялық музыкант ретінде танылуы артып, Мирослав Витус, Ларри Кориэлл, Джо Фаррелл, Уэйн Шортер, Карла Блей, «The Rolling Stones» және басқалармен бірге жазды.
1970 жылдар
Ол 1970 жылдың басында «Devotion» альбомын Алан Дуглас басқаратын «Douglas Records» лейблында жазды. Бұл жоғары энергетикалық, психоделикалық фьюжн альбомы болды, онда Ларри Янг (бұрынғы «Lifetime» тобының мүшесі) органмен, Билли Рич – бас-гитарамен, ал R&B барабаншысы Бадди Майлз барабандармен орындады. «Devotion» – ол «Douglas» лейблында шығарған екі альбомының біріншісі еді. 1971 жылы ол АҚШ-та күшейтілмеген акустикалық туындылар жинағы «My Goal's Beyond» альбомын шығарды. «А» жағында («Peace One» және «Peace Two») джаз бен үнді классикалық музыкасының қосылысы ұсынылса, «B» жағында Чарльз Мингустың «Goodbye Pork Pie Hat» сияқты стандартты әндер акустикалық түрде орындалды. Маклаулиннің 1970 жылы Ларри Кориеллдің менеджері арқылы танысқан үнді рухани көшбасшысы Шри Чинмойға ергеніне байланысты «My Goal's Beyond» альбомы шабыттандырылды. Альбом Чинмойға арналды, ал оның бір өлеңі альбомның сыртқы жағына (liner notes) басылды. Осы альбомда Маклаулин «Махавишну» есімін қабылдады. 1973 жылы Маклаулин Шри Чинмойдың шәкірті болған Карлос Сантанамен бірлесіп, «Love Devotion Surrender» атты діни әндер альбомын жасады. Альбомға Колтрейннің композициялары, соның ішінде «A Love Supreme» туындысы да енді. Маклаулин сонымен қатар джаз композиторлары Карла Блей және Гил Эванспен де жұмыс істеді. 1979 жылы ол барабаншы Тони Уильямс пен бассист Жако Пасториуспен бірге «Trio of Doom» деп аталатын, қысқа ғана өмір сүрген фанк-фьюжн триосын құрды. Олардың жалғыз концерті 1979 жылдың 3 наурызында Кубада өткен «Havana Jam Festival» (2-4 наурыз 1979) фестивалінде болды, бұл АҚШ Мемлекеттік департаментінің демеушілігімен Кубаға жасалған сапардың бір бөлігі еді. Кейін, 1979 жылдың 8 наурызында топ фестиваль үшін жазған әндерін Нью-Йорктің 52-ші көшесіндегі «Columbia Studios» студиясында жазды. Бұл өнер көрсетілімінің естеліктері Эрнесто Хуан Кастелланостың «Havana Jam '79» деректі фильмінде және «Trio of Doom» CD-сінде сақталған.
Махавишну оркестрі
Маклафлиннің 1970-ші жылдардағы электр тобы, Махавишну оркестрі, скрипкашы Джерри Гудман, клавишашы Ян Хаммер, бассист Рик Лэрд және барабаншы Билли Кобхамды қамтыды. Олар шығыс және үнді әсерімен электр джазы мен рокты біріктірген, техникалық қиындығы жоғары және күрделі музыкалық стильде орындады. Бұл топ фьюжн жанрын жаңа және дамитын стиль ретінде қалыптастыруға көмектесті. Маклафлиннің сол кездегі ойнауы жылдам сололармен және батыс емес музыкалық гаммалармен ерекшеленді. Махавишну оркестрінің мүшелері арасындағы қарым-қатынастардың шиеленісі олардың өнер көрсетулері сияқты жарылғыш болды, сондықтан топтың алғашқы құрамы 1973 жылдың соңында екі жылдық және үш альбомдық жұмыстан кейін, оның ішінде Between Nothingness & Eternity атты концерттік жазбасынан кейін тарады. 2001 жылы Lost Trident Sessions альбомы жарық көрді; ол 1973 жылы жазылған, бірақ топ тараған кезде жарияланбаған болатын. Кейін Маклафлин Нарада Майкл Уолден (барабан), Жан Люк Понти (скрипка), Ральф Армстронг (бас) және Гейл Моран (клавишалар мен вокал), сондай-ақ духовой және скрипкалық бөлімдерімен (Маклафлин бұл құрамды "нағыз Махавишну оркестрі" деп атады) тобын қайта құрды. Топтың бұл құрамы Apocalypse альбомын Лондон симфониялық оркестрімен және Visions of the Emerald Beyond альбомын жазды. Маклафлин, Уолден барабанда, Армстронг бас гитарада және Стю Голдберг клавишада және синтезаторда орындаған төрттік құрам 1976 жылы үшінші "Махавишну 2" альбомын, негізінен келісімшарттық міндеттемелерге байланысты, Inner Worlds альбомын жазды.
