Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тіршіліктің компьютерлік симуляциясы эколог Томас С. Рей жасаған.
Computer simulation of life by the ecologist Thomas S. Ray
Терья – 1990-шы жылдардың басында эколог Томас С. Рей әзірлеген компьютерлік симуляция, онда компьютерлік бағдарламалар уақыт (орталық процессор уақыты) және жад (негізгі жадқа қол жеткізу) үшін бәсекелеседі. Осы контексте, Терьядағы компьютерлік бағдарламалар эволюцияға қабілетті және мутацияға ұшырай алады, өзін-өзі көбейтіп, жаңа комбинациялар құрастыра алады. Терьяның виртуалды машинасы C тілінде жазылған. Ол кодты өзгерту мен қайта реттеуді жеңілдету үшін арнайы құрылған нұсқаулар жиынтығында жұмыс істейді, соның ішінде үлгіге секіру мүмкіндігі бар (көптеген нұсқаулар жиынтықтарындағы салыстырмалы немесе абсолютті секірулерден өзгеше).
Tierra is a computer simulation developed by ecologist Thomas S. Ray in the early 1990s in which computer programs compete for time (central processing unit (CPU) time) and space (access to main memory). In this context, the computer programs in Tierra are considered to be evolvable and can mutate, self replicate and recombine. Tierra's virtual machine is written in C. It operates on a custom instruction set designed to facilitate code changes and reordering, including features such as jump to template (as opposed to the relative or absolute jumps common to most instruction sets).
Симуляциялар
Tierra негізгі моделі эволюциялық және экологиялық динамиканың негізгі процестерін жүйелі түрде зерттеу үшін қолданылды. Пунктуациялық тепе-теңдік динамикасы, ие-паразит коэволюциясы және тығыздыққа тәуелді табиғи іріктеу сияқты процестер Tierra шеңберінде зерттеуге ыңғайлы. Tierra мен эволюциялық есептеудің дәстүрлі модельдері, мысалы, генетикалық алгоритмдер арасындағы маңызды айырмашылық – модельге тікелей немесе сыртқы факторлар арқылы енгізілген белгілі бір сәйкестік функциясының болмауы. Мұндай модельдерде көбінесе функцияның «оптимизациялануы» түсінігі бар; ал Tierra жағдайында сәйкестік функциясы ішкі болып табылады: жай ғана тірі қалу мен өлім бар. Томас С. Рей және басқалардың пікірінше, бұл эволюциялық және экологиялық процестер арасындағы кері байланыстың динамикасының уақыт өте келе өзгеруіне мүмкіндік береді (эволюцияланушылыққа қараңыз), бірақ бұл талап басқа цифрлық эволюция жүйелері сияқты толыққанды жүзеге асырылмады – соңында жаңалықтар жасау тоқтатылып, жүйе жалпы алғанда циклға түсіп немесе «эволюцияланудан» тоқтайды. Шынайы ашық эволюцияны жасанды жүйеде қалай іске асыру мәселесі жасанды өмір саласындағы әлі де шешілмеген мәселе болып табылады. Марк Бедау және Норман Паккард эволюциялық жүйелерді жіктеудің статистикалық әдісін жасады және 1997 жылы Бедау және авторлар бұл статистиканы Tierra және Avida сияқты жасанды өмір моделіне, бірақ организмдердің өзара әрекеттесуі шектеулі және паразитизм жоқ Evita-ға қолданды, нәтижесінде Tierra сияқты жүйелер табиғи эволюциядағы жүйелердің ашық эволюциялық белгілерін көрсетпейді деген қорытындыға келді. Рассел К. Стандиш Tierra «организмдерінің» ақпараттық күрделілігін өлшеді және Tierra эволюциясында күрделіліктің өсуін байқамады. Tierra – абстрактілі модель, бірақ кез келген сандық модель дәстүрлі математикалық модельдерге қолданылатын бірдей растау және тексеру әдістеріне бағынады, сондықтан оның ерекше мәртебесі жоқ. Биологиялық жүйелер мен организмдердің шынайы динамикасын қамтитын егжей-тегжейлі модельдерді жасау қазіргі таңда белсенді зерттеу саласы болып табылады (жүйелік биологияны қараңыз).
The basic Tierra model has been used to experimentally explore in silico the basic processes of evolutionary and ecological dynamics. Processes such as the dynamics of punctuated equilibrium, host parasite co evolution and density dependent natural selection are amenable to investigation within the Tierra framework. A notable difference between Tierra and more conventional models of evolutionary computation, such as genetic algorithms, is that there is no explicit, or exogenous fitness function built into the model. Often in such models there is the notion of a function being "optimized"; in the case of Tierra, the fitness function is endogenous: there is simply survival and death. According to Thomas S. Ray and others, this may allow for more "open ended" evolution, in which the dynamics of the feedback between evolutionary and ecological processes can itself change over time (see evolvability), although this claim has not been realized – like other digital evolution systems, it eventually reaches a point where novelty ceases to be created, and the system at large begins either looping or ceases to 'evolve'. The issue of how true open ended evolution can be implemented in an artificial system is still an open question in the field of artificial life. Mark Bedau and Norman Packard developed a statistical method of classifying evolutionary systems and in 1997, Bedau et al. applied these statistics to Evita, an Artificial life model similar to Tierra and Avida, but with limited organism interaction and no parasitism, and concluded that Tierra like systems do not exhibit the open ended evolutionary signatures of naturally evolving systems. Russell K. Standish has measured the informational complexity of Tierran 'organisms', and has similarly not observed complexity growth in Tierran evolution. Tierra is an abstract model, but any quantitative model is still subject to the same validation and verification techniques applied to more traditional mathematical models, and as such, has no special status. The creation of more detailed models in which more realistic dynamics of biological systems and organisms are incorporated is now an active research field (see systems biology).