Шакти
Содан кейін Маклафлин үнді классикалық музыкасына негізделген "Шакти" (энергия) тобымен акустикалық ойнауға ден қойды. Маклафлин бірнеше жыл бойы үнді классикалық музыкасын зерттеп, венада ойнап келген. Топта Лакшминараян Л. Шанкар (скрипка), Закир Хусейн (табла), Тетакуди Харихара Винаякрам (гатам) және бұрын Рамнад Рагхаван (мридангам) болды. Топ үш альбом жазды: "Шакти" Джон Маклафлинмен (1975), "Арагідік сұлулық" (1976) және "Табиғи элементтер" (1977). Карнатик және Хиндустани стильдеріне негізделген, сонымен қатар конаколды кеңінен пайдаланған топ, көптеген джаз жанкүйерлеріне рага мен үнді соқпалы аспаптарын таныстырды. Бұл топта Маклафлин Abe Wechter және Gibson гитара компаниясы жасаған, екі қабатты ішектері бар J 200 металл ішекті акустикалық гитарада ойнады: стандартты алты ішекті конфигурация және 45 градус бұрышпен төмен орналасқан жеті ішек – бұл ситар немесе венадағыдай дербес реттелетін "қосымша ішектер" болды. Аспаптың винаға ұқсас, тірелген тақтасы Маклафлинге стандартты тақтада мүмкін емес иілімдер жасауға мүмкіндік берді. Маклафлин осы аспаптың ұсынып берген еркіндігіне настолько үйреніп кетті, ол өзінің Gibson Byrdland электр гитарасының тақтасын да тіреулі етіп өзгертті.
A Handful of Beauty (1976), and Natural Elements (1977). Based on both Carnatic and Hindustani styles, along with extended use of konnakol, the band introduced ragas and Indian percussion to many jazz aficionados. In this group McLaughlin played a custom made steel string J 200 acoustic guitar made by Abe Wechter and the Gibson guitar company that featured two tiers of strings over the soundhole: a conventional six string configuration and seven strings strung underneath at a 45 degree angle – these were independently tuneable "sympathetic strings" much like those on a sitar or veena. The instrument's vina like scalloped fretboard enabled McLaughlin to bend strings far beyond the reach of a conventional fretboard. McLaughlin grew so accustomed to the freedom it provided him that he had the fretboard scalloped on his Gibson Byrdland electric guitar.
Басқа қызмет түрлері
МакЛафлин Стэнли Кларктың "School Days" және көптеген басқа фьюжн альбомдарында да ойнады. Кейін олар 1979 жылдың 8 наурызында Нью-Йорктегі CBS студиясында үш әнді жазды. Сол жылы ол фламенко гитарисі Пако де Люсия және джаз гитарисі Ларри Кориеллмен (1980-ші жылдардың басында Аль Ди Меоламен ауыстырылды) бірге "Гитара триосы" құрамын құрды. 1983 жылдың күзіндегі тур кезінде оларға Дикси Дрегс гитарисі Стив Морс қосылды, ол концертті жеке орындаумен ашты және "The Trio" тобымен бірге қорытынды нөмірлерде қатысты. 1996 жылы трио екінші рет жазба жасап, әлемдік турға шықты. Сондай-ақ 1979 жылы Маклафлин "Джонни Маклафлин: Электр гитарист" альбомын жазды, бұл Йоркширдегі жасөспірім кезінде Маклафлиннің алғашқы визиткасындағы атауы болған. Бұл үш жыл акустикалық гитарада ойнағаннан кейін, джаз/рок фьюжн мен электр аспаптарына қайта оралуы болды.
1980 жылдар
Қысқа өмір сүрген One Truth Band бір студиялық альбом, Electric Dreams жазды, онда L. Шанкар скрипкада, Стю Голдберг клавишатурада, Фернандо Сондерс электрбаста және Тони Смит барабанда орындады. One Truth Band тарағаннан кейін Маклафлин Кристиан Эскудемен гитаралық дуэтте гастрольде болды. Fuse One тобымен 1980 және 1982 жылдары екі альбом шығарды. 1981 және 1982 жылдары Маклафлин The Translators тобымен екі альбом жазды – Бело-Оризонте және Music Spoken Here. Бұл топ француз және американ музыканттарынан құралды және акустикалық гитара, бас, барабан, саксофон және скрипканы синтезаторлармен үйлестірді. Аудармашылар құрамында Маклафлиннің сол кездегі әйелі, классикалық пианист Катя Лабек те болды. 1984 жылдан 1987 жылға дейін "Махавишну" (оркестр атауынсыз) деген атпен электрлі бес құрамды топ жұмыс істеді. Екі альбом шықты: Mahavishnu және Adventures in Radioland. Біріншісінде Маклафлин Synclavier синтезаторын және Roland гитара/контроллерін кеңінен пайдаланды. Екі альбомның біріншісі Маклафлин, Билл Эванс (саксофондар), Джонас Хеллборг (бас), Митчел Форман (клавишатуралар) және Дэнни Готтлиб пен Билли Кобхам (барабандар) қатысуымен жазылды. Альбомды насихаттау үшін концерт күндерін жариялағанда Кобхамның есімі аталды, бірақ турне басталған кезде Готтлиб топқа қосылды. Форман альбомдар арасында кетіп, оның орнын клавиатурада Джим Бирд басты. Mahavishnu тобымен бірге Маклафлин 1985-87 жылдары басист Джонас Хеллборгпен дуэтте жұмыс істеді, бірнеше концерттер берді, олардың кейбіреулері радио мен теледидарда көрсетілді, бірақ коммерциялық жазбалар жасалмады. 1986 жылы ол Декстер Гордонмен бірге Бертран Таверньенің "Жарты түнде" фильмінде ойнады. Сондай-ақ, ол Майкл Гиббс оркестрлеген "The Mediterranean Concerto" шығармасын жазды. Әлемдік премьерасында Маклафлин мен Лос-Анджелес филармониясы өнер көрсетті. 1988 жылы Майкл Тилсон Томас Лондон симфониялық оркестрімен бірге жазылған нұсқасы пайда болды. Классикалық музыкадағы дәстүрлі практикадан айырмашылығы, концертте Маклафлин импровизациялайтын бөлімдер бар. Жазбада Маклафлин мен оның сол кездегі әйелі Катя Лабек орындаған бес дуэт те бар. 1980 жылдардың соңында Маклафлин перкуссияшы Трилок Гурту және әр түрлі уақытта үш басистпен бірге тікелей эфирде орындады және жазбалар жасады: алдымен Джефф Берлин, содан кейін Кай Экхардт және соңында Доминик Ди Пьяцца. Берлин үштіктің тікелей эфирдегі жұмысына 1988/89 жылдары ғана қатысты және Маклафлинмен бірге жазба жасаған жоқ. Топ екі альбом жазды: Live at The Royal Festival Hall және Que Alegria. Біріншісі Экхардтпен, екіншісі ди Пьяццамен (екі тректен басқа) жазылды. Бұл жазбаларда Маклафлин нейлон жіптен жасалған гитарада орындап, акустикалық аспаптарға қайта оралды. Live at the Royal Festival Hall концертінде Маклафлин гитара бөлімдерін "бұрауға" және тікелей эфирде ойнауға мүмкіндік беретін ерекше гитара синтезаторын қолданды. Синтезаторда сонымен қатар састын қамтамасыз ететін педаль де болды. Маклафлин Гуртудың бірегей перкуссиялық дыбыстарының көмегімен сұлу дыбыстық пейзаждар құру үшін бөлімдерді үстіне жазды. Ол бұл тәсілді Florianapolis трегінде және басқаларында тиімді пайдаланды.
1990 жылдар
1990 жылдардың басында ол «Qué Alegría» альбомымен триосымен гастрольдік сапарға шықты. Осы кезде Экхардт тобынан кетіп қалған, ал Маклафлин мен Гуртуға бас гитарашы Доминик Ди Пьяцца қосылды. Бұл трионың соңғы кезеңдерінде оларға Катия Лабек жеке немесе оның әпкесі Мариэльмен бірге гастрольдік сапарларға қатысты. Соңғы құрам туралы түсірілген кадрлар Лабек әпкелері туралы деректі фильмнің бір бөлігін құрайды. Осы кезеңнен кейін ол Гари Томас, Дэннис Чемберс, Мэтт Гаррисон, Джим Бирд және Отмаро Руиз қатысқан «The Heart of Things» тобымен бірге жазбалар жасады және гастрольдік сапарларға шықты. 1993 жылы ол Билл Эвансқа арналған «Time Remembered: John McLaughlin Plays Bill Evans» атты құрмет альбомын шығарды, онда Маклафлиннің акустикалық гитарасына Aighetta Quartet-тің акустикалық гитаралары мен Ян Марештің акустикалық басы қосылды. Соңғы жылдары Маклафлин Remember Shakti тобымен гастрольдік сапарға шықты. Shakti тобының алғашқы мүшесі Закир Хуссейннен басқа, бұл топта танымал үнді музыканттары У. Шринивас, В. Салваганеш, Шанкар Махадеван, Шивкумар Шарма және Харипрасад Чуарасия да болды. 1996 жылы Джон Маклафлин, Пако де Люсия және Аль Ди Меола («Гитара триосы» деп белгілі) әлемдік турнеге жиналды және сол аттас альбомды жазды. Олар бұрын 1983 жылы «Passion, Grace & Fire» атты студиялық альбом шығарған болатын. Осы арада, 1996 жылы Маклафлин «The Promise» альбомын жазды. Сондай-ақ, осы кезеңде Элвин Джонс пен Джои ДеФранческомен бірге өнер көрсеткені де ерекше аталады.
2000 жылдар
2003 жылы ол балет музыкасын жазды, «Ұрылар мен ақындар», сүйікті джаз стандарттарының классикалық гитара ансамбліне арналған аранжировкалармен және «Осылай істеймін» деп аталатын импровизацияға арналған үш DVD оқу видеосымен бірге (бұл видео сабақтарды дамытуға септігін тигізді). 2006 жылдың маусым айында ол пост-боп/джаз фьюжн альбомын шығарды – «Индустриалдық Дзен», онда ол Godin Glissentarмен тәжірибе жүргізді, сонымен қатар гитара синтезаторы репертуарын кеңейтуді жалғастырды. 2007 жылы ол Universal Records-тен шығып, Abstract Logix-ке қосылды. Сәуір айында осы лейблде алғашқы альбомын жазды. Сол жазда ол жаңа джаз фьюжн квартетімен, «4th Dimension» тобымен гастрольді бастады, құрамында клавишашы/барабаншы Гари Хасбанд, бассист Адриан Феро және барабаншы Марк Мондесир болды. «4th Dimension» тобының гастролі кезінде «Live USA 2007: Official Bootleg» атты «тікелей CD» шықты, онда топтың алғашқы өнер көрсетілімінен алты әуеннің саундборд жазбалары қамтылған. Тур аяқталғаннан кейін Маклафлин әр түннің жазбаларын өңдеп, екінші MP3 жинағын шығарды – «Ресми Пират: 2007 жылғы Америкалық турдың ең жақсысы». Осы кезеңде Маклафлин тағы бір оқу DVD-сін шығарды, онда үнді перкуссияшысы және Remember Shakti тобының мүшесі Селва Ганеш Винаякрам (немесе В. Селваганеш) қатысты, ол конаколдың үнді ритмикалық жүйесіне арналған. Маклафлин сондай-ақ Жако Пасториус пен Тони Уильямспен бірге 1979 жылы тоқтатылған «Trio of Doom» жобасын қайта жаңартып шығарды. Бұл жоба Уильямс пен Пасториус арасындағы қайшылықтар мен сол кездегі олардың өнерлерінің нәтижесіне өзара қанағаттанбаушылық салдарынан тоқтатылған еді. 2007 жылдың 28 шілдесінде Маклафлин Иллинойс штатының Бриджвью қаласында Эрик Клэптонның Crossroads гитара фестивалінде өнер көрсетті. 2008 жылдың 28 сәуірінде өткен жылғы жаздыру сессиялары «Floating Point» альбомында пайда болды, онда клавишашы Луи Бэнкс, бассист Адриен Феро, перкуссионист Сивамани және барабаншы Ранджит Бароттан тұратын ритм-секция, әр тректе әртүрлі үнді музыкантымен күшейтілген. Альбомның шығарылуымен бірге «Meeting of the Minds» атты тағы бір DVD шықты, онда «Floating Point» сессиясының студиялық кадрлары мен барлық музыканттармен сұхбаттар ұсынылған. Ол 2008 жылдың жазғы-күзгі гастрольдік турнесіне Chick Corea, Vinnie Colaiuta, Kenny Garrett және Christian McBride-мен «Five Peace Band» деген атпен қатысты, нәтижесінде 2009 жылдың басында осы аттас екі дискілі тікелей альбом шықты. Маклафлин 2010 жылдың 2 шілдесінде Швейцарияның Монтрё қаласында өткен 44-ші Монтрё джаз фестивалінде «Махавишну» оркестрінің барабаншысы Билли Кобхаммен бірге, топтың тарағаннан кейін алғаш рет өнер көрсетті. 2010 жылдың қарашасында Abstract Logix Books компаниясы Уолтер Колоски жазған «Жүрегіңізге ілесіңіз. Джон Маклафлин ән-әндері бойынша» атты кітап шығарды. Кітапта Маклафлин жазған әр ән талқыланды және бұрын-соңды жарияланбаған фотосуреттер енгізілді.
Стиль
Джон МакЛофлин – джаз және джаз-фьюжн музыкасының жетекші гитарисі. Оның стилі агрессивті жылдамдық, техникалық қатесіздік және гармониялық күрделілікпен сипатталады. Ол батыстан емес, түрлі масштабтарды және дәстүрден тыс уақыт өлшемдерін қолдануымен белгілі. Үнді музыкасы оның стиліне терең ықпал етті, және ол үнді тыңдаушыларына үнді музыкасын орындаған алғашқы батыстықтардың бірі деп жазылған. Ол Майлс Дэвиспен бірге джаз-фьюжн музыкасын танымал етуге үлкен үлес қосты, Дэвистің бес студиялық альбомында ойнады, соның ішінде Дэвистің алғашқы алтын сертификатталған альбомы – Bitches Brew және бір концерттік альбомы – Live Evil. Өзі туралы айтқанда, МакЛофлин гитараның "оның денесінің бір бөлігі" екенін және гитарасы болғанда ғана өзін жайлы сезінетінін мәлімдеді.
Ықпал
2010 жылы Джефф Бек: "Джон МакЛафлин гитараның сан алуан қырларын бізге сыйлады. Ол мыңдаған адамды әлемдік музыкамен таныстырып, үнді музыкасын джаз бен классикалық музыкамен үйлестірді. Оны тірідегі ең үздік гитарист десем артық айтпаймын" деді. Эрик Джонсон, Майк Стерн, Ал Ди Меола, Шон Лейн, Скотт Хендерсон және Yes тобының Тревор Рабин де оның ықпалымен танысты. The Mars Volta тобының Омар Родригес Лопес, Cynic тобының Пол Масвидаль және The Dillinger Escape Plan тобының Бен Вайнман сияқты тағы да көп музыканттар оның ықпалын мойындайды. Пат Метеньнің сөзінше, МакЛафлин өнер көрсеткен кезеңдерінің бірінде гитараның эволюциясын өзгертіп жіберді. МакЛафлин фьюжн жанрындағы композиторларға зор ықпал еткен музыкант саналады. Downbeat журналына берген сұхбатында Чик Кореа: "Джон МакЛафлин электр гитарамен жасағандары әлемді дүрліктірді. Ешкім электр гитарасын осылай ойнағанын естімеген еді, және бұл мені әлдеқандай шабытпен толқытты. Джонның тобы, Майлзбен болған тәжірибемнен гөрі, мені көбірек шығармашылыққа жетеледі, драмалық және қызықты музыка жазуға ұйқын келтірді" деді. Музыкант және комедия актерi Даррил Роудс та МакЛафлиннің ықпалына құрмет көрсетті. 1970 жылдары ол "Hahavishnu Orchestra" оркестріне жетекшілік етті, ол сол дәуірдің фанк, рок және джаз музыкалық стильдерін пародизациялады.
Жеке өмір
Ол алғаш рет Сьюмен үйленді, 1966 жылы олардан Джулиан деген ұл туды. Содан кейін Шри Чинмойдың шәкірті болған кезде Еваға үйленді. Бір кезде ол француз пианинісі Катия Лабекемен бірге өмір сүрді, ол 1980-ші жылдардың басында оның тобының мүшесі болған. 2017 жылы МакЛофлин төртінші әйелі Ина Бехрендке үйленді. 1998 жылы олардың ұлы дүниеге келді. 1980-ші жылдардың соңынан бері Монакода тұрып келеді. МакЛофлин балық жейтін вегетариан (пескетариан). МакЛофлин Бехрендпен бірге палестиналық музыка терапиясы ұйымы "Аль Маданы" қолдайды, олар "Менің жеке басым үшін мен ән айтамын" атты бағдарламаны жүзеге асырады. МакЛофлин 2012 жылы Закир Хусейнмен және 2014 жылы 4th Dimension тобымен Палестинаның Рамалла қаласында концерт берді.